Two sources close to Mr. McGreevey, both speaking on condition of anonymity, said the man involved in the affair was Golan Cipel...
One source, a senior McGreevey political adviser, said Mr. Cipel threatened Mr. McGreevey several weeks ago that unless he was paid "millions of dollars," Mr. Cipel would file a lawsuit against the governor charging him with sexual harassment.

At the press conference, Mr. McGreevey referred to his lifelong struggles with homosexuality:
"Throughout my life, I have grappled with my own identity, who I am," he said. "As a young child, I often felt ambivalent about myself, in fact, confused." "At a point in every person's life, one has to look deeply into the mirror of one's soul and decide one's unique truth in the world, not as we may want to see it or hope to see it, but as it is," Mr. McGreevey added.

Wikipedia info

James Edward McGreevey (born August 6, 1957) is an American politician who served as the 52nd governor of New Jersey from 2002 until his resignation in 2004 amidst a sex scandal. A member of the Democratic Party, he is the first openly gay person to serve as a state governor in the nation's history. He ran for governor in 2001 and was elected by a large margin...
During his gubernatorial tenure, McGreevey —who was then married to Dina Matos— appointed Israeli national Golan Cipel as a Homeland Security advisor. The $110,000-per-year appointment was criticized due to Cipel's lack of qualifications, and Cipel later left McGreevey's staff.
On August 12, 2004, following threats of a sexual harassment lawsuit from Cipel, McGreevey publicly acknowledged his homosexuality and stated that he had engaged in an extramarital relationship; he also announced that he would resign the governorship effective November 15, 2004. McGreevey stated that he had an affair with Cipel, but Cipel denied this claim.

Cipel Info: Born in Tel Aviv and raised in Rishon LeZion, Cipel served five years in the Israel Defense Forces as a naval petty officer, attaining the rank of lieutenant, before pursuing a career in communications and public relations. He earned BA and MA degrees in communications from the New York Institute of Technology. He was parliamentary aide in the Israeli Knesset in 1992, chief information officer at the Israeli consulate in New York from 1994, and spokesperson for Rishon LeZion municipality in 1999.
In 2001, Cipel joined McGreevey's gubernatorial campaign and was subsequently appointed to the $110,000-per-year role of counselor to the governor for homeland security in November 2002, a position that baffled state officials due to his lack of U.S. citizenship — which barred him from obtaining federal security clearance— and limited relevant qualifications beyond his Israeli military background.

Cipel denied being gay, and denied having consensual sex with McGreevey: he issued a brief statement through his lawyers that used the word “victim” at least three times.
The McGreevey camp struck back, claiming that Cipel had demanded $50 million as the price of his silence, later lowering the price to $5 million, and then a mere $2 mil, with the negotiations continuing right up until minutes before McGreevey went before the cameras... (Justin Raimondo, in 'Sex, Lies, and Terrorism, Aug 16, 2004)

Dat verlangen naar geld meer losmaakt dan nobele, hoogstaande gevoelens, die van de Amerikaanse geldliefhebber de verlosser maken die kapitalisme-verdediger Ayn Rand (zie Atlas Shrugged) in 'moneymakers' ziet, blijkt uit het bovenstaande bericht, waarin twee zaken aan elkaar gekoppeld worden:
de angst van fatsoenlijke mensen voor eerlijkheid en de wil van andere fatsoenlijken die oneerlijkheid te gebruiken om hun medemensen te chanteren.
Want dat is in feite de drijvende kracht binnen elke overdreven fatsoenlijke samenleving: de een chanteert de ander en niemand heeft de moed een uniek individu te worden, door heel alleen weg te stappen uit die op angst en leugens gebaseerde chantagewereld, die niks anders is dan een doodgewone, liefdeloze gebruik- en misbruikcultuur.

Citaat: "Our goal is to defend and promote a nontheistic worldview which holds that the natural world is all that there is, a closed system in no need of a supernatural explanation and sufficient unto itself. We want to uphold the dignity of humanity and to encourage the avid pursuit of philosophy and the scientific enterprise.
To disbelieve in the gods, as Emma Goldman wrote, is at the same time to affirm life, purpose and beauty." (Source: Secular Web

"The philosophy of Atheism has its root in the earth, in this life; its aim is the emancipation of the human race from all God-heads, be they Judaic, Christian, Mohammedan, Buddhistic, Brahmanistic, or what not. Mankind has been punished long and heavily for having created its gods.."
Religion! How it dominates man's mind, how it humiliates and degrades his soul. God is everything, man is nothing, says religion. But out of that nothing God has created a kingdom so despotic, so tyrannical, so cruel, so terribly exacting, that naught but gloom and tears and blood have ruled the world since gods began." (Emma Godlman)

Weinig mensen realiseren zich dat de Islam een religie is, die juist vanwege de sterke nadruk die wordt gelegd op het bestrijden van afgodendienst (het goddelijk verklaren van zaken en personen die menselijk zijn), de beste vriend is (beter gezegd: zou moeten zijn) van het atheïsme.
Waar atheisten stellen dat God onzichtbaar is, omdat hij niet bestaat of onkenbaar is, daar neemt de Islam dat standpunt over: niet omdat God niet zou bestaan, maar omdat hij een geest is die zich niet op een directe wijze met de wereld bemoeit, maar op een indirecte wijze via profeten, die nooit gelijkgesteld mogen worden aan God, die een onkenbare geest is die aan zichzelf genoeg heeft.

