Blinde Haat & Artistiek Realisme

Citaat: "What you've seen spewed out against Mel Gibson is pure venom, a hatred that goes far beyond any critical disagreement as to the merits of the movie.
The attacks have been vicious and personal. He's been called an anti-Semite, a sadomasochist, a wacko and Lord knows what else. It is far more revealing of the nature of his critics than it is of him. Gibson is a Christian and a near genius as a moviemaker. He is not an anti-Semite, unless you accept the definition that an anti-Semite is anyone Jews hate.
The movie accurately reflects the account of the Gospels. When you hear people say that the movie is inaccurate, they are really saying the Gospels are inaccurate which, of course, is the secular position.
Christ's arrest and execution were instigated and insisted upon by the Jewish religious establishment. That's in the Gospels and also in the Talmud.
Christ never criticized the Roman Empire, but he did criticize the Jewish rabbis of his day." (Charley Reese, over: The Passion van Mel Gibson - 8-3-2004)

Een fanaticus is iemand die de macht tot recht heeft verheven. Hij denkt niet na, nee hij handelt op grond van blinde haatimpulsen die hem bevelen iedereen die zijn fanatisme belachelijk maakt (of wil relativeren) te vernietigen.
Een fanaticus ziet in iedereen die zijn bediende wil zijn (de principeloze opportunist) een vriend, maar hij zal al het gif dat hij bezit op een blinde, ongecontroleerde wijze loslaten op diegenen die de blinde chaotische mensenhaat waar hij voor staat in kunnen dammen, begrenzen en onschadelijk maken.
Het feit dat fanatici kwaad worden wanneer een realistische kunstenaar het verband laat zien tussen ideologisch fanatisme en het gruwelijke lijden van de redelijke, rechtvaardige mens toont aan dat ze na duizenden jaren christelijke beschaving nauwelijks iets wijzer geworden zijn, hetgeen voor christenen een reden zou moeten zijn zich af te vragen waarom ze op zo een gruwelijke wijze gefaald hebben.
Waarom" zo zouden ze zich af moeten vragen, beseffen mensen niet dat Jezus (de hoofdfiguur uit het christelijke evangelie) aan het kruis is genageld door orthodoxe theocraten, dezelfde fundamentalisten die de fanatici en de opportunisten nu in het Midden-Oosten aan de macht brengen?
Want als er militairen sterven in het Midden-Oosten dan sterven ze niet voor de waarheid en de gerechtigheid waar de profeet Jezus voor stond, maar voor de kille, liefdeloze en realiteit-loze waanzin van chaotici die maar een ding willen: elke vorm van kritisch nadenken overbodig maken via de fanatieke aanbidding van een heilige koe. Een keuze dus voor het gelijkstellen van 'god' aan zaken die het tegendeel zijn van hoog, verheven en spiritueel.

Om het astrologisch uit te drukken:
Relativerend Maan-Saturnus denken botst op fanatiek Schorpioen-Stier denken en het resultaat is dat de heilige koe, waarvan de vader- en moederloze theocraat het symbool is (een theocraat verzorgt zijn kinderen niet maar offert ze aan God), op een groot altaar wordt neergezet dat wij met z'n allen dienen te aanbidden.
Fanatici ontkennen altijd de relativering en ze zullen daarom alles op alles zetten om de verslagen vijand tot het absolute kwaad uit te roepen - ook wanneer dat betekent dat de door Saddam Hussein bestreden Islamitische Revolutie (die de opheffing van de seculiere staat nastreeft) daarmee de positie van 'absoluut goede beweging' wordt gegund.

