Wie niet denken wil
moet machtig zijn
weblogjes 2002


Is geloof prijsgeven gemakkelijk?

Twin Towers Of Horror
Tandeloze Zoogdieren
Geen gejammer, geen gezeur
Marcel van Dam & Het Anti-Fortuynisme
Israel Wil Muren Bouwen
De Jood Als Eeuwige Krijgsheer
Sylvester Stallone: Gevoelige Kreeft in rauwe Rambo-jas
Het Noodlot kan niet uitgeschakeld worden
Op weg naar een rechtse eenpartijstaat
Universal Declaration Of Human Rights
Kofi Annan: Ridder van de droevige figuur
Saoedische Eenvoud


Twin Towers Of Horror
Azmi Bishara, Al-Ahram Weekly, febr 2002

Since 11 September, the US president, by default and with a fair amount of arm-twisting, has become the world's leading authority on terror.
And he has divided the world into good and bad: The good guys (anti-terrorists) are fighting the bad guys (terrorists).
Ironically, this is just the kind of attitude that fundamentalists (literally) would kill for. This is the universal rift they always preached and fantasised about: an infantile, untenable, and racist moral dichotomy has become a thriving, globally sponsored, earth shattering policy.

In the past, only fundamentalists and Israeli politicians prayed for this totally idiotic war of good against evil to materialise.
Former Israeli Prime Minister Netanyahu, when he was still Israel's young, ambitious emissary to the United Nations, tried, and failed, to get this mad point across. Now, he and the likeminded from across the political and cultural divide need not worry.
As an occupying country, Israel has a vested interest in depicting its quest to oppress another nation as something else, something detached from reality, preferably a mythological fight against terror.
The oppression of national movements, colonialist doctrinaires have always attempted to prove, is in the general good of humanity. The natives are often portrayed as somehow genetically violent, inherently dangerous, and ethnically deranged.
The quarrel, therefore, is not about land stolen from its true owners. It is about values, of which the natives have none.
This is racism at its finest, and it has just been globally packaged, promoted, and acted upon.

Azmi Bishara (born 22 July 1956) is a Palestinian-Israeli public intellectual, political philosopher and author. Born in Nazareth, Israel, his political activity began when he founded the National Committee for Arab High School Students in 1974. He later established the Arab Students Union when at university. In 1995 he formed the Balad party and was elected to the Knesset on its list in 1996.

The Axis of Evil - ofwel: Arabieren Zijn Irrelevant
Ahmed Abdel-Halim, Al-Ahram Weekly - febr. 2002

In 1993, shortly after coming to power, Bill Clinton announced a new policy towards the Middle East. An important component of this policy was what Clinton termed dual containment, which was summarised as follows:
instead of pursuing the old policy towards Iraq and Iran, which was based on strengthening one of the two parties with respect to the other, the US's new policy aimed to put both countries in a single basket and weaken them together.
Of course, no one was deluded as to what the purpose of this policy really was: safeguarding Israel's strategic superiority over the entire Middle East.
In this respect, at least, Bush's inclusion of Iran and Iraq in his "axis of evil" follows established American tradition.

Tandeloze Zoogdieren
Commentaar Wim Duzijn 2002

In het Midden-Oosten bekogelen zich religieus noemende mensen elkaar op een volstrekt wilekeurige wijze met de begrippen 'goed' en 'slecht'. Weten wat religie in wezen is begrijpen ze blijkbaar niet.
Religie (beter gezegd: religiositeit) verwijst naar de band die mensen willen onderhouden met principes die spiritueel zijn.
Religie verwijst naar God, en iedereen weet dat God niet op de aarde woont, niet in de grotten van Afghanistan, niet in Jeruzalem, niet in Rome en ook niet in Mekka.
Toch doen we net alsof God wel op aarde woont, en juist omdat we zomaar beweren dat we weten waar God woont maken we elkaar het leven onmogelijk.
Je hebt mensen in het Westen die zichzelf 'agnosticus' noemen. Ze weten zogenaamd niets, maar ze weten wel dat de God van George Bush in Washington woont en dat hij de machtigste God van de wereld is.
Daarom noemen ze zichzelf waarschijnlijk ook' agnosticus', want wat niet weet wat niet deert - dat zeiden alle orthodox-religieuze grootmoeders eeuwen geleden al tegen hun kleinkinderen en dat zeggen nu die mensen die zichzelf intellectueel noemen tegen elkaar.

