hij kon zich niet aanpassen aan de afschuwelijke realiteiten van deze wereld hij zuchtte hij was kwetsbaar hij draaide rond als een heel grote zee de vieze en ellendige mensen glimlachten van verhevenheid toen ze hem in de soeppot van het leven zagen onderdompelen als een balletje.

Hans Lodeizen (1924–1950), groeide op in een welvarend gezin in Wassenaar. Lodeizen begint in Leiden aan een studie rechten, maar breekt die af in 1946. Hij wil bioloog worden en vertrekt daarom naar Amerika, waar hij een jaar lang biologie studeert. Omdat zijn studieresultaten onvoldoende zijn, keert hij terug naar Nederland. Via Adriaan Morriën, met wie hij bevriend is, publiceert hij zijn enige gedichtenbundel Het innerlijk behang (1950). Lodeizen was toen al ziek: hij had leukemie en stierf in een ziekenhuis in Lausanne, 26 jaar oud. Zijn korte leven heeft voor een belangrijk deel in het teken gestaan van het zoeken naar identiteit, het aanvaarden van zijn homoseksualiteit en het verlangen ooit werkelijk een dichter te worden.

Hans Lodeizen, geboren op 20 juli 1920 in Naarden. Zon in het gevoelig makende Waterteken Kreeft, Maan in het androgyne Waterteken Vis.

Dat gevoelige mensen, die vanwege hun gevoeligheid zich niet aan kunnen passen aan een harde wereld, weinig eerbied hebben voor 'vieze en ellendige mensen' die toevallig erg rijk en machtig en daardoor onkwetsbaar geworden zijn en op grond van dat toevallige 'geluk' zich het recht toe-eigenen anderen die wat minder geluk hebben op een minzaam-arrogante wijze te behandelen, bewijst het hierboven weergegeven gedicht van Hans Lodeizen, een van de weinige dichters die na de oorlog een gedichtenbundel heeft gepubliceerd die je 'Forumsiaans' zou kunnen noemen, een realistische benadering dus van een wereld die als onzegbaar wordt beschouwd, op een zodanige wijze dat de werkelijkheid verkinderlijkt wordt, vereenvoudigd, teruggebracht tot simpele vormen die ondanks de eenvoud ervan diepe emoties uit kunnen drukken, precies zoals een kind de werkelijkheid benadert, want het kenmerk van kinderen is dat ze heel diep en intens voelen en tegelijkertijd die gevoelens op een uiterst simpele, realistische wijze, met een minimum aan woorden proberen uit te drukken.
Dat is de reden waarom binnen spirituele denksystemen (zoals Zen, maar ook het christendom) 'het kind' als ideaalbeeld naar voren wordt gehaald, hetgeen (heel paradoxaal) verklaart waarom de meeste spirituele systemen de totale ontkenning zijn van zichzelf - omdat geen enkele aangepaste godbezitter 'het kind' als ideaalbeeld wenst te hanteren.
Volwassen gelovigen gunnen een ander het kind zijn ook niet. Ze bouwen een wereld op waarin iedereen 'volwassen' moet worden, een merkwaardige werkelijkheid die in feite niets anders is dan kindermoord: het vernietigen van de kinderlijke eigenheid in een mens, zodat de weinige enkelingen die kind gebleven zijn weinig meer mogen zijn dan dingen waarmee door gelijkschakelende anderen blindelings wordt gedaan...

Zie ook: De kwetsbaarheid van Hans Lodeizen

Marcel van Dam (Utrecht, 30 januari 1938) is een Nederlands voormalig politicus en bestuurder. Van Dam werd in 1956 lid van de KVP en studeerde vanaf 1957 rechten en sociologie aan de Universiteit Utrecht. De rechtenstudie heeft hij niet voltooid, hij studeerde in 1965 af in de sociologie met een scriptie over kiezersgedrag. In 1966 stapte hij over van de KVP naar de PvdA. Hij voegde zich bij Nieuw Links.

Dat denken persoonsgebonden is en dat het denken van een enkele persoon via een proces van geestelijke onderwerping (massificatie) kan uitgroeien tot een geheel van ideeën dat via heiligverklaring onveranderlijk wordt gemaakt (ideologie) is een waarheid die door weinig mensen wordt geaccepteerd, omdat de meeste mensen denken dat ze vrij en onafhankelijk zijn in een wereld waarin (zo nemen ze aan) het gelijkschakelende woordje 'mode' niet bestaat.