Het maakt ons niks uit. We zullen er nooit wakker van liggen. We hebben de Irakezen acht jaar lang laten strijden tegen de Islamitische Revolutie en met een enkel vals-moralistisch handgebaar vegen we het lijden van miljoenen mensen van tafel en zetten we de fanatici die we in de jaren tachtig 'gevaarlijke, onredelijke monsters' vonden op de troon.
Lijmend en huichelend natuurlijk, zo van: "Ach, die rechtse ayatollahs zijn eigenlijk best wel goede mensen...", terwijl al diegenen die ooit het slachtoffer zijn geweest van religieuze terreur weten dat die mensen helemaal niet zo goed zijn, maar fanatici, die (precies zoals elke blinde gelovige dat doet, ook de joodse en de christelijke gelovige..) de heilig verklaarde religieuze wet (het idool) boven het levensgeluk van de enkeling plaatst.
Wat Mel Gibson in zijn film laat zien is het gruwelijke lijden van de vrijheidslievende enkeling die in durft te gaan tegen de waanzin van religieuze fanatici: de redelijke, rechtvaardige, waarheidlievende mens die 'nee' zegt tegen de schijnheiligen en de rijken en die daarom vernietigd wordt, niet door de religieuzen, maar door de mensen die beter zouden moeten weten, het Romeinse bestuur, dat door Jezus nooit aangevallen werd...
Dat Romeinse bestuur was een opportunistisch bestuur. Het stond niet voor rechtvaardige gezagsuitoefening (Maan-Saturnus-Jupiter) maar beloonde blindelings diegenen die een zekere mate van rust konden waarborgen, waarbij het niet van belang was of er principes werden gehanteerd of niet.
Wat dat betreft - zo kan rustig gesteld worden - is er in de wereld bitter weinig veranderd. Een seculier bestuur vernietigt een ander seculier bestuur en onderwerpt zich uit puur eigenbelang aan de blinde wetten van de (joodse, christelijke en islamitische) theocraten.

Baghdad Burning, 9-3-2004
een linkse vrouw in Irak
Sistani and the Green Zone...

Bal & Balorig
Baldadig commentaar, WD 2004

In Nederland is het weer eens 'bal': 'boekenbal', een kleinburgerlijk toneelstukje voor 2 heren en 1 dame, dat wordt uitgevoerd op een groot podium en wordt gadegeslagen door 2000 en vijf genodigden die 'dag heren en dag dame' tegen de toneelspelers moeten zeggen.
De 2 heren & de ene dame om wie het bal draaide waren Hans van Mierlo van D'66 & Harry Mulisch en hun gemeenschappelijke vriendin Connie Palmen.
Een bevrijdende, anarchistische happening was het niet. En dat kan ook niet want Con, Hans en Harry vertegenwoordigen de dood van het kind.
Harry heeft de marxistische revolutie gesteund en Hans heeft van de anarchistische, antiregenteske liberalenbom die in het parlement geworpen zou worden een leeglopende luchtballon gemaakt, die in de handen van Con er uit gaat zien als een links jaren zestig condoom, waarin een ouderwetse regent een gaatje heeft geprikt, zodat het object je tegen alles beschermt, behalve tegen een bevruchting die je als onwenselijk ervaart.

In de Volkskrant (10-3) vertelt Remco Campert, een van de 2000 en vijf genodigden, dat hij van de organisatoren van het bal een toegangskaart (hij noemt het een 'entreekaart') en een 'medaille' heeft ontvangen. De medaille werd in een begeleidend schrijven omschreven als 'versierselen behorend bij uw verheffing tot Ami du Bal du Livre'.
Waarmee ik als eigenzinnige (balorige) anarchist maar wil zeggen dat het regentendom in ons land zich helemaal nergens zorgen over hoeft te maken. Want zolang de Hollandse schrijver aan het ballen is, zal het ballenmandje van de regent op een wijze die de fransman 'sublime' noemt schrikwekkend, angstaanjagend leeg blijven...
Nuchter gezegd: het scorebord zal op de plaats waar de punten van de Hollandse schrijvers worden bijgeschreven altijd maar een enkel cijfer laten zien, een drieletterig woordje dat ik alleen maar in de internationale vertaling hier durf weer te geven, uit vrees dat het Nederlandse woord het schrijvende regentendom in dit land tot nog meer folkloristische buitensporigheden aan zal zetten:

ZERO, ZERO, ZERO!