"Een vriendelijk woord en vergiffenis schenken is beter, dan liefdadigheid, gevolgd door krenking. En Allah is Zichzelf genoeg, Verdraagzaam." (Koran, Soera De Koe - Al-Baqara)

Atheïsme, met andere woorden, plaatst de mens voor dezelfde keuze, die mensen (moslims) moeten aannemen die geloven in een God die zich niet via goddelijke tussenpersonen bemoeit met de wereld. Net als de atheïst zal de moslim op zoek moeten gaan naar mensen (profeten of wijze mensen) die zijn verlangen een positieve houding aan te nemen tegenover het leven (de universeel-religieuze grondhouding die je 'God' zou kunnen noemen) via hun werkzaamheden en hun gedachten concreet gestalte kunnen geven.
Zowel atheïsten als moslims kiezen voor gewone mensen die in staat zijn het leven positief te benaderen. Hetgeen betekent dat het onzinnig is om als atheïst de Islam aan te vallen.
De vijand van de atheïst is niet een God die aan zichzelf genoeg heeft, maar een God die van de mens eist dat hij zijn persoonlijkheid uit dient te schakelen terwille van een dictatoriale groep leiders, die alleen maar kan bestaan wanneer hij mensen aan zich weet te binden: een God die tot het exclusieve bezit van tirannen is gemaakt en op grond daarvan mensen gelijkschakelt, ze transformeert in delen van een collectief, dat via zelfvergoddelijking de vrije menselijke geest vernietigt.

De Islam in zijn pure vorm (gericht op geestelijke en culturele vorming van mensen) is het tegendeel van collectivisme.
Allah is - zo wordt gesteld - een God die aan zichzelf genoeg heeft en alles wat hij van de mens vraagt is zich op een positieve wijze met het leven te bemoeien. Niet IK heb jullie nodig, is de boodschap, nee, de wereld, de mensen hebben jullie nodig.
Jullie zijn er voor elkaar en het is daarom jullie taak de mensen de boodschap van broederschap en universele mensenliefde te brengen.
Dat is de Islam in zijn meest simpele en pure (autoriteitsloze) vorm en geen enkele atheïst kan - wanneer hij een constructief handelend mens wil zijn - tegen die boodschap bezwaar maken.

En Allah is Zichzelf genoeg, Verdraagzaam
Koran - Soera 2, De Koe (Al-Baqarah)

248. En hun profeet zeide tot hen: "Het teken van goede heerschappij is, dat u een hart zal worden gegeven, waarin de kalmte van uw Heer zal zijn, het beste van de nalatenschap der volgelingen van Mozes en der volgelingen van A ron, (een hart) door de engelen gebracht. Voorzeker, hierin is voor u een teken, als gij gelovigen zijt."

263. Een vriendelijk woord en vergiffenis schenken is beter, dan liefdadigheid, gevolgd door krenking. En Allah is Zichzelf genoeg, Verdraagzaam.
268. Satan dreigt u met armoede en gelast u hetgeen slecht is, terwijl Allah uit Zichzelf u vergiffenis en overvloed belooft; en Allah is Overvloedig-gevend, Alwetend.

276. Allah schaft (woeker)rente af en doet de weldadigheid toenemen
286. Allah belast geen ziel boven haar vermogen. "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan, Heer, en belast ons niet, zoals Gij degenen, die voor ons waren hebt belast; onze Heer belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen)..."

Commentaar WD 2004:

Wat opvalt in bovenstaande tekstfragmenten is de on-Amerikaanse nadruk die er wordt gelegd op 'het gevende principe', een principe dat de totale ontkenning is van het nemende denken dat momenteel gepropageerd wordt door Amerika en Engeland.
Het kapitalisme heeft zijn ziel verkocht aan 'de duivel' - die, zoals de Koran terecht stelt - niet geeft maar mensen terroriseert door ze met armoede te bedreigen.
"Wanneer je niet doet wat wij zeggen, dan brengen we jullie aan de bedelstaf..." Dat is de politiek die het Westen bedrijft in het Midden-Oosten.
Iedereen die het neem-denken (God is bezit) aanvalt wordt bedreigd met economische sancties (lees: armoede). Geestelijke vrijheid is volmaakt onbelangrijk.

Citaat: 'De overheid is altijd een zedenmeester; de vraag is slechts welke zeden zij meestert'. André Rouvoet (Christen Unie)
(André Rouvoet (Hilversum, 4 januari 1962) is een Nederlands bestuurder en voormalig politicus. In het kabinet-Balkenende IV was hij minister voor Jeugd en Gezin en vicepremier).

Moedige mensen worden zelden beloond in een wereld die de geestelijke intimidatie predikt.
Dat is de reden waarom in de Volkskrant van 16 augustus Remco Campert (een aardig ogende schrijver, die zijn bijzondere aardigheid ontleent aan het feit dat hij met niemand ruzie maakt) de mooie rol van moedig mens kan spelen.
Remco Campert (geboren onder het vrolijke dierenriemteken Leeuw) is een speler, hetgeen betekent dat hij nog nooit in zijn leven een bijzondere of opmerkelijke moedige daad heeft gesteld, en dat hoeft natuurlijk ook niet, maar wat me wel tegenvalt is dat iemand die 'de moedige held' speelt zo weinig respect op kan brengen voor mensen die geen leuk rolletje spelen maar gewoon moedig zijn.
En daarmee bedoel ik niet alleen buitengesloten anderen, mensen die volgens de redactie van de Volkskrant niet deugen, maar ook mezelf, want per slot van rekening zit ik hier mijn eigen winkel te verdedigen en een feit is dat de anarchist die ik ben de enige mens is die moedig is in een wereld die wordt geterroriseerd door anti-anarchisten: mensen die altijd aan die kant gaan staan waar iets te halen valt...

