De Grote Winkler Prins, Encyclopedie in 20 delen zegt in deel 6 onder Davidster : een teken dat bestaat uit twee in elkaar geschoven driehoeken. Het komt bij vele volkeren (Egyptenaren, Indi rs, Chinezen, en Peruanen) voor. Pas in de 16e eeuw, onder invloed van de mystiek van Isaak Loeria (een Kabbalist) begon het als een speciaal joods teken te gelden. Langzamerhand neemt het dan de plaats in van het meest geliefde joodse symbool tot die tijd: de Menorah, de zevenarmige kandelaar.

It is a fundamental axiom of Kabbalistic and Hasidic metaphysics that the world should be differentiated in all its plurality, so as to achieve the greatest possible variety and detail in the expression of the divine sefirotic values, which are only then to be reunited in a single source. The New Kabbalah celebrates the world's and humanity's diversity, but also recognizes both the underlying unity and need to achieve the actual unity of all people and things. (Lurianic Kabbalah)

UIt: Ik en Zwolle:

Atlas & de vrije geest

Atlas was de zoon van Iapetheus. In tegenstelling met zijn broers Prometheus en Epimethus, vocht Atlas met de andere Titanen en steunde Kronos tegen Zeus. Omwille van zijn gevorderde leeftijd leidde Atlas de Titanen in de strijd. Als gevolg daarvan werd hij door Zeus gestraft: hij zou voortaan de wereld op zijn rug moeten dragen.
Kronos was de heersende Titaan die aan de macht kwam toen hij zijn vader Uranus kastreerde. Zijn vrouw was Rhea en hun kinderen waren de eerste bewoners van Olympos. Voor zijn eigen veiligheid at Kronos zijn kinderen op toen ze geboren werden. Dit kon hij blijven doen tot dat Rhea, ongelukkig om het verlies van de kinderen, met een list hem een rots deed inslikken en zo Zeus kon redden. Toen Zeus opgroeide, revolteerde Zeus tegen zijn vader Kronos en de andere Titanen, en verbande ze naar Tartarus in de onderwereld. Kronoss slaagde er in naar Itali te ontsnappen, waar hij heerste als Saturnus. (Griekse mythologie)

Atlas werd gestraft omdat hij Saturnus, de vernietiger van Uranus (vertegenwoordiger van de anarchistische vrijheid), steunde in zijn strijd tegen Zeus (Jupiter, de geestelijke bevrijder). Uranus en Jupiter zijn twee planeten die het vrije denken symboliseren. Binnen het verhaal van het evangelie vertegenwoordigen zij de verlosser, die zich verzet tegen de dwingelandij van de 'satanische' (lees: Saturnale) wetsdenkers.

Wat is numerologie?

De numerologie maakt vooral gebruik van de 'gehele getallen', dat wil zeggen de getallen 1 tot 9. Om eigen getallen samen te stellen moet ieder getal gereduceerd worden tot een enkel cijfer, door de cijfers van ieder getal bij elkaar op te tellen. Ieder getal tussen 1 en 9 heeft een bepaalde betekenis. Iedere letter van het alfabet heeft ook een numerieke waarde tussen 1 en 9. Pythagoras gebruikte de getallen in zijn tijd om de levenscycli te onderzoeken; tegenwoordig gebruiken we ze als een gids voor persoonlijke groei.
Sommige getallen worden meestal niet gereduceerd tot een enkel cijfer. Dit zijn de getallen 11, 22 en 33, de zogenaamde meestergetallen. Meestergetallen hebben een bijzondere betekenis, omdat de persoon op wie ze betrekking hebben een speciale rol in dit leven moet vervullen. Maar voor sommige mensen kan dit te veel gevraagd zijn. Is dit het geval, dan kan je je last verlichten door je meestergetal te reduceren tot een enkel cijfer door de verschillende cijfers bij elkaar op te tellen. (Klik voor bron)

Weinig mensen realiseren zich dat de orthodoxe afkeer van 'het magische of mystieke denken' zich weerspiegeld heeft in een wetenschapsopvatting (paradigma) die onder het mom van 'rationaliteit' alles wat indruist tegen de bekrompen moraal van de kleinburgerij tot duivel uitroept: een moderne vorm van anti-magisch bijgeloof dat via de verdinging van de mens, de enkeling onderwerpt aan de terreur van priesters die geen wetenschap bedrijven, maar schijnwetenschappelijke eredienst.

Waar staan de getallen 9 & 11 voor?

Het cijfer 9 staat voor voltooiing en liefde voor uw naasten. Blijf altijd bereid andere mensen te helpen. Probeer het onberekenbare in uzelf onder controle te krijgen.

Het hoek(meester)getal 11: dit getal is het getal van de inspiratie, de dromer en de geestelijk leider. Gebruik je kwaliteiten om de ware reden achter je bestaan te vinden. (Klik voor bron)

We leven in een tijd waarin de naastenliefde en de dromende inspirator tot nutteloze zaken zijn uitgeroepen. We hebben een ander niet lief, nee, we maken van hem of haar een voorwerp waaraan of waarmee verdiend moet worden. De samenleving - met andere woorden - wordt vereconomiseerd (= ontpersoonlijking) en we kunnen ons niet meer voorstellen dat er een wereld kan bestaan waarin niet de zakenman koning is, maar de geestelijke leider die de naastenliefde preekt.

