Tekst van A. Roland Holst
aangebracht op het Amsterdamse 'Monument op de Dam'

Nimmer, van Erts tot Arend, was enig schepsel vrij onder de zon, noch de zon zelve, noch de gesternten. Maar Geest brak Wet en stelde op de geslagen bres de Mens. Uit die Eersteling daalden de ontelbaren. Duchtend zijn hoge blik deinsden hun zwermen binnen de Wet terug en werden volken en stonden elkander naar het leven: onder nachtgewolkten verward treurspel, dat Wereld heet. Sindsdien werd geen mens vrij dan ontboden van boven zijn dak, geen volk dan beheerst van boven zijn torens. Blijve dat ons bij, verlost als wij werden uit het schrikbewind van een onderwereld. Niet onbeheerst, doch enkel beheerst van boven de wereld blijft vrijheid ons deel.

Commentaar WD 2002

De Witte Godin

Hebron, stad van bloed en angst
NRC, weekkrant, 9 april 2001

'Arabieren oprotten', Mohammed is een homo', het staat in het Hebreeuws op muren in Hebron, een Palestijnse stad op de westelijke Jordaanoever. Een Palestijnse stad met 120.000 inwoners onder wie 400 joodse kolonisten.
De kolonisten hebben opmerkelijk genoeg ook een citaat uit het Oude Testament op de muur gekalkt: 'Liefde overwint vijandigheid'. Maar van liefde is geen sprake in Hebron. Integendeel de Palestijnen en kolonisten haten elkaar zo diep dat een explosie van geweld dreigt.

De kolonisten en hun in Hebron geboren kinderen zijn in de hogedrukpan van haat, bloed, bommen en angst paranoïde geworden. Niet alleen de Palestijnen maar ook Israëlische soldaten die de joodse wijk in Hebron dag en nacht bewaken, moeten de uitbarstingen van haat en verachting van de zijde van de kolonisten incasseren.
Soldaten worden bespuugd en voor nazi's uitgemaakt als zij kolonisten verhinderen om Palestijns bezit te verwoesten. Als het leger de Palestijnen weer eens een uitgaansverbod heeft opgelegd, zoals na de dood van een baby door een Palestijnse scherpschutter, dan trekken kolonisten als vandalen door de Palestijnse markt. Tijdens zo'n uitgangsverbod mogen de kolonisten gaan en staan waar ze willen, terwijl tienduizenden Palestijnen in het H2-gedeelte van Hebron hun huizen niet uit mogen. Dat gedeelte staat onder Israëlisch gezag.

Kolonisten klimmen op daken van Palestijnse huizen en vernietigen de kwetsbare zonnecollectoren. Het zijn jongeren, kinderen vaak, die Palestijns bezit vandaliseren. Vrome meisjes in lange rokken uit de joodse wijk provoceren de soldaten tot het uiterste. Gillend proberen ze langs de soldaten de Palestijnse wijk te bereiken om mee te doen aan de verwoestingen.
De linkse oppositie in Israel eist vertrek van de joden in Hebron. Sharon heeft zich echter in de verkiezingscampagne en daarna vastgelegd op het standpunt dat er onder zijn bewind geen enkele nederzetting zal worden ontruimd.

Israël in de tijd van Jezus
NRC Webpagina's, 31 augustus 2000

Religieus was het een woelige periode in Palestina. In Jeruzalem werd het leeuwendeel van de priesterlijke aristocratie gevormd door de Sadduceeën, die een aantal vertegenwoordigers in het Sanhedrin hadden, het hoogste bestuurlijke college in Jeruzalem. Zij waren religieus conservatief, beschouwden alleen de boeken van Mozes, de eerste vijf bijbelboeken, als gezaghebbend en geloofden niet in engelen en in een opstanding der doden.
Hun voornaamste opponenten waren de Farizeeën, een religieuze stroming die, parallel aan de opmars van het joods nationalisme onder de Hasmoneeën, aan betekenis won. Zij hechtten niet alleen aan de vijf boeken van Mozes, maar ook aan de geschriften van profeten, dichters en wijsheidsleraren zoals deze zijn opgenomen in het huidige Oude Testament. Aan de boeken van de profeten ontleenden ze de verwachting van een Koninkrijk van God' dat in de nabije toekomst zou aanbreken.
Een groot deel van de vier evangeliën gaat over de confrontaties tussen Jezus en de Farizeeën.

