In Gelul Kun Je Niet Wonen
over solidariteit en zondebokken
maakt arbeid werkelijk vrij?
|
|
|
hij kon zich niet aanpassen
aan de afschuwelijke realiteiten van deze wereld
hij zuchtte hij was kwetsbaar
hij draaide rond als een heel grote zee
de vieze en ellendige mensen
glimlachten van verhevenheid toen ze hem
in de soeppot van het leven
zagen onderdompelen als een balletje.
Dat gevoelige mensen, die vanwege hun gevoeligheid zich niet aan kunnen passen aan een harde wereld, weinig eerbied hebben voor 'vieze en ellendige mensen' die toevallig erg rijk en machtig en daardoor onkwetsbaar geworden zijn en op grond van dat toevallige 'geluk' zich het recht toe-eigenen anderen die wat minder geluk hebben op een minzaam-arrogante wijze te behandelen, bewijst het hierboven weergegeven gedicht van Hans Lodeizen, een van de weinige dichters die na de oorlog een gedichtenbundel heeft gepubliceerd die je 'Forumsiaans' zou kunnen noemen, een realistische benadering dus van een wereld die als onzegbaar wordt beschouwd, op een zodanige wijze dat de werkelijkheid verkinderlijkt wordt, vereenvoudigd, teruggebracht tot simpele vormen die ondanks de eenvoud ervan diepe emoties uit kunnen drukken, precies zoals een kind de werkelijkheid benadert, want het kenmerk van kinderen is dat ze heel diep en intens voelen en tegelijkertijd die gevoelens op een uiterst simpele, realistische wijze, met een minimum aan woorden proberen uit te drukken.
Dat is de reden waarom binnen spirituele denksystemen (zoals Zen, maar ook het christendom) 'het kind' als ideaalbeeld naar voren wordt gehaald, hetgeen (heel paradoxaal) verklaart waarom de meeste spirituele systemen de totale ontkenning zijn van zichzelf - omdat geen enkele aangepaste godbezitter 'het kind' als ideaalbeeld wenst te hanteren.
Volwassen gelovigen gunnen een ander het kind zijn ook niet. Ze bouwen een wereld op waarin iedereen 'volwassen' moet worden, een merkwaardige werkelijkheid die in feite niets anders is dan kindermoord: het vernietigen van de kinderlijke eigenheid in een mens, zodat de weinige enkelingen die kind gebleven zijn weinig meer mogen zijn dan dingen waarmee door gelijkschakelende anderen blindelings wordt gedaan...
|
Marcel van Dam & de Ideologie
Dat denken persoonsgebonden is en dat aan een enkele persoon gebonden denken via een proces van geestelijke onderwerping (massificatie) kan uitgroeien tot een geheel van ideeën dat via heiligverklaring onveranderlijk wordt gemaakt (ideologie) is een waarheid die door weinig mensen wordt geaccepteerd, maar die heel nadrukkelijk voortvloeit uit het aan de astrologie ten grondslag liggende axioma dat de mens 'de maat aller dingen' is.
Marcel van Dam behoort tot het soort mensen dat zich onderwerpt. Hij is een van de oprichters geweest van Nieuw Links en het belangrijkste kenmerk van die beweging was de ontkenning van de persoonlijkheid (personalisme) en de onderwerping van het individu aan de tot norm verheven eigenschappen van een paar tot 'heilige' verheven personen.
Dat is de reden waarom mensen met een sterke persoonlijkheid nooit 'socialist' zullen worden, omdat socialisme altijd geestelijke onderwerping is en daarom op zoek naar mensen die op een voetstuk kunnen worden geplaatst. Vadertje Drees zou je het grote voorbeeld kunnen noemen van hoe het gaat en hoe het eigenlijk niet zou moeten, maar daar heeft Marcel van Dam geen boodschap aan, omdat hij alles heilig wil verklaren, behalve die vormen van geestelijke onafhankelijkheid die heilig verklaarde beelden omver willen werpen.
In een onbegrijpelijk (en daarom onbespreekbaar) artikel dat de duistere titel 'Van God los' draagt (VK 26/8) probeert deze vadergebonden figuur (na vadertje Drees werden we opgescheept met Vadertje Den Uyl en Vadertje Kok...) de lezers van de Volkskrant duidelijk te maken wat ideologisch denken is en hoe gevaarlijk het is dat mensen weigeren de wereld vanuit een ideologisch gezichtpunt te bekijken, een kleinburgerlijke boodschap zou je kunnen zeggen, omdat ideologisch denken in wezen religieus denken is, wanneer je tenminste uitgaat van de korte, heldere definitie die ik hierboven gegeven heb.
Marcel van Dam is - plat uitgedrukt, en socialisme stond ooit voor volks en plat - een lullaar, een man die oeverloos kan zeiken en lullen, zonder dat je er als nuchter, naar helderheid en eenvoud verlangend mens iets van begrijpt.
Dat kun je doen in de kerk en in een talkshow van de VARA (vereniging van arbeiders radio amateurs) maar wanneer je de boel een beetje zakelijk en professioneel aan wilt pakken (astrologen hanteren het fraaie woord 'Saturnaal' - een woord dat behoort bij het teken Steenbok, waarvan ik krachtens mijn geboorte op 25 december de drager ben...) dan zul je kletsers met hun oeverloze gezwam aan de kant moeten schuiven (‘In gelul kun je niet wonen’, merkte Jan Schaefer ooit op), zodat plaats in kan worden geruimd voor die mensen die zichzelf gezuiverd hebben van het tot God verheven gezwam.
Allerlei definities hebben mensen al verzonnen bij hun wanhopige pogingen het begrip 'God' binnen een intellectueel betoog te vangen, maar nooit is iemand op de gedachte gekomen God te omschrijven als 'oppervlakkigheid, levensangst en oeverloos gezeur’. De enige kunstenaar die de moed opbracht de God van Van Dam, Zalm en Ballkenende als zodanig te typeren was Gerard van het Reve, die op het ideologische gezeur het etiket 'de God van je tante' plakte, een simpele, heldere definitie, die door niemand werd overgenomen, omdat alle zogenaamde intellectuelen in dit land weinig meer zijn dan kleine, koekjesetende jongetjes en meisjes in het grote oer-Hollandse tanteland.
Ooit verzetten kunstenaars zich tegen de terreur van de dameskransjesethiek. Ooit wilden schrijvers hun stem verheffen en de wauwelende dames met hun tasjes vol ouderwets gezeik de schrijverskring uitwerpen.., en een van die opstandige kunstenaars was - weinig Volkskrantlezers zullen het geloven - de inmiddels al aardig op jaren geraakte schrijver en stukjesschrijver Remco Campert, een revolutionaire vernieuwer die een van de oprichters van de jaren vijftig beweging was, een voorloper dus van Marcel van Dam, die de leidsman van de socialistische zestigers was.
Op de website van de Koninklijke Bibliotheek valt het volgende te lezen over de Vijftigers, een beweging die eigenlijk nooit een beweging geworden is:
De opkomst van de Vijftigers
De oprichting van het tijdschrift Forum in 1932 bracht in Nederland een traditie met zich mee die afkeurend stond tegenover avant-gardistische impulsen. Het ernstige intellectualistische modernisme brak door in Nederland, en deze traditie bleef gedurende een periode van twintig jaar de boventoon voeren in de Nederlandse letteren. Met de komst van Lucebert en de beweging van Vijftig leek er verandering te zijn komen in het Nederlandse literaire klimaat.
