Anne Frank's gevecht
met een negatieve moraal

"Doorbreek de ban van een ingestelde orde dat alleen deze godsdienst goed is, of die kerk is juist of dit ras is beter, doorbreek dat, krijg een gevoel voor de mensheid, voor iedereen... Dat je zegt ik moet hier kiezen ik durf het.
Er is een grote waarheid en er is een gemaakte, en de mens weet drommels goed bij zichzelf waar de echte waarheid is en wat er gemaakt is. Hij wil het feitelijk niet weten...

Je mag jezelf natuurlijk niet negeren, stel je voor dat zou toch een dwaas leven zijn, je bent het centrum toch van de wereld, ieder mens voor zichzelf is weer het middelpunt ... maar je moet wakker zijn, dat is één van de dingen die ik verlang, wéés wakker. En als je gewekt bent dan zul je wel eens met veel dingen ernstig in aanraking kunnen komen." Friedrich Weinreb, 28 mei 1970


De Onfatsoenlijke Anne Frank
VK-blog, vrijdag 12 juni 2009


Ik kan er niets aan doen,
schrijft Jan Arends in een door Remco Campert uitgekozen reeks gedichten,
maar ik zie alleen maar een grote grauwe troep naar het einde vluchten.

Jan Arends verafschuwde het Amsterdamse schrijverswereldje.
Hij was het buitenbeentje, de zondebok.
Wat denk je dat voor hem de essentie was van literatuur?
Lege, inhoudsloze mooischrijverij?
Zeer zeker niet. Literaire critici als Jaap Slegtegebuure en Arnold Heumakers zouden grote bewonderaars van Jan Arends moeten zijn. "We hebben straatrumoer nodig in onze verkalkte vaderlandse literatuur", heb ik ze in het verleden vaak horen roepen.
En mijn god, dan verschijnen ze in een literair praatprogramma voor de televisie en dan noemen ze zichzelf op een laffe, passieve wijze 'professor' en dan komen ze aanzetten met een brievenboek van de Franse schrijver Flaubert. Echt zo een sjiek en gepolijst kakboekje, waarmee je goede sier kunt maken op 'de Kring'...


Op de kring,
schrijft Jan Arends,
komen nette mensen niet.
Daar gaat de taal als goedkope handel van tong tot tong.
Daar komt laster vandaan en kwaad.
Daar komt het geweten bij het lichten van de dag beschonken naar buiten.

Je kunt de fatsoenlijke boeken van Flaubert en Tutjebroek daarom maar beter weggooien en je tijd besteden aan het maken van rumoer.
En je moet je kritisch blijven opstellen. Gewoon opmerken dat er in onze zogenaamd vrije wereld helemaal geen sprake is van echte vrijheid. Omdat niemand naar echte liefde, echte vrede of werkelijke bevrediging mag streven. Omdat in een vals-moralistische wereld die absolute waarheden en absolute goedheid verdedigt alleen op de hel van anderen een hemel mag worden gebouwd...
Absolute goedheid schept nu eenmaal absoluut kwaad...

Het lijkt er soms op dat alleen de onredelijkheid in deze wereld wordt beloond...
Zo zijn er in Holland mensen die een bizarre eredienst hebben opgebouwd rondom een jong pubermeisje, mensen die heel erg kwaad worden wanneer je als anarcho-liberale denker de ideologie achter die eredienst, die collectivistisch (dus anti-intellectualistisch) van aard is, belachelijk maakt.
Dat zijn waarschijnlijk mensen die nog nooit het dagboek van Anne Frank gelezen hebben.

Dat dagboek gaat over een jong meisje dat door een ongelukkige samenloop van omstandigheden (eerste wereldoorlog, Hitler, frustraties, fanatiek nationalisme, racisme, Duitse bezetting) de gevangene wordt van een bekrompen joods milieu...
Slechte Duitsers komen er in het dagboek niet voor, en dat kan ook niet, omdat Anne tesamen met haar joodse familie en een aantal goede en minder goede joodse kennissen is ondergedoken, om te voorkomen dat ze door de Duitsers op transport wordt gezet naar een werkkamp.
Drie jaar lang bewonen ze met z'n allen een etage in een woning, die men nu 'het Achterhuis' noemt, en gedurende die saaie, lange jaren probeert Anne haar op levenslust, blijheid en vrolijkheid ingestelde karakter te verdedigen tegen de moralistische aanvallen van haar bekrompen omgeving, die, omdat ze allemaal joden zijn, 'joods' genoemd moet worden. Daar kan zelfs de meest fervente anti-semieten-bestrijder niets aan veranderen.

