Leon de Winter & het Goede Voorbeeld

Winterse Moraal - deel 3


"Wie heeft ons dit lijden opgelegd? Wie heeft ons joden tot een uitzondering onder alle volkeren gemaakt? Wie heeft ons zo laten lijden?
Het is God geweest die ons zo heeft gemaakt...
Als wij al dit leed dragen en er toch nog steeds joden overblijven dan zullen de joden eenmaal van gedoemden tot voorbeelden worden.
Wie weet mag het ons geloof nog eens zijn, dat de wereld en daarmee alle volkeren het goede leert...."

Anne Frank in haar Dagboek, 11 april 1944

De moraal is het beste middel om de mensheid bij de neus te nemen! De realiteit is dat hier de meest bewuste eigenwaan der uitverkorenen de rol speelt van bescheidenheid: men heeft zich zelf, de 'gemeente', de 'goeden en gerechtigden' eens en voor altijd een plaats gegeven aan de ene kant, die van de 'waarheid' - en de rest, de 'wereld', aan de andere...
Dat was de meest fatale grootheidswaan die tot dusver op aarde bestaan heeft: nietige misgeboorten, kniesoren en leugenaars, zijn begonnen zich de begrippen 'god', 'waarheid', 'licht', 'geest', 'liefde', 'wijsheid', en 'leven' toe te eigenen, als synoniemen als het ware voor zichzelf, om zodoende de wereld op een afstand te houden.."

Friedrich Nietzsche, in: De Antichrist


Horoscoop van Anne Frank - De onfatsoenlijke Anne

"Heus, je moet niet denken dat het gemakkelijk is het onopgevoede middelpunt van een bedillerige onderduikersfamilie te zijn." Anne frank, 28 november 1942

Selectieve verontwaardiging over Israël?

De tweede wereldoorlog - met name de vergoddelijking ervan - heeft het denken over fundamentele geestelijke zaken in ons land lamgelegd.
Moralisten (onder leiding van de schrijver Harry Mulisch) en nihilisten (met als geestelijke voorman de eeuwig slecht gehumeurde schrijver W.F. Hermans) bepaalden het intellectuele klimaat.
In het schemergebied daartussen in bungelden wat mindere goden - naast de merkwaardige, ongrijpbare figuur Gerard Reve, een man die gedwongen werd zijn spirituele principes en verlangens ondergeschikt te maken aan de geile verlangens van een op sexueel genot jagende groep vrolijke homosexuelen ('gay people'), die met een kwaad gezicht weghollen wanneer je het zakelijke, 'onvrolijke', begrip intellectueel in de mond neemt.

Veel mensen zullen mij deze kritiek niet in dank afnemen. Dat komt omdat zij moralistisch, nihilistisch en oppervlakkig ('vrolijk') willen zijn, zonder dat de anderen dat weten.
Voor het oog van de wereld ben je 'goed' - maar stiekem, zonder dat de anderen het weten, ontken je alle mooie principes en gehoorzaam je - net als alle onwetende anderen - een liefdeloze, sadistische god, die zonder erbarmen alles wat liefdevol, wijs en intelligent wil zijn naar de hel verwijst.

Een fraai voorbeeld van deze morele schizofrenie is de Nederlandse schrijver Leon de Winter, een man die als een soort 'herboren jood' ("vannacht zag ik het licht..", zoiets..) het als zijn taak ziet 'de' staat Israël te verdedigen.
Het woordje 'de' wordt tussen aanhalingstekens geplaatst, omdat de huidige staat Israël geen echte staat is. Het is een staat in ontwikkeling, een ontwikkeling die wordt afgeremd door fanatieke ideologen die de vijand zijn van het modern-rationele begrip 'staat'. Daar moeten we ons goed van bewust zijn.
Daarom is het optreden van De Winter ook zo onverstandig. In plaats van te wijzen op de noodzaak van groei en ontwikkeling en te pleiten voor het aan de kaak stellen van de gebreken die het huidige systeem vertoont, probeert hij kritiek op Israël op een uiterst emotionele (en derhalve onverstandige) wijze te weerleggen met behulp van argumenten die alleen maar aantonen hoe gebrekkig en primitief het morele systeem is waar hij deel van wil uitmaken.

