Een vitale, sterke professor
& een overgevoelige, zwakke couturier

2. De teloorgang van de klassieke cultuur
Commentaar WD 2004

Citaat: "Saint Laurent frequently uses ethnic themes in his garments, as well as bright colors contrasted with black. His day clothes have a slightly masculine flavor, and his luxurious evening wear is tinged with fantasy... Although a shy person, Saint Laurent believes he is the last true couturier. He maintains the highest standards of classic cut and tailoring..."

Dat mensen individuele wezens zijn, die zichzelf op hun geheel eigen wijze willen en kunnen uiten, is een gedachte die in de neoliberale wereld van 'macht is recht' denkers domweg niet meer aanwezig is.
Daarom is het niveau van discussiëren in dit door sterke mannen gecontroleerde tijdperk ook zo bedroevend laag. Want het kenmerk van ontindividualiseerde mensen is dat ze nooit bereid zijn een eigen standpunt in een ander bloot te leggen, omdat ze zelf volmaakt ik-loos zijn.
Dat ontdekken is een merkwaardig gebeuren. Inzien dat mensen die het woordje 'ik' gebruiken niet verwijzen naar een eigen persoonlijkheid, maar naar een reeks cliché-beelden die tezamen een gecollectiviseerd schijn-ik in het leven moeten roepen.

Dat is ook de reden waarom elke schijndiscussie je als eenling achterlaat met een weemakend gevoel van intellectuele en emotionele misselijkheid, omdat geen enkele gedachte die werd uitgesproken gevuld werd met de sprankelende glans van de individuele persoonlijkheid die zichzelf in het woord heeft uitgedrukt.
En juist omdat ik de glans van de eigen persoonlijkheid zoek heb ik tegenover de glansloosheid van de geslaagde moralistische wetenschapper, Kees Schuyt, de glanzende melancholie van de geslaagde modeontwerper geplaatst (Saint-Laurent), om te laten zien dat een werkelijke discussie over waarden en normen binnen de samenleving nooit los mag worden gezien van de persoonlijkheid van diegenen die de discussie naar zich toe willen trekken.
Je zou dat standpunt 'klassiek' kunnen noemen, Socratisch of evangelisch, want hoewel christenen de figuur Jezus gesacraliseerd hebben is hij in feite de vijand van al diegenen die het klassieke persoonlijkheidsdenken (of personalisme) afwijzen.
Het evangelie is in zekere zin een klassieke wordingsboodschap, een boodschap die zich richt tot mensen die zich geestelijk willen ontwikkelen, die de stilstand derhalve haten en die zich niet uit willen leveren aan welke conservatieve, betuttelende instantie dan ook.
Wanneer Jezus een Jan-Peter Balkenende zou zijn geweest, dan zou geen enkele joodse priester er over hebben gepeinsd hem uit te leveren aan de Romeinse machthebbers.
Maar Jezus' naam was niet Jan-Peter, zijn naam was Jezus, en dat is niet zo maar een leuke spitsvondige mededeling maar een serieuze verwijzing naar mijn stelling dat werkelijk discussiëren veronderstelt dat een mens een eigen naam bezit.

De meeste christenen zijn naamloze wezens, omdat ze 'Jezus' zijn eigen naam hebben afgenomen. Ze aanbidden in Jezus niet de geestelijke rebel, maar hun eigen kleinburgerlijke verlangens, die veelal volkomen haaks staan op de filosofie van het evangelie, die bepaald niet vaag is, maar alleen maar vaag wordt gemaakt door blinde aanhangers en even blinde bestrijders, on-personen die niet bestaan en daarom het bestaan van een ander ook ontkennen.
Wie een foto van Jan-Peter Balkende bekijkt ziet niets. Wie de foto van K. Schuyt bekijkt ziet ook niets. Maar wie een blik werpt op het portret van de modekoning Yves Saint-Laurent, die ziet een mens, een kinderlijk wezen dat binnen de vervormde entourage van een mislukt mannelijkheidsontwikkelingsproces, gevoelig zit te wezen op een melancholiek stemmende wijze, die daarom zo aangrijpend is, omdat het tragische gevoel dat wordt opgeroepen je in contact brengt met het oeroude klassieke verlangen dat als een soort oerbeeld (de psycholoog Gustav Jung spreekt over archetypisch beeld) in de menselijke psyche verankerd ligt.