Juist vanwege mijn anarchistische levensinstelling ben ik (als auteur van de verhalenbundel Revolutie in het Gekkenhuis) de wereld van de Nederlandse literatuur uitgewerkt en dan ook nog op een behoorlijk valse manier, zoals blijkt uit het etiket 'meelijwekkende jaren zestig naïviteit', waarmee mijn verhalen werden voorzien (door mensen die ooit - voordat ze voor het neoliberalisme kozen - op een uiterst naïeve wijze het stalinisme aan het verdedigen waren).
En dan kun je natuurlijk wel stellen dat literatuur meer is dan wat lichtvoetig anekdotisch geneuzel (want ook dat verwijt werd mij naar het hoofd geslingerd), maar wanneer je de stukjes van Remco Campert leest, dan kun je je moeilijk aan de indruk onttrekken dat ook hier sprake is van een lichtvoetige anekdotische verteltrant, zodat je als nuchter mens blijft zitten met de vraag waarom de een er uit moet worden gewerkt en waarom de ander op een troon wordt gezet , een vraag die je eigenlijk alleen maar kunt beantwoorden wanneer je het verwijt van de critici serieus neemt: "Die man is een naïeve jaren zestiger", een merkwaardig argument, dat blijkbaar verwijst naar de marginale hippie- en provocultuur, die weinig ivloed heeft gehad, en niet naar de marxistische studentenwereld, die fictie afwees en koos voor actie en 'maatschappelijke relevantie'.

Maar omdat gezeur en geklaag niet de zaken zijn waarmee ik de wereld in wil trekken ("Ze willen je inlijven in een burgermanswereld waarin alleen maar plaats is voor oppervlakkigheid, levensangst en oeverloos gezeur') staat er te lezen op de achterflap van de bundel Revolutie in het Gekkenhuis, wil ik me beperken tot het object van Remco Camperts moedige daad: de fractieleider van de Christen Unie in de Tweede Kamer, André Rouvoet, ook een vriendelijk ogende, welhaast vrolijk aandoende man, die net als de uitermate aardige, immer vrolijkepremier van ons land, Jan-Peter Balkenende, opgewekt en blij de wereld inblikt, alsof er helemaal niet zoiets duisters bestaat als christelijk calvinisme met zijn nadruk op inherente menselijke slechtheid en de wat sombere, oud-Testamentische predestinatieleer.

André Rouvoet schijnt zich te hebben geërgerd aan het onjuist gebruiken van de naam Jezus, een doodgewone persoonsnaam, die in sommige Latijns-Amerikaanse landen mensen zonder gezeur en gezanik meegeven aan kleine, donker ogende jongetjes, die poepend en piesend in hun wieg baby liggen te wezen, zonder dat zij ooit worden bestraft door christelijke zedenmeesters, die het feit niet willen accepteren dat baby's die Jezus heten - vriendelijk kirrend en lachend - op een hele ordinaire wijze liggen te poepen en te piesen in hun kleine babywieg.
André heeft zich gestoord aan de uitdrukking 'tjezus' in een reclamespotje van de door de overheid gefinancierde instelling Postbus51.
Er zou volgens hem sprake zijn van 'een expliciete vloek', hetgeen betekent dat hier de naam van God op een volgens christenen onjuiste wijze zou worden gebruikt.
Beetje rare opvatting, waar een mens zich niet druk zou hoeven te maken, ware het niet dat onze zogenaamd seculiere overheid de verontwaardiging van André serieus genomen heeft, daarmee de stelling uitsprekend dat de naam 'Jezus' inderdaad de naam is van God.

Grote aantallen religieuze mensen - ook Joden en moslims - zullen het daar ongetwijfeld niet mee eens zijn, omdat zij er heel andere godsbeelden op na houden, of omdat zij God zien als degene die boven alles wat kenbaar en zichtbaar is staat.
Sommige joden stellen dat 'Zijn' naam onuitsprekelijk is en juist omdat hij naamloos is kan zijn naam ook nooit misbruikt worden. Hetgeen heel concreet betekent dat vloeken - vanuit theologisch standpunt bezien eigenlijk niet bestaat.
Zodra je de vloek als vloek erkent eigen je jezelf het recht toe 'G-d' (een uitdrukking die religieuze joden hanteren) een naam te geven en daarmee ben jij in feite de blasfemist die spot met de oneindige grootheid van God, een God die zichzelf volgens een passage in in het Oude Testament 'IK BEN' noemt..

‘En God zei tegen Mozes: IK BEN DIE IK BEN.
Ook zei Hij: Dit moet u tegen de Israëlieten zeggen: IK BEN heeft mij naar u toe gezonden (Exodus 3:7–8, 13–14)

Je verkleint je God wanneer je hem vastpint aan een naam. Je maakt hem tot bezit van jouw kleinmenselijke truttigheid, en met die tot God verheven truttigheid sla je vervolgens mensen om de oren die (juist omdat ze er eigen godsbeelden op nahouden) volstrekt onschuldig zijn.
Waaruit je de conclusie zou kunnen trekken dat we onze christelijke samenleving maar beter kunnen omzetten in een anarchistische samenleving. Dan zijn we van het God bespottende christendom af en kunnen we op een volwassen wijze omgaan met een naamloze 'G-d'.