Wanneer je het dagboek goed leest dan valt het je op dat er een welhaast permanente sfeer van conflicten en ruzies bestaat.
Anne voelt zich voortdurend de onbegrepen zondebok. Ze is een flapuit, ze wordt snel driftig, ze is weetgierig en laat zich niet met een kluitje in het riet sturen. En ze kent maar één verlangen: Vrij zijn, onafhankelijk zijn, mens zijn.
Wanneer je dat dagboek leest, dan krijg je bepaald geen medelijden met 'de joden'. Integendeel: je leest het verslag van een naar vrijheid verlangend meisje, dat tot de ontdekking komt dat het leven niets anders is dan een kooi, waarin het Noodlot een willekeurig aantal mensen, die absoluut niet in staat zijn elkaar in het leven vooruit te helpen, bij elkaar heeft gebracht.
Je krijgt sympathie voor Anne die door haar joodse omgeving voortdurend wordt aangevallen en gekleineerd.

Een grote leegte

Opvallend is de tegenstelling rebellerend gevoelsdenken (ascendant: Kreeft en Schorpioen = Pluto) - remmend vormdenken (descendant: dubbele Steenbokinvloed, Saturnus in huis 7). De negatieve Steenbok is de vijand van de emotionele rebellie waar de tekens Kreeft en Schorpioen voor staan.

"Ik ga me de laatste tijd zo verlaten voelen", schrijft ze: "er is een te grote leegte om me heen..."
Dat is niet bepaald een compliment voor al die moralisten, die zich tot taak hebben gesteld het goede voorbeeld voor de mensheid te zijn. Integendeel: de ironie van het Noodlot wil dat juist het verlangen van joodse moralisten om alle aanhangers van het joodse geloof om te smeden tot goede mensen, die een voorbeeld voor anderen moeten zijn, van de rebelse, eigenwijze Anne een eenzame figuur maakt.
"Heus, je moet niet denken dat het gemakkelijk is het onopgevoede middelpunt van een bedillerige onderduikersfamilie te zijn", schrijft ze op 28 november van het jaar 1942.
Op 30 januari 1943 noteert ze: "Ik damp van woede, maar ik mag het niet tonen.. Iedereen vind me aanstellerig als ik praat, belachelijk als ik zwijg, brutaal als ik antwoord geef, geslepen als ik een goed idee heb, lui als ik moe ben, egoïstisch als ik een hap te veel eet, dom, laf, berekenend, enzovoort, enzovoort..."
En op 24 december 1943: "Fietsen, dansen, fluiten, de wereld inkijken, me jong voelen, weten dat ik vrij ben, daar snak ik naar..."
"Zou iemand me hierin begrijpen, heenzien over jood of niet-jood, alleen maar in me zien de bakvis, die zo'n behoefte heeft aan uitgelaten pret? Ik weet het niet, en zou er ook met niemand over kunnen spreken, want ik weet dat ik dan ga huilen..."

Tja, daar zit ze nu als doodgewone levenslustige puber in haar kleine kooi, die volgepropt is met 'goede' mensen.
Met haar serieuze zus Margot (zie foto), die haar voortdurend als een 'goed voorbeeld' wordt voorgehouden. Met de prekerige onderduiker, mijnheer Dussel, de man van wie altijd gezegd was, dat hij uitstekend met kinderen kan opschieten, en die zich volgens Anne ontpopt als "de meest ouderwetse opvoeder en preker van ellenlange manierenreeksen..."
Met haar vreemde verlangen naar een vriendin: "Ik raak elke keer in extase als ik een naakt vrouwenfiguur zie, zoals bijvoorbeeld een Venus. Ik vind het soms zo wonderlijk en mooi, dat ik me moet inhouden om mijn tranen niet te laten rollen..."
En met de voortdurende drang naar onafhankelijkheid:
"Ik voel me mens, meer dan kind, ik voel me helemaal onafhankelijk van welke andere ziel dan ook..."