Jezus heeft zich volgens de evangeliën nooit tegen de Romeinse bezetters gekeerd. Hij was werkzaam in Galilea, dat toen geen Romeins grondgebied was en ook niet door de Romeinen werd bestuurd, maar een eigen landvoogd had, Herodes Antipas, zoon van Herodes.

Christenen: De Nieuwe Romeinse Machthebbers
een oud verhaal over de tegenstelling moderniteit-fundamentalisme
Wim Duzijn, 29 mei 2002

Het is uiterst merkwaardig om als objectief ingesteld (anarchistisch) schrijver, die het spirituele Christusprincipe wil ontdoen van de chaotische, irrationele machtscomponenten die er door zogenaamde volgelingen van Jezus aan werden toegevoegd, te ontdekken dat ondanks het feit dat men Jezus op een ronduit absurde wijze vergoddelijkt heeft en rondom zijn persoon een web van onzinnige theologische publicaties heeft gesponnen, men domweg niet de moeite wil nemen de situatie waarin Jezus leefde te vergelijken met de tijd waarin wij nu leven.

Jezus zat ingeklemd tussen twee machten: enerzijds de Romeinse macht, die de liberale moderniteit vertegenwoordigde, een macht die dus verplicht was Jezus, die het gezag van de keizer volledig accepteerde, te beschermen, en anderzijds een kliek religieuze ijdeltuiten, die op een merkwaardige, uiterst hypocriete wijze de macht van het Romeinse Imperium gebruikte om de eigen benepen doelstellingen na te streven.
De Farizeeën (mensen die het machtsprincipe boven het spirituele principe plaatsten) waren opportunisten. Ze verafschuwden de heidense, decadente Romeinen, maar ze aanbaden de Macht die de Romeinen bezaten en daarom werkten ze met hen samen vanuit de gedachte dat elke machtshandeling die in dienst stond van de Messiaanse heilverwachting goed was. "Je gebruikt", om het simpel uit te drukken, "de Romeinen en zodra je ze niet meer nodig hebt zet je ze aan de kant."

Het is die mentaliteit die in deze tijd de rechtse joodse leiders in Israël en Amerika drijft. Men haat de Amerikaanse decadente democratie, die een verwijfd, antisemitisch gelijkheidsideaal verdedigt en daarom assimilatie van joden aanmoedigt, maar men bewondert de kille, keiharde Macht van Amerika en men probeert die geweldige macht in dienst te stellen van de eigen Messiaanse heilsgedachte.
Alles wat het Messiaanse heilsstreven in de weg staat moet met behulp van brute macht uit de weg worden geruimd.
Dat is de reden waarom Jezus tweeduizend jaar geleden stierf aan het kruis. Hij relativeerde het streven naar macht, uiterlijk vertoon en gebrek aan respect voor vreemdelingen. En daarom moet hij in - het maakt niet uit waarn en wanneer - sterven, want een andere logica bezitten rechtse bloed- en bodemdenkers niet.
Dat het uitgerekend Amerikaanse christenen zijn die in onze tijd de rol van de Romeinse bezetter hebben overgenomen kan gezien worden als een cynische grap.
Jezus hangt aan het kruis en hij kijkt ironisch glimlachend neer op de christenheid die hem verloochend heeft aan:
"Dus jullie zijn nu de Romeinse machthebbers die de moderniteit ter dood veroordelen, omdat jullie weigeren het extreemrechtse bloed- en bodemdenken af te wijzen... Zelfs Judas, de vriend die mij verraden heeft, is niet zo ver gegaan..."
En Jezus, de eeuwige eenling die nooit wordt herkend en erkend door de machthebbers, sluit de ogen, roept "Vader vergeef het hun want zij weten niet wat ze doen", en hij sterft. (Zwolle, 29-5-2002)

George Bush Vertrouwt De Verkeerde Mensen
Michael Jansen, Palestine Chronicle 30-5-2002

George W. Bush has repeatedly castigated Arafat as a leader who has let the Palestinian people down: "He hasn't delivered... I never trusted Arafat".
George Bush bases his assessment on two false premises which are flatly rejected by experienced regional hands.

Firstly, Bush claims Arafat had a chance to secure the peace as a result of the hard work of President Clinton, and he didn't .
Even Clinton's chief adviser Dennis Ross admitted on March 31 that Arafat was offered nothing during the Camp David talks of July 2000.
The deal Arafat might have accepted was taking shape during the negotiations at the Egyptian resort of Taba in January 2001. These negotiations were suspended by the Israëli prime ministerial poll which brought Likud chief Ariel Sharon to power.