André Rouvoet & Tolerantie
Website Christen Unie 15 mei 2004

"In een pluriforme samenleving moet je tegen een stootje kunnen. Vaak is dat niet plezierig, maar het moet wel. Tolerantie is in onze pluriforme samenleving onmisbaar."
André Rouvoet, fractievoorzitter van de Christen Unie in de Tweede Kamer, is er vast van overtuigd dat tolerantie en geestelijke vrijheid, waaronder de godsdienstvrijheid, noodzakelijk zijn om de Nederlandse samenleving kwalitatief op peil te houden.
"Tolerantie is heel wat anders dan onverschilligheid. Je moet aanvaarden dat anderen een heel andere opvatting over waarheid en waarden hebben en zich overeenkomstig gedragen. Je bent het ermee oneens en toch aanvaard je het..."
Rouvoet concludeert "dat de pluriforme samenleving die tolerant wil zijn alleen dan toekomst heeft als de grondtoon er een is van wederzijds respect. Is dat respect er niet dan staan we bij elke onaangename opmerking bij de rechter."

André Rouvoet & Schijnheiligheid
Astrologisch commentaar WD 2004

André Rouvoet is geboren op 4 januari 1962 in Hilversum. (geboortetijd niet bekend).
De Zon staat in het calvinistische Aardeteken Steenbok, Maan in het Rooms-Babylonische teken Boogschutter, een teken dat wordt beheerst door de planeet Jupiter, die een centrale rol speelde binnen de Romeinse cultuur.
De Zon vormt volgens het 7-graden systeem van het programma New Age Astrologie een negatief aspect met de planeet Jupiter en dat is opmerkelijk, omdat Jupiter (volgens astrologen) de Jezus-planeet is, een planeet die in zijn positieve gedaante staat voor eerlijkheid, waarheid, geestelijke vrijheid en afkeer van betutteling.
Het negatieve Zon-Jupiter-aspect daarentegen is een farizeeërs-aspect, dat predestineert tot de ontkenning van de positieve Jupiter (Jezus). Oneerlijkheid en leugenachtigheid worden in dienst gesteld van van narcisme en grootheidsverlangen.
Het aspect wordt door astrologen als volgt omschreven:

De negatieve eigenschappen van Zon en Jupiter worden versterkt. Dat betekent: Arrogantie, huichelarij, de neiging anderen te overbluffen, de wil anderen voor het gerecht te dagen en slepende processen aan te gaan, zonder dat er redelijke argumenten voor te geven zijn, alleen maar om te bewijzen dat men een hoog, verheven wezen is.
Overdreven optimisme, opschepperij, onrealistisch idealisme, onbescheidenheid en overspannen vrijheidsliefde zijn hier de grote gevaren.
Vaak worden te grote risico's genomen, omdat men er zonder meer van uitgaat dat alles toch wel zal lukken. Kritiek van anderen wordt niet serieus genomen, omdat de eigen mening als veel beter en belangrijker wordt ervaren. (New Age Astrologie Pagina)

Citaat: De grootste angst van de fundamentalist is dat hij door toedoen van de ketter zijn waarheid zou kunnen verliezen, en daarmee zijn catalogus pasklare antwoorden op elke levensvraag. Om eigen geestelijke desoriëntatie te verhinderen is derhalve strenge bestraffing op zijn plaats.
Fundamentalisme vloeit namelijk voort uit menselijke onzekerheid. Belijders worden door hun geloof automatisch van Boven aangestuurd. Valt dit geloof weg, dan valt ook die sturing weg. Ook daarin zijn de fundamentalisten van alle geloven in essentie een: zonder sturing verliest hun leven richting, en daarmee elke zin en zekerheid.
Sturing is daarbij vooral geruststellend omdat dit hen van de inspanning om zelf na te denken ontslaat. Denken is namelijk moeilijk. Kritiekloos volgzaam blijven is veel makkelijker. Thomas von der Dunk, cultuurhistoricus

Thomas von der Dunk, een linkse denker die zich momenteel fel verzet tegen het Irakbeleid van onze overheid, behoort tot de bevoorrechten in onze maatschappij. Hij maakt deel uit van een kleine groep rijke mensen die dankzij hun rijkdom het zich kunnen permitteren de rol van wetenschappelijke hofnar te spelen.
Dat klinkt onsympathiek, maar het is gewoon een feit dat het dik betalen van wetenschappelijke hofnarren een praktijk geworden is die hoort bij wat wij onze moderne tijd' noemen.
In landen die niet zo 'modern' waren - of zijn - werd (wordt) er geen onderscheid gemaakt tussen een anarchistische (lees: gemarginaliseerde) hofnar en een wetenschappelijke, elitaire hofnar.
Anarchisten en wetenschappers zagen elkaar derhalve ook als lot- en bondgenoten in de strijd tegen machthebbers en dat simpele feit maakt of maakte van die niet-moderne landen gebieden waar geestelijke ontwikkeling en ontplooiing mogelijk was.
Arm koppelt zich aan rijk, volks en elitair sluiten een geestelijk verbond en op die manier kan er zoiets ontstaan als volkswijsheid, een universalistisch begrip dat in onze zogenaamd moderne, Westerse maatschappij niet meer bestaat. Het volk is dom, wordt dom gehouden door domme rijken en heeft geen interesse meer voor welke vorm van wijsheid dan ook.