Zo iemand, die zich 'mens' voelt, en die 'volkomen onafhankelijk' wil zijn, kun je moelijk een joods meisje noemen... Ik vind het zelfs een belediging haar als zodanig te stigmatiseren... Daar doe je haar naar vrijheid verlangende geest onrecht mee aan...
Anne Frank, denk ik, als ik het dagboek lees, die zou nooit van haar leven in een joodse staat willen wonen. Want wat is dat, een joodse staat?
Een gevangenis? Een mensenkooi?
Precies. Een getto. Geen gewoon huis, maar een achterhuis, een pakhuis, waarin je mensen opslaat, zoals je oude meubelen opslaat, net zo lang tot de dag aanbreekt dat je ze weer nodig hebt.
Zo laten zich 'jood' noemende mensen zich in feite behandelen: Als meubelstukken, rekwisieten in een chaotische klucht die ideologische warhoofden hebben opgebouwd rondom een verpolitiekte Messias die geen vrij en onafhankelijk Mens mag zijn, maar die in een politiek-Zionistische strijdersjas moet vechten voor de 'goede' zaak.!

Een drang tot vernieling en doodslaan

"Ik geloof nooit", schrijft Anne op 4 mei 1944, "dat de oorlog de schuld is alleen van de grote mannen, van de regeerders en de kapitalisten. O neen, de kleine man doet het net zo graag...
Er is nu eenmaal in de mensen een drang tot vernieling, een drang tot doodslaan, tot vermoorden en razen en zolang de gehele mensheid, zonder uitzondering (let goed op wat Anne hier zegt: 'zonder uitzondering'!), geen grote metamorfose heeft ondergaan, zal de oorlog woeden..."
Wat die metamorfose inhoudt zal iedereen die zijn verstand gebruikt duidelijk worden: De weigering je als slaaf te laten behandelen en de intense wil een leven te leiden dat in overeenstemming is met je eigen karakter.
"Ik wou niet als meisje-zoals-alle-anderen, maar als Anne-op-zich-zelf behandeld worden", schrijft Anne Frank op 15 juli 1944, drie weken voor haar arrestatie door de Grüne Polizei.
En op 1 augustus: "Zie je wel, dat is er van je terechtgekomen: slechte meningen, spottende en verstoorde gezichten, mensen die je antipathiek vinden...
Ach ik zou wel willen luisteren, maar het gaat niet... Als er zo op me gelet wordt, dan word ik eerst snibbig, dan verdrietig en ten slotte draai ik mijn hart weer om..., zoek aldoor naar een middel om te worden zoals ik zo erg graag zou willen zijn en zoals ik ook zou kunnen zijn, als... er geen andere mensen in de wereld zouden wonen."

Vragen stellen

Wie het Dagboek op deze manier leest, die verafschuwt het stelletje moralisten dat de ontberingen van mensen die slachtoffer geworden zijn van een wreed noodlot probeert uit te buiten, de club van potentaten en starre, onbuigzame zedenprekers, die zich verschuilen achter eerlijke, vrijheidslievende mensen, die zich nooit thuis zouden voelen in een collectivistische wereld die zij, met het dagboek van een onafhankelijke geest in de hand, aan het opbouwen zijn.
Anne Frank zou nooit de zijde van een stel rechtse, door en door verideologiseerde moralisten gekozen hebben. Ze wilde leven en ze had daarom het leven lief.
Ze wilde zich kritisch en onafhankelijk opstellen. Dat zag zij als haar grote persoonlijke opdracht. Vragen stellen aan zichzelf, haar familie en het traditionele jodendom...
"Hoe lang zal het nog duren of ik ontmoet het verhaal van de badende Suzanna? En wat bedoelen ze met de schuld van Sodom en Gomorrah...? Is het werkelijk een goede eigenschap dat ik me niet laat beïnvloeden? Is het wel goed dat ik haast uitsluitend de weg van mijn eigen geweten volg?"