Marcel van Dam behoort tot het soort mensen dat zich onderwerpt (kiezen voor het collectief, dat altijd 'modebewegingen' schept).
Hij is een van de oprichters geweest van de radicaal genoemde beweging Nieuw Links in de Partij van de Arbeid, en het belangrijkste kenmerk van die beweging was de ontkenning van de persoonlijkheid (personalisme) en de onderwerping van het individu aan de tot norm verheven eigenschappen van een paar tot 'heilige' verheven personen (denk aan Fidel Castro in Cuba; Mao Zedong in China en Walter Ulbricht in de DDR).
Dat is de reden waarom mensen met een sterke persoonlijkheid nooit voor collectivistische vormen van socialisme zullen worden, omdat collectivisme altijd geestelijke onderwerping is en mensen dwingt zichzelf te identificeren met wat je een groeps-ego zou kunnen noemen.

In een warrig artikel dat de duistere titel 'Van God los' draagt (Volkskrant 26/8/2004) probeert hij de lezers van de Volkskrant duidelijk te maken wat ideologisch denken is en hoe gevaarlijk het is dat mensen weigeren de wereld vanuit een ideologisch gezichtspunt te bekijken...; een kleinburgerlijke quasireligieuze boodschap zou je kunnen zeggen, omdat ideologisch denken in wezen religieus denken is, dat altijd de goede mens tegenover de zondige en slechte mens plaatst.
Marcel van Dam zou je daarom - plat uitgedrukt, en socialisme stond ooit voor volks en plat - een kletser, een man die oeverloos kan zeiken en lullen, zodat je er als nuchter, naar helderheid en eenvoud verlangend mens niets van begrijpt.
Dat kun je doen in de kerk en in een talkshow van de VARA (vereniging van arbeiders radio amateurs) maar wanneer je de boel een beetje zakelijk en professioneel aan wilt pakken (astrologen hanteren het fraaie woord 'Saturnaal' - een woord dat behoort bij het aardse en afstandelijke dierenriemteken Steenbok) dan zul je kletsers met hun oeverloze gezwam aan de kant moeten schuiven ( In gelul kun je niet wonen , merkte PvdA-man Jan Schaefer ooit op), zodat plaats in kan worden geruimd voor die mensen die zichzelf gezuiverd hebben van tot God verheven gezwam.

Allerlei definities hebben mensen al verzonnen bij hun wanhopige pogingen het begrip 'God' binnen een intellectueel betoog te vangen, maar nooit is iemand op de gedachte gekomen God te omschrijven als 'oppervlakkigheid, levensangst en oeverloos gezeur.
De enige kunstenaar die de moed opbracht de God van Marcel Van Dam, Gerrit Zalm en Jan-Peter Balkenende als zodanig te typeren was de altijd wat somber ogende schrijver Gerard van het Reve, die op het ideologische gezeur het etiket 'de God van je tante' plakte, een simpele, heldere definitie, die door niemand werd overgenomen, omdat alle zogenaamde intellectuelen in dit land weinig meer zijn dan kleine, koekjesetende jongetjes en meisjes in het grote oer-Hollandse tante-betje-land.

Ooit verzetten kunstenaars zich tegen de terreur van de dameskransjesethiek. Ooit wilden schrijvers hun stem verheffen en de wauwelende dames met hun tasjes vol ouderwets gezeik de schrijverskring uitwerpen.., en een van die opstandige kunstenaars was - weinig Volkskrantlezers zullen het geloven - de inmiddels al aardig op jaren geraakte schrijver en stukjesschrijver Remco Campert, een revolutionaire vernieuwer die een van de oprichters van de jaren vijftig beweging was, een voorloper dus van Marcel van Dam, die een tijd lang de leidsman van de socialistische modebeweging van de jaren zeventig was.
Op de website van de Koninklijke Bibliotheek valt het volgende te lezen over de Vijftigers, een beweging die eigenlijk nooit een beweging geworden is:

De opkomst van de Vijftigers

De oprichting van het tijdschrift Forum in 1932 bracht in Nederland een traditie met zich mee die afkeurend stond tegenover avant-gardistische impulsen.
Het ernstige intellectualistische modernisme brak door in Nederland, en deze traditie bleef gedurende een periode van twintig jaar de boventoon voeren in de Nederlandse letteren.
Met de komst van Lucebert en de beweging van Vijftig leek er verandering te zijn komen in het Nederlandse literaire klimaat.
De Vijftigers verzetten zich tegen 'het kleine en benauwde van de toen in zwang zijnde Criterium-poëzie, met zijn eerbied voor de kleine dingen, met zijn angst voor het grote en meeslepende' zoals Elburg de afkeer omschreef...

In het gedicht 'Te hard geschreeuwd', waarmee Remco Campert debuteerde in 1950, was dezelfde kritiek terug te vinden:

...[het] wordt tijd dat wij iets laten horen,
een stem dwars door puinstof heen,
die glipt door de spijlen van het bedskelet,
die nooit de baard in de keel wil hebben,
die wil bevechten een groot geluk of ongeluk
(een klein geluk is geen geluk),
die door schade en schande
nooit wijzer wil worden.
Een stem, die door alle huizen zingt
het water doet overkoken en
de stoppen der berusting doet doorslaan...