Thomas von der Dunk, die als wetenschapper onze cultuur bestudeert, mag momenteel als wetenschappelijk hofnar binnen het anti-anarchistische wereldje van de Volkskrant de linkse rebel spelen.
Een nar zonder kap en bellen helaas, hetgeen voor mij een reden is de niet aan 'linkse wetenschap' gebonden katholieke hofnar Wim Sonneveld hoog neer te zetten op mijn anarchistische waarderingsladder, een echte nar die ook aan iedereen wil laten zien dat een nar best wel een persoonlijkheid kan zijn.
Als moderne hofnar eigent Wim Sonneveld zichzelf allerlei trekjes en eigenschappen van de middeleeuwse hofnar toe, eigenschappen die religieuze mensen als spot ervaren, daarmee mijn stelling besvestigend dat een goede hofnar zowel elitair als volks is.
Ik ben alles', merkte Sonneveld regelmatig op, zodat je in hem een anarchistische middenfiguur kunt zien, een bruggenbouwer die de ontkenning is van het elitaire schijnlinks dat zichzelf verschanst heeft in grote landhuizen, kastelen, villas en de Amsterdamse grachtengordel, waar Joep van het Hek momenteel als nepnar triomfen viert!

Als ik iets verafschuw als anarchistische outsider dan is het wel NEP - het doen alsof, het praten met twee monden, het kijken met een oog en het dicht slaan van de ogen van een ander die dankzij zijn twee ogen wat meer dan een ander ziet.
Narren die het besef verloren hebben dat je moet buitelen en dansen in een wereld waarin iedereen op een vals moralistische wijze de rechtlijnige mensenhater speelt deugen niet.
Juist het vermogen de rechtlijnigheid te doorbreken bepaalt of een mens een nar is of niet.
En daarbij maakt het volstrekt niet uit wie of wat je bent, zodat een buitelende wetenschapper de vriend kan zijn van een buitelende clown, twee bondgenoten in de strijd tegen het kennis hatende fundamentalisme dat altijd de buitelende, anarchistische mens ontkent.
Wetenschap die op een rechtlijnig-autoritaire wijze anarchisme buiten de deur houdt ( ik ben hoog want ik woon in een tot antiek verheven krot in Amsterdam, en alles wat in een modern flatje woont is laag ) is in feite al geen wetenschap meer, maar kleinburgerlijke rechtlijnigheid, fundamentalisme dat in dienst staat van het kleinburgerlijke verlangen een veilig en zeker (schijn)bestaan op te bouwen.

Niemand ontkomt aan het verlangen naar zekerheid. Fundamentalisme is niet het exclusieve bezit van de religieuze mens. Ook wetenschappers, journalisten en literatuurmakers worden heel vaak de gevangenen van het fundamentalisme, namelijk daar waar zij de eigen werkzaamheden gaan ervaren als noodzakelijk (lees: heilig of goddelijk).
Zo spreekt Volkskrantcolumnist Jan Blokker - waar het zijn literaire arbeid betreft - over 'een reddingsboei', een middel om het hoofd boven water te houden in een wereld die ondanks het etiket modern dat er op wordt geplakt (blijkbaar) een sadistisch slachthuis is.
Wanneer we werkelijk modern zouden zijn, zou het begrip 'reddingsboei' een onzinwoord zijn. Schrijven doe je voor je lol, zouden we dan zeggen, wie kan schrijven mag schrijven en niemand zal hem dat recht afnemen.
Maar (vanuit spiritueel oogpunt bezien) leven we niet in een moderne wereld en wie kan schrijven mag vaak helemaal niet schrijven, tenzij hij de pet van de aangepaste kleinburger opzet en de rol van rechtlijnige (gecastreerde) nar speelt: de gecastreerde wetenschappelijke hofnar die de slaaf van het geld geworden is, of de gecastreerde schijnlinkse hofnar, die de band met het volk verloren heeft.

Narren die je 'echt' of authentiek zou kunnen noemen kende ons land in de jaren vijftig. Toon Hermans, Wim Sonneveld en Wim Kan stonden bekend als 'de grote drie': Toon Hermans Boogschutter, Wim Sonneveld Kreeft en Wim Kan Steenbok.
Het astrologische begrip Grote Drie verwijst naar de eenheid 'gezag en volk', geen gezag dat ver boven anderen gaat staan en dat in feite alleen maar geestelijke terreur is in dienst van botte machtsdenkers (geld = macht = recht), maar gezag dat deel uitmaakt van volk, religie en macht, er als het ware een eenheid mee vormt en op die manier er zorg voor draagt dat de hofnar datgene kan doen wat hij moet doen: buitelen, dansen, relativeren, wetenschap mogelijk maken in een wereld die voortdurend wordt bedreigd door fundamentalistische (rechtlijnige) domheid.
De schrijver W.F. Hermans heeft de zin van de onzin nooit ingezien. Hermans was dan ook in bepaalde opzichten een fundamentalist. Een man die op een uiterst autoritaire wijze zijn lot verbond aan de heilig verklaarde vorm, het tegendeel dus van de hofnar, die altijd de inhoud, het denken, het zijn, boven de rechtlijnigheid van de door onzekerheid geplaagde rechtlijnige kleinburger plaatst.