Wat de modekoning ons vertelt is dat we een verleden hebben.
Wat K. Schuyt en Jan-Peter, mensen die in de eerste plaats masker zijn, ons vertellen is dat we met onze klassieke waarden naar de hel kunnen lopen, omdat klassieke cultuur, die gebouwd is op persoonlijkheidsontwikkeling, volmaakte onzin is.
Rechts en links verenigen zich dus in de afwijzing van het (Saturnale) classicisme, en dankzij de extreme verlegenheid van een gevoelig mens gaan we inzien dat de maskerade van Schuyt en Balkenende niks anders is dan de mededeling dat in een oppervlakkige cultuur de oppervlakkige mens koning is.
Dat is natuurlijk niet niks, zo'n stelling, en daarom poneer ik hem ook, want wat koop ik als klassiek mens voor stellingen die niks zijn?
In een discussie kun je niet volstaan met lege woorden en beelden, die worden uitgebraakt door nietszeggende mensen.
Yves Saint-Laurent is geen lege huls, De man is verlegen en vanwege zijn verlegenheid heeft hij nooit zichzelf kunnen ontkennen, omdat de ontkennende ander domweg niks met hem te maken wilde hebben.
Dat zou je een soort wet van de remmende voorsprong kunnen noemen. Sommige mensen worden voortdurend door het leven afgeremd, maar juist vanwege die afremming (waaronder ze soms op een verschrikkelijke manier gebukt gaan), zijn ze in staat op het juiste tijdmoment in contact te komen met diegenen die hun ontkende ik herkennen en de glans ervan gebruiken om de naamlozen te bestrijden. En dat is wat ik op deze pagina dus wil doen!
Ik plaats de verlegen modeontwerper boven de blufferig ogende wetenschapper en de zijige, onecht ogende politicus en trek vol klassieke overgave een 'haute couture broek' aan.

Yves Saint-Laurent hield van fraai gestileerde broeken, probeerde ook vrouwen wat steviger en weerbaarder te maken via het ontwerpen van een broek die niet de vrouwelijkheid in de vrouw ontkende, maar op een waarlijk feministische wijze de vrouwelijkheid in de vrouw sterker maakte, weerbaarder en vitaler, en dat is nu juist precies wat we in een tijdperk waarin het classicisme van de individualistische mens verloren dreigt te gaan nodig hebben.
De wetenschapper Kees Schuyt probeert ons als drager van 'de vrouwenhatende snor' een moralistisch-ethische discussie over terreur op te dringen. Maar ik kijk naar zijn foto en ik denk: "Scheer eerst die terroriserende, intimiderende snor eens af, meneer!
Een snor is terreur. Dat moeten we in gaan zien. Een snor is de ontkenning van de klassieke mens. Want welke klassieke persoonlijkheid draagt er nu een snor?
Ja, Nietzsche, zeggen ze, die droeg een snor, en wat voor een, maar Nietzsche is gek geworden en dat kwam volgens mij door die belachelijke grote burgermanssnor waarachter hij zijn gevoelige gezicht verborg. Niks erger dan de terreur van de snor.

Jan-Peter Balkende heeft ook een snor. Die is niet zichtbaar, maar hij is er wel. En de naam van zijn snor is: CDA.
Ja, in een klassieke wereld is het de bedoeling dat mensen wijzer worden en omdat ik werkelijk een groot liefhebber ben van wijsheid scheer ik alle zichtbare en onzichtbare snorren af. Niet om mijzelf groot en belangrijk te maken natuurlijk, want snorloze bescheidenheid is een sieraad dat glanzend en stralend mijn gelaat verlicht, maar om de lezer duidelijk te maken dat elke discussie over terreur zinloos is wanneer de woordvoerder zelf gebonden is aan terreur.
Wie de ander machogedrag verwijt zal zelf alle valse machosymbolen van zich af dienen te werpen. Kees Schuyt concreet gesteld - dient zijn wetenschappelijke snor te verwijderen. Jan-Peter Balkenede zijn politieke snor.
Want pas als we allemaal snorloos zijn kunnen we verder gaan.
En dat wilde ik dus even hier vertellen, in deze tweede beschouwing die gekoppeld is aan de verlegen modeontwerper en de wat patserig ogende man die zichzelf wetenschapper noemt.

