Dat christenen, joden en moslims hun Perzisch-astrologische afkomst verloochenen valt louter en alleen terug te voeren op de onwil van die religieuze groeperingen het gevecht met het dualisme (dat in de leer van Zoroaster als evident gegeven wordt geaccepteerd) aan te gaan.
Tegenover het dualisme wordt niet de heel makende rechtvaardigheid geplaatst - want religieuze mensen willen niets heel maken - maar de tegenpool van de heelmaker, een duistere anti-God, die door gnostici 'demiurg' wordt genoemd en die in de mystieke leer van de Perzische profeet Zoroaster wordt aangeduid met de naam AHRIMAN, de tegenpool van de rechtvaardige AHURA MAZDA - maar tegelijkertijd ook diens gelijke, die alleen daarom niet in staat is in anderen broeders te zien omdat hij zich blindelings heeft overgeleverd aan het egoïstische verlangen naar macht.
Ahriman is vanwege dat blinde machtsverlangen de aartsvijand van de rechtvaardige Ahura Mazda, een vijand die niet vernietigd kan worden, omdat Ahriman tegelijkertijd de gelijke is van Ahura Mazda, een gegeven dat thuishoort in het holistische wereldbeeld van de astrologie, maar dat ontkend wordt door fundamentalistische gelovigen (en anti-gelovigen), die door hun blinde onderwerping aan het kwaad-scheppende dualistische machtsdenken voortdurend bewijzen dat ze in diepste wezen uiterst ouderwetse stenen-tijdperk-denkers zijn: mensen die altijd proberen een 'goede' wereld op te bouwen ten koste van slecht gemaakte anderen.
By the time of Darius the Great (549 BC - 485/486 BC), the Persian empire was clearly in favour of Zoroastrianism. Darius declares in one of his inscriptions that:
"A great God is Ahuramazda, who created this earth, who created yonder sky, who created man, who created happiness for man, who made Darius king, one king over many, one lord over many" (Wikipedia)
La Chaim - Op het Leven
Hoewel joods-nationalistische fundamentalisten weinig anders doen dan andere mensen achtervolgen met chagrijn, moralistische onzinpraat en valse verdachtmakingen, activiteiten die alleen maar de bedoeling hebben de gedemoniseerde ander zijn levensvreugde af te pakken (een gedragsvorm die volgens het Zoroastrisme bij de kwade God Ahriman behoort), daar verwijst volgens sommige, minder chagrijnige ateurs, het feest van Purim (zie foto hierboven) naar wat de Zoroastrianen de drie goddelijke deugden noemen: 'goede woorden, goede daden en goede gedachten': niet kiezen dus voor negativiteit en ontmoediging van anderen, maar kiezen voor een positieve (Zonnige) kijk op het leven.
De uitdrukking L'Chaim - Op het leven vertegenwoordigt die zonnige, Zoroastriaanse kant van het Judaisme, een kant die zelden wordt getoond door al die fanatieke God-hatende moralisten, die voortdurend op zoek zijn naar 'de duivel'...
Ayeleth Haschachar &
de relativering van het kwaad
kort na de befaamde juni-oorlog bracht ik 3 maanden door in de kibboets Ayeleth Hashahar
Dat joods wijsheidsdenken niet een automatische keuze voor zionistisch-Ezraistisch machtsdenken hoeft te zijn (de merkwaardige koppeling van 'god' of 'goddelijke verlichting' aan de inhoudsloze, andere mensen buitensluitende, abstractie 'joods volk') bewijzen de tekstfragmenten hieronder, waarin de Israëlische bijbelgeleerde Francis Nataf verwijst naar een bestaansvisie die op een welhaast gnostische wijze het kwaad relativeert.
Er wordt weliswaar gesproken over een Messiaans toekomstbeeld dat gekoppeld wordt aan 'joodse' boeken en de onvermijdelijke 'joodse staat', een begrip dat met op universalisme gericht wijsheiddenken weinig te maken heeft, maar dan wel op een filosofische wijze, die als voordeel heeft dat er een wereld wordt geschapen waarin geen ereplaats wordt toegekend aan religieuze dwingelanden, juist ook omdat er wordt gekozen voor rust en geleidelijkheid, waar zionistische nationalisten op een dwingende wijze de hele wereld (inclusief God) willen veranderen - en zelfs onderwerpen...
Ik wijs er hier op omdat ik in deze Ahrimanblogjes site de stelling verdedig dat het de taak van wijsheiddenkers is 'het kwaad' rationeel te benaderen - en daardoor te demystificeren.
Het kwaad, met andere woorden, bestaat, maar het kan overmeesterd (dus niet vernietigd) worden, mits men 'de meester' in staat stelt meester te zijn.
En dat is het probleem dat joodse fundamentalisten (ook diegenen die zichzelf 'wijs' noemen) nooit zullen oplossen, omdat zij niet willen inzien dat het afstandelijke woordje 'meester' (leraar, heer, kluizenaar, maar vooral begrenzer) de ontkenning is van het ontgrenzende, alle besef oplossende tribalistische woordje 'joods volk', dat als verwijzing naar groepsegoïsme bevorderend collectivisme de dood is van het afstandelijke filosofisch-relativerende denken.