Zo'n stem; eerder rusten wij niet.
(Uit: Libertinage, 3 (1950), p. 181)

Binnen rechtse kringen (ook die rechtse partijen die zichzelf een linkse pet op het hoofd hebben geplaatst) heerst de aan strenge ideologische normen gebonden opvatting dat de hippiebeweging van de jaren zestig de bron is van al het kwaad in de wereld.
De hippies zijn binnen dat wereldbeeld passieve, onmannelijke, irrationele asocialen, die niet de energie en de moed hebben de handen uit de mouwen te steken (of actie te voeren) en die daarom maar een soort van rare fantasiewereld hebben opgebouwd, waar - zoals dat altijd wordt gesteld - de economie niet op kan draaien.
Het is een standpunt dat er vanuit gaat dat moet worden voorkomen dat vrouwelijke invloeden in onze maatschappij te sterk worden, en dat er daarom in de onderwijswereld meer ruimte moet worden geboden aan echte mannen (kerels met kloten), een opvatting die mij best wel aanspreekt, omdat ik een leuk erotisch fantasieboekje heb gepubliceerd (in eigen beheer wel te verstaan) dat de titel 'De Gouden Fallus' draagt.

Het betoog van de zich 'filosoof' noemende criticus hieronder bevat feitelijke juistheden, maar is vanwege de irrationele interpretatie van de feiten weinig meer dan een grappige spotprent, een karikaturale (=nivellerende) vertekening, die aantoont dat filosofen niet die strenge, nuchtere wetenschappelijke geesten zijn, die ze pretenderen te zijn. Wat opmerkelijk is dat Smith stelt dat New Age en astrologie onmannelijke vrouwenaangelegenheden zijn, een opvatting die miet links en niet recht, maar wel doodgewoon fascistisch is, omdat fascisme altijd de lof van 'de sterke, onvrouwelijke man' bezingt.

Zie ook: Opvoeding in 'den volkschen staat'
over de onmannelijke huisvink die gestaald moet worden

The New Age Racket and the Left
By Justin E.H. Smith, CounterPunch 28-8-2004

I would like to discuss the movement that is often covered by the umbrella term 'New Age', and to argue, specifically, that New Agers should be ashamed of themselves, for abandoning all concern with those goals that have traditionally served as the driving force of progressive politics, like social justice, equality, the end of oppression, etc., and allowing - nay, aiding - the cynical and opportunistic power-mongers to make the world as disappointing a place as it currently is.

Before this polemic begins in earnest, perhaps it will be best to sketch out a definition of the concept that concerns us. By 'New Age' I mean to refer to any world-view that:

1. is decidedly postmodern, in that it picks and chooses from vastly older traditions those features it finds useful;
2. is sloppily multiculturalist, in that it levels out and denies legitimate distinctions between the traditions from which it borrows;
3. is individualistic, in that it takes spirituality to be a 'quest', and sees the ultimate end of this quest as self-fulfillment;
4. is nostalgic, in that it maintains that with the rise of modernity, humanity experienced the loss of a distinctly 'spiritual' disposition, in contrast with the rational disposition;
5. in large part as a consequence of its suspicion of rationality, is also uncritical as a matter of principle;
6. portrays itself as apolitical, or, better, as tapping into a reality so profound that any explanation of it in terms of the social, economic, and historical plights of its adherents can be safely dismissed as irrelevant.

What has not been sufficiently emphasized, in my view, is the way in which the victory of the Age of Aquarius over the dictatorship of the proletariat, New Age over revolutionism, was easily, happily, accommodated by those in power.
Go ahead, transform yourselves. Absorb all the energy you can from that crystal around your neck. Just don't try to change the world, or take control of the means of production, and we won't seek to stamp you out. While its adepts see it as an 'elevation' or 'liberation', in fact New Age is a retreat and a capitulation.

At best, then, New Age is a lucrative side venture of neoliberalism, lining the pockets of those crafty enough to package spiritual fulfillment as a marketable product while leaving the spiritually hungry as unsated as ever.
At worst, though, it is the expression of something altogether more sinister. Rootedness in the earth, a return to pure and authentic folkways, the embrace of irrationalism, the conviction that there is an authentic way of being beyond politics, the uncritical substitution of group- identification for self-knowledge, are all of them basic features of right-wing ideology.

Theodor Adorno in his study of the horoscope section of the Los Angeles Times in the early 1950s, subsequently published under the title The Stars Down to Earth, argued that horoscopes, if not in themselves permeated by fascist ideology, promote the sort of submission to abstract authority that paves the way for the rise of fascism.

Earlier, in the Dialectic of Enlightenment, Adorno had railed against the Nazi denunciation of psychoanalysis. Isn't it revealing, he asked, of the true nature of this movement that it disdains with such ferocity the endeavor to know oneself? Fascism would prefer that its subjects engage in a more harmless variety of searching for self-knowledge, the kind that comes to nothing...