Wie zich zo onafhankelijk opstelt en het eigen geweten boven nivellerend groepsdenken plaatst, die zal nooit klakkeloos een antiliberale groepsideologie uitroepen tot een rechtvaardige zaak.
Anne wilde geen 'jood' zijn, een slaaf van etiketten uitdelende mensen die anderen van het kastje naar de muur sturen. Nee, Anne wilde een wereldburger zijn..
"Het is ten enenmale onmogelijk alles op te bouwen op de basis van dood, ellende en verwarring", schrijft ze op 15 juli 1944, "ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn wordt herschapen, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee..."

Wereldburger zijn. Het leed van andere wereldbewoners meevoelen. Dat is de enige weg die volgens Anne Frank de mens naar een humane, objectieve moraal kan voeren....

Oom Walter Is Niet Normaal
Schunnige moppen tappen met Anne Frank
Door: Bas Paternotte, The Post Online, 15 mei 2018

De Anne Frank Stichting maakt tot nu toe onbekend gebleven teksten uit het dagboek van Anne Frank openbaar. Het gaat om twee afgeplakte bladzijden uit haar wereldberoemde roodgeruite dagboek. Met behulp van digitale fotobewerkingstechniek is het gelukt om de met bruin papier afgeplakte tekst leesbaar te maken. Hieronder volgt een letterlijke weergave van de nieuwe teksten van Anne Frank die dinsdag bekend zijn geworden.

Pagina 78 - 28 sept. 1942
Deze verknoeide blz. zal ik maar benutten om ,,schunnige” moppen op te schrijven:
-- Weet U waarom de Duitse Weermachtsmeisjes in Nederland zijn ? Als matras voor de soldaten.
-- Man komt ‘s avonds thuis en merkt dat een andere man ‘s avonds bij zijn vrouw in bed is geweest. Hij zoekt het hele huis af en kijkt tenslotte ook in de slaapkamer-kast, daar staat een totaal naakte man, en toen die ene man vroeg wat de andere daar deed, antwoordde de man in de kast: U kunt het geloven of niet maar ik wacht op de tram. -- Een man had een zeer lelijke vrouw en hij wilde niet met haar verkering aanknopen. Op een avond kwam hij thuis en toen zag hij zijn vriend bij zijn vrouw in bed liggen toen zei de man: Hij doet en ik moet!!!!”

Pagina 79
-- Een man en een vrouw hadden samen verkering gehad, en na een paar maanden werd de buik van de vrouw verontrustend dik, toen liet de man een dokter komen die zei: Alles lucht mevr. alles lucht!!!! Daarop antwoordde de man: ¨Ik pomp toch geen lucht?
-- Alle mannen als ze normaal zijn gaan met vrouwen, op straat spreken zulke vrouwen hun dan wel aan en dan gaan ze samen. In Parijs zijn daar grote huizen voor. Papa is er geweest. Oom Walter is niet normaal...


Who was Anne Frank’s gay uncle Walter?

At the time that Anne wrote those words, her uncle Walter Hollander (Aken, 6-2-1897) was living in Leominster, Massachusetts, along with his brother Julius (geb. 11-12-1894). The men were lifelong bachelors.
Walter was born in Aachen. He and Julius ran the family business, but were arrested in the November 1938 raids, in Aachen.
Julius had been injured while serving in the German army during World War I, so he was released from custody. Walter was imprisoned in the concentration camp Sachsenhausen, outside Berlin. He was allowed to leave the country about three weeks later because he had gained admittance to Holland (via his relations, the Franks). However, he had to stay in a quarantine camp there, paying all expenses.
He could only leave after about a year, leaving for the USA to join Julius. He and his brother became American citizens in 1944.

In 1967, Julius was killed when a hotel elevator he was in plummeted from the 10th floor. It was a great shock for Walter. The brothers had spent their entire lives together, from a privileged youth in Germany to starting over from scratch in America.
“Walter’s desperate loneliness is a source of great pain for me,” wrote Otto Frank to a relative after the death of Julius.
“They turned their backs on everybody and everything and became recluses. Now Walter is more alone than ever.”
Walter died on 19 Sept 1968, in New York.