Wat niet weet wat niet deert, wat betekent dat?
Dat betekent dat je de mensen dom moet houden, dat ze je alleen die informatie geeft, die je in staat stelt je ouwewijvenideologie overeind te houden.
Wat we dus nodig hebben zijn denkers die niet langer hun betogen uit de ouwe sok van hun grootmoeder tevoorschijn toveren, maar uit de aan het werk gezette grijze hersencelletjes in hun hoofd.
Wanneer dat gebeurt dan gaan mensen op zoek naar informatie, niet de paar kleine regeltjes die ideologiegebonden (Westerse) correspondenten de lezers af en toe schenken, regeltjes waaruit alleen maar de onwil spreekt Arabische intellectuelen serieus te nemen, nee, informatie die een multicultureel karakter draagt.
Die informatie wordt ons onthouden. We hebben de mond vol over een multiculturele samenleving, maar wanneer we echt dat woord serieus zouden nemen, dan zouden we ons inspannen om mensen aan te trekken die weten dat cultuur geen dommemanspraat is.
Het is leuk om een donkere columnist aan te trekken - gauw met de zwarte kurk het gezicht nog een beetje bijkleuren graag - maar als zo iemand niet weet wat cultuur is, dan kun je hem in een multiculturele samenleving missen als kiespijn.
Wie de buitenlandse Arabische internetbladen leest, die ontdekt dat daar mensen aan het werk zijn die zeer intelligent en goed geÔnformeerd zijn en die daarenboven ook nog het vermogen bezitten hun gedachten goed onder woorden te brengen.
In Nederland stikt het van de Arabische vluchtelingen die allemaal gevlucht zijn voor de terreur van wat zij noemen 'kwade ideologische stelsels' en je zou dus verwachten dat die allemaal veel en veel intelligenter zijn dan de 'aangepaste zielen' die zijn achtergebleven in die slechte landen.
Het tegendeel is het geval.
Als onafhankelijk waarnemer kan ik alleen maar concluderen dat de intellectuele bagage van de gemiddelde 'allochtone schrijver' bedroevend klein van inhoud is.
Je zou verwachten dat mensen die zo kritisch zijn dat ze een gevaar gingen vormen voor de machthebbers in eigen land in ons land nog kritischer zijn - met andere woorden, je verwacht dat ze hier hun tanden laten zien.
Tot nu toe heb ik weinig tanden gezien. Je krijgt het idee dat elke vluchteling die in Nederland arriveert onmiddellijk een afspraak maakt met de tandarts. "Dokter, alle tandjes trekken graag en zo snel mogelijk!"
En de dokter pakt de tang en hupsakee: Operatie gelukt. Alles onder het motto dat wie vrij wil zijn tandeloos door het leven dient te gaan!

Geen gejammer, geen gezeur
Over de multiculturele samenleving
Recalcitrant commentaar van Wim Duzijn, 2002

Ik zoen niet snel buitenlandse mannen. Je weet nooit wat je in huis haalt, zeg nou zelf, en voor je het weet zit je met een grote tulband op je hoofd een kopje Arabische koffie te drinken in een omgeving die wel vreemd of 'allochtoon', maar niet gewoon mag worden genoemd..
Heb jij wel eens geproefd wat dat is: "Arabische koffie..."?
Niemand weet wat Arabische koffie is en de Arabische schrijvers in ons land vertellen je daar nooit wat over, terwijl ze toch allemaal over 'multicultuur' zitten te praten en over wat al niet meer.
Soms denk ik wel eens bij mezelf: "Weet de gemiddelde Arabische schrijver wel wat dat is, een multiculturele samenleving?"
Ik weet het wel: Dan ga je voor de typemachine zitten en dan ga je de lezer haarfijn uitleggen wat Arabische koffie is. Dat is multicultuur. Anderen inwijden. Uitleggen wat dat is, 'jouw cultuur'.
Nu is het zo dat een vent een idiote tulband of een ander raar hoofddeksel opzet en dat-ie je vervolgens een racist gaat zitten noemen als je hem uitlacht.
Zoiets snap ik niet. Waarom zou ik niet mogen lachen als een vent iets idioots op zijn hoofd zet? Ze lachen je toch ook uit wanneer je als jongen een rok aantrekt of je lippen verft?
En waarom doen ze dat? Omdat ze dat vreemd vinden. Zoiets doe je niet, zegen je, je lippen verven als jongen. Dan ben je niet een nette conservatieve jongen. En het woordje conservatief betekent dan meestal weinig meer dan bekrompen, ouderwets en aangepast moeten zijn, zodat iedereen die schijt heeft aan ouderwets zijn hun wereld wordt uitgewerkt.
En kijk, juist omdat zulke conservatieve mensen, mensen die voortdurend zeggen dat je niks veranderen mag in het leven, nooit iets progressiefs zullen bewerkstelligen, kun je ze moeilijk vrienden van 'de cultuur' noemen.
Verstarde conservatieven, mensen die hun denkbeelden in beton gegoten hebben, staan dan ook niet voor cultuur, maar voor het star vasthouden aan een gesloten wereldbeeld waarop zij het woord 'cultuur' geplakt hebben, en dat is natuurlijk wat anders dan cultureel bezig zijn.