There is another side of this story I hesitate to touch on. Bluntly though, it would be a gross omission to pretend to address the topic of New Agery while failing to acknowledge how strictly and predictably most conversations about star signs, etc., follow a script in which roles are determined according to gender.
Perhaps this is progress. Women can now enjoy their own 'ways of knowing'...

In the 1970s, those hippies who discovered they didn't quite have the energy or - dare I say it? - the courage for revolution, found it convenient to recast their would-be political opposition in the harmless language of self-discovery...

(Justin E. H. Smith teaches philosophy at Concordia University in Montreal.)

The American Israel Political Action Committee (AIPAC) is a lobbying group that used to support whatever government was in power in Israel, and used to give money even-handedly inside the US.
My perception is that during the past decade AIPAC has increasingly tilted to the Likud in Israel, and to the political Right in the United States. (Juan Cole Website)

Wikipedia info

The Office of Special Plans (OSP), which existed from September 2002 to June 2003, was a Pentagon unit created by Paul Wolfowitz and Douglas Feith, and headed by Feith, as charged by then–United States Secretary of Defense Donald Rumsfeld, to supply senior George W. Bush administration officials with raw intelligence (unvetted by intelligence analysts, see Stovepiping) pertaining to Iraq.
A similar unit, called the Iranian Directorate, was created several years later, in 2006, to deal with intelligence on Iran.

In an interview with the Scottish Sunday Herald, former Central Intelligence Agency (CIA) officer Larry C. Johnson said the OSP was "dangerous for US national security and a threat to world peace.
[The OSP] lied and manipulated intelligence to further its agenda of removing Saddam. It's a group of ideologues with pre-determined notions of truth and reality. They take bits of intelligence to support their agenda and ignore anything contrary. They should be eliminated."

Israel & Ideologie
Commentaar WD 2004

Wie op een zinvolle wijze het begrip 'ideologie' wil omschrijven zal niet kunnen ontkomen aan die ene, vreemde merkwaardige realiteit die elke zinvolle discussie over ideologisch denken onmogelijk probeert te maken: de ideologische (lees: Zionistische) staat Israel met zijn fanatieke, aan een heilig verklaarde ideologie verslaafde volgelingen.
Israel is religie geworden, een quasi-religieuze afgodendienst, waarbinnen rechtse Likoedwaarden (leger, heilig land en heilig volk) - tot God zijn verheven, zodat iedereen die de rechtse verafgoding van de staat afwijst (met name anarchisten, want anarchisme is de vijand van elke heilige staat) tot zondebok wordt uitgeroepen, een demon die via provocaties en zwartmakerij steeds demonischer moet worden gemaakt, terwille van een god die almachtig wil zijn.

Voorwoord: WD 2004: De hieronder weergegeven tekstfragmenten zijn afkomstig uit een gesprek dat Haaretz-medewerker Ari Shavit voerde met de Griekse componist Mikis Theodorakis, een man die de geestelijke moed op kan brengen op een eerlijke wijze 'het joodse probleem' aan de orde te stellen, een daad die vanuit intellectueel oogpunt bezien noodzakelijk is - immers: intellectuelen streven naar intellectuele verlichting - maar die door blinde ideologen (mensen die het dierlijk-irrationele collectivisme boven het individualiserende intellectuele denken plaatsen) veroordeeld wordt.

Question: Mr. Theodorakis, on November 4, 2003 you said in this house the words that shocked Jews and non-Jews across the world. You said that the Jewish people are at the root of evil. What did you mean?

Answer: "For me the root of evil today is the policy of President Bush. It is a fascist policy. I cannot understand how it is possible that the Jewish people, who have been the victims of Nazism, can support such a fascist policy. No other people in the world support those policies but Israel! This situation saddens me.

Even today, 10 months later, you don't think you made a mistake when you uttered those words?

"No, but it's important for me to emphasize that I never said that the Jews are the root of evil. I said they are at the root of evil."

So you have no regrets?

"No. And I was very much hurt by the Jewish reaction to what I said. It was not a civilized reaction. I got hundreds and hundreds of poisonous e-mails from Jews all over the world. I couldn't understand this hatred toward me. I fought against racism all my life. I was for Israel. I wrote "Mauthausen." After all that, how could I become from one day to the next an anti-Semite?"

Let me explain to you the context for this reaction. Many Jews have a renewed fear of Europe. We are afraid that there is a new kind of anti-Semitism in Europe. So when you said what you said there was a feeling of thou too, Brutus. There was a feeling that even our old friend Theodorakis turned against us.

"I don't believe there is anti-Semitism in Europe. There is a reaction against the policy of Sharon and Bush. I think it's artificial to think there is a new anti-Semitism. It's an excuse. It's a way to avoid self-criticism. Rather than ask themselves what is wrong with the policy of Israel, Jews say the Europeans are against us because of the new anti-Semitism. Because they don't love us. And even Theodorakis says we are at the root of evil. This is a sick reaction."