Tony Blair ontmoet Gaddafi
AlJazeera 25-3-2004

Vrolijke Moraal & Zure Moraal
Commentaar WD 2004

Citaat: "As the fourth strongest army in the world, Israel could have arrested the quadriplegic and partially blind spiritual elder of the Islamic Resistance Movement (Hamas). But history shows that such extrajudicial executions (200 so far) create instability and a cycle of revenge that is calculated to serve Zionist colonization efforts." Mazin Qumsiyeh, 22-3-2004

De overgevoelige, aan allerlei neurotische ziekten lijdende schrijver-filosoof Friedrich Nietzsche kan zonder enig voorbehoud 'de filosoof van de moraal' worden genoemd, een van de weinige Westerse denkers die de bekrompenheid van het joods-christelijke denken probeerde te doorbreken door tegenover de filosofie van de dood en het nihilisme (joods-christelijk denken) de filosofie van het leven en de wetenschap te plaatsten.
Wetenschap was in zijn ogen geen dorre bezigheid van fundamentalistische letterknechten (een vorm van antireligieus denken, die juist vanwege het fundamentalistische karakter ervan zelf weer religie wordt) maar een 'vrolijke bezigheid' die gericht was op geestelijke bevrijding, een moreel woordje, dat vanwege het religieuze karakter ervan (bevrijding of verlichting zijn kernwoorden in niet-fundamentalistische godsdiensten) wetenschap niet tegenover de religie plaatst, maar ernaast.

Het mag daarom vreemd genoemd worden dat in een debat over 'waarden en normen', een debat dat aangezwengeld wordt door mensen die zich zowel 'wetenschapper' als 'moralist' noemen, de naam 'Nietzsche' nauwelijks op een serieuze wijze ter berde wordt gebracht, behalve dan door mensen die het werk van Nietzsche in dienst proberen te stellen van een vorm van belerend moralistisch denken die met de vrolijke wetenschap van Nietzsche weinig te maken heeft - alleen al vanwege het simpele feit dat je er als van het leven genietend mens absoluut niet vrolijk van wordt...
Wat Nietzsche zo bijzonder maakt is dat hij niet zuur en verzuurd wil zijn.
De man is de vijand van het rancuneuze denken, en waarschijnlijk vanwege die immorele eigenschap wordt hij afgewezen door mensen die sterk onder de invloed staan van op wraakzucht gerichte krachten in onze maatschappij.
Wie het beleid van de staat Israel beziet zal ontdekken dat die staat bij uitstek het vals-morele denken vertegenwoordigt waar Nietzsche zich tegen verzet.
Het Israël van Ariel Sharon en zijn Likoedpartij is een ziedende zee van wraakzucht en rancune, gekoppeld aan de barre onredelijke en hysterische onwil het eigen ongelijk te bekennen en simpelweg toe te geven dat men in het verleden grote fouten heeft gemaakt.
De oorlog tegen Irak, de demonisering van Saddam Hoessein, de hysterische wil van ons allen terreurbestrijders te maken, het zijn allemaal producten van blind makende wraakzucht en wie dat niet in wil zien, wie weigert toe te geven dat rechts zionisme vanuit Nietzscheaans oogpunt bezien een doodgewone rancuneleer is, zal zich nooit een vriend van de humanist Nietzsche kunnen noemen.

Wraakzuchtige mensen zullen Nietzsche - die de vijand van elke rancuneleer is - nooit bewonderen.
Dat moet je inzien wanneer je een discussie wilt beginnen over weten, geweten en moraal . Wat Nietzsche ons leert is dat er een vrolijke moraal is en een zure moraal.
Astrologen spreken over een Jupiter-moraal (Jupiter is verdraagzaamheid, vrolijkheid, eerlijkheid) en een Pluto-moraal (Pluto in zijn negatieve vorm is dwang, onredelijkheid, dierlijk instinct).
Vrolijke moralisten en zure moralisten staan altijd tegenover elkaar. In de jaren vijftig noemden de Roomsen zichzelf 'vrolijke moralisten' en ze keken neer op 'de zure moralisten': de zwarte kousendragers van de protestantse kerk.
Juist vanwege die vrolijkheid heeft het katholicisme me als kind altijd aangetrokken en keek ik op een enigszins hooghartige wijze neer op het zwarte kousenvolk dat steeds maar pogingen deed de Roomsen te verslaan.
Eigenlijk ben ik nog altijd Rooms in de goede, ouderwetse zin van het woord, een vrolijke katholieke moralist dus, die graag een glas smakelijk vocht nuttigt, wanneer hij een filosofische beschouwing over het een en ander moet geven.
Nu bijvoorbeeld, terwijl ik aan het schrijven ben, wordt mijn geest gestimuleerd door de vrolijke klanken van het Dave Brubeck kwartet, mijn zwarte kat ligt genoeglijk te snorren en naast het toetsenbord staat een glaasje sap geduldig te wachten op mijn liefkozende hand, die op een wellustige wijze het slanke onderstel beet gaat paken, teneinde via ronduit wulpse gebaren het zoete vocht in mijn wijd geopende mond te gieten...
Op zo'n manier is wetenschap een welhaast erotisch gebeuren, vrolijke wetenschap dus, en dat is de reden waarom ik een vriend van Friedrich Nietzsche wil zijn.