Beschaving Begint Met Astrologie

De geboortehoroscoop van Ariel Sharon

De ideoloog in Ariel Sharon wordt vertegenwoordigd door de tekens Ram (beheerst de ascendant) en de elkaar negatief aspecterende planeten Saturnus en Pluto, twee uiterst sterke planeten, die een golf van terreur en starre onverdraagzaamheid in het leven roepen, wanneer mensen zich er willoos aan uitleveren.
Sharon wil geen softie zijn, terwijl heel zijn wezen (naarmate hij ouder - dus kinderlijker - wordt) zachtheid uitstraalt (de Amerikaanse onderhandelaar Anthony Zinni ziet in Sharon zelfs een 'lieve dikke opa', een beeld dat astrologisch gezien klopt)... En omdat het rechtse zionisme eist dat de Kille, Wrede Macho de Ene Grote God moet zijn, daarom kiest hij niet voor de positieve uitwerking van de tekens Vis en Boogschutter - te weten medelijden, verdraagzaamheid en dienstbaarheid - maar voor de negatieve uitwerking ervan..: willoosheid, karakterloosheid, schijnheiligheid, opschepperij en het prijsgeven van de eigen identiteit om moeilijkheden te voorkomen.
"De ellende van de Palestijnen is erg", zo stelt hij, "maar de zaak van het zionisme staat geen houding van medelijden toe..." Het evangelie noemt dit verschijnsel: de vloek der wet.

De Vloek Der Wet

Saturnus bevindt zich in het in de horoscoop van Ariel Sharon in het negende huis, dat van oudsher zaken als geloofsovertuiging, filosofie en sociale bewogenheid symboliseert (astrologen spreken over het Jupiter-huis).

Het programma New Age Astrologie geeft de volgende interpretatie:

Deze positie geeft een voorzichtige en conservatieve levenskijk. Men probeert zelden iets nieuws, voordat men de zekerheid heeft dat het goed is.

Aspecten die Saturnus ontvangt:
Overwegend gunstig: Een volwassen, duidelijk wereldbeeld, vrij van oppervlakkigheden of barokke, verdoezelende verfraaiingen. Men pleegt zijn mening eerst na zorgvuldig afwegen en nadenken uit te spreken, en is wars van alle oppervlakkig gebeuzel. Men is zeer standvastig in zijn opvattingen en respecteert wetten en regels: zin voor maatschappelijke orde.
Ongunstig: geestelijke engheid en bekrompenheid. Vaak een star wereldbeeld met uiterst strenge normen. Twijfel, somberheid en wantrouwen kenmerken de uitlatingen. Disharmonisch zielsleven, waarvan zenuwziekten of geestesstoornissen het gevolg zijn. Men is hard en onbarmhartig, eventueel fanatiek in zijn oordeel, waardoor konflikten en processen, ook met de overheid, het gevolg zijn.

Omdat Saturnus een negatief aspect vormt met de starre, onverdraagzame planeet Pluto wordt het negatieve effect van deze huispostitie versterkt.
Alleen zachte krachten kunnen de hardheid van dit aspect breken. Maar Sharon mag niet zacht zijn. Sharon leeft in het Midden-Oosten waarin extremistische vormdenkers (mensen die het onredelijke, aan dierlijke instincten gekoppelde Plutonische geloofsdenken gekoppeld hebben aan de strenge, kille meedogenloosheid van Satunus) alles op alles schijnen te zetten om de zachte krachten uit te schakelen.

Monday, April 05, 2004
Muqtada Under Siege, US Helicopters
Patrol Skies above East Baghdad
Sistani calls for calm

In the aftermath of one of the most turbulent days yet in American-occupied Iraq, the London daily al-Hayat reports that American helicopters were deployed late Sunday against the Army of the Mahdi militia of Muqtada al-Sadr in East Baghdad.
It said that Muqtada al-Sadr had withdrawn into his mosque in Kufa, south of Baghdad, for a spiritual "retreat," and that it was reported that Coalition military forces had surrounded the mosque. (Mosques are considered sanctuaries in the Muslim world, and there are always protests when they are invaded by security forces or military troops).
Agence France Presse reported that an aide close to Ali Sistani said, ' The Ayatollah has called on the Shia demonstrators to remain calm, to keep a cool head and allow the problem to be resolved through negotiation," the source said.

Ash-sharq al-Awsat reports that the gunfire at Najaf broke out when demonstrators began throwing stones at Spanish-speaking troops and Iraqi police, and the latter replied by firing at the protesters. The Salvadoran troops that were involved probably had no training in crowd control, and the Salvadoran military has a poor human rights record, so the US decision to deploy them there may have been a big political miscalculation.
If you want irony, and provocative irony, it turns out that the Plus Ultra base where the Sadrists protested was called "al-Andalus." That is a reference to Arab Spain, to which the Catholics of the Reconquista put a bloody end in 1492. Although much has been written about the Jews forcibly converted to Christianity in the aftermath, it is not realized that many more Muslims stayed and were forced to convert under the watchful eye of the Inquisition. For the Plus Ultra to call their base Andalus is in incredibly bad taste, and shows the sort of triumphalist mentality that has accompanied the Bush administration's rehabilitation of "empire." (Juan Cole 5-4-2004)

Ontmenselijking

Most of us are no longer really human, we have been deprived of our humanity. We have been dehumanized by the processes of conditioning, upbringing and socialization. We are no longer the organized authentic self which we were once capable of being What we are born for is to live as if to live and love were one. Unless we learn that lesson the goose is cooked as it were.