Why? In what way is it a sick reaction?

"Because this kind of reaction is relevant to the psychopathology of the Jewish people. They want to feel victims. They want to have this comforting feeling. We are in the right, we are again victims. Let's create another ghetto. It's a masochistic reaction."

The Jews are masochists?

"There is psychological masochism in the Jewish tradition."

Is there sadism as well?

"I'm certain that when Diaspora Jews talk among themselves, they feel satisfied. They feel that now, when we are so close to the greatest power in the world, no one can do anything to us. We can do whatever we like. This is why the claim of new anti-Semitism is not only a sick reaction, it's a sly reaction as well."

In what way is it sly?

"Because it really allows the Jews to do whatever they want. Not only psychologically, but also politically, it gives the Jews an excuse. The sense of victimhood. It gives them a license to hide the truth. There is no Jewish problem in Europe today. There is no anti-Semitism."

[...]

Mikis Theodorakis, on several occasions, when criticizing Israeli policy, you used the Nazi analogy. Criticism of Israeli occupation is justified. But why use terms such as "Israel's Nazi mentality" or "Israel's Nazi barbarity"?

"Until the Holocaust the Jewish people were victims. One day they said, I don't want to be a victim any longer. I'll create a state. I'll show that I'm strong. The question is whether this is not a historical trap. If you didn't embark on the road to revenge."

What do you mean?

"After World War I, the Germans were victims. The Germans felt they were victims. They felt they were just. Others did them wrong and they were just. That was the seed of Hitler."

So the Jews of today are like the Germans of the twenties and thirties?

"Hitler, too, said we are not going to be victims any more. We'll arm ourselves and we'll have revenge. Look where it led. That is something that could happen to Israel."
[...] Israel became a superpower. It is very strong. And whom are you fighting? A million women and children and poorly trained Palestinians. So you are Goliath now. Palestine is David. And I am with David."

[...]

The Jews have too much power?

"In certain areas - yes. I don't like these small groupings that support one another. I view them as expressions of a racist approach. National or religious or Mafia clans are cancerous growths."

What troubles you is that Jews maintain a ghetto attitude even when they are not weak anymore. When they are powerful.

"Yes. I ran into it in music, but it happens elsewhere. Especially in finance. And in the mass media. This is what makes the Jews unattractive."

You think there is a Jewish tendency to dominate?

"To dominate? Yes. And it comes with a superiority complex."

So the sense of superiority and the tendency to control are a feature of the Jews?

"Yes. Yes. I think that the Jewish religion that teaches a child from a very young age that our God is very strong gives him a sense of security. So there is a contradiction there: The people that were historically the most fearful, are mentally the less fearful because of their religion. But now, when they have great power, this attitude becomes dangerous."

[...]

So we have to learn from the Greeks?

"In Greek mythology, there is no evidence of the concept of Hellenic superiority. In the Bible, you find the seed of the concept of superiority. Of Jewish superiority. The whole Bible wants to prove that God loves only one people, and that is the Jewish people."

Do you think that the seeds of Sharon and Bush lie in this biblical tradition?

"It could be possible."

And what is the story that shaped your mind? Was it not the Jesus story?

"The myth of Christ inspired all big composers. In the end, the story of Christ is the most important. It's more important than the tragedy of Sophocles."

[...]

The Jews rejected the most important Jew?

"Yes. It's difficult. This is the drama of the Jewish people in this world. You are against yourselves. I don't know why you are against the message of love of Jesus." (Haaretz 27-8-2004)

INFO:
Mikis Theodorakis was born on July 29, 1925. During the 1950s, Theodorakis studied in Paris. He composed classical music, wrote works for the ballet. In the early 1960s he returned to Greece and developed his unique musical style, which immediately enjoyed sweeping success. Theodorakis also composed music for many films. The most famous of them is "Zorba the Greek" (1964).
In Greece Theodorakis is considered a provocative public figure. His transition from left to right to left drew quite a lot of criticism. In spite of that, his name is still mentioned as a possible candidate for president.
In recent years, Mikis Theodorakis has adopted a militant anti-American approach. He criticized the NATO bombings in Serbia, and opposed the war in Afghanistan and the war in Iraq. In 2002 he led the mass anti-Israel rallies in Athens and in Thessaloniki.