Je hebt van die zure moralisten die denken dat ze iets van Nietzsche begrepen hebben, maar hun zure gezicht ontmaskert ze. Kijk naar de hoogleraar Kees Schuyt. Lijkt een vrolijke man, tot je het merkwaardige zure borsteltje onder zijn neus waarneemt, een ontkenning van de vrolijkheid dus, en voor mij de reden om te stellen dat de snor Friedrich Nietzsche het geestelijke graf in heeft gewerkt.
Je kunt niet vrolijk zijn wanneer je een snor draagt. Kijk bijvoorbeeld eens naar de wijze waarop een snordrager zijn voedsel naar binnen werkt. Daar word je als beschaafd mens bepaald niet vrolijk van. Altijd druipen er vochtdruppels en etensresten aan de haren van het in mijn ogen tegennatuurlijke borsteltje, en vooral wanneer je een vrolijk karakter bezit - en dat bezit ik - stoot je dat af.
Hetzelfde geldt voor schaamhaar, want ja, wanneer we toch op een wetenschappelijke wijze met moraal bezig zijn en ook de vrolijkheid niet schuwen, dan kun je geen enkel borsteltje veronachtzamen en is het je dure wetenschappelijke plicht alle relevante feiten in ogenschouw te nemen.

Schaamhaar kan een bron van frustratie zijn voor een vrolijk en beschaafd mens. Je ziet soms foto's van vrouwen die zich in geknielde stand hebben gepositioneerd voor een persoon van het mannelijke geslacht, waarbij het hoofd schuilgaat in een enorme bos schaamhaar...
Daar word ik dus niet vrolijk van! Dit gedrag, zou ik als overtuigde Nietzcheaan stellen, is niet moreel. Je denkt aan de harde stugge haren die tussen je lippen komen en je mond binnendringen.., je neiging om te braken en de hatelijke indringers tesamen met het meest zure gedeelte van je maaginhoud uit te spuwen over de geslachtsdelen van de behaarde ander, en je weet dat hier maar een echte morele oplossing is: de schaar.
O, geen enkel instrument heeft me sinds de jaren zestig - de jaren van het lange haar! - zoveel plezierige gedachten bezorgd als de schaar. Geen dure, artistiek gevormde schaar of zo, maar een simpele huishoudschaar die in elke winkel waar men huishoudelijke artikelen verkoopt kan worden aangeschaft.
Waarmee ik dus wil zeggen dat morele overwegingen nooit los kunnen worden gezien van de emoties die deel uitmaken van elk menselijk wezen, ook van diegenen die zich - getooid met snorren, baarden en grote pruiken - 'wetenschapper' noemen.

Lang haar betekende in feite verzuring van de geest, en die zuurheid, daar lijden we nog altijd onder met z'n allen, zodat ik blijf hameren op de noodzaak van totale en radicale ontharing.
Scheer uw haar af. Verwijder ook uw schaamhaar. Koop een paar tondeuses en maak uw partner blij. Want ik weet uit ervaring hoe je kunt walgen van een bos haar in je mond tijdens het vrijen. Daar knap je echt geestelijk op af, en wat we in deze zure tijden hard nodig hebben is een vorm van genieten waar je vrolijk van wordt.
Hetgeen ik dus met deze uiterst diepzinnige Nietzscheaanse beschouwingen hoop te bereiken (26-3-2004)

Yves Saint-Laurent is geboren op 1 augustus 1936 in Oran (19u 45m): Zon in het teken Leeuw, Maan in Steenbok. Ascendant in Vis. Jupiter en Saturnus dominant geplaatst. Zon (samen met andere planeten) geplaatst in het huis van het verlegen makende teken Maagd (huis 6).