De Vijftigers verzetten zich tegen 'het kleine en benauwde van de toen in zwang zijnde Criterium-poëzie, met zijn geniepige eerbied voor de kleine dingen, met zijn angst voor het grote en meeslepende' zoals Elburg de afkeer omschreef...
In het gedicht 'Te hard geschreeuwd', waarmee Remco Campert debuteerde in 1950, was dezelfde kritiek terug te vinden:
...[het] wordt tijd dat wij iets laten horen,
een stem dwars door puinstof heen,
die glipt door de spijlen van het bedskelet,
die nooit de baard in de keel wil hebben,
die wil bevechten een groot geluk of ongeluk
(een klein geluk is geen geluk),
die door schade en schande
nooit wijzer wil worden.
Een stem, die door alle huizen zingt
het water doet overkoken en
de stoppen der berusting doet doorslaan...
Zo'n stem; eerder rusten wij niet.
(Uit: Libertinage, 3 (1950), p. 181)
De dichter moest zich niet langer bezig houden met kleine dingen; poëzie moest maatschappelijk geëngageerd zijn en midden in het leven staan... (Koninklijke Bibliotheek)
De Leeuw & De Kleine Dingen
Remco Campert is net als Mulisch, Van Mierlo, Theo van Gogh en andere personen die de 'grote stem' boven het klein makende verstand plaatsen geboren onder de grootmakende invloed van het teken LEEUW!
Waar ik (Zon in het teken Steenbok) op de achterflap van mijn debuutbundel 'Revolutie in het Gekkenhuis' de lof der helderheid en simpelheid bezing ("zo helder en simpel dat gesproken kan worden van een breuk met de heersende literatuuropvattingen") daar wil de jonge Remco Campert in zijn debuutgedicht op een nogal grootsprakerige wijze een stem laten klinken die 'het water doet overkoken en de stoppen der berusting neer doet slaan...".
Het is een tamelijk grote tegenstelling, de brullende, aan 'het grote geluk' verslaafde leeuw en de in het hooggebergte ronddolende steenbok die met kleine gelukjes al dik tevreden is, en wanneer je derhalve wilt voorkomen dat een op berusting gerichte samenleving het overbruggen van die kloof onmogelijk maakt, zodat het kleine geluk van de een nooit een groot geluk kan worden in de opschepperswereld van de ander, dan zul je er niet aan kunnen ontkomen diegenen naar voren te schuiven die in staat zijn de schreeuw en de stilte bij elkaar te brengen - een verzoeningspoging dus en dat is nu precies de eigenschap die niet aanwezig is in de schreeuwerige gedichten van die vijftigers die zichzelf 'experimenteel' noemen, maar die wel aangetroffen wordt in de gedichten van Hans Lodeizen, die je, aangezien hij in 1950 gestorven is, een veertiger zou kunnen noemen...
Het feit dat Remco Campert - ondanks het feit dat hij nog altijd elke morgen op een fanatieke wijze een aantal rebelse stemoefeningen verricht: "Zo'n stem; eerder rusten wij niet...." - zich sterk aangetrokken voelt tot Hans Lodeizen bewijst dat hij niet echt die vijftiger is die hij blijkens het wilde en puberale gedicht uit het jaar 1950 (hierboven weergegeven..) wilde zijn. Hans Lodeizen is, ondanks zijn gevoeligheid en het soms wat bombastische taalgebruik, stevig geworteld in de Forumtraditie (Forum bewonderde de zogenoemde parlando- of praatpoëzie), en je kunt hem daarom onmogelijk naast de anti-vorm-denkers onder de vijftigers plaatsen, mensen met 'grote geluksgevoelens' en 'grote stemmen', die niet rusten voordat zij ‘de stoppen der berusting’ in de huizen der gezapigen door hebben doen slaan...
Wat Hans Lodeizen laat zien is dat Forumintellectualisme (Ter Braak als vormende vormoverwinner) en kinderlijke jaren-vijftig-rebellie (het grote, opstandige gevoel) heel goed samen kunnen gaan.
Een schrijver die het Forum ideaal (grote persoonlijkheden met kleine vormen of stemmen) zou kunnen benaderen is Martin Bril, een schrijver die op een nogal volks aandoende wijze ‘het kleine leven’ probeert te vangen in een wat groter makend literair kader, een beetje een Simon Carmiggelt figuur zou je kunnen stellen, hoewel Carmiggelt wat minder aangepast was en niet steeds aan kwam zetten met lulverhalen over knikkerende kinderen, tweede huizen in het ‘deftige’ Frankrijk (een intellectueel is iemand die een tweede huis in Frankrijk heeft) en andere kleinburgerlijke prietpraat, waar ik als nuchtere, alle vormen van ijdelheid afwijzende (Forumsiaanse) steenbok, die in het hooggebergte op moeizame wijze wat gras probeert weg te halen uit kieren en gaten (want het leven van een steenbok is volgens de astrologen die het kunnen weten geen lolletje…) alleen maar op een wat hooghartige wijze neer kan blikken… (26-8-2004)
De Mannelijke Revolutie Van Links
Binnen zich 'links' noemende kringen heerst de aan strenge ideologische normen gebonden opvatting dat de hippiebeweging van de jaren zeventig de bron is van al het kwaad in de wereld. De hippies zijn binnen dat wereldbeeld passieve, onmannelijke, irrationele, rechtse ballen, die niet de energie en de moed hebben revolutie te maken en die daarom maar een soort van rare fantasiewereld hebben opgebouwd die in dienst staat van het neoliberalisme, zodat ze geld als water verdienen in een wereld waarin de moedige, energierijke, niet aan het neoliberalisme gebonden revolutionairen geen kansen meer zouden krijgen...
Het is een standpunt dat (met uitzondering van de kritiek op het neoliberalisme) uit de koker van de Telegraaf zou kunnen komen, want ook de Telegraaf stelt zich op het standpunt dat vrouwelijke invloeden in onze maatschappij te sterk worden, zodat in de onderwijswereld meer ruimte moet worden geboden aan echte mannen (kerels met kloten), een opvatting die mij als New Age denker best wel aanspreekt, omdat ik een leuk fantasieboekje heb gepubliceerd dat de titel 'De Gouden Fallus' draagt, een boekje met kloten dus, dat ik graag onder de aandacht van het aan teelballen gehechte Telegraaflezende publiek zou willen brengen...
Het betoog van de zich 'filosoof' noemende criticus (waarvan hieronder een uittreksel is weergegeven) bevat feitelijke juistheden, maar is vanwege de irrationele interpretatie van de feiten weinig meer dan een grappige spotprent, een karikaturale (=nivellerende) vertekening, die aantoont dat filosofen niet die strenge, nuchtere wetenschappelijke geesten zijn, die ze pretenderen te zijn. Het bijzondere en het afwijkende (New Age legt de nadruk op individualiteit) wordt niet gezien, hetgeen heel concreet betekent dat hier wetenschap wordt bedreven die van een testikel een vagina maakt...