Ernst & Symbolisme

Omdat een eigenzinnig mens het tegendeel is van een lintjesuitreikende regent zal hij - wat er ook gebeurt - altijd de ernst & het gevoel op de eerste plaats blijven zetten, en dat is de reden waarom ik de regenteske leegheid van het Hollandse boekenbal hier weg wil vagen met een paar ernstige woorden die ik laat uitspreken door een Vlaamse componist die Duitse Sturm-und-Drang (emotionaliteit & symbolisme) wil paren aan Franse (Saturnale) strengheid, die natuurlijk per definitie eigenzinnig en balorig is

Hier een fragment uit een interview met de Vlaamse componist Philippe Boesmans n.a.v. een compositie waarin de Franse gedichten van Rainer Maria Rilke werden verwerkt:

Vraag: Het gaat om de gedichten die Rilke in het Frans heeft geschreven ?

Ph. B.: Ja, die van de bundel "Vergers". Ik heb ze niet als cyclus behandeld, maar ik maakte er een montage van op een associatieve en arbitraire manier, naargelang de evolutie van de muziek.
De stem intervenieert, dringt op de voorgrond, trekt zich terug, intervenieert opnieuw. Het cruciale fragment, dat twee keer herhaald wordt, gaat als volgt:
"wat zou de zachtheid zijn, als ze in haar onzegbaarheid ons geen angst zou aanjagen door het geweld dat ze verhindert?"
Voorbij haar zogenaamde zoetelijkheid, bezit de zachtheid een kracht, die ons zelfs aan het wankelen kan brengen. De "zachtheid" van het stuk berust op deze paradox.

Vraag: Deze dialectiek van de belofte en de terugtrekking, van het sublieme en de pijnlijke verdwijning ervan, lijkt typisch voor je werk. Dat is wat wij over jou in onze brochure schreven: "altijd een stapje vooruit op het volgende gevoel."

De Verboden Dichter

De Gewoonheid & De Liefde
Commentaar WD 2004

Edward Kennedy &
Het Progressieve Manifest

Met al het gekissebis over normen en waarden zouden we bijna vergeten dat we in een conservatieve (verdingde of geestloze) wereld leven waarin het recht van de sterkste geldt.
Het enige morele (gewetensvolle en eerlijke) antwoord daarop is een progressief antwoord. Maar wie wil er in een MACHT=RECHT-wereld waarin de zwakken het kruis van de sterken moeten dragen nog progressief, eerlijk en geestvol zijn?

Senator Edward Kennedy gave two magnificent speeches last week, but only one received the attention it deserved.
While his blistering attack on the Bush Administration for manipulating and distorting intelligence to justify attacking Iraq was noted in the Washington Post and other papers, the Senator's fiery progressive manifesto, delivered at a New York conference called Re-Imagining the Welfare State, went virtually unreported.

In the large hall at CUNY Graduate Center in New York City on the afternoon of March 1, 2004, Kennedy came out swinging at an Administration that wants to roll back the hard-earned rights and liberties of the 20th century.
"One by one," Kennedy boomed, "issue by issue, program by program, the Republican Right has methodically turned away from policies which brought about a century of progress for working Americans.
They want to build the 21st century economy on 19th century economic values, as if the last 100 years had not occurred.
For them the law of the jungle is the best economic policy for America, not equal opportunity, not fairness, not the American dream.
Their ideas will inevitably result in a lesser America, and have already meant a growing gulf between rich and poor." (Katrina vanden Heuvel, The Nation 11-3-2004)

During his address, Kennedy laid out core progressive priorities for the upcoming national elections. His key actionable points and themes included:
The Iraq War and Foreign Policy: He heavily criticized the George W. Bush administration's justification for the Iraq War, advocating for a more principled, multilateral approach to U.S. foreign relations .
Healthcare and the Economy: He called for aggressive action to expand access to affordable healthcare, protect workers' rights, and implement policies to reduce economic inequality.
Education and Civil Rights: He reaffirmed the Democratic Party's commitment to strengthening public education and protecting civil liberties.