In de artikelen die hierboven worden genoemd (winterse moraal, deel 1 en 2) toon ik aan dat de opvattingen van De Winter doodgewone rechts-moralistische oordelen zijn.
Je zou Leon de Winter daarom een joodse Janmaat kunnen noemen, een man die niet dom is, maar die niet in staat is zijn verstand op een zakelijke, nuchtere wijze te gebruiken, zodat de argumenten gekleurd worden door gevoelens die behoren bij dat duistere begrip 'fanatisme', een begrip waarvan we altijd aannamen dat alleen Adolf Hitler en Joseph Goebbels er de vertegenwoordigers van waren.
Dat misverstand, dat door moralisten na de tweede oorlog kunstmatig in stand werd gehouden, probeer ik in deze weblog-artikelen uit de weg te ruimen.
We moeten de geestdodende moraal die de geallieerde overwinnaars ons hebben opgedrongen - een moraal die de winnaar absoluut goed maakt - van ons af schudden en terugkeren naar de kritische geest die intellectuelen voor de tweede wereldoorlog uitdroegen.
Het literaire tijdschrift Forum is een vertegenwoordiger van dat kritische denken: niet de vorm maar de vent, vitalisme, romantiek, allemaal begrippen die na de tweede wereldoorlog vervangen werden door zwartgalligheid (Hermans en Reve) en moralistisch, leugenachtig gezwam (Harry Mulisch).
Leon de Winter hoort thuis in de leugenschool van Harry Mulisch. Mulisch IS naar eigen zeggen de tweede oorlog, en hij ziet het als zijn schrijverstaak het nationaal-socialisme te verklaren. Dat doet hij in zijn boek (Siegfried: een zwarte idylle) niet via een bestudering van de karakters van de hoofdrolspelers in dit menselijke drama, maar dat doet hij door de hoofdpersoon, Adolf Hitler, uit te roepen tot 'het grote niets' - een man die, omdat hij niet bestaat (niet mag bestaan, beter gezegd) volledig onbegrijpelijk is, zodat we niets, maar dan ook helemaal niets van hem kunnen leren.

Alles wat Mulisch met deze stelling bewijst is dat hij zichzelf volledig heeft uitgeleverd aan een dualistische kleinburgerlijke moraal, die altijd de ander op een zodanige wijze demoniseert dat er alles mee mag worden gedaan. De moralist roept zichzelf uit tot God en schept op theatrale wijze 'het grote niets', een ander woord voor het alledaags-religieuze begrip 'satan'.
Binnen die denkwijze vormen 'het goede' en 'het kwade' twee tegenover elkaar staande, elkaar uitsluitende beginselen. Goed en kwaad zullen nooit met elkaar in contact komen.
Het goede maakt van de vijand een monster, een beest, dat alleen maar kapotgemaakt en uitgeroeid mag worden door goede mensen - kortom: het is de moraal van racistische Nazi's (niet alle Nazi's waren racisten), die vanuit de opvatting dat zij superieure wezens waren de lagere wezens (semieten, slavische volkeren, negers, zigeuners, homosexuelen, verstandelijk gehandicapten, etc.) uitriepen tot 'het grote niets'.

Van dat moralistische nihilisme (het goede schept het grote niets) moeten we af zien te komen. Schrijvers als Mulisch hebben het literaire klimaat in ons land te lang verziekt. We hebben geen ziekmakende moralisten nodig. Nee, we hebben vrije geesten nodig, die op een intelligente wijze de strijd aanbinden met nihilistische moralisten en moralistische nihilisten.

Leon de Winter is zowel een nihilistische moralist als een moralistische nihilist.
Dat toont hij aan in zijn jongste pleitrede, die een verdediging moet zijn van het optreden van 'de' staat Israël (een staat waarvan de kleur momenteel bepaald wordt door de rechtse Likoednik Ariel Sharon).
Centraal staat de stelling dat de kritiek van het Westen 'selectief' van aard zou zijn.
In een kwade wereld, zo luidt de stelling van De Winter, is het onjuist Israël te verwijten dat het een paar kleine foutjes maakt. Het kwaad dwingt ons kwaad met kwaad te vergelden. De ander is de duivel, wij zijn weerloze wezens die onszelf verdedigen.