Volgens joods-mystieke astrologen (mystiek en orthodoxie zijn tegenpolen) spelen vier planeten (dus ook vier tekens) een hoofdrol binnen de aan kosmische wetten gehoorzamende geschiedenis van het volk van Israel:

Saddam Hoessein, Demonie & Andorra

"Citaat: "Saddam Hussein was an old man nearing his dotage. He had one son who was a murderous lunatic and another who aspired to follow in his father's footsteps. When dictators grow old and weak, there is always a power struggle, and there is no guarantee that either of Saddam's sons would have survived it. Moreover, Saddam Hussein had no ties to international terrorism. His only tie was his support for the Palestinians. His was a secular government, and he despised religious fanatics - and they despised him." (Charley Reese 29-3-04)

Hoewel de redactie van de Volkskrant nog altijd pogingen in het werk stelt elk feit dat een positief licht zou kunnen werpen op de Irakese leider Saddam Hussein in een kwaad licht te plaatsen (Saddam zal en MOET het absolute kwaad zijn...), zal een eerlijke, objectieve bestudering van het aanwezige feitenmateriaal alleen maar kunnen aantonen dat de man niet beter of slechter was dan wij allemaal.
Wanneer we Saddam ter dood veroordelen zouden we eigenlijk allemaal zelfmoord moeten plegen omdat wij even schuldig of onschuldig zijn als de duivel die we zelf geschapen hebben.

Wie verstand heeft van astrologie kan in de kleuren die zichtbaar zijn op de foto van Saddam Hussein symbolische verwijzingen naar planeten zien. De zilveren kleur van het pak en de zilverkleurige stropdas verwijzen naar de Maan (gevoel, fantasie, compassie), terwijl de lila kleur van de gordijnen de planeet Jupiter aangeeft (recht, wijsheid, verdraagzaamheid). De Maan en Jupiter worden in de mythologie vaak weergegeven als Moeder (Maria) & Kind (Jezus) figuren.

Het geeft geen pas je slechtheid in een ander te projecteren, om vervolgens die slechtheid kapot te schieten.
Schiet dan jezelf dood. Dan hoef je niet te projecteren en is de wereld bevrijd van een lading ongecontroleerde slechtheid die er niet zou zijn wanneer je gewoon een kinderlijk, onafhankelijk mens had durven zijn. Want daar draait alles om: we hebben ons overgeleverd aan het collectivisme en we zijn niet in staat de dierlijke krachten van dat collectivisme te beheersen, zodat we geleidelijk aan terugvallen in een vorm van koude-oorlog-denken die juist daarom zo gevaarlijk is, omdat de vijanden die we scheppen in feite geen echte vijanden zijn, maar constructies die ons in staat moeten stellen 'absoluut goed' te zijn.

Het communisme (de grote vijand in de jaren vijftig) en de Islam mogen niet op een lijn worden geplaatst. En toch is dat wat momenteel gebeurt. Wanneer Jan Blokker in een humorloos artikeltje spreekt over 1.5 miljard moslims die met de kont omhoog de een of andere god zitten te aanbidden, dan toont hij daarmee aan dat hij een vertegenwoordiger is van irrationeel (dualistisch) koude oorlog denken.
Dat begrip ('koude oorlog') is een verwijzing naar de demonisering van de ander, hetgeen iets anders is dan intelligente, wetenschappelijke kritiek en veroordeling van alles wat extremistisch is.
Wat we in het Westen niet willen inzien is dat Saddam Hussein geen koude oorlog denker was, maar een vijand van alle vormen van extremisme: het christelijke fundamentalisme van Bush, het zionistische extremisme van Sharon & co, en het Islamitische fundamentalisme van de conservatieven rondom de Khomeinist Muqtada al-Sadr, waarvan de Amerikaanse legerleiding nu zegt dat ze binnen een democratische wereld niet vrij mogen zijn, omdat ze de vrijheid alleen maar gebruikt om op een giftige wijze haat en verderf te zaaien - precies hetzelfde argument dat Saddam Hussein gebruikte.