On the origin of the term
"the American Dream" - Rob Vaughan

In 'Made in America: Self-Styled Success from Horatio Alger to Oprah Winfrey' (University of Minnesota Press, 1992) Jeffrey Louis Decker writes of the origin of the term the "American Dream."
He states that "the term was not put into print until 1931, when middle-brow historian James Truslow Adams coined and used it throughout the pages of a book titled 'The Epic of America'.
The American Dream is to be understood as an ethical doctrine that is symptomatic of a crisis in national identity during the thirties.
The newly invented dream calls out for a supplement to the outmoded narrative of individual uplift, which had lost its moral capacity to guide the nation during the Depression.
Adams was fully aware that the "American Dream" was a new term and had argued that his editor, Ellery Sedgwick, allow him to use it in the book's title. Sedgwick refused, allegedly saying "no red-blooded American would pay $3.50 for a dream."
Adams argued that "Red-blooded Americans have always been willing to gamble their last peso on a dream ...." [n.154-155]

Clearly, the notion of such a dream as a core belief, even a guiding principle, predates Adams' first use of the term in the 1930s. But an interesting idea to kick around, I think, is that it was not until there emerged a profound sense that America had LOST something that the term was actually coined.
What was it that folks in the Depression felt they had lost?
Perhaps the same things that people still list when describing the American Dream today: individual freedom, social justice, the ability to participate in the consumer economy, and the hope of a better place for one's children.

Antwoord: Alle mensen (dus niet alleen de uitverkorenen, de machtigen, de sterken en de rijken..) het recht geven te dromen en te streven naar realisatie van de droom....

Het Brave Jongetje & De Boef
Commentaar van Wim Duzijn, 2004

Corine de Vries schetst in de Volkskrant (15-3) een portret van Vladimir Putin: "de verpersoonlijking van de tweekoppige Russische adelaar", die zowel liberaal hervormer is als autoritair leider die geen tegenspraak duldt.
Omdat ik weinig waarde hecht aan de schertsrollen die mensen veelal als volwassene spelen (altijd leugen en bedrog, altijd proberen de ware kinderlijke aard te verstoppen en te vervangen door onzin, ijdelheid en zinloos vertoon) kies ik voor 'de oude schoenendoos-psychologie', die Volkskrantcolumnist Jan Blokker (in dezelfde VK-editie) aanprijst.
Wil je weten wie iemand is, wil je als een echte Sherlock Holmes geheimen ontraadselen, dan snel de zolder op gestommeld en vol verbeten ijver neuzelen in beschimmelde kisten en dozen, op zoek naar foto's waarop de ware aard van de mens nog zichtbaar is, zo helder, simpel en gewoon, dat het me altijd heeft verbaasd dat de zich 'modern' noemende psychologie nooit enige belangstelling heeft getoond voor het fotoalbum, of, zoals Blokker het uitdrukt: de schoenendoosanalyse...

Jezelf antiregent noemen heeft alleen zin wanneer je uitlegt waar het begrip regent naar verwijst.
Het autoritair zijn van een mens maakt van hem geen regent, wanneer je het begrip regent op wilt vatten als een negatieve beoordeling, die verwijst naar ouderwets, star, onbuigzaam gedrag, dat alles wat speels, fantasierijk en vrouwelijk is in een ander onderdrukt.
Autoriteit staat voor vader en moeder denken, en het kenmerk van die denkwijze is dat je elk mens een eigen identiteit gunt.
Ik ben altijd een autoritair mannetje geweest, maar toch was ik geen regent in de negatieve zin van het woord, omdat ik anti-autoritaire, speelse en baldadige vriendjes had.
Op de foto rechts hierboven zie je mij afgebeeld naast een schoolvriendje dat net als ik geboren is op 25 december, een dag waarop de Zon in het teken Steenbok staat.
Alleen ben ik geboren om half twee 's morgens en hij om half vijf, hetgeen betekent dat volgens de astrologie mijn ascendantteken (dat volgens de astrologie uiterlijk gedrag en voorkomen sterk zou bepalen) in het teken Weegschaal staat (met Jupiter en de verbeeldingsrijke planeet Neptunus in het eerste huis), terwijl mijn antiautoritaire, rebelse vriendje, die een uitgesproken boeventronie bezit, het teken Schorpioen op het eerste huis heeft staan.
Waarmee ik dus wil zeggen dat Schorpioenen boefachtige trekjes bezitten ("jij hebt de verkeerde vriendjes", merkte ooit iemandop..) die kunnen voorkomen dat ze uitgroeien tot regenteske kleinburgers, omdat een regent een dooie diender is, conservatief, niet bereid ooit iets te veranderen, terwijl een Schorpioen - de kinderlijke Schorpioen dus, want we hebben het niet over leugenachtig, volwassen (fantasieloos) gedrag - altijd probeert het starre, fantasieloze schijngezag te ondermijnen. Het teken Schorpioen is namelijk een Waterteken en staat - net als de Watertekens Vis en de Kreeft - voor verbeelding, fantasie en magie...