Astrologische Info

Thomas von der Dunk is geboren in Soest, 2 juli 1961: Zon in het vrouwelijk-moederlijke gezagsteken Kreeft en Maan in het vrouwelijk-androgyne fantasieteken Vis.
Het feit dat die vrouwelijkheid niet terug te vinden is in de foto's die hij van zichzelf laat maken: gekleed als machoheld die schijt heeft aan alles, behalve aan het schijnlinkse, rechtlijnige machodom, toont aan dat ons land nog heel ver afstaat van de ideale wereld waarin de wetenschapper een onafhankelijke (anarchistische) nar probeert te zijn...

"Kennis en geloof zijn twee van elkaar gescheiden zaken die parallel naast elkaar bestaan en die elkaar nooit ontmoeten, behalve in het kind." Godfried Bomans, in: 'Buitelingen'

Dat het koppelen van God aan het eigen, beperkte groepsego de dood is van de vrije (lees: anarchistische) geest is een waarheid die jarenlang angstvallig door zich 'intellectueel' noemende mensen in een ontoegankelijk gemaakt hoekje van hun torenhoge boekenkast werd weggestopt.
Daarom is het opmerkelijk dat - op een heel onopvallende wijze in een column die de wijsgerig-evangelische titel 'In het voorbijgaan' meegekregen heeft - literatuurkenner Kees Fens - naar aanleiding van een bezoek aan de Acropolis in Athene - de volgende verzuchting slaakt:

"Een enkele keer in deze dagen verlang ik naar de tolerantie van het polytheisme, naar die overal door goden bevolkte en bezielde wereld, die voor het absolutisme van het monotheisme heeft moeten wijken...' (Volkskrant 19-8-04).

Het is een stelling die immens belangrijk is en die daarom centraal staat in de beschouwingen die ik op deze webpagina's als astro-anarchist heb gewijd aan het Midden-Oosten-conflict, een conflict dat je een direct uitvloeisel van het absolutistische, aan vormen en idolen gebonden, religieuze denken zou kunnen noemen.

Zie ook: Echnaton & het monotheïsme
(over de onvrijheid van het eengodendom)

In Den Beginne Was Het Woord
over het weten dat verlichting is

Julius Streicher &
The Nuremberg Laws

During the Nuremberg trials Julius Streicher was asked about his participation in the Nuremberg Race laws of 1935. He responded:
Yes, I believe I had a part in it insofar as for years I have written that any further mixture of German blood with Jewish blood must be avoided.
I have written such articles again and again; and in my articles I have repeatedly emphasized the fact that the Jews should serve as an example to every race, for they created the racial law for themselves-- the law of Moses, which says, "If you come into a foreign land you shall not take unto yourself foreign women."
And that, Gentlemen, is of tremendous importance in judging the Nuremberg Laws.. These laws of the Jews were taken as a model for these laws.

When after centuries, the Jewish lawgiver Ezra demonstrated that notwithstanding many Jews had married non-Jewish women, these marriages were dissolved.
That was the beginning of Jewry, which, because it introduced these racial laws, has survived throughout the centuries, while all other races and civilizations have perished. (Source: Trial of The Major War Criminals Before the International Military Tribunal, Nuremberg, 1945, Vol. 12)

Bijzonder prettig was het allemaal niet. Ik was ziek in die tijd. Naweeën van een psychotische inzinking die - ook weer heel merkwaardig - optrad op het moment waarop Uitgeverij Elsevier (waar mevrouw Angele Manteau de scepter zwaaide) het besluit nam mijn complete werk uit te geven.
Het positieve bericht bereikte me in het ziekenhuis in Zwolle. Veel reden om feest te vieren was er niet. Na maanden van afwijzingen - die me alle frustratiegevoelens bezorgden die bij dergelijke gebeurtenissen horen - was ik nu in een situatie terechtgekomen waarin vreugde en plezier verboden waren, niet omdat ik zo'n zure saaie negatieve nihilist ben (want dat ben ik niet en dat wil ik niet zijn ook), maar omdat ik getroffen werd door een psychische ziekte, die me in fysiek en psychisch opzicht zwak en kwetsbaar maakte.
Dat een dergelijke ziekte het tegendeel van aanstellerij is heb ik via jarenlange negatieve ervaringsmomenten vast kunnen stellen.

Je kunt nog beter dood zijn dan getroffen worden door de wereld van haat die een psychose over je uit stort, want meer is het niet.
En wat de zaak zo sadistisch maakt dat is het feit dat iemand die getroffen wordt door een psychische ziekte die je in een haatwereld plaatst het vermogen zichzelf te verdedigen verliest.
Het defensiemechanisme, dat alle anderen om hem heen als een betonnen schild rondom zich hebben opgebouwd, wordt als het ware vernietigd, zodat alles wat negatief is terecht komt op het bordje van de weerloze, de zondebok, die nu lijden moet omdat hij zijn betonnen schild is kwijtgeraakt.
Dat je in een dergelijke situatie prikkelbaar bent en overgevoelig ligt voor de hand. En ik kan daarom rustig stellen dat ik me bij tijden dood ergerde aan de aandacht en de tijd die 'mijn' uitgever besteedde aan (zoals ik het noemde) een ordinaire discoclub, die ik, als ziek buitenbeentje, afgewezen door de sterken en de gezonden, waarschijnlijk nooit zou kunnen en mogen bezoeken.. (de disco is eem plek waar bleke, softe zwakke mietjes klein en zwak moeten blijven, omdat 'de sterke, positieve man' er de anderen uitsluitende koning is).

