Dat christenen, joden en moslims hun Perzisch-astrologische afkomst verloochenen valt louter en alleen terug te voeren op de onwil van die religieuze groeperingen het gevecht met het dualisme (dat in de leer van Zoroaster als evident gegeven wordt geaccepteerd) aan te gaan.
Tegenover het dualisme wordt niet de heel makende rechtvaardigheid geplaatst - want religieuze mensen willen niets heel maken - maar de tegenpool van de heelmaker, een duistere anti-God, die door gnostici 'demiurg' wordt genoemd en die in de mystieke leer van de Perzische profeet Zoroaster wordt aangeduid met de naam AHRIMAN, de tegenpool van de rechtvaardige AHURA MAZDA - maar tegelijkertijd ook diens gelijke, die alleen daarom niet in staat is in anderen broeders te zien omdat hij zich blindelings heeft overgeleverd aan het egoïstische verlangen naar macht.
Ahriman is vanwege dat blinde machtsverlangen de aartsvijand van de rechtvaardige Ahura Mazda, een vijand die niet vernietigd kan worden, omdat Ahriman tegelijkertijd de gelijke is van Ahura Mazda, een gegeven dat thuishoort in het holistische wereldbeeld van de astrologie, maar dat ontkend wordt door fundamentalistische gelovigen (en anti-gelovigen), die door hun blinde onderwerping aan het kwaad-scheppende dualistische machtsdenken voortdurend bewijzen dat ze in diepste wezen uiterst ouderwetse stenen-tijdperk-denkers zijn: mensen die altijd proberen een 'goede' wereld op te bouwen ten koste van slecht gemaakte anderen.
Ik & de Kibboets
over Joodse 'gojs' en Arabische gastvrijheid
Zoals de foto's hierboven en hiernaast laten zien heb ik het kibboetsleven niet kunnen beleven en ervaren als 'vertegenwoordiger van een uitverkoren volk', of, zakelijker gesteld, als 'gelijke van de autochtone bewoners'. We werden namelijk ondergebracht in primitieve barakken die verstoken waren van elk modern comfort...
De houten hutjes stamden uit de jaren 20 van de vorige eeuw en zijn jarenlang het onderkomen geweest van wat men nu 'de pioniers' noemt, Oost-Europese (vooral) Russische joden, die op het kale woestijngebied een bloeiende enclave hebben opgebouwd.
Uit Amerika afkomstige, zwaar-religieuze kibboetsgasten wilden daarom het geklaag van mij en mijn Utrechtse reisgenoten ("Jezus.., wat een primitieve rotzooi!") niet begrijpen:
"Denk je toch eens in , riepen ze ons toe met een extatische blik van religieuze vervoering in de ogen, de pioniers hebben hier gewoond...", in onze ogen een betekenisloze mededeling, omdat wij helemaal geen pioniers wilden zijn, en daar komt bij dat de vaste kibboetsbewoners in mooie, gerieflijke bungalows woonden, die wel degelijk modern en comfortabel waren, zodat je je af kunt vragen wat het door Arabieren zo hoog gewaardeerde begrip 'gastvrijheid' voorstelt in een joodse wereld.
Een gast is - nuchter bekeken - gewoon een bezoeker die een gezellig praatje komt maken, onder het genot van een kopje koffie met een koekje erbij, en daarom konden de pioniers ons - zwetend in een primitieve hut, waar het ongedierte in gestage regelmaat van de wankele wanden af druppelde - gestolen worden...
Kenmerk van de Arabische cultuur is naast de bewondering voor strenge, autoritaire leiders (Arabieren hebben in leiderschapsdenken nooit fascisme gezien) altijd 'gastvrijheid' geweest, astrologisch gezien een positief Leeuw-begrip, dat de mens wil laten zien dat een cultuur waarin het Leeuwdenken centraal staat een gevende cultuur moet zijn, een cultuur waarin iedereen op een gelijke wijze behandeld wordt. Want dat is de essentie van gastvrijheid. Wie gastvrij is gaat niet met een passer en een liniaal een mens de maat nemen, om te kijken of hij of zij wel 'typisch' genoeg is. Kenmerk van een gastvrije cultuur is dat iedereen er gast mag zijn, dus ook de man die door het streng-moralistische kleinburgerdom is afgewezen. Bij gastvrijheid horen belangrijke waarden als verdraagzaamheid, behulpzaamheid en vergevingsgezindheid...
Webinfo: "De gastvrijheid in de Arabische wereld is onge venaard, en wordt nergens beter uitgedrukt dan in de eeuwenoude gewoonte om elke persoon vers gezette koffie of muntthee te serveren, ongeacht of de bijeenkomst zakelijk of sociaal is.