Op zichzelf genomen is het juist dat mensen door hun omgeving in een positie kunnen worden geplaatst waarin alleen agressie als reactiemiddel overblijft.
De vraag is alleen: Wie plaatst wie in een onmogelijke positie? Wie dwingt de ander agressief te reageren? Zijn het de slechte Arabieren of zijn het 'de goede joden'?
Die vraag stelt Marcel van Dam (ooit een vertegenwoordiger van Nieuw Links in de Partij van de Arbeid) zich in de reeks artikelen waarin het bestaan van een internationale rechtsorde in twijfel wordt getrokken.
Van Dam stelt dat zijn rechtsgevoel danig wordt aangetast door het optreden van Amerika, de NAVO en Israël. Hij spreekt over 'internationale rechtswanorde'.
Leon de Winter negeert de zaak waar het Van Dam eigenlijk om gaat - recht voor allen - een oud socialistisch begrip dat best weer in ere hersteld mag worden - en richt zich alleen op de kritiek die wordt uitgeoefend op Israël, een staat die op een welhaast infantiele wijze door hem ge-idoliseerd wordt.
Voor de derde maal haalt hij de dictatoriale Arabische burentheorie uit zijn steeds kleiner worden intellectuele denktankje, en opnieuw wordt gesteld dat het onzinnig is Israël verwijten te maken, omdat Israël omringd wordt door duivelse Arabische machten.
Dat er iets mis is met sommige buurlanden van Israël weten we allemaal. Niemand ontkent dat, behalve dan de zeer Israel-vriendelijke Bush-familie, die alles wat geld in het laatje brengt 'goed' noemt.
Zoals gezegd, het is een vorm van infantilisme. Het blijven benadrukken van de slechtheid van de anderen is een teken van intellectuele zwakte. Wanneer je zelf niet deugt, dan probeer je jezelf wit te wassen door de anderen zwart te maken.
Dat witwassen van jezelf is een algemeen menselijke eigenschap. Als iemand in mijn flat harde muziek maakt en je belt bij hem aan met de vraag of het niet een beetje zachter kan, dan kijkt hij je met een duistere aan en dan zegt hij: "Iedereen doet het, dus wat kom jij hier doen met je verhaal dat rustig wonen een grondrecht is..."
Met zo'n opvatting kom je ver in een wereld waarin de brutalen het altijd voor het zeggen hebben, maar het is de vraag of je met een dergelijke opvatting jezelf mag uitroepen tot het goede voorbeeld van de wereld.

Leon de Winter vergeet dat mensen die niet joods zijn geconfronteerd worden met fundamentalistische gelovigen die zichzelf tot vertegenwoordigers van het goede en de waarheid hebben uitgeroepen.
Het Israëlische (orthodoxe) jodendom is niet zomaar een godsdienst, nee, dat jodendom ziet zichzelf als de uitverkoren groepering die slechte, immorele mensen in de hele wereld op een moralistische wijze 'goed' wil maken.
Dat is de reden waarom joden en aan het jodendom gelieerde christenen zo fel worden aangevallen door de filosoof Friedrich Nietzsche.
Voor Nietzsche zijn joden geen Semieten met zwarte haren en kromme neuzen, zoals ze werden afgeschilderd in Nazistische propagandapamfletten, maar de vertegenwoordigers van een kleinburgerlijke moraal die het intellectuelen onmogelijk wil maken te zoeken naar elementaire zaken als Liefde, Wijsheid, Waarheid, Licht en Leven.
"Ze dringen ons een negatief schemerbestaan op. Daarom moeten we het leven terugpakken!"
Dat is de boodschap van Nietzsche, een intellectuele opdracht die volledig voorbij is gegaan aan de zich 'intellectueel' noemende schrijver Leon de Winter.
Leon de Winter vindt het vreemd dat mensen die het goede voorbeeld voor de hele mensheid willen zijn door die mensheid worden aangesproken op hun daden.
Die daden zijn gewoon noodzakelijk, stelt hij, die daden worden afgedwongen door de anderen, die ons slecht willen maken, terwijl wij altijd streven naar 'het goede'. Ook als wij slecht zijn, bedoelen wij het goed...

Het is een vorm van geloof, waar je alleen maar nuchtere feiten tegenover kunt stellen.
Het is een feit dat er zowel in Israël als in de Arabische landen negatieve krachten werkzaam die een vredesproces willen ondermijnen. Maar het verschil tussen de Arabische landen en Israël is dat in Israël die negatieve krachten (via de steun van Amerika) vergoddelijkt worden.
Ariel Sharon heeft in Yasser Arafat nooit een vredespartner willen zien. Daarom heeft hij gekozen voor de rol van agressor die via provocatiedaden wil aantonen dat Arafat niet deugt. Dat doet hij op een cynische, niets en niemand ontziende wijze, waarbij de belangen van het eigen volk ondergeschikt worden gemaakt aan zijn ideologische opvatting dat Jeruzalem een 'heilige joodse stad' is die ont-Arabieriseerd moet worden.
Dat is een onjuiste weergave van de werkelijkheid volgens Leon de Winter. Leon de Winter zet de werkelijkheid namelijk graag op zijn kop. De terreur van extremistische moslimgroeperingen wordt als excuus gebruikt om gedrag dat in intellectueel opzicht volstrekt verwerpelijk is goed te praten.
Wanneer Marcel van Dam zegt dat we Israël onder druk moeten zetten, dan roept hij: "Prima, dan moeten we de Arabische buurlanden ook onder druk zetten.."
Nou, stel ik dan, dat doen we toch. Irak lijdt al meer dan tien jaar onder de sancties die wij het land opleggen? En waarom? Met welk doel? Wat willen we ermee bereiken?
Waarom gooien we een land plat? Waarom laten we de burgerbevolking lijden? Waarom willen we internationale strafhoven in het leven roepen? Waar willen we in de wereld naar toe? Het moet toch allemaal een functie hebben wat we doen? We moeten toch een bepaald ideaal bezitten op grond waarvan we oordelen en veroordelen? We kunnen toch niet blijven beweren dat het kwaad van 'de ander' ons dwingt nog veel kwader, gemener en leugenachtiger te zijn?

