Flashback:
Mohammed Mahdy Saleh, at the International Conference
on Financing for Development, Monterrey, Mexico, 18th-22nd March 2002
"The real objective of the imposition of sanctions on Iraq is to destroy its ability
to achieve socioeconomic development and progress."
[Info: Mohammad Mahdi Salih Al-Rawi is an Iraqi politician who was Trade Minister in the government of President Saddam Hussein. He was the Minister of Finance from 1989 to 1991.
Following the United States-led invasion of Iraq in 2003, the United States distributed a deck of most-wanted Iraqi playing cards, which included al-Saleh as the "six of hearts". His assets were frozen under United Nations Security Council Resolution 1483 as a former official. He was taken into custody by the US on 23 April 2003.]
Mr. President,
In August 1987 Iraq and the USA signed a bilateral agreement on the development of economic, trade, scientific and technical cooperation. The Iraq-Iran war ended in August 1988. Iraq emerged from it economically and industrially strong. However, a month later in September 1988, the US Congress adopted a resolution to impose economic sanctions on Iraq by its act number 2763.
Facts prove that the real objective of the imposition of sanctions on Iraq is to destroy its ability to achieve socioeconomic development and progress.
In the seventies and the eighties, Iraq witnessed rapid progress in the rates of growth and socio-economic development. ...
According to FAO, during that period Iraq had the highest indicator of per capita food availability in the region. The average daily calorie in-take per capita was 3120 calories.
According to WHO, before 1999 health care coverage had reached 97% of the urban population and 78% of the rural population. UNICEF stated that, from the mid 1970's until 1991, the Government of Iraq had invested large sums of money in the education sector.
Central and Southern Iraq had a highly developed water and sewage systems. WHO estimated that 90% of the population had access to large quantities of safe drinking water. (www.un.org)
Commentaar WD 2002
Wie in waarheid wil leven, en in de Volkskrant wijst columnist Kees Schuyt op dat verlangen, die zal op zoek moeten gaan naar de waarheid en die zal, wanneer hij een stukje waarheid gevonden heeft, die waarheid moeten verdedigen, omdat een waarheid die door niemand wordt verdedigd een zinloze waarheid is.
Het is erg leuk en aardig om Saddam Hussein een monster te noemen (zoals we iedereen die we niet kunnen gebruiken demoniseren), maar wie op een eerlijke wijze de historische feiten gaat bekijken, die zal onmiddellijk inzien dat het monster alleen maar (op een eigenlijk erg tragische wijze) monster is geworden dankzij het verraad van enerzijds fanatieke ideologen in Iran, Israel en Amerika en anderzijds onbetrouwbare opportunisten in de Arabische wereld.
Zowel Iran, Israel als Amerika weigeren de geschiedenis op een wetenschappelijk-objectieve wijze te bestuderen. En dat kan ook niet, omdat de drie landen geregeerd worden door ideologen, mensen dus die het geloof in de juistheid van heilig verklaarde fictie nodig hebben om zich in het leven te kunnen handhaven.
In een dergelijke leugenwereld de waarheid aanbidden is niet gemakkelijk, omdat het als waarheidlievend mens je plicht is leugenaars 'leugenaars' te noemen, een taak die daarom zo moeilijk is omdat de leugenaars zich allemaal 'goed' noemen en zich als goede aanklagers opgesteld hebben tegenover de tot duivel uitgeroepen zondebok Saddam Hussein, een man die zichzelf alleen maar had kunnen 'ontduivelen' wanneer hij twee dingen had gedaan:
1) Van Irak een door antizionistische Ayatollahs en Mullahs bestuurde theocratie maken, en:
2) Van Irak een prozionistische en pro-Amerikaanse, door de Mossad en de CIA bestuurde bediendenstaat maken, twee eisen die niet alleen in strijd zijn met het verlangen van Irak een seculiere socialistische staat te maken, maar die ook met elkaar in strijd zijn, zoals de nieuwe door de Mossad en de CIA gesteunde regering in Irak op een harde wijze duidelijk wordt gemaakt.
Saddam Hussein, die gedreven werd door het verlangen Irak te moderniseren (Irak moest 'het nieuwe Babylon' worden) mocht na het einde van de oorlog tegen Iran in 1988 geen positieve daad meer stellen.
De Iraanse theocraten steunden de zionisten in hun pogingen Saddam op te ruimen en de zionisten steunden de Khomeinisten in hun pogingen Saddam Hussein op te ruimen.
Waarden en normen speelden geen enkele rol bij de tegenstanders van Saddam Hussein.
Heel hun handelen stond in het teken van de macht. En wie de macht aanbidt schakelt al snel de moraal uit en kent nog maar een enkel verlangen: macht veroveren om machtig te kunnen zijn.
Democratie is daarbij geen doel, maar een middel: een van de middelen om op legale wijze illegale dromen te kunnen verwezenlijken....
Wie dan ook Saddam Hussein wil veroordelen omdat hij op bepaalde momenten in zijn leven zich gedwongen zag machtspolitiek boven rechtspolitiek te plaatsen, die zal er niet aan kunnen ontkomen zelf het boetekleed aan te trekken.
Saddam Hussein & Het Nieuwe Moderne Babylon
Wikipedia Info
Saddam saw himself as a social revolutionary and a modernizer, following the model of Nasser.
To the consternation of Islamic conservatives, his regime gave women added freedoms and offered them high-level government and industry jobs.
Saddam also created a Western-style legal system, making Iraq the only country in the Persian Gulf region not ruled according to Islamic law. Saddam abolished the Sharia-law courts except for personal injury claims.
Saddam justified Iraqi patriotism, in the form of claiming a unique role of Iraq in the history of the Arab world. As president, Saddam made frequent references to the Abbasid period, when Baghdad was the political, cultural, and economic capital of the Arab world.
He also promoted Iraq's pre-Islamic role as the ancient cradle of civilization, Mesopotamia, alluding to such historical figures as Nebuchadnezzar and Hammurabi.
He devoted resources to archaeological explorations. In effect, Saddam sought to combine pan-Arabism and Iraqi nationalism, by promoting the vision of an Arab world united and led by Iraq.