Second, Bush argues that Arafat has not done enough against terrorism . However, the State Department's annual report on terrorism reveals that Israël's military campaign against Arafat's security services and police seriously diminished his ability to counter attacks against Israëlis.
What is significant about this report is that it covers 2001 and does not take into consideration the far greater damage inflicted on the Palestinian security services by Sharon's ongoing military offensive.

When asked about differences of opinion amongst his advisers, Bush tried to shrug them off, saying: I get all sorts of advice. However, his reliance on disinformation rather than the facts indicates that he is not prepared to seriously tackle Sharon on any issue.

Who Has Really Impoverished and Frustrated the Palestinians?
By M.A. Saki, Palestine Chronicle 2-6-2002

At a time when even Jewish groups, along with hundreds of non-governmental organizations, are holding Tel Aviv responsible for all the misery in the Middle East, it is astonishing that Bush has ignored Israël's atrocities and placed all the blame on Yasser Arafat.
The fact of the matter is that the Zionist government does not even care about the lives of Jewish people, forcing them to live in fear and frustration because of the continued occupation of the Palestinian territories.

Half a Million Palestinians Need Food
Palestine Chronicle, 31-5-2002

The United Nations World Food Programme has launched an emergency operation to help feed about half a million non-refugee Palestinians no longer able to afford their basic needs amid dramatically deteriorating living conditions in the Palestinian Territories.
According to a recent World Bank study, up to 50% of the Palestinians in the Occupied Territories live under the poverty line, earning less than $2 a day per person. The Palestinian authority is no longer able to run social welfare programmes effectively.

Matters of principle
The United States should require Israël
to abide by international norms
Gamil Mattar, Al-Ahram Weekly, may 2002

If the Arabs were to advise the US, what courses of action would we suggest?
For starters, the US government should ensure that it responds to the extraordinarily powerful Jewish minority in a more balanced manner. I can only imagine the turmoil that would accompany an open discussion in the US of this topic: the accusations of anti-Semitism, the charges of being soft on terror.
Still, quite a few Americans are talking with unprecedented candour about the influence of the Jewish lobby on the US political system.
Several Americans and Europeans have pointed out that freeing America from its undue influence would improve US relations with dozens of countries and millions of people in the Middle East and the Islamic world.

The United States should require Israël to abide by international norms. No other country is capable of this task, and no other country would benefit more from the outcome.
As long as Israël clings to its belief that it should enjoy a special status, the Middle East will remain a powder-keg of hatred.
Several Western leaders have already come to understand that Israël's behaviour is a major source of hatred between East and West.

The increasing incidence of governments using religion to bolster their legitimacy or keep the opposition at bay has, for some years, been a major cause for international tension.
Religion, when it inspires foreign policy, causes severe, and sadly familiar, complications. This matter, sensitive as it is, requires tactful handling worldwide.
Even in the United States, there is an obvious need to encourage the separation of state and religion. The Americans and Europeans have made a point of asking Arab and Muslim countries to tone down the religious element in their policy-making. It is only fair for the Arabs and Muslims to ask the West, particularly America, to do the same.

Gretta Duisenberg met de dood bedreigd
Volkskrant, 31-5-2002

Gretta Duisenberg-Bedier de Prairie is per brief met de dood bedreigd. De politie neemt de zaak zeer serieus en heeft haar per direct laten beveiligen.
De echtgenote van Wim Duisenberg, president van de Europese Centrale Bank (ECB), kreeg gisteren een brief waarin zij als verdedigster van de Palestijnse zaak door het slijk wordt gehaald.
Zes weken geleden hing Duisenberg de Palestijnse vlag uit aan het balkon van haar huis in Amsterdam. Na een ruzie daarover met de buren, volgde ook een strafklacht van de voorzitter van Federatief Joods Nederland wegens vermeende antisemitische uitspraken.
Inmiddels is de vlag weer verwijderd.