From: Ashley Montagu, Nurturing New Minds: A Conversation On Being Human With: Michael Mendizza, Touch the Future.

Koran 112 - de lof der bescheidenheid
strijd tegen de menselijke hoogmoed
of: de zuiverheid van geloof (Al-Ichlaas)

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

1. Zeg: "Allah is de Enige.
2. Allah is zichzelf-genoeg, Eeuwig.
3. Hij verwekte niet, noch werd Hij verwekt.
4. En niemand is Hem in enig opzicht gelijk."

Anti-Islamieten - vijanden van het zuivere geloof - terroriseren momenteel het Midden-Oosten: diegenen namelijk die zichzelf gelijk maken aan God.
Fundamentalisten (welke vorm van geloof of anti-geloof ze ook aanhangen) ontkennen altijd de grootheid van God. Ze vertrappen God, vernederen God, haten God, pissen en spugen op Hem. Kortom: geen grotere vijand van de ware, zuivere religie, dan de religieuze fundamentalist.
Een fundamentalist plaatst altijd zijn onbescheiden, collectivistische groepsego op de voorgrond. Hij is God omdat hij het collectief is. Daarrom noemt hij zichzelf nooit 'ik', maar altijd 'wij'. Maar God is geen collectief. God is de enige (de eenling). God heeft geen groep nodig, hij heeft genoeg aan zichzelf (niet voor een tijdje, nee: eeuwig).
God is niet gebonden aan dierlijke voortplantingsdriften. 'Hij verwekte zich niet, noch werd hij verwekt'. Hij is niet de slaaf van de mannelijke penis, die door fundamentalisten tot dierlijke grootheid is uitgeroepen. Want alle fundamentalisten aanbidden de dierlijke penis, die het verstand in de onderbuik plaatst. Ze denken niet met hun hoofd, maar altijd met hun pik.
En waar de Koran stelt dat een mens in geen enkel opzicht gelijkenis met God vertoont, daar wanen zij zichzelf met hun dierlijke instincten groter dan God en menen zij aan die dierlijke grootheid het recht te kunnen ontlenen een ander te veroordelen. Terwijl het zuivere geloof de gelovige gebiedt voorzichtigheid en bescheidenheid als hoogste deugden te betrachten. Immers: de mens is maar een zwak wezen, dat altijd anderen nodig heeft en dat als onvolmaakt wezen een uiterst zwakke afspiegeling is van God.

Marcus 10: Wees geen afwentelaar

Waar het neoliberalisme bestaat uit vals-moralistische, zich 'absoluut goed' noemende anti-leiders die ontmenselijkte lolmakende nullen willen leren hoe je grote zware kruisen neer moet leggen op de schouders van de zwakken, daar is Jezus de geestelijke leider die zijn volgelingen oproept het kapitalistische afwenteldenken vaarwel te zeggen en te kiezen voor een leven waarin mensen het lijden (de ernst) als normaal onderdeel van het menselijke bestaan accepteren. Dat bestaan is misschien wat minder 'leuk', maar dat gemis aan leukheid kan worden opgevuld met zaken die binnen een afwentelwereld nooit bestaan: liefde, gezien als geestelijke, grensopheffende - d.w.z. anti-egoistische - kracht....