The New Age Racket and the Left
By JUSTIN E.H. SMITH
I would like to discuss that movement often covered by the umbrella term 'New Age', and to argue, specifically, that New Agers should be ashamed of themselves, for abandoning all concern with those goals that have traditionally served as the driving force of progressive politics, like social justice, equality, the end of oppression, etc., and allowing -nay, aiding- the cynical and opportunistic power-mongers to make the world as disappointing a place as it currently is.
Before this polemic begins in earnest, perhaps it will be best to sketch out a definition of the concept that concerns us. By 'New Age' I mean to refer to any world-view that:
1. is decidedly postmodern, in that it picks and chooses from vastly older traditions those features it finds useful;
2. is sloppily multiculturalist, in that it levels out and denies legitimate distinctions between the traditions from which it borrows;
3. is individualistic, in that it takes spirituality to be a 'quest', and sees the ultimate end of this quest as self-fulfillment;
4. is nostalgic, in that it maintains that with the rise of modernity, humanity experienced the loss of a distinctly 'spiritual' disposition, in contrast with the rational disposition;
5. in large part as a consequence of its suspicion of rationality, is also uncritical as a matter of principle;
6. portrays itself as apolitical, or, better, as tapping into a reality so profound that any explanation of it in terms of the social, economic, and historical plights of its adherents can be safely dismissed as irrelevant.
What has not been sufficiently emphasized, in my view, is the way in which the victory of the Age of Aquarius over the dictatorship of the proletariat, New Age over revolutionism, was easily, happily, accommodated by those in power. Go ahead, transform yourselves. Absorb all the energy you can from that crystal around your neck. Just don't try to change the world, or take control of the means of production, and we won't seek to stamp you out. While its adepts see it as an 'elevation' or 'liberation', in fact New Age is a retreat and a capitulation.
At best, then, New Age is a lucrative side venture of neoliberalism, lining the pockets of those crafty enough to package spiritual fulfillment as a marketable product while leaving the spiritually hungry as unsated as ever. At worst, though, it is the expression of something altogether more sinister. Rootedness in the earth, a return to pure and authentic folkways, the embrace of irrationalism, the conviction that there is an authentic way of being beyond politics, the uncritical substitution of group- identification for self-knowledge, are all of them basic features of right-wing ideology.
Theodor Adorno in his study of the horoscope section of the Los Angeles Times in the early 1950s, subsequently published under the title The Stars Down to Earth, argued that horoscopes, if not in themselves permeated by fascist ideology, promote the sort of submission to abstract authority that paves the way for the rise of fascism. Earlier, in the Dialectic of Enlightenment, Adorno had railed against the Nazi denunciation of psychoanalysis. Isn't it revealing, he asked, of the true nature of this movement that it disdains with such ferocity the endeavor to know oneself? Fascism would prefer that its subjects engage in a more harmless variety of searching for self-knowledge, the kind that comes to nothing...
There is another side of this story I hesitate to touch on. Bluntly though, it would be a gross omission to pretend to address the topic of New Agery while failing to acknowledge how strictly and predictably most conversations about star signs, etc., follow a script in which roles are determined according to gender (Smith stelt dat New Age en astrologie onmannelijke vrouwenaangelegenheden zijn...).
Perhaps this is progress. Women can now enjoy their own 'ways of knowing'...
In the 1970s, those hippies who discovered they didn't quite have the energy or - dare I say it? - the courage for revolution, found it convenient to recast their would-be political opposition in the harmless language of self-discovery... (CounterPunch 28-8-2004)
Justin E. H. Smith teaches philosophy at Concordia University in Montreal.
|
Juan Cole - Saturday, August 28, 2004
Israeli Spy in Pentagon Linked to AIPAC
CBS is reporting that a Defense Intelligence Agency analyst detailed to Undersecretary of Defense for Planning Douglas Feith's Office of Special Plans is under FBI investigation for spying for Israel. The person passed to the American Israel Political Action Committee confidential documents, including those detailing Bush administration policy toward Iran, and AIPAC then passed them to Israel. There are wiretaps and photographs backing up the FBI case (the FBI agents involved are extremely brave to take this on).
But this espionage case is too narrow. Consider what journalist Jim Lobe wrote about Feith's Office of Special Plans and the Pentagon Near East and South Asia office:
' key personnel who worked in both NESA and OSP were part of a broader network of neo-conservative ideologues and activists who worked with other Bush political appointees scattered around the national-security bureaucracy to move the country to war, according to retired Lt. Col. Karen Kwiatkowski, who was assigned to NESA from May 2002 through February 2003. The heads of NESA and OSP were Deputy Undersecretary William Luti and Abram Shulsky, respectively. Other appointees who worked with them in both offices included Michael Rubin, a Middle East specialist previously with the neo-conservative American Enterprise Institute (AEI); David Schenker, previously with the Washington Institute for Near East Policy (WINEP); and Michael Makovsky; an expert on neo-con icon Winston Churchill and the younger brother of David Makovsky, a senior WINEP fellow and former executive editor of pro-Likud Jerusalem Post. Along with Feith, all of the political appointees have in common a close identification with the views of the right-wing Likud Party in Israel. '
The American Israel Political Action Committee is a lobbying group that used to support whatever government was in power in Israel, and used to give money even-handedly inside the US. My perception is that during the past decade AIPAC has increasingly tilted to the Likud in Israel, and to the political Right in the United States. (Juan Cole Website)
Zie ook: An Israeli spy in the Pentagon? Ridiculous.
Israel & Ideologie
Wie op een zinvolle wijze het begrip 'ideologie' wil omschrijven zal niet kunnen ontkomen aan die ene, vreemde merkwaardige realiteit die elke zinvolle discussie over ideologisch denken onmogelijk probeert te maken: de ideologische (lees: Zionistische) staat Israel met zijn fanatieke, aan de ideologie verslaafde volgelingen.
Israel is religie, of beter gezegd: quasi-religieuze afgodendienst, en dat betekent dat een aantal - in dit geval rechtse Likoedwaarden (leger en natie) - tot God zijn verheven, zodat iedereen die de rechtse verafgoding van de staat afwijst (met name anarchisten, want anarchisme is de vijand van de heilige staat) tot zondebok wordt uitgeroepen: het kwaad dat altijd kwaad moet blijven, zodat het alleen maar lijden en boeten mag.
Zie ook: Rechts Nationalisme
een wereld van bloed en angst
|
Bidden & Profetenbespotting
After monotheism, worshipping the One God, the first duty that became incumbent upon the Holy Prophet (S) and his followers was the ritual prayer, which in fact demonstrates the significance of ritual prayer as the basis of man's relation to God and as a way of giving thanks for God's endless blessings. So the great leaders of Islam, especially the Holy Prophet (S) of Islam, have laid great emphasis on ritual prayer, saying, “Ritual prayer is the pillar of faith and anybody who disregards the ritual prayer will not enjoy our intercession with God on the Day of Judgment.”
Almighty God described the nature of ritual prayers and the way to perform them through Gabriel (AS) to the Prophet (S), who taught it to Ali (AS) and Khadijah (SA) and also ordered congregational ritual prayers.
Tekst Teheran Times (n.a.v de geboortedag van een tot idool verheven mens)
Wie wil weten wat het verschil is tussen de profeet Mohammed en een aan idolen gebonden imam of ayatollah, die moet op een hele simpele wijze kijken naar de persoonlijke relatie die ze hebben met God (die volgens de Koran aan zichzelf genoeg heeft en waarmee geen mens zichzelf mag vereenzelvigen).