Corine de Vries geeft in haar artikel informatie over het jongetje Putin (zie foto linksboven). Dat jongetje was, schrijft ze, 'een vandaal'. Hij zat op de lagere school rotzooi te trappen in de klas, "op 11-jarige leeftijd gooide hij propjes door de klas, maakte zijn wiskundehuiswerk niet, spijbelde vaak en kwam geregeld thuis met een blauw oog."
Zo'n jongetje was ik dus niet. Altijd de braafste in de klas, maar ook altijd omringd door kleine, maar wel opwindend lieve, rotzakjes, zoals de foto hierboven laat zien, waar ik sta ingeklemd tussen twee lieve boefachtige vriendjes...

Het jongetje met de boeventronie wist 'de rebel' in mij op te roepen na schooltijd en je zou dus kunnen zeggen dat ik als kind een soort dubbelleven leidde: braaf in de klas, wild daarbuiten.
Alleen het feit dat de politie ons nooit betrapt heeft tijdens onze boeventochten (brave Zwolse middenstanders terroriseren) heeft voorkomen dat ik een jeugdcrimineel met een strafblad ben geworden, hetgeen bewijst dat het leven van toevalligheden aan elkaar kan hangen - en natuurlijk ook dat het bezitten van 'verkeerde vriendjes' bijzonder gevaarlijk kan zijn, want wie pech heeft wordt als rustige vent door zijn boefachtige, gewetenloze vriendjes kapot gemaakt!

Maar wat kun je er aan doen als het noodlot bepaalt dat je op rotzakjes valt? Het teken Schorpioen, zegt de astroloog, beheerst mijn 'alter-ego-huis' en daarom ontkom ik er niet aan, en moet ik, als was ik de hoofdfiguur in een Amerikaanse 'soap' (The beauty & the beast) de afstand tussen het brave en het wilde jongetje overbruggen om zodoende de esoterische eenheid die ik als kind vormde met de ander als schizofrene volwassene weer zien te herstellen.
Je zou die spirituele opgave de werkelijkheid kunnen noemen waar het katholieke begrip erfzonde naar verwijst. We worden onschuldig geboren en we leiden een tijdlang een onschuldig leven, tot we rondom het 13e, 14e jaar van elkaar gescheiden worden en onszelf opsluiten in een ontkinderlijkte, schizofrene volwassenenwereld, waarin we altijd vreemden van elkaar moeten zijn.
Het kenmerk van een regent is dat hij die scheiding ontkent. Een regent kent het verbeeldingsrijke begrip kind worden niet, heeft ook totaal geen respect voor kinderlijke geesten (niet hetzelfde als kinderachtige geestlozen) en zal alles op alles zetten om de kinderhaters op de troon te zetten.

Nieuw Links bijvoorbeeld was niet nieuw, maar in wezen doodgewone, ouderwetse kinderhaat. Men koos niet voor het fantasierijke kind en de lieve vader en moeder, maar voor de volwassen, kindonvriendelijke macht en het is dan ook geen wonder dat de vertegenwoordigers van dat regenteske (verbeeldingsloze) links een nieuw antikinderlijk begrip ontdekt hebben: 'de allochtonen' - een volwassen onzinbegrip (net als het fantasieloze woord de joden ) dat de ontkenning is van alles van kinderlijk en fantasierijk is in de mens.