Commentaar WD 2002:

Hoe hard fanatieke rechtse joden ook schreeuwen dat we met onze kritiek op Israel antisemieten zijn, hun zinloze geschreeuw kan niet het feit maskeren dat de democratie die ze zeggen te verdedigen door hun verregaande onverdraagzaamheid wordt uitgehold en tot een bizarre, inhoudsloze schertsvertoning wordt gemaakt.
Het is ronduit krankzinnig dat een paar rechtse fanatici via het hanteren van het wapen van de rijkdom en de morele terreur de democratie om zeep mogen brengen. Het gebruik van het woord 'antisemiet' zou daarom tot ridicule absurditeit moeten worden uitgeroepen.
Iedereen die het nog waagt zijn buurman van antisemitisme te beschuldigen zou keihard uitgelachen moeten worden, zoals ook mensen moeten worden uitgelachen die anderen alleen maar op grond van 'het semiet zijn' willen veroordelen.
Het gaat er niet om in een democratie je buurman de mond te snoeren op grond van irrationele motieven. Het gaat erom dat je naar de ander luistert en daarbij gebruik maakt van je verstand, omdat een democratie alleen maar kan functioneren wanneer mensen bereid zijn het verdraagzame verstand boven het onverdraagzame onverstand te plaatsen.

Terror war must target 60 nations, says Bush
James Doran, TIMES online, 3-6-2002

THE United States must be prepared to take the War on Terror to up to 60 countries if weapons of mass destruction are to be kept out of terrorists hands, President Bush said at the weekend.
His impassioned speech to 1,000 graduates of West Point Military Academy in New York State on Saturday marks a watershed in the Administration s foreign policy.
Mr Bush said that terrorism cells in countries that make up close to one third of the globe must be actively sought and dismantled. We must take that battle to the enemy, disrupt his plans and confront the worst threats before they emerge, he said, adding that Americans must be ready for pre-emptive action when necessary to defend our liberty and to defend our lives.
He said: In the world we have entered, the only path to safety is the path of action. And this nation will act.

Commentaar WD 2002

Het blijft een merkwaardige zaak dat een president die voortdurend hamert op het belang van rechtvaardigheid, niet in staat is een eind te maken aan het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan.
Zestig landen moeten worden aangepakt. Allemaal machten van het kwaad, die het Amerika onmogelijk willen maken 'het recht' te verdedigen.
Je hoeft maar een enkele blik te slaan op de Westbank en de Gazastrook in Israël om in te zien dat het keihard bedrog is, waar rechts Amerika mee aan komt zetten. Democratie vecht voor democratische waarden. Democratie verdedigt nooit de terreur van tegen de democratie gerichte ideologieën.

Amerika is momenteel geen democratie. Een democratie is een intellectueel concept, bedacht en uitgevoerd door intellectuelen en daarom gebaseerd op een strikte scheiding tussen staat en ideologie (kerk, socialisme, zionisme en ga zo maar door).
Het Amerika zoals de rechtse christen George W. Bush dat ziet is in de eerste plaats een anti-intellectuele, rechts-christelijke staat met een Goddelijke opdracht: de vernietiging van 'het kwaad'.
Daarom steunt hij (als rechtse christen) de antidemocratische staat Israël ook door dik en dun. Want de rechts-zionistische staat Israël (links zionisme bestaat niet meer in Israël - de idealistische kibbutzbeweging is morsdood), die de rechtse christenen op een uiterst hypocriete wijze gebruikt als bondgenoten in de strijd tegen opstandige Palestijnen, is ook een vijand van de democratie.

Scheiding van kerk en staat doorvoeren zou een einde maken aan het conflict in het Midden-Oosten. Zodra Amerika en Israël het besluit nemen niet langer de utopistische waanzin, maar de belangen van het volk te dienen zouden we van alle ellende af zijn.
Nu sukkelen we voorwaarts in een wereld waarin rechtse generaals en kolonels ons leven willen bepalen.
Dapper roepen we dat we democraten zijn. Maar niemand beseft dat de primitieve machtdenkers in Israël en Amerika ons elke dag kleiner, onbeduidender en liefdelozer maken. (Zwolle, 3-6-2002)

In Israel a Jew has to be a religious Jew
by Yossi Beilin, SHMA.com, 1999

Commentaar WD 2002:

Wie het bovenstaande betoog van Yoshi Beilin goed leest zal ontdekken dat hier op een heel voorzichtige wijze wordt gepleit het aanbrengen van het onderscheid 'staat-kerk' in Israël.
In een situatie waarin de meerderheid van zich 'jood' noemende mensen niet meer op een traditionele wijze religieus is moet het volgens Beilin absurd genoemd worden dat de bepaling van het wel - of niet jood zijn wordt overgelaten aan het religieuze establishment in Israël.
De absurditeit van die situatie is daarom zo schril omdat Israël zichzelf een joodse staat noemt. Dat wil dus zeggen dat elke inwoner van Israël, ook wanneer hij een gruwelijke godslasterende heiden is, de rabbijn als zijn of haar hoogste baas behoort te beschouwen - de instantie die bepaalt of je het recht heb jezelf een 'goede burger' te noemen.
Yoshi Beilin durft niet op een duidelijke wijze de stelling uit te spreken dat de losmaking van het begrip 'jood' uit de greep van de religie in feite betekent dat de joodse staat ophoudt het exclusieve bezit van de religie te zijn, zodat de weg wordt vrijgemaakt voor de integratie van alle leden van de bevolking in een natie die niet joods is, maar humanistisch, d.w.z. een staat die er voor iedereen is. En toch is dat de logische conclusie die uit zijn betoog voortvloeit.

Yoshi Beilin is nog niet zo ver dat hij het begrip 'jood' om wil zetten in het begrip 'Israëlisch staatsburger', dat op elk inwoner van Israël kan worden toegepast. Een niet-joodse atheïst of agnosticus kan als Israëlisch staatsburger deel uitmaken van een gemeenschap die jodendom, christendom, islam en humanisme als uitgangspunten voor het morele denken kiest.
Het is die vorm van jood-zijn die hem aanspreekt. Hij wil zich vrij kunnen voelen in zijn eigen land. Dat land kan een joodse traditie hebben, maar die traditie mag niet dwingend worden opgelegd aan alle inwoners.
Het begrip 'joods' zoals hij het als agnostische jood opvat verwijst niet naar religie, maar naar beschavingsgeschiedenis. De nadruk ligt dan op het culturele gedachtegoed van alle joden, dus ook diegenen die door de orthodoxe rabbijnen ketters en afvalligen worden genoemd.
Een beschavingsgeschiedenis is niet moreel van karakter. Daarom kunnen mensen van alle gezindten er zich in herkennen, omdat beschavingsgeschiedenis samen met anderen wordt gemaakt. Die geschiedenis kent hoogtepunten en dieptepunten. Maar juist vanwege die dieptepunten is contact met anderen mogelijk.
Religie weigert veelal de beschavende werking van dieptepunten te erkennen. Het kwaad wordt gezien als een zinloos gegeven waaruit geen lessen kunnen en mogen worden getrokken.
Humanisten (mensen die religie zien als een deel van de beschaving en niet als de culminatie ervan) weten dat ze niet beter of slechter zijn dan anderen en dat betekent dat ze bereid zijn lessen te trekken uit eigen fouten en tekortkomingen.
Het is die geesteshouding die de weg vrijmaakt voor een moderne wereld waarin moraal kan ontstaan.

Ariel Sharon decided, in 2001
to terminate the peace processy
Yossi Beilin, New York Times, 30-3-2002

The job of the Israëli government is to ensure the safety of its citizens. A war with the Palestinian Authority would ensure exactly the opposite outcome.
It is easy for many Israëlis to cling to the belief that former Prime Minister Ehud Barak offered Yasir Arafat "everything" while Arafat answered him with the intifada. And indeed, Mr. Barak did make a considerable peace offer in 2000 at the Camp David summit.
However, it must also be remembered that by December 2000, Mr. Arafat had agreed to the Clinton peace plan, as did Mr. Barak. Both men did so with reservations, and this act of compromise occurred at the height of the intifada.
But instead of accepting the successful talks that had taken place between Israël and the Palestinians at Taba in Egypt in January 2001 as a way toward a final settlement, Ariel Sharon decided, after being elected prime minister, to terminate the peace process.
He has never concealed his opinion that the Oslo process was wrong. So he brought it to an end with the help of Shimon Peres and the Labor Party.

Yossi Beilin, a former minister of justice in Barak's government and a leading dove, is neither a minister nor a member of the Knesset, but rather a sort of semi-prophet on the left of the Labor Party. He calls for an Israëli withdrawal from the Occupied Territories and the creation of a Palestinian state, and he has bitterly attacked Peres and Ben-Eliezer for not quitting Sharon's coalition government. He is also one of the few who still believes that Arafat is the Palestinian leader with whom Israël should negotiate. (Patrich Seale, The Daily Star 24-5-2002)

Israël niet bereid Arabisch Jeruzalem terug te geven
By Uri Avnery, Palestine Chronicle 3-6-2002

... November 1967 there was a dialogue between Prime Minister Eshkol and me.
I was making almost daily speeches in the Knesset about the need to set up a Palestinian state, literally speaking to the wall.
One day I had a run-in with the Prime Minister. I told the Knesset that I had personally canvassed the views of all the prominent leaders on the West Bank, and all of them had told me that they prefer a Palestinian state to a return to Jordan.
Eshkol dismissed my speech out of hand. But on the next day his advisor for Arab affairs, Moshe Sasson, called and told me that the Prime Minister has asked him to meet with me, in order to find out on what information I based my assertion.