Echte ernst dient nooit het valse, beperkende groepsideaal. Echte ernst schept ruimte via relativering. Echte ernst verwijdert alles wat onnodig en overbodig is, en probeert via begrenzing en vereenvoudiging levensruimte te scheppen voor zoveel mogelijk mensen...: denk aan de Egyptische prins Aaron, die tegenover de strenge wetgever Mozes, die op wrede wijze absolute gehoorzaamheid eist, de levensvreugde van de Egyptische godin Hazor plaatst... L'Chaim dus - liefde voor het gouden kalf (een Zon-Venus-symbool), dat in een filosofische wereld niet het wrede, vals-moralistische machtsdenken symboliseert, maar de wil mensen hun recht op vrijheid, leven en geluk terug te geven..
"Thomas Jefferson schreef in de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring uit 1776 dat de mens van de Schepper het onvervreemdbare recht had gekregen op 'life, liberty and the pursuit of happiness' ('leven, vrijheid en het streven naar geluk') en dat elke overheid die rechten moest waarborgen." (James Kennedy, Trouw 17-3-2018)
Rabbi Francis Nataf: Het Boek van Esther
Ayeleth Hashahar & de geboorte van het licht
"Het is geen toeval dat het Purim-feest wordt gevierd in de maand Adar, een overgangsperiode van de winter naar de lente. De joodse rabbijnen (Chazal) verwezen mogelijk naar dit gegeven toen ze het Esther-personage in de bijbelverhalen identificeerden met de Ayelet haShachar - de morgenster, de ster die het begin aangeeft van de overgang van nacht naar dag. Die dagelijkse overgang loopt thematisch parallel met de overgang van winter naar lente ...
Het Boek van Esther verduidelijkt de spirituele boodschap van de overgang naar de lente. We zien een strijd tussen twee aan elkaar tegengestelde wereldbeelden, binnen de grenzen van een alles overkoepelende middenwereld.
De twee extreme werelden worden vertegenwoordigd door de naties Amalek en Yisrael, en de middenwereld is het Zoroastriaanse Perzië.
Alle drie willen ze het probleem van het kwaad aanpakken (theodicee probleem). Ze vragen zich af waarom het kwaad gebeurt als God goed is.
Het zoroastrianisme behandelt het probleem door te zeggen dat er eigenlijk een tweede god is (Ahriman) die verantwoordelijk is voor het kwaad.
Amaleks benadering is het ontkennen van de goedheid van God: er bestaat geen orde, de wereld is chaos en de enige zinvolle keuze is daarom jezelf te richten op overleven, jezelf handhaven ten koste van alles.
Israël tenslotte kiest voor de ontkenning van het bestaan van het kwaad. Het kwaad (stelt onder meer R. Akiva) is een illusie.
De maand Adar en het daarbij behorende Purimfeest toont de juistheid aan van de joodse wereldvisie. Waar de Zoroastrianen wijzen op het kwaad dat altijd blijft bestaan (de kwade God is net zo eeuwig als de goede God), daar wijst het feest van Purim naar de lente, de geboorte van het licht - de onvermijdelijke overgang van het donker naar het licht.
Rav Dessler stelt dat wanneer de oude wijzen ons vertellen dat we moeten kiezen voor levensvreugde, we die oproep moeten zien als een keuze voor een geestelijke bescherming tegen alles wat ons negatief wil maken.
Het lijkt erop dat dit in feite de boodschap van de morgenster is, de Ayalet haShachar.
Net zoals de ochtendster het eerste teken is van het proces dat ons van de nacht naar de dag brengt, zo is Adar een proces dat ons van de winter naar de lente brengt ....
De oude wijzen stellen dat dit de weg is naar de ultieme verlossing - het is een proces dat langzaam begint; een proces dat ons in staat stelt geleidelijk ons voor te bereiden op de spirituele grootsheid van de dagen van de Messias..."
Ishtar & Geestelijke Verlichting
Wat het betoog hierboven zwak maakt is de koppeling van het woordje 'licht' aan het duistere begrip 'jood' en 'joodse messias', begrippen die geen ruimte scheppen, maar de wereld reduceren tot een klein, heilig eilandje in een zee van onbeduidend gemaakte anderen.
Wat er ook verandert in de wereld, orthodoxe uitleggers blijven zich hardnekkig vast houden aan een historische interpretatie van het boek. Zij zien naast de verklaring van de oorsprong van het Poerimfeest ook Gods beschermende hand over 'het Joodse volk' als boodschap, een goddelijke ingreep die voor de mensheid als geheel volmaakt betekenisloos is, omdat de mensheid heel simpelweg een God nodig heeft die van alle mensen houdt...
Moderne (onafhankelijke) historici maken zich los van de beperkingen die joods-Israëlische geleerden zichzelf opleggen. Zij stellen dat het woordje "Esther" verwijst naar een pre-Israëlische godin: Esther is Aramees voor "Ishtar" (Venus), de belangrijkste Babylonische godin. "Mordekai" - een ander woord dat in het verhaal voorkomt - zou de Hebreeuwse vorm zijn van "Mardoek" (Jupiter), de Babylonische hoofdgod.
"Haman" komt van "Hamman", de naam van de Elamitische oppergod, en "Zeres" is evenzo de naam van Hammans goden-vrouw "Kirisha".
Het boek Ester is volgens hen een allegorie voor de Babylonische overwinning op "Elam", waarin de Babylonische goden de Elamitische goden in Shushan vervangen.
Die interpretatie kan - juist omdat ze in dienst staat van de filosofische wil naar relativering - mensen weer in contact brengen met de ruimte scheppende bronnen van het religieuze denken: Perzië, Babylon, Egypte en ook Rome, wereldrijken, die nooit de geestelijke kleinheid en verkleining tot God hebben uitgeroepen.