Iedereen praat over cultuur, maar wanneer je de gemiddelde voorbijganger vraagt: "Wat is dat cultuur?", dan staat hij of zij met de mond vol tanden.
Hun zogenaamde cultuur is meestal weinig meer dan mensen die iets willen veranderen het leven en werken onmogelijk maken.
Hun cultuur is een gestold geheel van normen en waarden, dat ten doel heeft de aangepaste mens alles te geven, ten koste van de onaangepaste mens.
Ouderwetse conservatieven zijn mensen die op een bepaald moment in de geschiedenis een fotografische opname hebben gemaakt van de wereld en die vervolgens die foto tot eeuwige waarheid uitroepen.
Wat we multicultuur noemen is daarom vaak weinig meer dan een tafeltje waarop we een aantal foto's plaatsen, bewegingloze plaatjes van leven dat terug gebracht is tot een momentopname.
Ik kan me die tafeltjes nog herinneren van heel vroeger, toen ik als kind bij mijn opoe op bezoek ging. Zo noemde je je grootmoeder toen. Nu zeggen ze oma, toen zeiden ze opoe, een term die een beetje onsympathiek klinkt, en die daarom overduidelijk verwijst naar dat ouderwetse tafeltjes met de in zilveren lijstjes gevatte fotografische prentjes er op.
Als kind ga je op de grond zitten. Wat moet je anders?, je hangt er toch maar een beetje bij, ze hebben je achter op de bagagedrager gezet, 'fijn naar opoe', en je arriveert vanzelf op de plek waar je uit jezelf nooit naar toe gelopen zou zijn: het huis van opoe dus.
Je kin rust op de rand van de tafel. Je ogen glijden van de ene foto naar de andere.
Multicultuur noemen ze dat nu. Vroeger was het poppetjeskijken. Want zo beschouwde ik die verzameling afdrukken van mensen die ik nauwelijks kende.
"Dat is je neefje Hans.." Leuk, neefje Hans. Hans speelt in de zandbak. Maakt een kasteel van zand. De idioot. Ik maak nooit kastelen van zand. Onzin. Die worden na voltooiing immers onmiddellijk stukgetrapt. Belachelijk. En dat noemt zich je neef. Flauwekul voor ouderwetse mensen.

Multicultuur is niet altijd even leuk. Dat ontdek je als je kind bent. Dan kijk je naar een tante die een belachelijke wijde zakjurk aanheeft. Grote god. Wie is dat? Dat is tante Antonia. Wat een kutnaam. Antonia. Dan kun je beter dood zijn. En die jurk. Geen gezicht. Nee, dan een oom die een tulband draagt - dat is andere koek.
Toen ik jong was hadden we nog geen donkere omen. Ja, zwarte piet, maar die was niet goed snik. "Zijn hier nog stoute kinderen?" Ja hoor, die zitten een potje te trekken op de plee. Maar dat mag je niet zeggen van Sinterklaas. Want kleine kinderen trekken niet. Hadden ze gedacht... Mooi niet waar dus.
En naast tante Antonia staat Ome Jan. Nou, omdat 50 procent van de mannelijke bevolking in Nederland Jan heet, daarom kun je maar beter niet naar die foto kijken. Dan zeg je: "Ik had een oom die heette Jan". En dan iedereen antwoorden: Ja, ik ook, ik ook, ik ook. Gruwelijk. Om te sterven van ongeluk. Pats. Boem. Op de grond.
"Wat doe je nou?", vraagt opoe. Sorry hoor, grootmoe, mijn kin gleed van de tafel. En nou is er nog een foto omgevallen ook. O, dat is neef Henk. Nou, die is toch hartstikke gek. Niks aan verloren dus.