De buitenlander die de tijd neemt om te experimenteren met de uitstekende Arabische keuken zal onmiddellijk worden beloond met vele prachtige verrassingen. Arabisch eten kan internationale gastronomie evenaren door originaliteit en goede smaak, en omdat het menu in feite bestaat uit eenvoudige, natuurlijke en gemakkelijk verteerbare voedingsmiddelen, kan het uitstekend worden ingepast in de hedendaagse fitnessbewuste samenleving..." (Uit: Arabische keuken en gastvrijheid)
Op het net las ik het verslag van een joodse bezoeker (David Blumenthal) die in het jaar 1968 als gast 8 weken heeft doorgebracht in dezelfde kibboets. De man beschrijft daarin zijn gesprekken met de leidende figuur in de kibboets, een man die ik tijdens de maanden dat ik er heb gewoond nooit heb gezien - laat staan gesproken.
Alles wat ik weet is dat we moesten werken - ik in een fabriek waarin een norse opzichter elk contact met joodse meisjes onmogelijk maakte ('assimilatie' is nog altijd een doodzonde in de staat Israël) - en dat we verder onszelf maar moesten zien te vermaken in onze glorieuze pioniershut.
Ik heb de glorie van het pionierschap geen enkel moment gevoeld. Ik ben daar ook te nuchter voor. Als iets onbewoonbaar is, zo redeneer ik met mijn nuchtere hoofd, dan moet het tegen de vlakte. En dan ga je daar niet een bord op timmeren met daarop de cynische tekst 'gastenverblijf'.
Vandaar dan ook dat wij onszelf (zie de foto hiernaast) als vorm van stil protest hebben uitgedost als Arabier, een symbool van uitstoting en verworpenheid (de Arabier als vijandige ander), maar ook een positieve oproep: "Haal eindelijk eens de Arabische cultuur in huis!"
Niet de Islam natuurlijk, want dat is maar een deel van de Arabische cultuur, nee, de open, anarchistische wereld van gastvrijheid en liefde voor alles wat anders is, een wereld, die door de wetten stellende Islam aan banden is gelegd.
Gastvrijheid is het tegendeel van vreemdelingenhaat. Het joodse woordje 'Goj' bestaat niet in een wereld waarin de ander altijd een gast mag zijn. Zodra je het woordje gast gaat vervangen door vreemdeling ('goj') laat je zien dat je de vijand bent van een liberale ontmoetingscultuur.
Een gast, dat wilde ik zijn, maar zonder iets te vragen werd me een heroïsche muts op het hoofd geplaatst: ik, getransformeerd tot bewoner van een glorierijke, oude hut...
Ik geef toe dat ik als vijand van elke vorm van pioniersdenken (iets moeten ontginnen in de wildernis is een schrikbeeld voor mij..) een verwend heerschap ben. Behoorlijk decadent dus, gesteld op luxe en comfort, hetgeen tot gevolg heeft dat ik niet in staat ben het kwaad van de pioniershut - waar ik stikte van de hitte en het ongedierte - te relativeren.
"Ja...", zegt de rabbi uit het vorige blogje dan, "het is een vorm van kwaad dat je moet zien als een illusie", maar daar ben ik het toch echt niet mee eens, omdat het alleen dan een illusie zou zijn geweest wanneer het een vrije keuze was geweest, een vorm van spel dus, maar dat was het duidelijk niet, en daar komt bij dat in het denken van de rabbi er altijd uitzicht moet zijn op licht, maar dat licht was veilig opgeborgen in de bungalows van de vaste kibboetsleden en voor ons niet toegankelijk.
En dan kan je wel zeggen: Goh, wat ben jij een zure vent, maar dan eis ik toch echt als gast mijn kopje koffie op, met een paar grote scheppen suiker erin, zodat alle zuur uit de mij opgedrongen 'pionierswereld' kan worden weg gefilterd...
Pioniers, mijn hemel... Het besluit om naar Israël te gaan vloeide voort uit het verlangen van een groep Utrechtse studenten een gastbezoek te brengen aan een socialistische Israëlische kibboets. Er werden ons tijdens een voorlichtingsprogramma ook geen pioniers getoond, maar mooie plaatjes van dansende en lachende jongens en meisjes - en op niet een van die plaatjes zag je een vervallen, depressieve stemmingen oproepende oude hut.
Ons probleem was waarschijnlijk dat in juni 1967 een oorlog uitbrak (de befaamd geworden 'Juni-oorlog') zodat het merendeel van de ingeschreven studenten besloot af te zien van het voorgenomen bezoek.
Het resultaat was dat het kleine uitgedunde groepje studenten dat overbleef door de kibboetsadministratie niet meer als 'relevant' werd gezien. Toen we aankwamen was er dan ook niemand om ons te ontvangen en na uren wachten in de zinderende hitte werden we uiteindelijk door een anoniem persoon verwezen naar een behuizing die door de klagers onder ons werd gezien als 'een concentratiekamp'.
Ik denk er dus met weinig plezier aan terug en die negatieve houding vloeit vooral voort uit het gevoel bedrogen te zijn - uitgenodigd worden, mooie beelden voorgeschoteld krijgen, en dan terecht komen in een wereld die in je door teleurstelling benevelde ogen weinig meer is dan een modderput.