Leon de Winter haalt de schouders op. Iedereen is slecht, stelt hij, waarom zouden wij joden goed moeten zijn?

OK, zeg ik op mijn beurt, dat betekent dat de filosofie van het jodendom niet deugt. De joden hanteren een ideologisch stelsel waarmee ze in de praktijk van het leven niets kunnen beginnen. Ze moeten het goede voorbeeld zijn, maar de slechte wereld maakt hen dat onmogelijk: "waarom zouden we goed moeten zijn?"
Als goed zijn niet mogelijk is, waarom dan de stad Jeruzalem heilig verklaren? Het is een plek die je je goedheid afneemt, wegwezen dus..., weg van de ziekte, terug naar een plek waar je geestelijk gezond kunt worden...
Als je in moreel opzicht hebt gefaald - alleen maar falen kunt - waarom zou je jezelf dan heilig en goed verklaren en wachten op een Messias die alleen maar kan constateren dat je te zwak bent om een objectieve boodschap van eerlijkheid en rechtvaardigheid uit te dragen?
Scheur je kleren kapot en strooi as op je hoofd! Dat is de juiste reactie.
Wees bescheiden en veroordeel anderen die ook in een kwade wereld moeten leven niet.
Mij lijkt dat de enige zinvolle reactie die je als schrijvende intellectueel kunt uiten.
Nog altijd begrip ik het primitieve fanatisme van Leon de Winter niet...

Zwolle, 13 augustus 2001

Wie is er Jood?
Volgens het Joodse geloof is iedere jongen of meisje geboren uit een Joodse moeder een Jood. Het is niet mogelijk dit Joods zijn op te geven. Het gevolg is dat al diegenen die een joodse moeder hebben - christenen, moslims, atheisten, nihilisten, godvervloekers en ga zo maar door - 'joods' zijn volgens de rabbinale wet, hetgeen hen het recht heeft het Israëlische staatsburgerschap op te eisen, omdat Israel een staat is van en voor 'de joden'..


Het aantal religieuze joden in Nederland is naar verhouding uitermate klein, een paar duizend mensen op een inwonertal van 16 tot 17 miljoen. De meerderheid van de zich 'jood' noemende Nederlanders is Zionist.
Zionisme is een politieke ideologie die de orthodoxe religie in dienst heeft gesteld van haar seculiere politiek-nationalistische ambities. In feite zijn joods-religieus fundamentalisme en Zionisme gevangenen van elkaar.

Zie ook: Daniel Meyers: Het orthodoxe jodendom, secularisering & de Lubavitchers

Hitler's Master Composers

Rienzi: Hitler's favoriete Wagner opera

According to Hitler and Goebbels (Hitler's second in command), the three master composers that represented good German music were Ludwig van Beethoven, Richard Wagner, and Anton Bruckner.

-- Ludwig van Beethoven (1770-1827) believed that "strength is the morality of the man who stands out from the rest." Hitler identified himself with Beethoven as possessing that heroic German spirit.
-- Richard Wagner (1818-1883) was Hitler's favorite composer. During World War I, it is reported, he carried Wagner's music from Tristan in his knapsack. Often Hitler had Wagner's music performed at party rallies and functions. Wagner's music was uncompromisingly serious, and intensely Teutonic.
-- Anton Bruckner (1824-1896) considered himself a disciple of Wagner. Bruckner met Wagner in 1865 at the premiere of Tristan and Isolde in Munich. He dedicated his Third Symphony to Wagner.
Like Hitler, Bruckner had humble beginnings. Much of Bruckner's early training and education was under the guidance of Augustine monks. He had a genuine love of nature and "the great German Fatherland."
To Hitler, Bruckner exemplified the people. A movement from Bruckner's Seventh Symphony was played upon the news of Hitler's death in 1945.