Mohammed heeft nooit een directe relatie met 'god' (de onkenbare) onderhouden, niet op een directe wijze (zoals Mozes in het Oude Testament) en ook niet op een indirecte wijze (zoals de ayatollahs dat nastreven: via hogepriesterlijke rituelen en op geestelijke onderdrukking gerichte gebedsdiensten).
Mohammed was (in periode die voorafging aan zijn vlucht naar Medina) een visionair die - om het modern uit te drukken - in een grot naar films keek, een paranormaal begaafde enkeling dus, die beelden zag waarin een persoon de hoofdrol speelde die 'de Engel Gabriel' wordt genoemd.
Mohammed lag tijdens die gesprekken niet op zijn knieën met het hoofd naar Mekka gericht, want Mekka was in die dagen niet heilig, zodat je ook niet net hoefde te doen alsof Mekka wel heilig was, een daad die Mohammed trouwens pertinent zou afwijzen, aangezien hij de vijand was van elke vorm van afgodendienst.
Mohammed heeft in zijn grot in Mekka dus nooit gebeden. Tijdens de gesprekken - die je beter monologen kunt noemen: Mohammed was de weetgierige student die luisterde naar wat een intelligente ander te vertellen had - was hij alleen. Hij alleen zag de beelden en hij alleen hoorde de stem. De anderen zagen en hoorden niets. Hetgeen heel concreet betekent dat voor Mohammed het contact met 'god' een puur individuele aangelegenheid was, een bezigheid dus die niets te maken heeft met rituele verplichtingen, omdat een ritueel een soort gymnastische oefening is die je helemaal niets leert en je derhalve nooit in contact zal brengen met welke intellectueel georiënteerde engel dan ook, omdat elke intelligente innerlijke stem wordt overschreeuwd door luidruchtige, irrationele anderen, die niet in staat zijn de diepe, meditatieve stilte van het intelligente, tot de verbeelding sprekende visioen te begrijpen.
Waar dan ook de Iraanse ayatollahs moslims oproepen afstand te doen van de stilte die bij het enkeling zijn hoort, en van de mensen eisen dat ze kiezen voor de vormaanbiddende,
collectivistische wetgever die de vijand is van de mystieke, anarchistische eenling, daar ontkennen ze de spirituele realiteit van de profeet Mohammed en daarmee ontkennen ze tevens de mogelijkheid van 'spirituele ontwaking' van andere enkelingen, een gedachte die centraal staat in alle vormen van religieus verlichtingsdenken.
Dat negatieve, tegen de naar verlichting strevende enkeling gerichte wetsdenken (theocratie) wordt in het evangelie fel aangevallen door Jezus van Nazareth, een profeet die volgens de Koran serieus genomen dient te worden door moslims, hetgeen bewijst dat het op zinloze vormaanbidding gerichte wetsdenken (theocratie) van de ayatollahs niet deugt en in feite een vorm van profetenbespotting is: de ontkenning van de mystiek - en daarmee de ontkenning van het spirituele ontwaken van de visionaire enkeling...
30. En de Joden zeggen: "Ezra is de zoon van Allah" en de Christenen zeggen: "De Messias is de zoon van Allah." Dit is, hetgeen zij met hun mond zeggen. Zij spreken de woorden na van degenen die vóór hen ongelovig waren; Allah's vloek zij over hen, hoe zijn zij afgekeerd!
31. Zij hebben naast Allah hun geleerde mannen en hun monniken tot Heren genomen. En ook de Messias, de zoon van Maria, hoewel hun was bevolen slechts de ene God te aanbidden. Er is geen God naast Hem. Hij is verheven boven hetgeen zij met Hem vereenzelvigen. Koran 9, Berouw (At-Taubah)
The Jewish problem, according to Theodorakis
By Ari Shavit - Haaretz 27-8-2004
De hieronder weergegeven tekstfragmenten zijn afkomstig uit een gesprek dat Haaretz-medewerker Ari Shavit voerde met de Griekse componist Mikis Theodorakis, een man die de geestelijke moed op kan brengen op een eerlijke wijze 'het joodse probleem' aan de orde te stellen, een daad die vanuit intellectueel oogpunt bezien noodzakelijk is - immers: intellectuelen streven naar intellectuele verlichting - maar die door blinde ideologen (elke vorm van ideologisch denken plaatst het dierlijk-irrationele collectivisme boven het individualiserende intellectuele denken) veroordeeld wordt.
Question: Mr. Theodorakis, on November 4, 2003 you said in this house the words that shocked Jews and non-Jews across the world. You said that the Jewish people are at the root of evil. What did you mean?
Answer: "For me the root of evil today is the policy of President Bush. It is a fascist policy. I cannot understand how is it that the Jewish people, who have been the victims of Nazism, can support such a fascist policy. No other people in the world support those policies but Israel! This situation saddens me.
Even today, 10 months later, you don't think you made a mistake when you uttered those words?
"No, but it's important for me to emphasize that I never said that the Jews are the root of evil. I said they are at the root of evil."
So you have no regrets?
"No. And I was very much hurt by the Jewish reaction to what I said. It was not a civilized reaction. I got hundreds and hundreds of poisonous e-mails from Jews all over the world. I couldn't understand this hatred toward me. I fought against racism all my life. I was for Israel. I wrote "Mauthausen." After all that, how could I become from one day to the next an anti-Semite?"
Let me explain to you the context for this reaction. Many Jews have a renewed fear of Europe. We are afraid that there is a new kind of anti-Semitism in Europe. So when you said what you said there was a feeling of thou too, Brutus. There was a feeling that even our old friend Theodorakis turned against us.
"I don't believe there is anti-Semitism in Europe. There is a reaction against the policy of Sharon and Bush. I think it's artificial to think there is a new anti-Semitism. It's an excuse. It's a way to avoid self-criticism. Rather than ask themselves what is wrong with the policy of Israel, Jews say the Europeans are against us because of the new anti-Semitism. Because they don't love us. And even Theodorakis says we are at the root of evil. This is a sick reaction."
Why? In what way is it a sick reaction?
"Because this kind of reaction is relevant to the psychopathology of the Jewish people. They want to feel victims. They want to have this comforting feeling. We are in the right, we are again victims. Let's create another ghetto. It's a masochistic reaction."
The Jews are masochists?
"There is psychological masochism in the Jewish tradition."
Is there sadism as well?
"I'm certain that when Diaspora Jews talk among themselves, they feel satisfied. They feel that now, when we are so close to the greatest power in the world, no one can do anything to us. We can do whatever we like. This is why the claim of new anti-Semitism is not only a sick reaction, it's a sly reaction as well."
In what way is it sly?
"Because it really allows the Jews to do whatever they want. Not only psychologically, but also politically, it gives the Jews an excuse. The sense of victimhood. It gives them a license to hide the truth. There is no Jewish problem in Europe today. There is no anti-Semitism."
[...]
Mikis Theodorakis, on several occasions, when criticizing Israeli policy, you used the Nazi analogy. Criticism of Israeli occupation is justified. But why use terms such as "Israel's Nazi mentality" or "Israel's Nazi barbarity"?
"Until the Holocaust the Jewish people were victims. One day they said, I don't want to be a victim any longer. I'll create a state. I'll show that I'm strong. The question is whether this is not a historical trap. If you didn't embark on the road to revenge."