Nietzsche & het geschreeuw van de st(r)aat

Thus Spake Zarathustra
XI. THE NEW IDOL

De 'regenboog' en 'de brug' zijn symbolen die binnen de NEW AGE beweging een grote rol spelen. Je zou die symbolen in de categorie 'soft' kunnen plaatsen, hetgeen mogelijk een verklaring kan bieden voor de immense afkeer waarmee vertegenwoordigers van een door de staat aangemoedigde massacultuur alles veroordelen en belachelijk maken wat niet in 'het bekende straatje' past.
Massacultuur is altijd geestelijke paden aanwijzen als levenspad die naar de blindheid en de dood voeren (uitspraak van Jezus die we volgens staatsmoralist Kees Schuyt serieus moeten nemen), waarbij we als belangrijkste kenmerken van de toestand van blindheid die eigenschappen kunnen aangeven die de ontkenning vormen van het regenboog- en het brugprincipe.
In Nederland worden regenboog- en brugmensen momenteel op een felle wijze aangevallen door wat je 'de Theo van Gogh gemeente' kunt noemen, een heel bijzondere sekte met een geheel eigen religieuze leer die zich heeft gecentreerd rondom de tot God verheven sekteleider Pim Fortuyn, die door Theo van Gogh steevast: 'de goddelijke kale' wordt genoemd.
Fortuyn aanvallen leidt er momenteel toe dat je tot vijand van de joden en vijand van Amerika wordt uitgeroepen, want daar scheen Fortuyn dus een voorstander van te zijn, van joodse vrijheid en Amerikaanse vrijheid, een tamelijk onzindelijk gedachte naar mijn mening, waar je echter geen zinnige argumenten tegen aan kunt voeren omdat de sekteleider dood is zodat je altijd vechten moet met een schim.
Ikzelf zal nooit een sekte in het leven roepen en dat is dan ook de reden waarom er voor mij als enkeling geen plaats (of plek) is in de door de staat aangemoedigde massacultuur.
Ik kan daar niet wakker van liggen - eerlijk gezegd - want ik verdedig geen enkele sekte, ben niet op zoek naar joodse vrijheid en ook niet naar Amerikaanse vrijheid, maar ik zoek gewoon een beetje intellectuele en emotionele vrijheid voor mezelf.
Dat kleine beetje vrijheid dat ik verdedig is erg belangrijk voor mij, want zonder dat hele kleine beetje vrijheid dat ik nodig heb word ik ziek en ga ik dood en ik ben zo'n eigenwijs typ dat zoiets niet nodig vindt en die daarom tegen alle sekteleiders zegt: "Als jullie nou eens stoppen met als blindemannen achter collectivistenidealen aan te jagen, dan ontstaat er misschien eindelijk eens een beetje ruimte voor mij, als enkeling..."
Ik heb als eenling weinig gemerkt van vrijheid en 'cultuur. Alles wat ik mag is voor de tv plaats nemen en kijken naar een stel bobo's die 'cultureel' aan het doen zijn, leuke spelletjes voor dikke volgegeten mensen, maar niet besteed aan de zwakke enkeling die zichzelf als machteloos individu moet zien te ontwikkelen in een wereld waarin het begrip 'massa' een gevaarlijk, bedreigend begrip is dat alleen maar een vieze, nare smaak oproept in je mond.
Waar de massacultuur regeert worden de symbolen die Nietzsche aan de supermens (lees: buitengewoon menselijke mens) toekent nooit serieus genomen worden.
De regenboog is een oeroud symbool dat in het Oude Testament het einde van de zondvloed aangeeft. Die zondvloed was een straf van God die er op was gericht de oude mens die vastgebakken zat aan het verval, de stank, en de stompzinnigheid van een leeg, inhoudsloos bestaan te vernietigen, of beter gezegd: 'schoon te wassen' (zuiveren met water - dopen dus) in dienst van het ideaal van een nieuwe aarde, wijd en open, vervuld van nieuwe dromen die (zoals Zaratoestra het op zo'n heerlijke ouderwets-profetische wijze uit kan drukken) niet meer geperverteerd kunnen worden door een aan het vuil vastgevallen oude verstarde roversbende...
Ik wijs daar hier op omdat ex-staatsvijand nummer een Willem Oltmans (een communist weet je wel!) op zijn website op een nogal felle wijze uithaalt naar een aantal Nederlandse culturele prominenten (de verpleeghuisgemeente noemt Jan Blokker ze in zijn Volkskrantcolumn) , die op hun geheel eigen ouderwetse wijze 'cultuurkritiek' aan het bedrijven zijn. Met name Kees Fens, die het kijkende volk hoofdschuddend een vermanende vinger zou hebben toegestoken vanwege het onrustbarende feit dat mensen het begrip 'kerstenen' niet meer kennen, en Rudy Kousbroek, die voortdurend aan het roepen was dat de Volkskrant het verschil tussen plek en plaats niet kent, waren het voorwerp van wat je heel eufemistisch 'Oltmans verontwaardiging' zou kunnen noemen.
Willem Oltmans typeren is een van de moeilijkste opgaven die je jezelf kunt geven. De man is soms net een klein kind die op een grote toeter gaat zitten blazen wanneer je alleen maar een schepje extra suiker in je kopje koffie wilt hebben. Verkleinwoordjes kent de aan eeuwige verontwaardiging lijdende toeteraar niet zodat je gedwongen bent zijn werkelijkheid te onderwerpen aan de wetten van het eufemisme, wetten die je - om Kees Fens een plezier te doen - kerstening zou kunnen noemen. Want de essentie van kerstening is dat je de felheid van het conflict verdoezelt en bedekt met een laag vroomheid die zo oneindig dik geworden is, dat gekerstende kunstenaars er kathedralen mee kunnen bouwen.