Wie de foto bekijkt van 'mijn' uitgever ziet een stevige, forse knul, die (op dat moment) in alles het tegendeel was van de zwakke, ziekelijke patiënt die ik in die tijd was.
Astrologisch gezien valt dat best te verklaren, omdat het altijd wat dierlijk en egoïstisch makende teken Schorpioen in sterke mate het karakterbeeld kleurde: ascendant in Schorpioen, Pluto, heerser vam het teken Schorpioen, dominant geplaatst in huis 10).
De zachte, gevoelige, zorgzame elementen in zijn horoscoop (Zon in het moederteken Kreeft en Maan in het sociale teken Boogschutter), eigenschappen die ik in mijn verhalenbundel Revolutie in het Gekkenhuis sterk benadruk (met name in het verhaal De Teddybeer van Chrisje , waarin 'kinderlijke tederheid' wordt verdedigd) raakten duidelijk in de verdrukking.
Het was dan ook geen wonder dat 'mijn' uitgever na acceptatie mij vroeg of ik nog wel achter mijn werk stond.
Het was een vraag die in feite een bekentenis was. Hij verdedigde de Plutonische werkelijkheid van de disco, een plaats waar de geest ondergeschikt wordt gemaakt aan de vorm (de mens die in de eerste plaats een dierlijk-biologisch organisme is): een hogepriesterlijke eredienst zou je kunnen stellen, want in de tempel van de hogepriester Ezra stond een Plutonische offer - of bloed-dienst centraal.

TEHRAN, Aug. 22 (MNA) -- President Mohammad Khatami opened the First International Conference on Avicenna on August 22 at the mausoleum of Avicenna in Hamadan (Iran).
The International Conference on Avicenna is being held to commemorate the great Persian mathematician, philosopher, and physician Avicenna, who wove classical dicta into the rational and consistent system that dominated European medical thought from the late 12th to 17th centuries.
He was also one of the interpreters of Aristotelian principles in his time and penned about 200 books in different fields such as science, religion, and philosophy. Avicenna died in 1037 and was buried in Hamedan.

Ibn Sina (Avicenna) (980-/\037) is one of the foremost philosophers of the golden age of Islamic tradition that also includes al-Farabi and Ibn Rushd. He is also known as al-Sheikh al-Rais (Leader among the wise men) a title that was given to him by his students.
His philosophical works were one of the main targets of al-Ghazali's attack on philosophical influences in Islam. In the west he is also known as the "Prince of Physicians" for his famous medical text al-Qanun "Canon". In Latin translations, his works influenced many Christian philosophers, from Albertus Magnus and Thomas Aquinas to Robert Grosseteste and Roger Bacon. (Bron: muslimphilosophy website)

Commentaar WD 2004

Hoewel de inval in Irak alle aandacht heeft gevestigd op de dierlijk-irrationele kant van het bestaan (gebruik je kracht om anderen te onderwerpen), zijn er ook moslims (zoals de hervormer Khatami in Iran) die proberen het dierlijke principe in de mens te bedwingen via de koppeling ervan aan 'de ratio'. Niet een steriele, geestdodende vorm van intellect, maar de rationele rijkdom van de spirituele mens, die binnen een spiritueel georiënteerde samenleving (die het tegendeel is van het ideologische kapitalisme van het Westen) het recht verkrijgt zichzelf geestelijk te ontwikkelen.
Wat opvalt is dat juist die progressieve intellectuelen niet gesteund worden door het Westen, hetgeen waarschijnlijk samenhangt met de wil van Amerika en Israël vijandbeelden te scheppen - hetgeen alleen mogelijk is wanneer je de anderen af kunt schilderen als gevaarlijke terroristen en fundamentalisten.

"God, the supreme being, is neither circumscribed by space, nor touched by time; he cannot be found in a particular direction, and his essence cannot change. The secret conversation is thus entirely spiritual; it is a direct encounter between God and the soul, abstracted from all material constraints." (Avicenna)

Flamenco guitar virtuoso Juan Martin to perform in Iran
Mehr news 25-8-2004

Getroffen door een poëtische bui citeert Remco Campert in de Volkskrant van 23 augustus een gedicht van Hans Lodeizen, een dichter die je rustig het tegendeel van een aangepast mens kunt noemen, zodat ik - vanuit een welhaast vaderlijk verlangen hem te verdedigen - hieronder een eigen keuze plaats, een gedicht waaruit blijkt dat Lodeizen de wereld niet als deel van een collectief benaderde, zoals het aan de vorm gebonden regentendom dat van je verwacht, maar als een kwetsbare eenling, die juist vanwege die kwetsbaarheid de realistische kunst van het relativeren ontdekt.

(Astro info: Hans Lodeizen is geboren op 20 juli 1924: Zon in het gevoelsteken Kreeft en Maan in het gevoelsteken Vis, twee tekens die uiterst gevoelig en kwetsbaar maken (zodat deelname aan een harde , vereconomiseerde wereld altijd een problematische zaak is....)