What do you mean?
"After World War I, the Germans were victims. The Germans felt they were victims. They felt they were just. Others did them wrong and they were just. That was the seed of Hitler."
So the Jews of today are like the Germans of the twenties and thirties?
"Hitler, too, said we are not going to be victims any more. We'll arm ourselves and we'll have revenge. Look where it led. That is something that could happen to Israel."
[...] Israel became a superpower. It has nuclear arms. It is very strong. And whom are you fighting? A million women and children and poorly trained Palestinians. So you are Goliath now. Palestine is David. And I am with David."
[...]
The Jews have too much power?
"In certain areas - yes. I don't like these small groupings that support one another. I view them as expressions of a racist approach. National or religious or Mafia clans are cancerous growths."
What troubles you is that Jews maintain a ghetto attitude even when they are not weak anymore. When they are powerful.
"Yes. I ran into it in music, but it happens elsewhere. Especially in finance. And in the mass media. This is what makes the Jews unattractive."
You think there is a Jewish tendency to dominate?
"To dominate? Yes. And it comes with a superiority complex."
So the sense of superiority and the tendency to control are a feature of the Jews?
"Yes. Yes. I think that the Jewish religion that teaches a child from a very young age that our God is very strong gives him a sense of security. So there is a contradiction there: The people that were historically the most fearful, are mentally the less fearful because of their religion. But now, when they have great power, this attitude becomes dangerous."
[...]
So we have to learn from the Greeks?
"In Greek mythology, there is no evidence of the concept of Hellenic superiority. In the Bible, you find the seed of the concept of superiority. Of Jewish superiority. The whole Bible wants to prove that God loves only one people, and that is the Jewish people."
Do you think that the seeds of Sharon and Bush lie in this biblical tradition?
"It could be possible."
And what is the story that shaped your mind? Was it not the Jesus story?
"The myth of Christ inspired all big composers. In the end, the story of Christ is the most important. It's more important than the tragedy of Sophocles."
[...]
The Jews rejected the most important Jew?
"Yes. It's difficult. This is the drama of the Jewish people in this world. You are against yourselves. I don't know why you are against the message of love of Jesus." (Haaretz 27-8-2004)
Mikis Theodorakis was born on July 29, 1925. During the 1950s, Theodorakis studied in Paris. He composed classical music, wrote works for the ballet. In the early 1960s he returned to Greece and developed his unique musical style, which immediately enjoyed sweeping success. Theodorakis also composed music for many films. The most famous of them is "Zorba the Greek" (1964).
In Greece Theodorakis is considered a provocative public figure. His transition from left to right to left drew quite a lot of criticism. In spite of that, his name is still mentioned as a possible candidate for president.
In recent years, Mikis Theodorakis has adopted a militant anti-American approach. He criticized the NATO bombings in Serbia, and opposed the war in Afghanistan and the war in Iraq. In 2002 he led the mass anti-Israel rallies in Athens and in Thessaloniki.
Libyan takes Mid-East pop crown
Libyan singer Ayman al-Aathar has won a Middle East pop contest, edging out Palestinian Ammar Hassan. The Super Star competition was started by the Lebanese TV station Future Television and is filmed in Beirut.
Ayman won by 54% to 46%, when 3.2 million viewers cast votes by phone, text message and e-mail.
After the result was declared, both finalists appeared on stage together, holding each other's national flag in a display of unity. Crowds had gathered in Ammar Hassan's home town - Salfit in the West Bank - to watch the contest.
His father, Hassan Daqrouq, said that his son had become a symbol of the Palestinian struggle for independence.
However, some militants have frowned on what they see as frivolous activity and the singer had been criticised at the local mosque. But his father said: "To each his own. Some fight for Palestine. My son sings for Palestine." (BBC News 29-8-2004)
Libya stunned by 'idol' success
By Rana Jawad - BBC, Tripoli
The Libyan winner of the Pan-Arab version of Pop Idol - Super Star - has generated a fan-base in his country that has left some Libyans stunned and others with a sense of growing excitement.
All around the capital, posters of Ayman al-Aathar have sprung up on the windows of almost every record store and are seen hanging in music stalls throughout Tripoli's markets.
The country's support for Ayman was elaborately displayed during the two-day visit to Tripoli of the two finalists. The finalists even met Libyan leader Colonel Muammar Gaddafi, who reportedly expressed great pride in their success, but pointed out that such events were distracting people from the on-going conflicts in Iraq and the Palestinian territories.
Conservative Libya may not be ready to host Western pop stars, but competitions like Super Star are spelling out a new era of openness that has been absent for more than three decades. BBC News 29-8-2004)
"To each his own.
My son sings for Palestine."
Dat vrouwenhaters met hun kille sterke mannen ideologie, die gefundeerd is in sadisme, waanzin en ontkenning van alle redelijke impulsen in de mens, het Midden-Oosten beheersen is een feit. Dat fundamentalistische vrouwenhaters dankzij de onwil van Israel vrede te sluiten steeds sterker worden is ook een feit. Zodat we God op onze blote knieën mogen danken dat er nog een paar normale, vrouwelijke mensen bestaan die de bereidheid tonen met hun 'frivole, verwijfde activiteiten' ('to each his own' is een liberaal, pluralistisch principe) de waanzin van de monotheistische stenen tijdperk ideologen te bezweren.
|
Muqtada al-Sadr wil deel uitmaken van
'het politieke proces'
Shia Muslim leader Muqtada al-Sadr has ordered a nationwide ceasefire and announced his armed movement will enter the political arena, one of his aides said in Baghdad.
"The commander of the Sadr movement, leader Muqtada al-Sadr, announced today in Najaf the end of all fighting [throughout] Iraq and the integration of his movement in the political process," Shaikh Naaim al-Qaabi said on Monday.
Al-Sadr has in recent weeks spearheaded the largest resistance against US occupation and interim Iraqi government forces since the fall of Saddam Hussein last year. (Al-Jazeera 31-8-2004)
|
|
De onverantwoordelijke waanzin van
Sayyid Muhammad Baqir al-Sadr
Muqtada al-Sadr is de neef van de sjiitische geestelijke Sayyid Muhammad Baqir al-Sadr, een filosofisch geschoolde denker die in intellectueel opzicht ver boven de populist Muqtada uitsteekt.
Sayyid Muhammad werd het slachtoffer van het fanatisme van Khomeini (de dwaalleraar die de godsdienstwaanzin boven het intellect plaatste), zodat hij zich – in weerwil van zijn grote intellectuele vermogens - gedwongen voelde elke medewerking van sjiieten aan een bewind dat werd gezien als 'de vijand van de Islam' te verbieden.
Dat inzien..: dat het verbod sjiieten toe te laten treden tot de Baath-partij (een sociaalvoelende, naar rechtvaardigheid strevende eenheidspartij die voor alle moslims toegankelijk was) Irak de mateloze ellende van oorlogen en economische sancties heeft gebracht, kan intelligente mensen mogelijkerwijze op het idee brengen de waanzin van het sjiietische martelaarschap (dat een zinloze dood verkiest boven een zinvolle intellectuele discussie) niet boven het verlichtingsdenken van de Baathisten (waartoe ook Saddam Hussein behoorde) te plaatsen.