Een kathedraal zou je wanneer je er een culturele definitie van zou moeten geven - een vorm geworden kleinburgerlijke eufemisme kunnen noemen, een fraai omhulsel dat een immense zee van leegheid omhult.
Willem Oltman wekt soms ook die suggestie. Dat hij kathedralen aan het bouwen is rondom een wereld van leegheid, zodat je stilletjes gaat hopen dat de toeter waar hij steeds op het blazen is (Kees Schuiyt gebruikt de term 'megafoon van conflicten een term die uitstekend van toepassing is op de leer van de Theo van Gogh sekte) eens een keer een paar scheurtjes gaat vertonen, die mogelijk zouden kunnen leiden tot de totale kladderadatsch en een moment van heerlijke, culturele stilte, waarin jouw vraag naar een schepje suiker eindelijk eens hoorbaar wordt.
Want er zijn mensen, en ik behoor tot die kleine groep, die de toeter en de megafoon verafschuwen... Ik kan met de hand op mijn hart verzekeren dat ik geen enkel moment in mijn leven een toeter heb willen bezitten, want ik was altijd een wat serieuze uitzondering en wanneer je serieus bent, dan denk je meer aan simpele praktische zaken, alledaagse wensen en verlangens die ik als Nietzscheaanse supermens (een mens die volledig mens wil zijn) natuurlijk in hoge mate waardeer en bewonder.
Willem Oltmans praat nooit over zulke simpele zaken. Je zou hem dan ook het tegendeel van een Nietzscheaanse wijsgeer kunnen noemen en wanneer je een plek zou moeten vrijmaken voor hem in de hi rarchie der Hollandse groten, dan kun je hem alleen maar naast al die gekerstende kathedralenbouwers plaatsen, die in God voornamelijk een bouwer van monstruositeiten zien. Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat het werk van Oltmans 'monsterlijk' is, maar wel dat het kleinheid mist en die kleinheid maakt nu precies het verschil uit tussen de wijze mens (die voor de regenboog en de brug kiest) en de gekerstende mens, waar Kees Fens steeds zijn mond vol van heeft.
Kees Fens geniet van zijn gekerstende bestaan, dat weinig meer is dan 'een kerkelijk bestaan'. Honderden jaren geleden hebben Italiaanse monniken ons die kerk gebracht ('danke voor die kerke... ) en wie in die kerk ging zitten was gekerstend en wie de kerk niet zo zag zitten was ongekerstend - en zo zit de boel nog steeds een beetje in elkaar, met dit verschil dat Kees Fens het zitten in de kerk gekoppeld heeft aan wat velletjes papier die daarom zo bijzonder voor hem zijn, omdat ze zijn geschreven en vervaardigd door gekerstende mensen: de mensen van de kerk.
Dat is de reen waarom ik een gekerstend bestaan afwijs en waarom ik dus ook niet zo enthousiast ben over het gekerstende geschrijf van Willem Oltmans. Ik houd nu eenmaal niet niet van kerken en toeters, behalve wanneer een kerk een mooi orgel bevat waarop muziek ten gehore wordt gebracht door mensen die de antichrist zijn (vijanden van het heilige lied) - want ik ben er zo een die altijd kijkt naar het resultaat en wanneer het resultaat goddelijk is, dan wordt al het geklets over wel of niet gekerstend zijn volmaakt zinloos, net zoals het gezanik van de eeuwig in een culturele pofbroek rond lopende schrijver Rudy Kousbroek.
De naam alleen al: kousbroek , dat is werkelijk een gruwelijk ouderwets woord, dat alleen maar een verbinding tot stand brengt met de wereld van ouderwetse Hollandse kledingstukken: opgeblazenheid dus, grote scheuten stijfsel in de was en wankelend rond lopen in het leven met een paar plank geworden lappen aan je gat.
Mensen die kousbroek en oltmans heten zouden eigenlijk opgesloten moeten worden. We zouden strenger moeten zijn. Vanuit een verlangen naar goede smaak een selectieproces in gang zetten, dat er zorg voor draagt dat alle namen die een anticulturele, ernstloze sfeer uitademen radicaal verwijderd worden. Het is net zoiets als plek en plaats, waar Kousbroek mee loopt te zwaaien. Wie plek zegt moet weg en wie plaats zegt is goed, stelt Kousbroek, en omdat ik noch een plek noch een plaats kan vinden voor de anticulturele naam kousbroek in mijn hoogstaande anarchistenwereld, daarom schrap ik hem weg. Wie Kousbroek heet bestaat niet meer!
O, als je er goed over nadenkt zie je in dat de wereld van de verpleeghuisgemeente eigenlijk bijzonder klein is, ondanks de monstruositeit van haar scheppingen. Je bouwt een paar grote torens, gaat daar boven in zitten en schreeuwt met behulp van een megafoon je culturele boodschap naar een andere torenbewoner. Net een soort Islam dus, want daar weten ze ook het een en ander van toeters en megafoons en die hebben nog nooit van de begrippen 'kleinheid' en 'verkleining' gehoord woorden die je in contact kunnen brengen met de (ongekerstende) Nietzscheaanse wereld van de regenboog en de brug.... (7-4-2004)