"AP is reporting that the Coalition Provisional Authority has closed the weekly newspaper of radical young Shiite cleric, Muqtada al-Sadr, al-Hawzah. It is charged with fomenting violence against US troops." Juan Cole 29-3-04

We vergeten dat Saddam Hussein daarom een terrorist wordt genoemd, omdat hij de vijand was van door ons gesteunde terroristen, de Khomeinisten, die de seculiere staat wilden vernietigen, en de Koerdische nationalisten, die de vijanden waren van de Arabische eenheidsgedachte.
Precies zoals wij agressief optreden wanneer we worden bedreigd door terroristen, zo ging Saddam Hussein tekeer tegen Islamisten die van de seculiere republiek Irak een Islamitische staat wilden maken, een schrikbeeld dat pro-Israëlische schrijvers als Leon de Winter hanteren om al het geweld van de rechtse regering Sharon goed te praten. Want Ariel Sharon is gewoon een politicus die uit naam van 'de teneurbestrijding' elke bestraffingsactie - hoe wreed en onmenselijk ook - gerechtvaardigd noemt.
Saddam Hussein was daarbij in zekere zin eerlijker, ging tekeer tegen echte extremisten, terwijl Ariel Sharon voortdurend onder het mom van de terreurbestrijding gematigde krachten vernietigt, omdat hij geen orde nastreeft, maar chaos.
Waar Saddam Hussein de Arabieren tot eenheid wilde dwingen, een vorm van dwingelandij die averechts uitwerkte, daar probeert Sharon voortdurend Arabieren tegen elkaar op te zetten, omdat hij niet wil dat de zionisten een kleine minderheid vormen binnen een sterke, verenigde moslimwereld.
Wanneer het Midden-Oosten een rustige, sociale eenheid zou zijn, dan zou Israël het Andorra van het Midden-Oosten zijn, een grappig ministaatje met minimensen die doen alsof ze iets voorstellen terwijl ze in feite een kleine minderheid zijn - een situatie die bestond in de jaren vijftig, toen Israël weinig meer was dan af en toe een foto in de krant van goedgelovige christenen die een boom gingen planten in het heilige land, zonder dat we ons er bewust van waren dat honderdduizenden Palestijnen van hun rechten waren beroofd .
Het is Yasser Arafat geweest die in 1965 de idylle verstoorde en de wereld de verborgen (Palestijnse) werkelijkheid toonde en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom Sharon in Arafat de duivel ziet, die hij in feite niet is.

Wanneer we eerlijk zouden zijn en gewoon als verdedigers van de werkelijkheid tegen elkaar zouden zeggen dat Israel niet belangrijker is dan het ministaatje Andorra of het ministaatje Monaco, dan zou er niks aan de hand zijn. Dan zou er op een zakelijke wijze een verdeelplan worden opgesteld. Dan zouden we tegen de rechtse zionisten zeggen: Besef wie en wat je bent en stel geen absurde eisen , en dan zou er geen Midden-Oosten probleem zijn. Maar op de een of andere manier blijven we onszelf wijs maken dat het ministaatje Israël iets bijzonders is.
Ik wijs die irrationele houding af. Als ik dan toch een ministaat moet verdedigen dan kies ik liever voor Andorra.
Ik heb me daarom voorgenomen van nu af aan het leven en werken van de Andorraanse medemens te gaan bestuderen.
'Terugkeren naar 'de christelijke deugden', zoals Kees Schuyt het in de Volkskrant voorstelt. Ontdekken wat het in zedelijk opzicht zo deugdzame Andorra heeft betekend voor de mensheid en in hoeverre wij via het aanknopen van bijzondere banden met Andorra ons leven kunnen verbeteren .

Astrologie, Saddam Hussein & Het Oedipus complex.

Citaat: "Het Oedipus complex is een verklaringsprincipe binnen de ontwikkelingsleer van Freud, gebaseerd op het Griekse mythologische verhaal van Oedipus die zijn vader doodt om vervolgens met zijn moeder te trouwen. Op 3e jarige leeftijd ontwikkelt een jongetje een sterk seksueel verlangen naar zijn moeder. Tegelijkertijd ontwikkelt hij haat en angst tegenover zijn vader die als sta in de weg de vervulling van dit verlangen naar zijn moeder dwarsboomt. In het onderbewustzijn leeft de haat en de angst verder in dromen en fantasieën.
Met zijn formulering van het Oedipus complex als de bron van alle neurosen, heeft Freud zonder het te willen een model geformuleerd om de bron van het projectieve verlangen naar de verwerping van God te verklaren. Atheïsme is het Oedipale verlangen om de vader te doden en daarna zijn plaats in te nemen. (Cornelis van Putten)