Het feit dat Muqtada al-Sadr nu een stap neemt die zijn oom in het jaar 1980 ook had moeten zetten - gewoon deelnemen aan het politieke proces in Irak - toont aan dat het Khomeinisme mensen in het verleden blind heeft gemaakt: een proces waarvoor de naar eenheid verlangende Saddam Hussein niet verantwoordelijk kan worden gesteld.
Ayatollah Sayyid Muhammad Baqir al-Sadr (1934? - April 9, 1980) was an Iraqi Shia cleric. He was the uncle of Muqtada al-Sadr, and brother of Mohammad Sadeq al-Sadr.
Historische terugblik
Sterven Voor Het Sektarisme
"The Muslims of the Shii Madhhab who follow the Religious Authorities, have nothing to do with the government of the state, because it is not an Islamic government. They are subjects of that government simply because of their citizenship, the taxes, civil laws and personal status..." Uit: A Meeting with Al Sayyid Muhammad Baqir al Sadr (1979).
On April 8, 1980, Muhammad Baqir al-Sadr was executed. His execution aroused no criticism from the West against the Iraqi regime, however, because Sadr had openly supported the Ayatollah Khomeini's regime in Iran and because the West was distracted by the turbulence in Iran that followed the revolution. Governments both in the West and in the region were concerned that the Iranian revolution would be "exported," and they set about eliminating that threat. When Ayatollah Khomeini called upon Muslims in Iraq to follow the example of the Iranian people and rise up against the secular Ba'thist socialist regime, they interpreted it as the first step in the spread of Islamic radicalism that would eventually lead to the destablization of the whole region. (T.M. Aziz)
De martelaarsdood van Al-Sadr
Sadr's boldest step against the regime was issuing a fatwa prohibiting Muslims from joining the Ba'th party or its affiliated organizations... To make its contents known, Sadr resorted to means such as encouraging his students to ask him questions during his regular sermons in the Hawza regarding participation in the Ba'th party. After that people expected a severe step to be taken against Sadr, but relations between Sadr and the regime remained under control. Instead, the last straw was added by Iran.
Ayatollah Khomeini, relying on his sources in Najaf, broadcast a message to Sadr calling on him to stay in the Hawza and not to leave Iraq despite government harassment. Although Sadr was facing detainment or possibly execution, he was not in any case planning to leave Iraq. Khomeini's message and Sadr's response, which were heard by millions in Iraq, set off a wave of public demonstrations in several Iraqi cities in support of Sadr and in praise of Khomeini.
Najaf was the most turbulent; there delegations from all over Iraq came to hold demonstrations and to be received by Sadr. Sadr told his followers to call the demonstrations off; since they represented the core of his support, Sadr did not want them exposed to the regime and needed to secure their protection from future government crackdowns. He told one of the Da'wa's members that "the regime's quiescence for the moment reveals a great hidden danger; thus we should use precautions and prudence in our action."
Then the government, as Sadr anticipated, began to crackdown: Sadr's representatives and hundreds of Da'wa members were rounded up and imprisoned or executed. Then Sadr himself was detained and taken to Baghdad. His sister, Amina al-Sadr, known as Bint al-Huda, went to the holy shrine of Imam Ali and gave a fiery speech urging people to demonstrate against the government and to protect their leader. As the news of his arrest spread, riots broke out in Baghdad, Basra, Diyala, Samawa, Kuwt, Diwaniyya, Karbala, and other cities. The bazaar in Najaf closed down; angry crowds clashed with the police. The whole city seemed under siege as the government increased its security efforts. The spread of violence in the country forced the regime to free Sadr the next day.
The detention of Sadr gave the Ba'th regime a clear idea of the extent of his support. His opposition to the regime had made him a national leader and a galvanizer of popular opinion, and his presence had become a threat to the survival of the regime. The Ba'thists therefore determined to cut him off from his allies, his ulama' and the rank and file of the Da'wa party. Muslim activists were arrested en masse, tortured, and executed, and the mosques the ulama' served were shut down. Even some prominent ulama' who usually cooperated with the regime and supported its policy were detained. The policy of the Ba'thist regime was not to spare any effective Shi'i religious forces in the country. Government documents show that the Revolutionary Court passed at least 258 death sentences out of twenty-two trials.
Sadr himself was placed under house arrest, which the regime tried to extract concessions from him. During his interrogation of Sadr in August 1979, Fadil al-Barak, the head of the security agency, demanded that he make a public statement denouncing the Iranian Revolution and supporting the Iraqi policy toward Iran. When Sadr refused the regime softened its language, and a new mediator, Shaykh Isa al-Khaqani, was sent to ask Sadr to fulfill only one of five conditions to spare his life: withdraw his support of Ayatollah Khomeini and of the Iranian regime; or issue a statement supporting one of the government's policies such as the nationalization of foreign oil companies and national autonomy for the Kurds; or issue a fatwa forbidding association with the Da'wa party; or revoke the fatwa that prohibited joining the Ba'th party; or be interviewed by an Iraqi or other Arab newspaper that was affiliated with the Iraqi regime. By then Sadr, according to his personal secretary al-Nu'mani, had concluded that his days were numbered any way, and he decided to reject all government demands in anticipation of his martyrdom. He told al-Khaqani, the Ba'th regime's mediator:
The only thing I have sought in my life is to make the establishment of an Islamic government on earth possible. Since it has been formed in Iran under the leadership of Imam [Khomeini] it makes no difference to me whether I am alive or dead because the dream I wanted to attain and the hope I wanted to achieve have come true, thanks to God. (T.M. Aziz)
|
Wilders Moet Matigen
ANP - De Volkskrant
DEN HAAG - VVD-Kamerlid Wilders heeft dinsdag gezegd nooit te zullen accepteren dat Turkije lid wordt van de Europese Unie. Volgens de VVD is zijn standpunt onhoudbaar... 'Ik zal op dit punt niet bewegen', zei Wilders desondanks.
Van Aartsen wilde inhoudelijk niet ingaan op de verschillen tussen Wilders en zijn fractie. Dat hij Wilders zou verbannen uit de fractie, zoals gesuggereerd werd, noemde Van Aartsen 'onzin'.
Wilders was dinsdag woest over berichtgeving in onder meer de Volkskrant waarin gemeld werd dat hij zijn toon in het politieke debat zou moeten matigen, anders zou hij uit de fractie worden gezet. Wilders verwijt zijn collega's anoniem gelekt te hebben naar de pers. 'Niets is lafhartiger. Gewoon collega's die achter je rug om een mes in je rug steken. Mij valt veel te verwijten, maar ik doe het altijd met mijn naam erbij.' (De Volkskrant 31-8-2004)
Het politieke programma van Wilders
LEF EN DAADKRACHT
De koers van de VVD moet zijn: RECHT(S) op je doel af. Het bewegen naar het midden van het politieke spectrum is de electorale doodsteek voor de VVD.