Je moet als antiregent nooit de wereld collectiviseren. Een verbeeldingsrijk kind is altijd een individualistische schatgraver. Zo iemand dient de suprematie van de verbeelding en die geef je derhalve een oude schoenendoos cadeau, waarmee hij naar hartenlust kan experimenten.
Als kind bouwde ik kijkdozen. Je neemt een schoenendoos, knipt in het deksel ronde gaten die je beplakt met gekleurd plastic, verschillende kleuren natuurlijk, zodat elk plekje in de doos zijn eigen kleur krijgt, en daarna creëer je met behulp van ansichtkaarten, familiefoto's, geschilderde doosjes, watten, gras en wat al niet meer een eigen fantasiewereld in die doos, een magische werkelijkheid die de toeschouwer via gaatjes in de voorkant mag bekijken.
Een regentesk kind van tegenwoordig (want dankzij de jaren zestig generatie zijn we allemaal starre, fantasieloze regenten geworden) maakt geen kijkdozen meer!
Alleen de stokouwe columnist Jan Blokker neemt op z'n tijd zo af en toe de moeite zijn ouwe lijf naar de zolder te slepen, waar zijn vrouw de ouwe schoenendozen opgeslagen heeft, maar verder hoor je geen mens er meer over, en dat kan dus ook niet, omdat we niet verbeeldinsgrijk meer zijn!
Dankzij Marcel van Dam en de regenten van Nieuw Links!

Vladimir Putin gooide met propjes.

Jan-Peter Balkenende:
kind van de ouwe mannen revolutie

Uit een interview van 7 maart 2002:
-- Als je het CV van Jan Peter Balkenende leest, heb je het gevoel dat er een lijsttrekker gebotteld wordt. Geen enkele dissonant.
J-P: Je kunt er gewoon aan aflezen dat ik altijd al belangstelling had voor politiek en besturen. Daarom ging ik ook geschiedenis studeren. En werd ik in 1984 stafmedewerker van het Wetenschappelijk Instituut van het CDA.
-- Maar het zat ook al in de genen, toch?
J-P: Mijn vader en moeder waren inderdaad ook al bestuurders pur sang; ze hebben vele voorzitterschappen ingevuld. Soms moest mijn moeder een voordracht ergens houden, en dan las ze dat aan mijn vader en mijn broers (eentje is er in het bedrijfsleven, de ander in de culturele hoek terecht gekomen) voor. Dan werd er aan de keukentafel over gediscussieerd. Dat praten over de samenleving vonden we echt heerlijk. Ook onder de afwas, kan ik me herinneren. We hebben eens een afwasmachine gekocht, maar die is geloof ik 5 keer gebruikt. Afwassen en praten was leuker. Kinderboeken waren ook niet aan me besteed, dan rende ik echt weg. 'Onze wereld' las ik, kinderencyclopedie n. Toen ik 6 was, waren de Kennedy's en Martin Luther King dan ook mijn helden. (/www.onlijn.nl, Interview 7-3-2002)

Wat moet een samenleving beginnen met kinderen die geen kinderboeken meer willen lezen?
Dat is een vraag die in het waarden en normen debat dat door onze christelijk-liberale overheid in gang is gezet niet aan de orde wordt gesteld, terwijl de beantwoording van die vraag juist uiterst belangrijk is, wil je ooit iets begrijpen van de vreemde schizofrene wereld waarin we leven, een wereld waarin zesjarige kinderen 'Fuck You' roepen wanneer je ze confronteert met een kinderlijk boek.
Ik ben opgegroeid in een tijd waarin zesjarige kinderen samen met 18, 19-jarige volwassenen op straat kinderspelletjes speelden. Voordrachten houden was er niet bij. Als zesjarig jochie las ik de avonturenverhalen van Puk & Muk, een brutaal kabouterkoppel dat later gezelschap kreeg van een brutaal zwart schoffie dat Moortje heette.
Moortje was inktzwart, had grote rode lippen en een dikke bos kroeshaar. Echt een jochie waar je 'lekkere. lieve negerjongen' tegen kon zeggen, een uitdrukking die je in het tijdperk van oud geboren bestuurderen, die hard weglopen voor kinderboeken, natuurlijk niet meer kunt gebruiken.
Wie tegenwoordig neger is noemt zichzelf ook niet meer Moortje. Hij noemt zichzelf liever 'Jan-Peter'. Of: 'Marcel van Dam'.