Balkenende & 'de vijand van de Christus'

Het begrip 'Abraham Kuyper' is een van de vele begrippen die we dagelijks hanteren, zonder dat iemand weet waar het naar verwijst. Wat dat betreft leven we in een wereld waarin een domgehouden massa willoos zich onderwerpt aan bestuurderen, die elkaar linten, prijzen en oorkonden overhandigen, zonder dat het volk weet wat er geprezen, onderscheiden en beloond wordt, een vorm van democratie dus, die in feite antidemocratie of schijndemocratie is, omdat de cultuur van de elkaar lintjesgevende regenten altijd uitgaat van de veronderstelling dat het volk een willoos instrument is in handen van leiders, die 'volksmisleiders' zijn, een abstracte stelling die ik hieronder 'hard' probeer te maken aan de hand van een aantal uitspraken van Abraham Kuyper, die gezien moet worden als 'de grote vijand van het verlichtingsdenken', waarvan in Nederland Multatuli en in Duitsland Friedrich Nietzsche de belangrijkste representanten waren.

De hieronder weergegeven tekstfragmenten zijn afkomstig uit een redevoering ('De verflauwing der grenzen'), die gehouden werd bij de overdracht van het rectoraat aan de Vrije Universiteit op 20 October 1892.

Ook onze oostelijke naburen bezitten thans hun Multatuli in Nietzsche. Een schrijver, die bij Douwes Dekker niet achterstaat noch in het wegsleepende van zijn aphoristischen stijl, noch in de stoutheid zijner concepti n, noch in het driest-radicale van zijn ongeloof, en die hem in diepte van opvatting en systematische denkkracht zeer verre overtreft. Beider levenspositie verklaart dit. Multatuli was Indisch ambtenaar, Nietzsche te Bazel hoogleeraar in de philosophie 1). Maar overigens vertoont ook beider succes een gelijksoortig karakter; want vooral voor de aankomende jongelingschap werd Nietzsche in Duitschland de opgaande zon; ten deele vroeger reeds, maar vooral na het uitkomen van zijn werk: Also sprach Zarathustra. Men verslindt, men citeert, men bewierookt hem. Heine en Feuerbach hebben afgedaan; Schopenhauer verveelt; alles is thans Nietzsche geworden. Nu is ook deze Duitsche Multatuli natuurlijk volstrekt geen vriend van de toongevende kringen op wetenschappelijk en staatkundig gebied. Veeleer steekt hij even dapper den draak met Duitschland s professoren en staatslieden, met zijn kunstaanbidders en Mammondienaars, als met de kalot van den priester en het koord van den asceet. In de periode, die we thans doorleven, bespeurt hij niets van vooruitgang; vrij sterk zelfs klaagt hij over achteruitgang; en zijn lang niet malsch oordeel luidt, dat de moderne beschaving al meer daalt; steeds dunner, gestadig zwakker, al middelmatiger is geworden . Maar toch, hoe schamper hij ook het Liberalisme gispt en hekelt, zijn haat heeft hij voor den Christus bewaard. En dat niet enkel voor den Christus van het dogma, om, gelijk Strauss en Renan, aan den Christus van de Bergrede zijn hulde te bieden; want juist die Bergrede stuit h m het meest tegen de borst. Immers toen het zalig zijn de armen , het zalig zijn de zachtmoedigen , het zalig zijn ze die treuren , langs het strand van Genesareth s meer weerklonk, brak, zoo ge Nietzsche gelooven wilt, in dat wilde roepen der Sklavenaufstand der Moral los, en gaf deze Rabbi van Nazareth slechts lucht, aan de opgekropte wraakzucht , die de Joden, te midden van hun onmacht, bewoog, om mit den Z hnen des abgr ndlichsten Hasses , al wat geweldig en hoog op aarde was, onder den voet te halen. Tegenover het Lam dat de zonde der wereld wegneemt, stelt Nietzsche dan ook zijn dier-symbolen; symbolen van roofdieren, uitroepend: Wohlan, du solltest meine Thiere sehen, meinen Adler und meine Schlange ...

Desniettemin heeft ook deze hater van den Christus zijn Messias-ideaal; alleen maar de Messias, waarop hij hoopt, is de Antichrist; een soort Uebermensch, gelijk hij hem noemt, die in alles het tegenbeeld van den Christus zal zijn. Und dieser Antichrist, dieser Besieger Gottes , die aan de aarde haar doel, aan de menschheid haar hope zal teruggeven, er muss einst kommen . Alzoo een persoonlijke Antichrist, in levenden lijve, over God en zijn Messias triomfeerend; en de komst van dit menschelijk monster wordt niet afgebeden, maar ingeroepen, ja, uit de verte met handgeklap als de dageraad van den eeuwigen morgen begroet. Is het niet ontzettend, zulk een rauwen kreet uit de diepte op te vangen als echo op wat de Schrift ons van den Antichrist profeteert? Slechts in n opzicht hapert de parallel. Wat the stisch bij den apostel geopenbaard is, doemt voor Nietzsche panthe stisch op...

Het Panthe sme verflauwt de onderscheidingen, doet de grenslijnen verbleeken, en verraadt de neiging om alle tegenstelling uit te wisschen. Met opzet zei ik: Ook nu weer, omdat deze neiging aan het beginsel zelf van het Panthe sme haar drijfkracht ontleent. Ge ziet dit aan het religieuse Panthe sme, dat bang voor een God van verre , zelfs met een God van nabij geen vrede neemt, maar hier reeds door het gebeds-mysterie in Gods wezen poogt in te dringen, en eens voor eeuwig z lang in Gods wezen wil terugvloeien, tot alle grens tusschen God en de ziel verdwenen zij. Gij speurt dit aan het practisch Panthe sme, dat, rusteloos nivelleerend, z lang al wat hooger uitgroeide, neerbuigt eerst, en dan besnoeit en af kapt, tot ten leste alle onderscheid tusschen den Ceder en den Hysop ophoudt te bestaan. Maar het sterkst ontwaart ge dit bij het wijsgeerig Panthe sme, dat principieel en stelselmatig alle thesis en anti-thesis in de synthesis versmelt, en door de bekoring van het denkbeeld der identiteit, u al wat ongelijk scheen, als gelijksoortig, ja, ten slotte als eenswezend, verklaart...

Er mag geen verschil van standen, geen verschil in levensvorm, geen verschil in nationale kleedij meer zijn. Eenvormigheid blijft de vloek, dien ons moderne leven willens en wetens indrinkt. Op muzikaal terrein heeft eerst Beethoven deze panthe stische stemming onzer eeuw opgevangen en door zijn C mol en negende symphonie aan duizend en nogmaals duizend harten einget nt , en heeft na hem Wagner zelfs de grens tusschen de wereld der tonen en de wereld der gedachte opzettelijk verbroken. Zekere stilisten ten onzent neigen er al meer toe, om den inktpot met het palet te verwarren...