Libyan takes Mid-East pop crown

Libyan singer Ayman al-Aathar has won a Middle East pop contest, edging out Palestinian Ammar Hassan. The Super Star competition was started by the Lebanese TV station Future Television and is filmed in Beirut.
Ayman won by 54% to 46%, when 3.2 million viewers cast votes by phone, text message and e-mail. After the result was declared, both finalists appeared on stage together, holding each other's national flag in a display of unity. Crowds had gathered in Ammar Hassan's home town - Salfit in the West Bank - to watch the contest.
His father, Hassan Daqrouq, said that his son had become a symbol of the Palestinian struggle for independence.
However, some militants have frowned on what they see as frivolous activity and the singer had been criticised at the local mosque. But his father said: "To each his own. Some fight for Palestine. My son sings for Palestine." (BBC News 29-8-2004)

Libya stunned by 'idol' success
By Rana Jawad - BBC, Tripoli

Conservative Libya may not be ready to host Western pop stars, but competitions like Super Star are spelling out a new era of openness that has been absent for more than three decades. BBC News 29-8-2004)

"To each his own.
My son sings for Palestine."

Zie ook: New Age versus Eengodendom
en: Arabische Vrouwelijkheid

Muqtada al-Sadr wil deel uitmaken van
'het politieke proces'

Shia Muslim leader Muqtada al-Sadr has ordered a nationwide ceasefire and announced his armed movement will enter the political arena, one of his aides said in Baghdad.
"The commander of the Sadr movement, leader Muqtada al-Sadr, announced today in Najaf the end of all fighting [throughout] Iraq and the integration of his movement in the political process," Shaikh Naaim al-Qaabi said on Monday.
Al-Sadr has in recent weeks spearheaded the largest resistance against US occupation and interim Iraqi government forces since the fall of Saddam Hussein last year. (Al-Jazeera 31-8-2004)

De onverantwoordelijke waanzin van
Sayyid Muhammad Baqir al-Sadr

Historische terugblik
Sterven Voor Het Sektarisme

On April 8, 1980, Muhammad Baqir al-Sadr was executed. His execution aroused no criticism from the West against the Iraqi regime, however, because Sadr had openly supported the Ayatollah Khomeini's regime in Iran and because the West was distracted by the turbulence in Iran that followed the revolution. Governments both in the West and in the region were concerned that the Iranian revolution would be "exported," and they set about eliminating that threat. When Ayatollah Khomeini called upon Muslims in Iraq to follow the example of the Iranian people and rise up against the secular Ba'thist socialist regime, they interpreted it as the first step in the spread of Islamic radicalism that would eventually lead to the destablization of the whole region. (T.M. Aziz)

De martelaarsdood van Al-Sadr

The only thing I have sought in my life is to make the establishment of an Islamic government on earth possible. Since it has been formed in Iran under the leadership of Imam [Khomeini] it makes no difference to me whether I am alive or dead because the dream I wanted to attain and the hope I wanted to achieve have come true, thanks to God. (T.M. Aziz)

Wilders Moet Matigen
ANP - De Volkskrant

Wilders was dinsdag woest over berichtgeving in onder meer de Volkskrant waarin gemeld werd dat hij zijn toon in het politieke debat zou moeten matigen, anders zou hij uit de fractie worden gezet. Wilders verwijt zijn collega's anoniem gelekt te hebben naar de pers. 'Niets is lafhartiger. Gewoon collega's die achter je rug om een mes in je rug steken. Mij valt veel te verwijten, maar ik doe het altijd met mijn naam erbij.' (De Volkskrant 31-8-2004)