Wie veel ooms en tantes heeft, en een bazige opoe die alle kleinkinderen wil zien, raakt al snel af van het idee dat multicultuur iets bijzonders is. De een is debiel, de ander heeft een grote harige wrat op de kop, weer een ander gaat nooit naar de kapper, en als je een volledig prentje van de club wil maken dan kun je alleen maar concluderen: "Een gekkenhuis meneer, waar alles aanwezig is, behalve de psychiater die met een grote doos vol kalmeringspillen de ronde doet.
Je moet in een multiculturele samenleving de boel verdoven. Dan ligt iedereen op apagapen en dan hebben we eindelijk rust...
Tenzij de luitjes de moeite nemen eens een keer wat te veranderen. Want die goedkope lijstjestroep op een ouderwetse tafel met een wit gehaakt kleed er op, daar kun je als naar vrijheid verlangend kind niks mee beginnen.

Wie een vrije samenleving op wil bouwen moet streven naar beweging. En dat is nou precies wat de uit Iran geÔmporteerde schrijver Kader Abdollah in zijn Volkskrantcolumn van 18 februari ook zegt:
"Ooit was de islam een revolutie", zegt hij, "La elaha ella allah", die leus woei opeens als een frisse wind over de aarde.
Kader Abdollah valt de moslims in Nederland aan omdat ze zich verschanst hebben in een onaantastbaar bolwerk van religieus gelijk, waar verder niets over gezegd mag worden. Cultuur is geen verandering, revolutie, nee, cultuur is het verdedigen van je eigen onaantastbare gelijk.
Wanneer Pim Fortuyn zegt dat de islam niet vooruitstrevend genoeg is (Pim gebruikt het woord 'achterlijk'), en te weinig rekening houdt met veranderde inzichten in de wereld, waardoor men zichzelf opsluit in een monocultureel gedachtenbolwerk, dan heeft hij volgens Kader Abdollah gelijk.
De islam is een klok die zichzelf stil heeft gezet. Niemand durft dat te zeggen. Pim Fortuyn wel. Daarom is het wel goed dat hij kritiek uit. Hoewel de motieven van Pim Fortuyn onzindelijk zijn. Zijn kritiek staat niet in dienst van de vrijheid maar van de onvrijheid. Fortuyn, stelt Kader Abdollah, praat niet met zijn mond, maar met zijn kont.
Dat kan, ik had vroeger een broertje dat kampioen scheten laten was. Dan lag-ie in bed, in een kamer waarin (helaas) ook mijn bed stond opgesteld, en dan ging hij schetenliedjes zingen.
Nou, dat was lachen geblazen dus, om over de ondraaglijke stank maar niet te spreken...
Scheten laten heb ik nooit kunnen zien als een vorm van cultureel gedrag. En toch had hij bijzonder veel succes bij vriendjes van me, die het heel apart vonden: zo'n stinkend schetenliedje.
Smaken verschillen, zeggen we in dat geval, en dat is wat moslims veel te weinig doen. Die doen net alsof er maar een smaak bestaat: hun smaak.
Hebben zij nooit schetenlatende broertjes gehad? Dat kan ik me niet voorstellen. Moslimjongens hebben toch ook een kont? Ja, daar praat je niet over, zeggen ze dan, maar waar moet je dan over praten? Over de vreemde manier waarop ze hun gebeden plegen te verrichten?
Ik zie niet in waarom je niet gewoon op een stoel kunt zitten. In de katholieke kerk hadden ze vroeger geen stoelen of banken, maar strafbanken. Dan maakten ze de zitting heel smal, zodat je eigenlijk steeds met je billen op zo'n scherpe rand zat te dansen. Als kind schuif je dan steeds heen en weer. En dan vragen ze: "wat doe je toch?", en dan fluister je: "ik krijg een zere kont!" Maar ook dat mag niet gezegd worden. Daarom was de kerkgang bij mij al snel afgelopen. Aan zelfkwelling doe je niet. Dat is geen cultuur.