Onze Christelijke religie toch trok een nieuwe en zeer diepe grenslijn, die tusschen het profane en het heilige gebied, en juist daar ging de geest van secularisatie, schier hoonend en smadend, tegen in. Aan Theologie als een eigen wetenschap kon geen plaats meer worden ingeruimd; voor haar metaphysisch deel was ze identisch met de Philosophie; en voorts ging ze op in letterkundige, geschiedkundige en ethnologische studi n. Zoo viel vanzelf de grens tusschen God en de afgoden...

Zulk een periode van geestelijke atrophie heeft Europa reeds twee malen gekend; eerst onder het Romeinsche Keizerrijk; en nogmaals toen de Middeneeuwen ten einde liepen; maar toen heeft beide malen de Kerk van Christus den geraakte bij de hand, gegrepen, en opgericht dat hij weer liep en de levensveer als in hem opsprong. Zoo rijst dan vanzelf de vraag: Zal de Kerk van Christus hiertoe ook nu weer in staat blijken? En is er dan geen oorzaak voor klimmende bezorgdheid, als ge ziet hoe het juist die Kerk van Christus is, die, door dit verflauwen en straks uitwisschen der grenzen, innerlijk al meer tot ontbinding overgaat, en uitwendig in steeds enger band wordt gekneld? Immers zoo er n is, die principieel tegen het denkbeeld zelf van Evolutie protesteert, dan is Hij het wel, die van den Vader der lichten is afgedaald, om als God in het vleesch zich te openbaren. Hij is het Wonder. Bethlehem slaat breuke in de genealogie der menschheid. Het Immanu l verrees , doorbreekt de natuurorde. En als straks de Kerk van Christus de wereld ingaat, is, niet van die wereld te zijn, het haar ingedrukte kenmerk. Ipso facto staat dus de Kerk van Christus tegen den eenheidsdroom van het panthe stisch proces, en ontkent ze, dat er ooit redding door Evolutie kan komen voor een in zonde verloren geslacht. Dit is haar aard, haar natuur. Bij prijsgeving van die antithese boet ze haar karakter in. Ze moet dualistisch tegenover de onherboren wereld staan. En zoodra de grenslijn verbleekt, die haar van het natuurlijk leven afscheidt, houdt ze op Kerk van Christus te wezen. Doch natuurlijk juist hiertegen kant zich de panthe stische neiging onzer eeuw... (www.neocalvinisme.nl)

De scheiding van Lam & Adelaar

Opvallend in het betoog van Kuyper is dat hij Nietzsche indeelt bij de zogenoemde pantheisten, hetgeen betekent dat diegenen die graag modern willen zijn eens wat meer aandacht aan dat begrip zouden moeten besteden, en dat hij een heel duidelijke scheiding aanbrengt tussen Christus, die een zondendragend Lam moet zijn, en de opstandige, rebelse 'roofdieren' van Nietzsche: de Adelaar en de Slang, namen die verwijzen naar het astrologische teken Schorpioen, dat volgens astrologen de apostel Johannes, de boezemvriend van Jezus, symboliseert. Christus, zo zou je kunnen concluderen, moet eenzaam blijven, verstoken van de liefde van Johannes, zodat de christenen al hun zonden kunnen afwetentelen op de eenzame Christus, die zonder de liefde van zijn vriend Johannes door het leven moet gaan...

"En er werd een groot teken gezien in de hemel: een vrouw, getooid met de Zon, en de Maan was onder haar voeten, en op haar hoofd was een kroon van Twaalf Sterren." (Johannes, 12:1)

Johannes - boezemvriend van Jezus - wordt altijd afgebeeld met een adelaar - verwijzing naar het dierenriemteken Schorpioen.

Hermetische literatuur: omschrijving

Aanduiding voor teksten die ge nspireerd zijn door het erfgoed van de Griekse god Hermes Trismegistos, ge dentificeerd met de Egyptische god Thot, die de mensheid het schrift (de hi rogliefen) schonk. Centraal gegeven in het hermetisme, stammend uit de eerste eeuwen na Christus, is de opvatting dat de mens in staat is tot eenwording met het goddelijke door invoeling via de Nous als intu tief vermogen van de mens. Het universum is een tekst die gelezen en ontcijferd kan worden. Via het concrete en bijzondere komt men tot god, niet via de ratio maar door individuele gevoelsmatige contemplatie (mystiek). Er is nauwe verwantschap met de gnosis, een stroming van sectarisch-religieus syncretisme uit de eerste eeuw, theosofisch van aard. Ook met het occultisme zijn er hechte banden. Verder dient in deze context ook de Kabbala te worden genoemd, de joodse geheimleer die gebruik maakt van getallenspeculatie en -mystiek.

Duidelijke voorbeelden van hermetisme in de strikte zin in de Nederlandse letterkunde vindt men bijv. bij Jan Luyken. Hij schrijft be nvloed door het pi tisme - dat gedeeltelijk dezelfde symbolen gebruikt als de hermetische filosofie - hermetische literatuur. De enige Nederlandse auteur wiens werk geheel bepaald wordt door het hermetisme, is Willem van Swaanenburg. Zijn weekblad De Herboore Oudheit (1734-1725) gaat naar inhoud en vorm (de dialoog) terug op het Corpus Hermeticum uit de 2e eeuw (waaraan de naam gekoppeld is van Hermes Trismegistos).