The meeting took place in the Knesset on November 19, 1967. We compared notes.
Afterwards Sasson submitted his report to the Prime Minister and sent me a copy. The salient passage says: There was no basic difference of opinion between my assessment and that of Mr. Avnery (but) the question is whether the Arabs want such a state if it does not include (East) Jerusalem.
Since we are not willing to give back Arab Jerusalem, the whole debate about a Palestinian state becomes an abstract and useless one. Neither I nor Mr. Avnery could point to one of the West Bank leaders who would be willing to support the idea of a Palestinian state without Jerusalem.
If someone today asks how, 35 years ago, we lost a historic chance to make peace, here lies the answer.

Jeruzalem: Uru-Shalim - Stad van Shalim
Een Kanaänitische Stad

The word "salem" or "shalim" in Jerusalem does not come from the word for "peace," as is circulated.
"Shalim" is the god associated with the city's founding by a Canaanite tribe: "Uru-shalim," the city or foundation of the god Shalim, cited in ancient Egyptian texts.
There are systematic efforts, however, to link Jerusalem with David (thus the recent Israëli "3000" anniversary celebrations).
However, as Thomas L. Thompson has noted, there are three different biblical accounts involving the "conquest" of Jerusalem. The efforts to connect the city with David are intended to formalize connections between present Jews or Israëlis and that idealized biblical community called "Israëlites."
Even biblical scholars now acknowledge that the reported conquest by David did not result in any changes in population or religion.
Others confirm that David never existed as a tribal chief-except in the huge realm of legend. What is called the "Tower of David" in Jerusalem (made into a showcase museum by Israël) has nothing to do with David.
Meron Benvenisti, among others, has deflated the mythic creations about the Tower, which was built in more recent centuries.
Jerusalem has no trace at all of a person called "King David." (Web info)

Geef de Palestijnen een eigen staat
Mubarak spins a vision
By Zvi Bar'el, Ha'aretz 5-6-2002

During the three meetings Egyptian President Hosni Mubarak has scheduled with U.S. President George Bush, Mubarak will try to persuade his host to adopt an original Egyptian idea: declaring a Palestinian state before the start of negotiations.
Such a state would be declared on all the territory Israël conquered in 1967, after which negotiations on borders, Jerusalem, the refugees and other outstanding issues would be conducted between two sovereign states rather than between a Palestinian Authority and a state.

Mubarak will offer Bush two safety nets for Israël.
The first stems from the Saudi initiative, which was accepted by the Arab summit in Beirut, under which the Arab states would establish full relations with Israël in exchange for full withdrawal.
The second would be a continued Arab effort to persuade the Palestinians to take real action against terrorism.

The Egyptian plan is similar in essence to the idea proposed by King Abdullah of Jordan. Abdullah believes it is necessary to jump directly to a final-status solution.

Vrede is schuld bekennen
Commentaar WD 2002

Jarenlang wordt er gepraat. Duizenden intellectuelen over de hele wereld zitten kromgebogen over hun al dan niet elektronische schrijfmachientjes en toch is de oplossing van het conflict waarover ze zo verhit praten en denken doodsimpel: Israël's erkenning dat het een bezettende macht is - of, in moreel-ethische termen uitgedrukt: Israël's bereidheid een schuldbekentenis af te leggen: "Wij zijn schuldig, want wij hebben grove fouten gemaakt".