Storch en Fransen maakten samen 12 Puk en Muk boeken. Na de Tweede Wereldoorlog verschenen er nog vier boeken, die door Leo van Grinsven werden geïllustreerd.
Later zijn er boeken opnieuw uitgegeven en bewerkt door Tim Safery en Jos Haens. Van 1927 tot 1985 zijn er meer dan een kwart miljoen boeken gedrukt van Puk en Muk. Door de KRO werden in 1951, in de jeugduitzending "De Wigwam", vijf vervolghoorspelen over Puk en Muk uitgezonden. (Bron: "Puk en Muk uit de schaduw van Tilburg" door drs. Kees Kolen.)

Eerlijk toegegeven, eigenlijk stellen de boekjes niet bijster veel voor, zitten er ongelofelijk veel opvoedkundig erg verantwoorde dingetjes in, schijnen de boekjes zelfs nageaapt te zijn van een Duits voorbeeld (althans, volgens de verkoper van het kleine, rommelige boekwinkeltje waar ik het gekocht heb).
Ondanks dit alles blijven de jongetjes die bij hun oom Klaas wonen mijn helden. Wel of geen Duits voorbeeld, mij maakt het niets uit. De opvoedkundig verantwoorde dingen die ik vroeger nooit beseft heb maken het niet minder leuk om te lezen. Nee, wereldliteratuur is het niet, maar Puk en Muk (en Moortje natuurlijk..) zijn geweldig. De plaatjes zijn goed, de verhaaltjes leuk en (zelfs) spannend.
In Puk en Muk en de heks gaan Puk en Muk op zoek naar de verdwenen Moortje. Ze komen terecht bij de heks Friponne. Deze belooft hen te helpen bij hun zoektocht, stopt hen vol met allerlei lekkere dingen en wil hen vervolgens niet meer laten gaan. Zij blijkt degene te zijn die Moortje gevangen houdt om klusjes voor haar op te knappen. Puk en Muk wacht hetzelfde lot. Maar... ze ontsnappen in een sjeesje getrokken door een gouden rat rijdend over een levende schipbrug bestaande uit eendjes (de enige manier om het water over te komen):

Lief zijn tegen de eendjes, Puk en Muk, zei Moortje, toen het wagentje over de brug reed.

Victory of brutality
By Gideon Levy, Ha'aretz, 16-3-2004

A new species of officer is achieving greatness in the Israel Defense Forces. These people did most of their service as occupation officers, and their excellence is a function of the degree of violence and brutality they exercise...
The most striking example of this trend is Brigadier General Gadi Shamni, a graduate of Lebanon and Hebron, who last week concluded his tour of duty as commander of the Israeli forces in the Gaza Strip and was promoted to head of the Operations Division in the General Staff, a post which is a major step on the way to becoming a major general...

Perhaps not since the days when Ariel Sharon was a serving major general has the Gaza Strip seen an officer as violent, as boastful and as brutal as General Shamni.
The widespread death and destruction that Shamni left behind from his 14 months of service in Gaza did not prevent his promotion, and may have even contributed to it.
The new species of officer, of which Shamni is the most prominent example, balks at no means of killing, never expresses sorrow or regret (not for the killing of innocent people and not for pointless operations), articulates clear political positions, and is rarely anything but arrogant in his speech. That's the recipe for promotion.
The conscience of officers like Shamni is always clean and polished. The blood of the innocent people does not torment them. It's doubtful whether questions of morality even occur to them. They "do the work" and nothing will stop them.

Osama bin Laden & Leon de Winter