Ook in het symbolisme vindt men hermetische trekken, zoals in de po zie van Mallarm en Rimbaud, al wordt door sommigen betwijfeld of dit het strikte hermetisme is als boven genoemd. Hetzelfde geldt voor het werk van Harry Mulisch, die verwijst naar Trismegistos en naar het getal van Mallarm . In ieder geval wordt men in zijn werk geregeld geconfronteerd met buitenliteraire tradities als de alchemie en de hermetiek, die hij in dienst stelt van de verbeelding. (Letterkundig lexicon voor de neerlandistiek)

Het droeve lied van de saaie gek

Willem Oltmans: 'Hoe wordt geoordeeld?'

Zie ook: De horoscoop van Willem Oltmans

Americans Have Not Learned The Lessons Of History
By Niall Ferguson The Telegraph - 9 april 2004

There was amazement last year when I pointed out in the journal Foreign Affairs that in 1917 a British general had occupied Baghdad and proclaimed: "Our armies do not come into your cities and lands as conquerors or enemies, but as liberators." By the same token, scarcely any American outside university history departments is aware that within just a few months of the formal British takeover of Iraq, there was a full-scale anti-British revolt.
What happened in Iraq last week so closely resembles the events of 1920 that only a historical ignoramus could be surprised. It began in May, just after the announcement that Iraq would henceforth be a League of Nations "mandate" under British trusteeship. (Nota bene, if you think a handover to the UN would solve everything.) Anti-British demonstrations began in Baghdad mosques, spread to the Shi'ite holy centre of Karbala, swept on through Rumaytha and Samawa - where British forces were besieged - and reached as far as Kirkuk.
Contrary to British expectations, Sunnis, Shi'ites and even Kurds acted together. Stories abounded of mutilated British bodies. By August the situation was so desperate that the British commander appealed to London for poison gas bombs or shells (though these turned out not to be available). By the time order had been restored in December - with a combination of aerial bombardment and punitive village-burning expeditions - British forces had sustained over 2,000 casualties and the financial cost of the operation was being denounced in Parliament. In the aftermath of the revolt, the British were forced to accelerate the transfer of power to a nominally independent Iraqi government, albeit one modelled on their own form of constitutional monarchy.
I am willing to bet that not one senior military commander in Iraq today knows the slightest thing about these events. (www.rense.com)

Alleen Recht Kan De Sjia Matigen

Escape From Iraq - by Gwynne Dyer

Pasen: De Dood & Het Leven

Dat het christelijke paasfeest een feest behoort te zijn dat de overwinning van het Saturnale vormdenken symboliseert wordt door maar weinig christenen begrepen. Christenen hebben namelijk het paasfeest verkracht. Dat gebeurt, dat mag. Je pakt een mens, je scheurt hem de kleren van het lijf en je gebruikt hem, oraal, anaal, wat je maar wilt, want een gebruiksvoorwerp heeft geen rechten en mag door niemand verzorgd worden.
Het is die afschuwelijke meedogenloze werkelijkheid waarnaar het verhaal van de barmhartige Samaritaan verwijst. De Samaritaan was een vervloekte, een uitgestotene, een ketter die naast de wet van Mozes 'heidense goden serieus nam, een praktijk die binnen het strenge, meedogenloze wetsdenken van de farizee rs verboden was. De farizee rs (en de Sadducee rs) - zo moeten we ons realiseren - waren mensen van de kerk, mensen die de materialistische vorm boven de geestelijke wijsheid plaatsten.
Daarom is de kerk van de christenen (gestold wetsdenken) in feite een verkrachtingsdaad. Elke keer dat christenen naar 'de kerk' gaan verkrachten ze de man die ze zeggen te aanbidden. Ze scheuren hem de kleren van het lijf en gebruiken hem: oraal en anaal en wat je maar wilt.
Jezus ligt bloedend op het altaar: gebruikt, misbruikt, verkracht. Maar de priesters kijken zwijgend toe. Zij hullen zich in hun plechtige gewaden en vertrappen het bloedende lichaam. Zij haten dat naakte, weerzinwekkende lijf. Ze sluiten hun ogen voor de werkelijkheid en staren omhoog naar een hemel waarin een God zetelt die hen in staat moet stellen de moord te negeren.
Niet dat verkrachte voorwerp is belangrijk, maar de verkrachter die zichzelf tot God heeft uitgeroepen. Want zij zijn christenen. Zij haten iedereen die een Christus wil zijn. Een Christusfiguur mag alleen maar zondebok zijn. Hij wordt geslagen en hij sterft en hij mag nooit meer opstaan en levend worden, omdat een levend geworden mens niet meer kan functioneren als drager van de zonden der mensheid.
Christenen die het zondebokdenken afwijzen zouden in het Paasfeest de wedergeboorte van de zorgzaamheid en de rechtvaardigheid moeten vieren. Maar christenen wijzen de zondebokmaatschappij niet af. Zij negeren het bloedende lijf en zegenen de tafels van de volgegeten kleinburgers, die altijd Saturnale deugden als arbeidzaamheid en zelfverzekerdheid (kapitalisme) boven de luiheid van de zorgzamen en het liberalisme van de wijzen (sociaal liberalisme) blijven plaatsen.
"Eet, werkt en vermenigvuldigt u . Dat is de eeuwige boodschap van de kleinburgerij. En tegen zulke kleinburgers kan een New Age filosoof alleen maar zeggen: Vier eindelijk eens een echt paasfeest en hef het kannibalistische vormdenken op!

Het Laffe Christendom