Het probleem van joodse ideologen is dat ze zichzelf zien als de vertegenwoordigers van het eeuwige, onveranderlijke goede. De jood is geboren voor 'het morele leiderschap'. Wanneer bij faalt op moreel gebied, dan is aangetoond dat zijn goddelijke uitverkiezing in feite op helemaal niets is gebaseerd.
In de ogen van niet-joden is het een kwestie van niks. De mens wordt niet geboren als moreel leider. Het is ook volstrekt onzinnig om iemand moreel leiderschap op te dringen, zonder jezelf af te vragen of de betrokken persoon daarvoor wel de juiste kwaliteiten bezit, zonder ook jezelf af te vragen of de betrokken persoon überhaupt moreel leider wil zijn.
Daar komt bij dat moraal niet een geheimzinnige eigenschap is die via genen aan mensen wordt doorgegeven.
Moraal is in de eerste plaats weten ontwikkelen, en op grond van weten ethisch gedrag gaan ontwikkelen.
Mensen die weten afwijzen zullen nooit geweten kunnen ontwikkelen.
Elke werkelijke moraal is gebouwd op kennis. Domme mensen zullen altijd onjuiste oordelen vellen, omdat ze altijd een waarheid hanteren die maar een gedeeltelijke waarheid is.

Het blijft een onbegrijpelijke zaak dat de joodse gemeenschap zolang heeft vastgehouden aan de theologische opvatting dat moraal een geschenk is dat God aan de joden heeft gegeven.
Alle ellende in het Midden-Oosten vloeit daar uit voort. Israël moet een lichtend voorbeeld zijn voor de joodse gemeenschap (voor de hele wereld zelfs..), en omdat Israël als rechtse, religieus-joodse natie helemaal niet in staat is een lichtend voorbeeld te zijn wordt geprobeerd de onmacht en de onkunde te verbergen achter een façade van leugens en geweld.

Het Grote Sadistische Zwijgen
Commentaar WD 2002

Je kunt je afvragen welk kwaad groter is: het sadistische zwijgen van mensen die zichzelf 'goed' noemen, of de sadistische acties van 'terrorist' genoemde mensen die het grote, sadistische zwijgen van de ander willen doorbreken.
Palestijnse verzetsgroepen eisen de terugtrekking van Israël uit de bezette gebieden. Het recht eist dat een bezetter zichzelf bezetter noemt en het recht eist ook dat een bezetter wordt bestraft wanneer hij weigert gestolen goed terug te geven.
Dat is de rechtlijnige werkelijkheidsinterpretatie van de verzetsgroepen en strikt juridisch gezien hebben ze het gelijk aan hun zijde.
George Bush en rechts Amerika (de morele meerderheid die jaar in jaar uit hamert op herstel van recht en orde in het land) hanteren dezelfde rechtlijnige principes, zodat het een volstrekt onbegrijpelijke zaak is dat zij de aanvallen van de verzetsgroepen 'terreuraanvallen' noemen.

De weigering onrecht 'onrecht' te noemen is de ergste vorm van sadisme die er is.
Wat dat betreft is Amerika de meest sadistische natie van de wereld, omdat het zijn geweldige macht gebruikt om onrecht goed te praten. Iets anti-morelers is niet denkbaar!
Waar dus de verzetsstrijders gelijk hebben, daar is het de plicht van mensen die een rechtvaardige oplossing zoeken de mensen die ongelijk hebben ervan te overtuigen dat ze schuld moeten bekennen.
Wie fouten heeft gemaakt moet in de een of andere vorm boete doen, dat is een fundamenteel element van ons rechtssysteem.
Je kunt en mag mensen die schuldig zijn niet 'goed' noemen. Dan ben je een sadistische rechtsverkrachter die de slachtoffers op een gruwelijke wijze met kwellingen achtervolgt, alleen maar omdat ze weigeren te sjacheren en te sjoemelen met zaken die je zelf heilig hebt verklaard.
Jaar in jaar uit hebben eerlijke mensen Amerika duidelijk gemaakt dat rechtvaardigheid niet kan bestaan in een wereld waarin met twee maten gemeten wordt. Het recht is er voor iedereen, ook voor diegenen die rechteloos worden gemaakt door bevriende mensen die op een krankzinnige, meedogenloze en volstrekt onrechtvaardige wijze machtig willen zijn in een wereld die niet de hunne is.
Recht mag niet zwijgen. Nooit. Wie het recht monddood wil maken laat zien dat hij een rechteloos monster is. Dat rechteloze monster moet vernietigd worden. Alleen dan kunnen redelijke krachten het winnen van de krachten van wraak en vergelding.