Jan Blokker & De Kinderen

Hirsi Ayaan Ali is een bestrijder van wat zij noemt 'het God-virus'. Zij schijnt te denken dat 'god' het bezit is van een paar rare, slechte figuren, zodat het de taak van de liberaal is (zij is lid van de VVD) die rare figuren hun 'god' af te pakken, waarna de wereld van al het kwaad verlost zal blijken te zijn.
Het is een (welhaast utopische) opvatting die ik na ef zou willen noemen, en wel daarom omdat 'God' een onkenbaar gegeven is, dat alleen daarom realiteit is omdat mensen het begrip geprojecteerd hebben in een geheel van opvattingen, wensen, verlangens en ga zo maar door, die door hen 'heilig' zijn verklaard, een psychisch mechanisme dat hen in staat moet stellen alles wat 'onheilig' is te bestrijden.
De bewering dat er mensen zijn die 'goddeloos' zijn is, uitgaande van deze definitie, onzinnig, omdat elk mens gehecht is aan iets heiligs en alles in het werk zal stellen datgene waaraan hij gehecht is vast te houden - met alle negatieve gevolgen van dien.
Wanneer Jan Blokker stelt dat zijn column in de Volkskrant 'een reddingsboei' is, dan betekent dat heel concreet dat zijn column voor hem 'God' is. Die God stelt hem in staat negatieve gevoelens in hemzelf weg te duwen, en dat is nu precies de reden waarom een gelovige met alle geweld religieus wil zijn, omdat alle mensen geconfronteerd worden met negatieve gevoelens in zichzelf die ze allemaal graag willen bezweren met behulp van een magische toverformule die 'God' wordt genoemd.
God bestrijden en jezelf athe st noemen is daarom onzin (gelul). Want de wereld waarin we leven is geen machine waarin de mens een radertje is. Zodra een mens echt helemaal niets meer heeft om voor te leven (100 procent nihilist is) komt hij terecht in een diepe psychische crisis, een toestand die je melancholie of zwaarmoedigheid zou kunnen noemen, een toestand die alleen dan wordt opgeheven wanneer het niets wordt ingeruild voor iets.
Mensen 'God' willen afnemen kun je derhalve een daad van agressie noemen. Je dwingt mensen het 'heilige iets' waarvoor ze leven af te pakken, zodat ze gedwongen worden zichzelf uit te leveren aan negatieve krachten die alleen via een magische bezwering ('God' dus) bedwongen kunnen worden.
Het gaat er dus niet om mensen God af te pakken (want wil je zelf afstand doen van de positieve elementen die je leven zinvol maken?) maar die God te ontdoen van zijn negatieve, ego stische aspecten, door er een eigen altru stische God tegenover te plaatsen.
God is alleen dan een bedreiging voor anderen waneer hij een harteloze ego st is. Zodra God het beste voor heeft met iedereen is er niks aan de hand en kun je hem rustig op een altaar zetten en hem bewieroken zoveel als je wilt.
De vraag is of Hirsi Ayaan Ali die hartelijke altru stische persoonlijkheid wil zijn? Wil zij werken aan de opbouw van een samenleving waarin de ego stische mens met zijn ego stische God niet alle macht bezit? Of wil ze het omgekeerde: een samenleving opbouwen waarin de ego st niet het recht krijgt het leven van andere mensen kapot te maken...
Het is de bekende links-rechts-tegenstelling. Rechts sluit zich op in een wereld waarin 'de ander' niet bestaat (de ander kan rustig in een concentratiekamp worden gezet - als je hem maar niet ziet of als gelijke hoeft te zien), terwijl links de ego stische begrenzing opheft en de ontmoeting zoekt - ook wanneer die ontmoeting ertoe leidt dat men door rechtse mensen 'een duivel' wordt genoemd.

God met andere woorden zijn we allemaal. Zoals we ook allemaal duivels zijn. En dat is nu precies de essentie van het holistische New Age denken. Dat door ego stisch links 'fascistisch' wordt genoemd

Respect Voor Een Ouderwetse Dame
Wordt Moderne Kunst Drollenbakkerij?

2 september 2004: Benthem Crouwel is uit een voorselectie van vijf gerenommeerde architectenbureaus gekozen als architect voor het nieuwe Stedelijk Museum Amsterdam. (BC website)