Maar wat is dan wel cultuur. Kader Abdollah geeft een duidelijk antwoord: Kritisch zijn, vragen stellen, twijfel zaaien..."
"Wij, degenen die ons huis verlaten hebben, moeten ons eigen culturele erfgoed durven te bekritiseren. Dat is de wet van de immigratie. Als wij dat zelf doen blijft er geen ruimte voor Pim Fortuyn over."
Het lijkt het intrappen van een open deur, maar meer dan lijken is het ook niet. De moslimcultuur is momenteel een gesloten cultuur: een monocultuur. En een multiculturele samenleving eist dat je de ramen opengooit.
Hetzelfde geldt natuurlijk voor het jodendom dat streeft naar een joodse monocultuur. IsraŽl moet een joodse monocultuur zijn. Het ergste wat joden kan overkomen is mensen die pleiten voor de multiculturele samenleving. Dat zijn misdadigers die opgehangen moeten worden.
Kader Abdollah's advies aan de joden is duidelijk: De bijbel en de koran zijn mooie boeken, wanneer je ze als studiemateriaal gebruikt, materiaal dat je aan het denken zet. Zodra je die boeken als wet gaat gebruiken richten ze zich tegen je en verlies je alles waar je ooit als zoeker naar waarheid en gerechtigheid voor hebt gevochten.
Geen gejammer en gezeur dus, wanneer je wordt aangevallen. Wanneer Pim Fortuyn je achterlijk noemt moet je niet jezelf beroepen op je recht achterlijk te zijn. Nee, je moet, wanneer je tenminste cultuur wilt bedrijven.., bewijzen dat je in staat bent jezelf te veranderen, zodat je via je gedrag aan kunt tonen dat je helemaal niet achterlijk bent.
Kinderachtige welles-nietes-spelletjes voeren je overal naar toe, behalve naar een wereld die 'cultureel' genoemd kan worden.

Zwolle, 18 februari 2002

Nawoord 2002
Op 6 mei 2002, negen dagen voor de Tweede Kamerverkiezingen waar de Lijst Pim Fortuyn aan deelnam, werd Pim Fortuyn op een parkeerterrein van het Audiocentrum op het Media Park in Hilversum vermoord door de linksradicale milieuactivist Volkert van der Graaf. De dader werd vrijwel direct na de moord gearresteerd. Hij werd later veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 jaar. De moord veroorzaakte veel ophef in binnen- en buitenland en maakte een discussie los over de vrijheid van meningsuiting. Er deden tevens verscheidene complottheorieŽn de ronde, waarover diverse boeken en documentaires zijn verschenen.
Fortuyn werd op 10 mei na een requiemmis in de kathedraal van Rotterdam onder massale belangstelling begraven op de begraafplaats Westerveld in zijn geboorteplaats Driehuis. Op 20 juli 2002 werden de stoffelijke resten van Fortuyn herbegraven in een praalgraf in Provesano in ItaliŽ, waar Fortuyn een vakantiewoning bezat.


De Koran wijst religieuze monoculturen af

"De Joden en de Christenen zeggen: "Wij zijn Allah's kinderen en Zijn geliefden." Zeg: "Waarom straft Hij u dan voor uw zonden? Neen, gij zijt mensen onder degenen die Hij schiep. Hij vergeeft, wie Hij wil en Hij straft, wie Hij wil. En aan Allah behoort het koninkrijk der hemelen en der aarde en wat daartussen is en tot Hem is de terugkeer." Koran, 5, Tafel (Al-Maidah)

De uitspraak 'gij zijt mensen onder degenen die Hij schiep' geeft zeer duidelijk aan dat niemand een exclusief recht op God mag doen gelden. Je mag jezelf niet Gods volk noemen, of Gods kinderen. We zijn allemaal mensen onder degenen (de hele wereldbevolking dus) die Hij schiep.
Uit het feit dat niemand het recht heeft zich boven een ander te plaatsen, ook niet op grond van zijn geloof, kan de logische stelling worden afgeleid dat elke vorm van dogmatisme, waaruit de mentaliteit spreekt dat jij het beter weet dan de ander, fout is. Je mag nooit zeggen dat jij 'het ware geloof' bezit. Je maakt - zo stelt de Koran - deel uit van de mensenfamilie. Je mag je niet afzonderen en je zult daarom de meningen van anderen serieus moeten nemen.