Op zo'n manier relativeer je het kwaad niet, geef je mensen geen uitzicht op een betere toekomst.
Relativering zou best mogelijk zijn geweest, wanneer de anderen de rotzooi met je wilden delen. Samen problemen ervaren kan solidariteitsgevoel oproepen, de wil de boel zonnig te kijken, elkaar opbeuren, maar wanneer je in een oude hut zit, en je kijkt om het hoekje en je ziet de hoofdbewoners in mooie villaatjes wonen, dan komt de ouwe mopperkont in jezelf tot leven en als een soort Job op de mestbelt kan je weinig anders meer doen dan zeuren en klagen - vooral ook omdat die gasten die de glorie van de pioniers bezongen (Amerikaanse Mennonieten) op alle mogelijke manieren voorgetrokken werden.
Alleen al het feit dat zij - de pioniersbewonderaars - maar een paar uren hoefden te werken, terwijl wij - als gasten - de volle acht uur onze plicht moesten doen...
Ze hadden wel goede Amerikaanse sigaretten, de Mennonieten. En omdat ze eigenlijk erg aardig en op een ronduit sullige manier goeiig waren, kon ik alle rotzooi die ik gratis in een klein winkeltje op mijn kibboetsbonnetjes kreeg met ze ruilen. Wat in mijn ogen rommel was, was in hun ogen bijzonder waardevol: iets om trots te tonen aan het thuisfront...
Waaruit ik de conclusie trek dat kwaad relativeren beter lukt in een omgeving waarin mensen niet uitgekookt zijn en niet de wil hebben je te belazeren.
Hetgeen heel concreet betekent dat de rabbi uit het vorige blogje, de man die zijn toehoorders het Messiaanse denken bij wil brengen, waarschijnlijk nooit zichzelf gezien heeft als 'een Arabier in de kibboets', zo eentje dus die erg trots is en het schenden van het Arabische principe van de gastvrijheid als iets bijzonder oneervols ervaart...
"In het verlengde van een eeuwenoude angst voor assimilatie vormt het tegengaan van huwelijken tussen joden en niet-joden in Israël nu een officiële beleidsprioriteit, schrijft Thomas von der Dunk. 'Raciale en religieuze Apartheid zijn hierbij een nauwe verbintenis met elkaar aangegaan.'
Citaten: "Er is grote onrust ontstaan, sinds bekend is dat in een bevriende natie het ministerie van onderwijs een roman, waarin een joodse vrouw op een niet-jood verliefd wordt, op scholen verbiedt. Het hoofd pedagogiek, aldus de NRC, verklaarde dat dit noodzakelijk was om 'de identiteit en de afkomst van leerlingen in elke sector in stand te houden'. Jongeren hebben een neiging tot romantiseren en missen daardoor de systematische blik, waarbij zij vergeten dat 'intieme relaties tussen joden en niet-joden de afzonderlijke identiteiten bedreigt'.
Nee: dit zijn geen teksten uit Teheran, mocht U dat denken. En evenmin heb ik een bericht over onze oosterburen van zomer 1933 in de tegenwoordige tijd omgezet. Het geciteerde stukje van 2 januari handelt over het hedendaagse Israël, dat zich hier kennelijk de geest van de Neurenberger Wetten eigen heeft gemaakt."
Een gemengd huwelijk is in Israël niet mogelijk, omdat het burgerlijk huwelijk er niet bestaat: elke echtverbinding, ook die van seculiere Israëli's, is aan het oordeel van orthodoxe rabbijnen onderworpen. Die hebben de gelijkheid van man en vrouw zelfs nog heel wat minder hoog dan de SGP in het vaandel staan, wat regelmatig tot religieuze vormen van krankzinnigheid leidt.
wim duzijn - new age astrologie - zwolle - nederland
If I used unauthorized your picture or drawing.
Please let me know and I will delete it or make a link
to your website or otherwise, if you wish...
Zoals de foto's hierboven en hiernaast laten zien heb ik het kibboetsleven niet kunnen beleven en ervaren als 'vertegenwoordiger van een uitverkoren volk', of, zakelijker gesteld, als 'gelijke van de autochtone bewoners'. We werden namelijk ondergebracht in primitieve barakken die verstoken waren van elk modern comfort...
Ik heb de glorie van het pionierschap geen enkel moment gevoeld. Ik ben daar ook te nuchter voor. Als iets onbewoonbaar is, zo redeneer ik met mijn nuchtere hoofd, dan moet het tegen de vlakte. En dan ga je daar niet een bord op timmeren met daarop de cynische tekst 'gastenverblijf'.
Pioniers, mijn hemel... Het besluit om naar Israël te gaan vloeide voort uit het verlangen van een groep Utrechtse studenten een gastbezoek te brengen aan een socialistische Israëlische kibboets. Er werden ons tijdens een voorlichtingsprogramma ook geen pioniers getoond, maar mooie plaatjes van dansende en lachende jongens en meisjes - en op niet een van die plaatjes zag je een vervallen, depressieve stemmingen oproepende oude hut.