Wikipedia info:
Hans Lodeizen (Naarden, 20 juli 1924 - Lausanne, 26 juli 1950) was een Nederlandse dichter, die al op 26-jarige leeftijd stierf. Niettemin verwierf hij zich een heel eigen plaats en had hij een vernieuwende invloed op de poëzie in het Nederlands taalgebied.
Hij geldt min of meer als voorloper van de generatie van vijftig, een groep 'experimentele' dichters onder wie Lucebert, Hugo Claus en Gerrit Kouwenaar.
Weliswaar vertoont Lodeizen een zekere verwantschap met deze naoorlogse dichters, maar bij lezing van zijn werk valt het eigen, persoonlijke karakter op..

Commentaar WD 2004

Wat het hierboven weergegeven gedicht laat zien is dat gevoelige mensen, die vanwege hun gevoeligheid zich niet aan kunnen passen aan een harde wereld, weinig eerbied hebben voor 'vieze en ellendige mensen' die toevallig erg rijk en machtig en daardoor onkwetsbaar geworden zijn, en op grond van dat toevallige 'geluk' zich het recht toe-eigenen anderen die wat minder geluk hebben op een minzaam-arrogante wijze te behandelen.

Hans Lodeizen is een van de weinige dichters die na de oorlog een gedichtenbundel heeft gepubliceerd die je 'Forumsiaans' zou kunnen noemen, een realistische benadering dus van een wereld die als onzegbaar wordt beschouwd, op een zodanige wijze dat de werkelijkheid op een positieve wijze verkinderlijkt wordt, vereenvoudigd, teruggebracht tot simpele vormen die ondanks de eenvoud ervan diepe emoties uit kunnen drukken - precies zoals een kind de werkelijkheid benadert, want het kenmerk van kinderen is dat ze heel diep en intens voelen en tegelijkertijd die gevoelens op een uiterst simpele, realistische wijze, met een minimum aan woorden proberen uit te drukken.
Dat is de reden waarom binnen spirituele denksystemen (zoals Zen, maar ook het christendom) 'het kind' als ideaalbeeld naar voren wordt gehaald, hetgeen (heel paradoxaal) verklaart waarom spirituele systemen veelal de totale ontkenning zijn van zichzelf - omdat geen enkele aangepaste (orthodoxe) godbezitter 'het kind' als ideaalbeeld wenst te hanteren.
De meeste religieuze gelovigen gunnen een ander het 'kind zijn' niet. Ze bouwen een wereld op waarin iedereen 'volwassen' moet worden, een merkwaardige werkelijkheid die in feite niets anders is dan kindermoord: het vernietigen van de kinderlijke eigenheid in een mens, zodat de weinige enkelingen die kind gebleven zijn weinig meer mogen zijn dan dingen waarmee door gelijkschakelende anderen blindelings wordt gedaan...

Zie ook: Politicus Zonder Partij

De opkomst van de Vijftigers

Op de website van de Koninklijke Bibliotheek valt het volgende te lezen over de Vijftigers, een beweging die eigenlijk nooit een beweging geworden is:

De oprichting van het tijdschrift Forum in 1932 bracht in Nederland een traditie met zich mee die afkeurend stond tegenover avant-gardistische impulsen.
Het ernstige intellectualistische modernisme brak door in Nederland, en deze traditie bleef gedurende een periode van twintig jaar de boventoon voeren in de Nederlandse letteren. Met de komst van Lucebert en de beweging van Vijftig leek er verandering te zijn komen in het Nederlandse literaire klimaat.
De Vijftigers verzetten zich tegen 'het kleine en benauwde van de toen in zwang zijnde Criterium-poëzie, met zijn e eerbied voor de kleine dingen, met zijn angst voor het grote en meeslepende' zoals Elburg de afkeer omschreef...
In het gedicht 'Te hard geschreeuwd', waarmee Remco Campert debuteerde in 1950, was dezelfde kritiek terug te vinden:

De dichter moest zich niet langer bezig houden met kleine dingen. Hij moet midden in het leven staan... (Bron: Koninklijke Bibliotheek)

Writing in the Frankfurter Allgemeine Zeitung, the critic Frank Schirrmacher praised The Downfall for bringing Germany's evaluation of its history into "a new phase". Until now Germans had been afraid to portray on screen "the man who still dominates the German imagination more than any other figure in history", he wrote.
But the tabloid Bild yesterday posed the question that an increasing number of critics will no doubt ask: "Should a monster be portrayed as a human being?"

Commentaar WD 2004

De vraag of historische figuren op een objectief-wetenschappelijke wijze of op een moralistisch-veroordelende wijze moeten worden bekeken heb ik altijd gezien als een schijnprobleem, omdat wetenschap en moraal zinloze zaken zijn in een wereld waarin de mens niet in staat is onafhankelijk te zijn.
Juist vanwege mijn verlangen onafhankelijk te zijn heb ik er voor gekozen mijzelf 'anarchistisch schrijver' te noemen en als zodanig heb ik in het verleden in de verhalenbundel Revolutie in het Gekkenhuis' (die de strijd van de enkeling tegen de gedachtenpolitie centraal stelt) een geromantiseerd verslag opgenomen waarin de laatste dagen van Adolf Hitler in de Berlijnse Fuehrerbunker worden beschreven. Niet om het gedrag van de man goed te prate, maar om er op te wijzen dat binnen een oneerlijke wereld, waarin mensen geneigd zijn anderen volledig en totaal te ontmenselijken, niet meer gesproken kan worden over moraal en waarheidsliefde.