Marcel van Dam & Het Anti-Fortuynisme
Commentaar Wim Duzijn 2002



Marcel van Dam: Sociaaldemocraat die bekendheid kreeg als VARA-ombudsman en daarna vooraanstaand PvdA-politicus en omroepbestuurder werd. Was een jaar minister in het kabinet-Van Agt II. Sloot zijn loopbaan af als voorzitter van de VARA. Debater, sofistisch ondervrager in het programma 'De achterkant van het gelijk'.
Marcel van Dam is een antifortuynist.
Net zoiets als antisemitisme en anti-islamisme?
Volgens Marcel zelf niet, want hij wil Pim Fortuyn niet discrimineren, maar hem alleen een gevaarlijke gek noemen.
De vraag die bij je opkomt is: Waarom mag Marcel van Dam Pim Fortuyn een gevaarlijke gek noemen (iemand die, zoals het momenteel de gewoonte is, te vergelijken valt met nationaal-socialistische antisemieten) en waarom mag Pim Fortuyn de Islam geen beweging van gevaarlijke gekken noemen?
Ja, zegt Marcel: "Fortuyn overdrijft", een antwoord dat je onmiddellijk kunt pareren met de tegenvraag: "Overdrijf jij dan niet?"
Het is een bekend feit dat Marcel van Dam Pim Fortuyn haat, zoals Pim Fortuyn de Islam haat.
In zo'n situatie, waarin mensen zich primair laten leiden door haatgevoelens, zal zelden een intelligente discussie gevoerd worden, waarbij niet het hatelijke scheldwoord, maar het intelligente argument als leidende gedachte wordt gehanteerd.
Persoonlijke vijandschappen behoren in een intellectueel debat geen rol te spelen. Kijk naar IsraŽl waar de belangen van miljoenen mensen domweg worden genegeerd, omdat een stel hatende gekken hun persoonlijke haatgevoelens belangrijker vinden dan de mensen die ze zeggen te vertegenwoordigen.
Ariel Sharon en Benjaminm Netanyahu haten Yasser Arafat en het gevolg is dat alles wat die man zegt en doet in de duivelse hoek wordt geplaatst. Gaat Arafat naar de wc, spoelt hij een drol door, want Arafat is (of je dat nu leuk vindt of niet ook maar een gewoon mens), dan staat Netanyahu met een klein schepnetje paraat en dan gaat hij triomfantelijk met Arafats drol voor de camera staan, roepend: "Arafat wil het joodse volk onderkakken! Als je hem zijn gang laat gaan verzuipen de joden in de Palestijnenkak..."
Dat heeft met intelligent gedrag weinig te maken...

Marcel van Dam overdrijft dus schromelijk, zoals ook Pim Fortuyn overdrijft. Wie daarom een oordeel wil uitspreken over deze twee kemphanen die moet zich afvragen waarom ze zo verschrikkelijk overdrijven.
De overdrijving van Pim Fortuyn is begrijpelijk. Hij is homoseksueel en hij ergert zich mateloos aan de in zijn ogen ronduit misdadige sfeer van homohaat die er in moslimkringen heerst. "Homo's worden varkens genoemd", hoor je hem regelmatig zeggen, een uitdrukking die hij blijkbaar zo intens vernederend vindt, dat hij de kwetsende ander met gelijke munt terug wil betalen. "Noem je mij een varken? OK, dan noem ik jou ook een varken.."
Het is een begrijpelijke reactie, die met discriminatie weinig te maken heeft, omdat het een reactie is op het discriminerende gedrag van een ander. Zodra homo's met respect worden behandeld, zal de beledigde homo in de politicus Pim Fortuyn zich ook anders op gaan stellen.

Marcel van Dam heeft weinig oog voor het standpunt van de beledigde homoseksuele ander, die in een wereld moet leven waarin homoseksuelen nauwelijks wat echte liefde wordt gegund. Woordjes als liefdeloosheid, opgelegde eenzaamheid, marginalisering van intelligente, gevoelige mensen, komen in Van Dam's betoog niet voor, terwijl de wetgebonden (anti-mystieke) Islam heel duidelijk een religieus systeem is dat nauwelijks serieus aandacht besteedt aan naar liefde verlangende buitenbeentjes.
Zelfs in het relatief gematigde Egypte wordt van regeringswege de homohaat aangemoedigd en gecultiveerd, niet omdat men homo's zulke gevaarlijke mensen vindt, maar omdat men tegemoet wil komen aan de eisen van de fundamentalisten, die homoseksualiteit als een van de belangrijkste uitingen zien van 'het decadente Westerse rijk van het kwaad'.

"Homosexuality, in the eyes of the popular media, is a western phenomenon - a sickness Egyptians sometimes catch from foreigners. Having caught it they may, in the words of one [Egyptian] newspaper, "infect others", threatening the Egyptian way of life." The Guardian, 15-11-2001