Hoewel het New Age denken, met zijn teruggrijpen op klassieke verhalen en thema's, als zijnde 'onzin' terzijde wordt geschoven door mensen die zichzelf graag 'wetenschapper' noemen, wordt het heel gewoon gevonden dat klassieke verhalen en thema's een belangrijk onderdeel vormen van allerlei psychologische theorieën.
Met name Sigmund Freud kan aangemerkt worden als een van de belangrijkste mythologische denkers, een man die klassieke thema's niet verbindt aan de enige wetenschap die ze zinvol kan verklaren: de astrologie, maar aan een zelfbedachte pseudowetenschap - 'de psychoanalyse' - die een mengsel is van klassieke symboliek en pseudowetenschappelijke dogmatiek.
Waarom een mens de symbolen serieus neemt, maar de kosmische wereld waar ze naar verwijzen niet, is mij een raadsel, een duistere banvloek die mogelijkerwijze ontkracht kan worden met behulp van de 'afwezige vader hypothese', die atheïsme koppelt aan een gebrekkige relatie met de vader.

Het Oedipus-complex in zijn primaire vorm, waarbij het kind de vader overwint om een band aan te kunnen knopen met de moeder verwijst (astrologisch gezien) naar de Maan-Jupiter relatie, die gefrustreerd wordt door de beperkende, onrechtvaardige Saturnus (de vloek der wet).
Jupiter (Jezus) en de Maan (Maria) vormen een eenheid die een dam van gematigdheid wil vormen tegen de strenge vader die via onderdrukkende wetgeving de zorg en het recht wil vernietigen.
Wie de foto van Saddam Hussein hierboven bekijkt ziet een man die als Moeder-Kind-vertegenwoordiger (zilverkleurig pak en lila gordijnen) de vijand is van de in zwarte kleren gehulde vertegenwoordigers van wat je 'de onderdrukkende vader' zou kunnen noemen: de strenge dominante Vader-God waar de theocraat Khomeini naar verwijst.
De persoonsverheerlijking die Saddam rondom zichzelf opbouwde zou je dan ook kunnen zien als een poging de onderdrukkende vader te onderwerpen aan een psychologisch transformatieproces. Er wordt, zoals de wetenschapper Kees Schuyt het uitdrukt, een 'positief rolmodel' geschapen, dat het negatieve vaderbeeld dat Iran heeft ontwikkeld, Khomeini als despotische antivader, moet ontkrachten.

Het sterk accentueren van lichte kleuren (wit, blauw, lila) door Saddam Hussein en zijn intense afkeer van alles wat fundamentalistisch is zou er op kunnen duiden dat er sprake is van een Oedipuscomplex dat in zijn geval tot dictatuur moet leiden omdat de afwezige vader tegelijkertijd een dominant aanwezige vader is, die het Moeder-Kind denken wil vernietigen.
De intense afkeer van Khomeini kan mede herleid worden naar de afwezigheid van een echte vader in het leven van het kind Saddam en het dominant aanwezig zijn van een strenge, leugenachtige stiefvader, die het kind wil dwingen een leugenaar en een misdadiger te worden.

Astrologisch gezien kan de problematiek van de strenge, liefdeloze vader verklaard worden door de aanwezigheid van een negatief Venus-Saturnus-aspect in de horoscoop van Saddam. Venus is de planeet van de liefde, de vrouwelijkheid en de harmonie, en wanneer die planeet gedwarsboomd wordt door een strenge, ontspoorde Saturnus, dan ontstaat als reactie daarop altijd een verlangen naar warmte, liefde en harmonie, gecombineerd met het verlangen het beeld van 'de goede vader' te ontwikkelen, een beeld dat Saddam via een persoonsverheerlijkingproces heeft geconcretiseerd, juist vanwege de dominante aanwezigheid van de strenge supervader: de ayatollah Khomeini, die alles symboliseert wat Saddam Hussein in zijn jeugd heeft moeten missen.
Je zou daarom, uitgaande van de aanname dat het Oedipuscomplex enige realiteitswaarde bezit, de conclusie kunnen trekken dat de vernietiging van het positieve vaderbeeld van Saddam Hussein , hoe neurotisch van aard het in zeker opzicht misschien ook is, de weg heeft vrijgemaakt voor de liefdeloze Saturnale krachten waartegen het zich verzette.
We hebben - met andere woorden - een eenzame, strenge vadergod ontdaan van zijn ketenen, en het is de vraag of we - zonder de ontwikkeling van een positief vaderbeeld - in staat zullen zijn dat strenge monster te temmen.