Turkije mag nooit lid worden van de EU
De maximumsnelheid op de Nederlandse snelwegen moet omhoog
Het geld dat Nederland aan Ontwikkelingshulp besteedt moet worden gehalveerd
Terrorismebestrijding gaat boven de bescherming van privacy. Radicale moskeeën moeten worden verboden en radicale imams het land uitgezet
Invoeren “three strikes you’re out”: na drie misdrijven levenslang
De sanctie op niet tijdig integreren is emigratie en evt. denaturalisatie
Het is de overheid alleen toegestaan een nieuwe regel in te voeren indien er tegelijkertijd twee worden afgeschaft
Veranderingen in het kiesstelsel zijn onzinnig, het gaat om politici met lef en daadkracht
Bij de keuze tussen Paars III of oppositie kiest de VVD voor de oppositie (Uit: Geert Wilders' Website)
|
Jan Blokker & De Kinderen
Dat Jan Blokker tot de ouderen en wijzen onder ons behoort (sommige hoog opgeleide mensen noemen hem zelfs 'nestor' - maar zo ver durf ik niet te gaan!) mag blijken uit een allerlieflijkst artikeltje, waarin hij op een bijzonder ingewikkelde wijze terugblikt op zijn jeugd. Fantasierijk zou je kunnen zeggen - hoewel het gebruik van dat woord natuurlijk erg gevaarlijk is in linkse kringen - want wie teveel fantasie heeft wordt onherroepelijk in de rechtse hoek geduwd. Omdat linkse mensen nu eenmaal daden willen stellen en dan het liefst op een zo fantasieloos mogelijke wijze...
In de terugblik van Jan Blokker - hij schijnt ooit op een hogere burgerschool gezeten te hebben en voert ons derhalve mee naar die tijd - figureren leerlingen die hij voorzien heeft van gezichten uit het heden, zodat je als lezer geconfronteerd wordt met een historische werkelijkheid die helemaal geen werkelijkheid is. Erg verwarrend allemaal, maar wel tot de verbeelding sprekend, en dat schijnt volgens mensen die het kunnen weten nu precies de kinderlijke charme uit te maken van het geheel...
De leerlingen die hij beschrijft (de gezellige dikkerd Theo, de punker Geert en nog zo wat vreemde figuren) wil ik hier niet allemaal opnoemen, omdat ik op deze pagina nu eenmaal figureer als ‘vijand van het gelul’, zodat ik me gewetensvol richt op de harde historische feiten die door de auteur van het fantasieverhaal (dat schijnt de tragiek van de verbeelding te zijn) volledig uit hun verband los zijn gerukt.
Centraal in het verwarde verhaal, dat de enigszins duistere titel '3C' draagt , staat 'het atheïstische meisje Ayaan'. En omdat de teruggang in de tijd de auteur noodzaakt een infantiliseringcode in te bouwen - alleen de voornamen gebruiken, waar zakelijke mensen elkaar juist met de achternaam plegen aan te spreken - daarom kan ik alleen maar iets zinnigs over haar vertellen wanneer ik haar ontdoe van alle warrige fantasieflarden en haar de volwassen (wetenschappelijke!) naam geef die zij bezit: Hirsi Ayaan Ali...
Hirsi Ayaan Ali is een bestrijder van wat zij noemt 'het God-virus'. Zij schijnt te denken dat 'god' het bezit is van een paar rare, slechte figuren, zodat het de taak van de liberaal is (zij is lid van de VVD) die rare figuren hun 'god' af te pakken, waarna de wereld van al het kwaad verlost zal blijken te zijn.
Het is een (welhaast utopische) opvatting die ik naïef zou willen noemen, en wel daarom omdat 'God' een onkenbaar gegeven is, dat alleen daarom realiteit is omdat mensen het begrip geprojecteerd hebben in een geheel van opvattingen, wensen, verlangens en ga zo maar door, die door hen 'heilig' zijn verklaard, een psychisch mechanisme dat hen in staat moet stellen alles wat 'onheilig' is te bestrijden.
De bewering dat er mensen zijn die 'goddeloos' zijn is, uitgaande van deze definitie, onzinnig, omdat elk mens gehecht is aan iets heiligs en alles in het werk zal stellen datgene waaraan hij gehecht is vast te houden - met alle negatieve gevolgen van dien.
Wanneer Jan Blokker stelt dat zijn column in de Volkskrant 'een reddingsboei' is, dan betekent dat heel concreet dat zijn column voor hem 'God' is. Die God stelt hem in staat negatieve gevoelens in hemzelf weg te duwen, en dat is nu precies de reden waarom een gelovige met alle geweld religieus wil zijn, omdat alle mensen geconfronteerd worden met negatieve gevoelens in zichzelf die ze allemaal graag willen bezweren met behulp van een magische toverformule die 'God' wordt genoemd.
God bestrijden en jezelf atheïst noemen is daarom onzin (gelul). Want de wereld waarin we leven is geen machine waarin de mens een radertje is. Zodra een mens echt helemaal niets meer heeft om voor te leven (100 procent nihilist is) komt hij terecht in een diepe psychische crisis, een toestand die je melancholie of zwaarmoedigheid zou kunnen noemen, een toestand die alleen dan wordt opgeheven wanneer het niets wordt ingeruild voor iets.
Mensen 'God' willen afnemen kun je derhalve een daad van agressie noemen. Je dwingt mensen het 'heilige iets' waarvoor ze leven af te pakken, zodat ze gedwongen worden zichzelf uit te leveren aan negatieve krachten die alleen via een magische bezwering ('God' dus) bedwongen kunnen worden.
Het gaat er dus niet om mensen God af te pakken (want wil je zelf afstand doen van de positieve elementen die je leven zinvol maken?) maar die God te ontdoen van zijn negatieve, egoïstische aspecten, door er een eigen altruïstische God tegenover te plaatsen.
God is alleen dan een bedreiging voor anderen waneer hij een harteloze egoïst is. Zodra God het beste voor heeft met iedereen is er niks aan de hand en kun je hem rustig op een altaar zetten en hem bewieroken zoveel als je wilt.
De vraag is of Hirsi Ayaan Ali die hartelijke altruïstische persoonlijkheid wil zijn? Wil zij werken aan de opbouw van een samenleving waarin de egoïstische mens met zijn egoïstische God niet alle macht bezit? Of wil ze het omgekeerde: een samenleving opbouwen waarin de egoïst niet het recht krijgt het leven van andere mensen kapot te maken...
Het is de bekende links-rechts-tegenstelling. Rechts sluit zich op in een wereld waarin 'de ander' niet bestaat (de ander kan rustig in een concentratiekamp worden gezet - als je hem maar niet ziet of als gelijke hoeft te zien), terwijl links de egoïstische begrenzing opheft en de ontmoeting zoekt - ook wanneer die ontmoeting ertoe leidt dat men door rechtse mensen 'een duivel' wordt genoemd.
God met andere woorden zijn we allemaal. Zoals we ook allemaal duivels zijn. En dat is nu precies de essentie van het holistische New Age denken. Dat door egoïstisch links 'fascistisch' wordt genoemd…
|
Respect Voor Een Ouderwetse Dame
Wordt Moderne Kunst Drollenbakkerij?
 
2 september 2004: Benthem Crouwel is uit een voorselectie van vijf gerenommeerde architectenbureaus gekozen als architect voor het nieuwe Stedelijk Museum Amsterdam. (BC website)
|
|
Ik ben er zo eentje die van orde en harmonie houdt. Nieuw en oud samen voegen? Prima, maar alleen dan wanneer het nieuwe en het oude op een harmonische wijze samengaan, zodat je het idee krijgt dat hier mensen aan het werk zijn geweest die oprecht hebben geprobeerd tegenover de chaos van de kleinmenselijke burgerij (kleinburgerlijkheid is altijd gebouwd op chaos) de helende orde van 'de kunst' te plaatsen. Idealisme dus, gebaseerd op persoonlijke waarden en normen, want ondanks het feit dat ik mijzelf 'anarchist' noem, een begrip dat door veel mensen wordt geassocieerd met chaos, ben ik de ordelijkheid zelve...