Sharon to Peres:
"Don't worry about American pressure; we control America"
IAP News, 3-10-2001

According to Israël radio (in hebrew) Kol YIsraël, Peres warned Sharon Wednesday that refusing to heed incessant American requests for a cease-fire with the Palestinians would endanger Israëli interests and "turn the US against us."
At this point, a furious Sharon reportedly turned toward Peres, saying "every time we do something you tell me Americans will do this and will do that. I want to tell you something very clear, don't worry about American pressure on Israël, we, the Jewish people control America, and the Americans know it."
The radio said Peres and other cabinet ministers warned Sharon against saying what he said in public because "it would cause us a public relations disaster."

What vital American national interest is served
by the continued repression of the Palestinian people?
By Ahmed Amr for Palestine Chronicle, 6-6-2002

Today, between the Jordan River and the Mediterranean, ten million people are locked in a bitter struggle over land and destiny. Nearly half of the population between the river and the sea are native Palestinians.
Their desperate cry for liberty is not only ignored by America, but tens of billions in United States tax revenues are spent to assist their tormentors.
We have an American policy in the Middle East that serves the constituency of a third party that no American has ever voted for. It is an ethnic constituency that includes lunatic elements with visions of an apocalyptic end to our one common planet.

In the aftermath of the criminal assaults on America, we are long due for an investigation of the real cause of all our troubles with radicalized elements in the Middle East.
Why is our Congress investigating the CIA, the FBI and the INS, when the real focus should be on the State Department and a catastrophic foreign policy that amounted to the appeasement of a belligerent foreign state run by war criminals?
Why do we have an Israëli Lobby so powerful that it acts like a major political party and constantly tampers with our foreign policy to align it with the dictates of the Likudniks in Tel Aviv?
What vital American national interest is served by the continued repression of the Palestinian people?

The deadly assaults against our shores on 911 could certainly have been avoided. But the notion that any American government would have sanctioned such an assault or been lax in attempting to stop it is a bit off the wall.
Yet, the fact remains that both the Clinton and Bush administrations were arrogant enough to take foreign policy risks to appease the constituency of the Israëli Lobby, the phantom third party that has come to dominate public discourse on foreign policy.
It was common knowledge that there would be a price to pay for the Gulf War, the Saudi military bases, the murderous economic blockade of Iraq and the humiliating occupation of the West Bank, Gaza, East Jerusalem and the Golan.
If there was an intelligence failure, it was a failure to properly assess the potential cost of our errant foreign policies.

Waarom laten wij ons controleren door rechtse luitjes?
Commentaar WD 2002

Het is een bikkelhard feit dat het Westen nu al tientallen jaren lang het rechtse extremisme aanbidt. We praten, we schrijven, we denken (denken we) en we winden ons op over mensen die in onze ogen 'rechtse extremisten' zijn - en terwijl we dat alles doen zit in Amerika het rechtse extremisme, omringd door een menigte volmaakt gewetenloze militairen, op een reusachtig grote troon.
Dubbelzinnigheid (kiezen voor een dubbele moraal) beheerst momenteel heel het Westerse denken.
Amerika bouwt reusachtige verdedigingsschermen - wil van zichzelf een kapitalistische, door veiligheidspolitie geregeerde Sovjet-Unie maken - en terwijl dat alles gebeurt praten en schrijven de kletsers in ons land over 'cultuur'.
Het ligt voor de hand dat mensen die het slachtoffer zijn van dat primitieve machtsdenken vol minachting neerblikken op ons.
Zij weten dat wij weinig meer zijn dan kleine, laffe kinderen, die denken alles beter te weten, zonder dat ze zich er bewust van zijn dat ze nu al tientallen jaren lang op de knieën liggen voor een rechts-extremistische God die alles wat waarheidlievend is wil onderdrukken.
Wanneer die rechts-extremistische God ons leven niet beheerste waren anarchisten en vrijdenkers vrije, door iedereen gerespecteerde burgers in onze 'cultuur', maar vrijdenkers en anarchisten zijn helemaal niet vrij.
Pim Fortuyn, de intelligente denker die als politicus een doodgewone opportunist was, zag dat heel goed in. Hij wist dat je alleen Minister-president kunt worden in dit land wanneer je Ariel Sharon als God aanbidt. Daarom noemde hij Arafat een bandiet en Sharon 'een goede man'.

George Bush is het (wanneer we de verhalen over de invloedrijke joodse lobby mogen geloven) volledig met Pim Fortuyn eens.
"Ik word gecontroleerd - en dat is goed", zo luidt zijn boodschap aan de mensheid: "Wie niet gecontroleerd wil worden is slecht".