Homoseksuelen worden als het ware opgeofferd. Je geeft de fundamentalisten een zondebok, zodat ze zich vriendelijk blijven opstellen tegenover de regering van het land.
Dat is een vorm van gedrag die afgekeurd moet worden. De staat heeft niet het recht mensen op grond van hun seksuele voorkeur te demoniseren. Trouwens: elke vorm van demonisering deugt niet, ook niet de demonisering van pedofielen en ook niet de demonisering van Pim Fortuyn.
Fortuyn zegt het zelf ook steeds: "Je moet me bestrijden met argumenten. Ik val aan, maar ik geef je het recht jezelf te verdedigen. Doe dat dan ook..."
Wat Pim Fortuyn racistisch maakt in de ogen van Marcel van Dam is zijn uitlating dat hij mensen die de Islam aanhangen het liefst de toegang tot ons land zou willen verbieden.
Het is een onredelijk standpunt (omdat de Islam een van de drie Abrahamitische religies is), maar het is geen standpunt dat betrekking heeft op de in Nederland woonachtige moslims, waar het antidiscriminatie-artikel in de grondwet in de eerste plaats betrekking op heeft.
Pim Fortuyn onderschrijft dat antidiscriminatie-artikel: "Iedereen die in Nederland woonachtig is heeft gelijke rechten, geen enkele Nederlander mag worden gediscrimineerd." Dat is een uitlating die bewijst dat hij niet in de antisemitische hoek geplaatst kan worden.
In Hitler-Duitsland werden de joden gedwongen ('aangemoedigd' was de officiŽle benaming) te emigreren. Fortuyn wil niemand er uit hebben, hij wil er niemand meer in hebben, dat zou je een onsympathiek standpunt kunnen noemen, oneerlijk ook, want waarom alleen de islamitische homohaters aanpakken en alle andere homohaters niet?, maar het is geen standpunt dat van hem een racist maakt.
Wat niet deugt aan de argumentatie van Fortuyn is de poging de begrippen Islam en homohaat aan elkaar gelijk te stellen, waardoor je mensen de indruk geeft dat je een goed, homovriendelijk mens bent wanneer je de Islam bestrijdt.
Daarbij ga je voorbij aan het negatieve gedrag van Westerse conservatieven en je gaat ook voorbij aan de positieve waarden die in de Islam aanwezig zijn, en het is juist dat primitieve, simplistische zwart-wit-denken dat Fortuyns betogen zo gevaarlijk maakt.
"Niet en-en maar of-of", roept Fortuyn steeds, "er moeten keuzes worden gemaakt". Alsof het afwijzen van primitief zwart-wit-denken, zoals de New Age-beweging dat doet, geen intelligente, bewuste keuze is...


Wikipedia Info:
Same-sex sexual intercourse is legal in Albania, Azerbaijan, Bahrain, Bosnia and Herzegovina, Burkina Faso, Djibouti (de jure), Guinea-Bissau, Iraq (de jure), Jordan, Kazakhstan, Kosovo, Kyrgyzstan, Mali, Niger, Tajikistan, Turkey, West Bank (State of Palestine), Indonesia, and in Northern Cyprus. In Albania and Turkey, there have been discussions about legalizing same-sex marriage. In Lebanon, courts have ruled that the country's penal code must not be used to target homosexuals, but the law has yet to be changed by parliament.


"I welcome gay Americans into my campaign.
I want the Republicans, conservative Republicans, to understand
we judge people based on their heart and soulÖ
and itís important for people to hear that."
"Iím mindful that weíre all Godís children."

George W. Bush (15-4-2000)


Wikipedia Info 2024

Pim Fortuyn was een Nederlandse politicus, socioloog, auteur en columnist.
Fortuyn promoveerde in de sociale wetenschappen en was van 1990 tot 1995 bijzonder hoogleraar aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Hij doceerde aanvankelijk marxisme aan de universiteit, was tot 1989 lid van de PvdA en later van de VVD. Fortuyn werd vooral bekend als lijsttrekker van eerst Leefbaar Nederland. Na zijn ontslag bij Leefbaar Nederland, vanwege omstreden uitspraken over de Grondwet, richtte hij zijn eigen Lijst Pim Fortuyn op. Fortuyn werd op 6 mei 2002 vermoord op het Media Park te Hilversum.