Dat is de reden waarom ik met afschuw de uitbreidingsplannen bekijk waarmee het architectenbureau Benthem Crouwel een statig, ouderwets, door en door truttig oud-Hollands optrekje te lijf wil gaan.
Stuitend!, zou ik die plannen willen noemen, daarmee mezelf verplaatsend in de ideologie van het oude gebouw, dat met zijn statige truttigheid een deftige dame geworden is in een wereld waarin de deftigheid voortdurend op een ordinaire wijze door destructieve pubers wordt verkracht.
In mijn fantasie zie ik haar voor me liggen. Zij heeft zich daar in al haar statige waardigheid neergevleid in het groene gras van een kortgeschoren perkje. Haar rokken zijn lang, zoals het hoort. Het enige wat je bij tijden ziet zijn haar enkels, keurig verborgen onder zwarte kousen, die hoogst waarschijnlijk 'kniekousen' zijn.
Het leven om haar heen interesseert haar niet. Zij is een en al vorm en alles wat druk en levendig is speelt zich af in het verborgene, binnen in haar geest die voor oppervlakkige voorbijgangers een gesloten boek is…, en zo hoort het ook. Want Hollandse deftigheid is calvinistisch, formeel: verstilde buitenkant die op kleinburgerlijke wijze een illusie van orde op moet roepen. En dat is goed.
Wie boven haar gaat zitten, de broek omlaag stroopt en een grote drol uit zijn achterwerk perst, waarmee haar deftige kledij besmeurd wordt, die is een verrader van ‘het idee’, het principe, en daarmee een verkrachter van de 'de kunst'.
Je kunt datgene wat formeel is vastgelegd niet zomaar gaan vernieuwen. Een calvinist moet calvinist zijn, want zodra je een calvinist een moderne pruik opzet staat hij voor paal, wordt zijn waardigheid vernietigd en wordt de glans van het oude teruggebracht tot doffe lege uitgeblustheid, juist omdat de afstandelijkheid van het oude wordt vervangen door de luidruchtige opdringerigheid van het nieuwe.
Dat Marina de Vries in de Volkskrant deze verkrachtingsdaad 'een krachtige mix van avontuur en gedegenheid ' noemt verbaast me. De Volkskrant heeft zich altijd een tegenstander getoond van avontuurlijke geesten die het oude in een nieuw jasje willen steken, ook wanneer die vernieuwingsdaad ordelijk is en gericht op het instandhouden van de waardigheid van datgene wat veranderd wordt.
Ik doel daarmee op het New Age denken, dat je werkelijk een krachtige mix van avontuur en gedegenheid kunt noemen, niet zomaar wat ordinaire drollenbakkerij dus, die juist vanwege het scheppen van chaos weinig meer is dan het besmeuren van het oude.
Wie werkelijk respect heeft voor de traditie (en kunst is traditie, moet ook traditioneel zijn), die neemt het oude serieus, dat wil zeggen hij bekijkt of het oude een mentaliteit uitdraagt die vernieuwing toestaat. Wanneer dat niet het geval is dan kan hij twee dingen doen: hij blijft van het oude af en bouwt er iets nieuws naast. Of hij sloopt het oude en vervangt het door het nieuwe, een destructieve daad die desondanks getuigt van respect, omdat je weigert een werkelijkheid te scheppen waarin het oude voor gek wordt gezet.
Als New Age denker weet ik waar ik over praat, omdat ik niks anders doe dan oud en nieuw naast elkaar plaatsen, waarbij ik soms het oude vleugels geef, maar waarbij ik ook op een resolute wijze de slopershamer hanteer, daar waar het oude alleen maar vernietigd kan worden, om te voorkomen dat het op een deerniswekkende wijze zichzelf belachelijk maakt.
De chaos die de ontwerpers van het bizarre vleugelplan oproepen is het gevolg van het feit dat ze weigeren zichzelf op een conservatieve wijze ‘oud’ te maken. Wie een oud gebouw wil uitbreiden moet zichzelf de geest van dat oude eigen maken en er iets ‘ouds’ naast plaatsen; waneer hij tenminste - en dat is het uitgangspunt dat ik hier hanteer - kunst wil zien als ordescheppende kracht.
Ikzelf zou het oude gebouw radicaal tegen de vlakte gooien. Het is een stijf gebouw. Het ademt oud-Hollandse truttigheid uit. Je kunt een dergelijk gebouw alleen maar gebruiken als bewaarplaats voor boeken, archieven en ambtenaren van de burgerlijke stand. Maar het vreemde is dat de ambtenaren van de burgerlijke stand in hypermoderne gebouwen worden gehuisvest, terwijl een gebouw dat moderne kunst moet huisvesten (‘het stedelijke museum’) zichzelf moet verschuilen onder de lange rokken van een deftig wezen dat al haar wulpsheid en dierlijke energie uit zichzelf heeft weggezogen via de beklemmende insnoering van een ouderwets veterkorset.
De veters strak aantrekken, dat is de ideologie van het oude gebouw. En juist daarom is de nieuwe vleugel die Benthem Crouwel er aan toevoegt een doodgewone puberale drol, een tegennatuurlijk gezwel, een inwendig deel van het organisme dat uit het omsnoerende omhulsel is losgebroken, zodat je medelijden krijgt met de arme gekwelde dame, zoals Hirsi Ayaan Ali medelijden heeft met al die vrouwen die door ouderwetse wetgeleerden besneden worden, hetgeen zij ziet als een aantasting van hun vrouwelijke waardigheid. Want hoe je het ook wendt of keert, welke dure woorden je er ook op wilt plakken: ook hier vindt een besnijdenis plaats, een doorknippen van de veters van het korset dat het gebouw nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn.
Zodat ik maar een conclusie kan neerschijven hier: Laat de oude dame met rust of breng haar om, en weiger op een felle, consequente wijze van moderne kunst een alles mooi pratend zinloos pamflet te maken.
In gelul kan een mens niet wonen…!
|
Wilders begint voor zichzelf
Tweede-Kamerlid Geert Wilders is uit de VVD-fractie gestapt... Wilders blijft in de Kamer als onafhankelijk Kamerlid... Hij wil nu een nieuwe partij oprichten, rechts van de liberalen...
Het moet gaan om mensen ‘die geen blad voor de mond nemen en fatsoenlijk zijn'.
Volgens Jozias van Aartsen [de VVD-fractieleider] was Turkije niet de kern van de zaak. "Het gaat erom dat de fractie als team kan functioneren."
Volgens Wilders was Turkije wel degelijk een belangrijke reden voor de breuk. Volgens hem wilde de VVD-top hem daarover geen toezeggingen doen. "En ik laat mij niet in de fractiediscipline disciplineren."
Eigenwijs is Geert Wilders altijd al geweest. Toen Gerrit Zalm hem enkele jaren geleden vroeg zijn haren niet meer zo opzichtig te blonderen, weigerde de VVD'er. De liberale top vond dat de peroxidecoupe de aandacht te veel afleidde van de inhoud, maar volgens Wilders was dat onzin. (Algemeen Dagblad 3-9-2004)
|