Ik ben er zo eentje die van orde en harmonie houdt. Nieuw en oud samen voegen? Prima, maar alleen dan wanneer het nieuwe en het oude op een harmonische wijze samengaan, zodat je het idee krijgt dat hier mensen aan het werk zijn geweest die oprecht hebben geprobeerd tegenover de chaos van de kleinmenselijke burgerij (kleinburgerlijkheid is altijd gebouwd op chaos) de helende orde van 'de kunst' te plaatsen. Idealisme dus, gebaseerd op persoonlijke waarden en normen, want ondanks het feit dat ik mijzelf 'anarchist' noem, een begrip dat door veel mensen wordt geassocieerd met chaos, ben ik de ordelijkheid zelve...
Dat is de reden waarom ik met afschuw de uitbreidingsplannen bekijk waarmee het architectenbureau Benthem Crouwel een statig, ouderwets, door en door truttig oud-Hollands optrekje te lijf wil gaan.
Stuitend!, zou ik die plannen willen noemen, daarmee mezelf verplaatsend in de ideologie van het oude gebouw, dat met zijn statige truttigheid een deftige dame geworden is in een wereld waarin de deftigheid voortdurend op een ordinaire wijze door destructieve pubers wordt verkracht.
In mijn fantasie zie ik haar voor me liggen. Zij heeft zich daar in al haar statige waardigheid neergevleid in het groene gras van een kortgeschoren perkje. Haar rokken zijn lang, zoals het hoort. Het enige wat je bij tijden ziet zijn haar enkels, keurig verborgen onder zwarte kousen, die hoogst waarschijnlijk 'kniekousen' zijn.
Het leven om haar heen interesseert haar niet. Zij is een en al vorm en alles wat druk en levendig is speelt zich af in het verborgene, binnen in haar geest die voor oppervlakkige voorbijgangers een gesloten boek is , en zo hoort het ook. Want Hollandse deftigheid is calvinistisch, formeel: verstilde buitenkant die op kleinburgerlijke wijze een illusie van orde op moet roepen. En dat is goed.
Wie boven haar gaat zitten, de broek omlaag stroopt en een grote drol uit zijn achterwerk perst, waarmee haar deftige kledij besmeurd wordt, die is een verrader van het idee , het principe, en daarmee een verkrachter van de 'de kunst'.
Je kunt datgene wat formeel is vastgelegd niet zomaar gaan vernieuwen. Een calvinist moet calvinist zijn, want zodra je een calvinist een moderne pruik opzet staat hij voor paal, wordt zijn waardigheid vernietigd en wordt de glans van het oude teruggebracht tot doffe lege uitgeblustheid, juist omdat de afstandelijkheid van het oude wordt vervangen door de luidruchtige opdringerigheid van het nieuwe.
Dat Marina de Vries in de Volkskrant deze verkrachtingsdaad 'een krachtige mix van avontuur en gedegenheid ' noemt verbaast me. De Volkskrant heeft zich altijd een tegenstander getoond van avontuurlijke geesten die het oude in een nieuw jasje willen steken, ook wanneer die vernieuwingsdaad ordelijk is en gericht op het instandhouden van de waardigheid van datgene wat veranderd wordt.
Ik doel daarmee op het New Age denken, dat je werkelijk een krachtige mix van avontuur en gedegenheid kunt noemen, niet zomaar wat ordinaire drollenbakkerij dus, die juist vanwege het scheppen van chaos weinig meer is dan het besmeuren van het oude.
Wie werkelijk respect heeft voor de traditie (en kunst is traditie, moet ook traditioneel zijn), die neemt het oude serieus, dat wil zeggen hij bekijkt of het oude een mentaliteit uitdraagt die vernieuwing toestaat. Wanneer dat niet het geval is dan kan hij twee dingen doen: hij blijft van het oude af en bouwt er iets nieuws naast. Of hij sloopt het oude en vervangt het door het nieuwe, een destructieve daad die desondanks getuigt van respect, omdat je weigert een werkelijkheid te scheppen waarin het oude voor gek wordt gezet.
Als New Age denker weet ik waar ik over praat, omdat ik niks anders doe dan oud en nieuw naast elkaar plaatsen, waarbij ik soms het oude vleugels geef, maar waarbij ik ook op een resolute wijze de slopershamer hanteer, daar waar het oude alleen maar vernietigd kan worden, om te voorkomen dat het op een deerniswekkende wijze zichzelf belachelijk maakt.
De chaos die de ontwerpers van het bizarre vleugelplan oproepen is het gevolg van het feit dat ze weigeren zichzelf op een conservatieve wijze oud te maken. Wie een oud gebouw wil uitbreiden moet zichzelf de geest van dat oude eigen maken en er iets ouds naast plaatsen; waneer hij tenminste - en dat is het uitgangspunt dat ik hier hanteer - kunst wil zien als ordescheppende kracht.
Ikzelf zou het oude gebouw radicaal tegen de vlakte gooien. Het is een stijf gebouw. Het ademt oud-Hollandse truttigheid uit. Je kunt een dergelijk gebouw alleen maar gebruiken als bewaarplaats voor boeken, archieven en ambtenaren van de burgerlijke stand. Maar het vreemde is dat de ambtenaren van de burgerlijke stand in hypermoderne gebouwen worden gehuisvest, terwijl een gebouw dat moderne kunst moet huisvesten ( het stedelijke museum ) zichzelf moet verschuilen onder de lange rokken van een deftig wezen dat al haar wulpsheid en dierlijke energie uit zichzelf heeft weggezogen via de beklemmende insnoering van een ouderwets veterkorset.
De veters strak aantrekken, dat is de ideologie van het oude gebouw. En juist daarom is de nieuwe vleugel die Benthem Crouwel er aan toevoegt een doodgewone puberale drol, een tegennatuurlijk gezwel, een inwendig deel van het organisme dat uit het omsnoerende omhulsel is losgebroken, zodat je medelijden krijgt met de arme gekwelde dame, zoals Hirsi Ayaan Ali medelijden heeft met al die vrouwen die door ouderwetse wetgeleerden besneden worden, hetgeen zij ziet als een aantasting van hun vrouwelijke waardigheid. Want hoe je het ook wendt of keert, welke dure woorden je er ook op wilt plakken: ook hier vindt een besnijdenis plaats, een doorknippen van de veters van het korset dat het gebouw nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn.
Zodat ik maar een conclusie kan neerschijven hier: Laat de oude dame met rust of breng haar om, en weiger op een felle, consequente wijze van moderne kunst een alles mooi pratend zinloos pamflet te maken.

In gelul kan een mens niet wonen !

Wilders begint voor zichzelf

Eigenwijs is Geert Wilders altijd al geweest. Toen Gerrit Zalm hem enkele jaren geleden vroeg zijn haren niet meer zo opzichtig te blonderen, weigerde de VVD'er. De liberale top vond dat de peroxidecoupe de aandacht te veel afleidde van de inhoud, maar volgens Wilders was dat onzin. (Algemeen Dagblad 3-9-2004)