Israel Wil Muren Bouwen
Commentaar Wim Duzijn 2002

Citaat: Urging the establishment of physical obstacles along Israel's border with the West Bank, Israel police chief Shlomo Aharonishky said Monday that while his forces had foiled several terrorist attacks in recent days, police alertness was eroding away, and that without a barrier, nearly any potential attacker could enter Israel from the West Bank." (Ha'aretz, 18-2-2002)

In Europa viel in het jaar 1989 'de muur', symbool van een primitieve koude oorlogsmentaliteit, die met de val de muur vanzelf zou verdwijnen... Dachten we...
De werkelijkheid is natuurlijk anders. Koude oorlogsdenken is vals moreel denken, en zolang primitieve moralisten de macht in handen hebben zal de wereld altijd opgedeeld worden in elkaar bestrijdende machtsblokken en zal het New Age-idee van de grote mensenfamilie (een socialistisch idee, dat altijd sterk in de linkse gemeenschap geleefd heeft) nooit verwezenlijkt kunnen worden.
Het socialisme was ooit een vernieuwingsbeweging. Het socialisme wilde een revolutionaire beweging zijn. Het socialisme wilde in de eerste plaats oude, overleefde gedachtevormen vernietigen en vervangen door een 'broederschapideaal'.
Van dat idealisme kwam weinig terecht, omdat de machtsdenkers de spirituele denkers aan de kant hebben gezet. De genadeklap voor de socialistische beweging was de Tweede Wereldoorlog. Daarna is er eigenlijk nooit meer sprake geweest van socialistische spiritualiteit, hoewel in de jaren vijftig een kleine groep idealisten rondom de religieuze socialist
Willem Banning wel een een poging waagde socialisme te koppelen aan geesttelijke ontwikkeling.
Wat zich spiritueel noemde was - ondanks alle goede bedoelingen - doodgewoon ideologisch en/of moralistisch machtsdenken. Machtsdenkers bepaalden het beleid en spirituele denkers werden - vooral na de zogenaamde 'revolutie' van de jaren jaren zestig - op een ronduit onbeschofte wijze voor paal gezet.

Toch is spiritualiteit altijd - op een welhaast socialistische wijze - gericht op de mensheid als geheel - en men zal dus ook altijd de muren die ideologen opgebouwd hebben af willen breken. Zodra mensen muren willen bouwen, die moeten beletten dat mensen in contact met elkaar treden, kun je stellen dat de spiritualiteit dood is.

Spiritualiteit is niet hetzelfde als 'geloven'.
Zodra je gelooft dat je ergens bent ben je er al niet meer. Spiritualiteit is in feite eeuwige beweging. Daarom laten mensen die op een bewuste wijze mediteren energie door zich heen stromen. Ze stellen zich niet in op de verstarring van het zijn, maar ze vragen om beweging, die de verstarring opheft.
In IsraŽl zijn de mensen (gelovigen en niet gelovigen) de gevangenen van 'het geloof'. De leiders van Israel hangen een fundamentalistische vorm van geloofsdenken aan, en ze weigeren daar eerlijk voor uit te komen. Ze zeggen niet: Jullie zijn onze slaven, jullie worden opgeofferd, omdat wij onze geloofswaarheden tot in het krankzinnige door willen drijven, nee, ze zeggen: Er is een vijand die jullie bedreigt en daarom willen we jullie beschermen.
Dat is niet waar. Gelovigen beschermen een ander niet, want gelovigen geloven juist omdat ze zonder geloof niet in staat zijn te leven.
Met andere woorden: ze missen het vermogen zichzelf te beschermen. Ze kunnen niet tegen het leven op. En omdat ze niet tegen de harde eisen van het leven bestand zijn kiezen ze voor een gemakkelijke levensweg: het vermoorden van mensen, in dienst van het geloof.
Geloof als einddoel van je handelen is waanzin. Geloof is alleen dan positief wanneer het een positieve uitwerking heeft, wanneer je kunt zeggen: "Dankzij mijn geloof heb ik de mensheid kunnen helpen".
Gelovige mensen spreken zelden over 'de mensheid'. Ze helpen elkaar en een paar arme donders die op een hulplijst worden geplaatst, maar zoiets als 'de wereldgemeenschap', waar socialisten in vroegere tijden de mond vol over hadden, kennen ze niet.
En toch zullen we dat woord 'wereldgemeenschap' moeten herontdekken, omdat het bouwen van muren geen haalbare zaak meer is. Wie muren wil bouwen in de 21e eeuw laat alleen maar zien dat hij een Neanderthaler is, een oermens, die zichzelf met behulp van een tijdmachine vanuit een barbaars verleden naar een modern heden heeft laten transporteren.


De Jood Als Eeuwige Krijgsheer

Haaretz citaat: Ariel Sharon, your autobiography is called "Warrior." Do you still see yourself like that today, when you are prime minister?

"That is the role of my generation. It was and remains the role of my generation. And it is also the role of the coming generations. If the Jews want a state - and I believe that the Jews do want a state - it is everyone's role. Not necessarily to fight in practice, but to be ready to fight. To be deployed for that. "You have to understand one simple thing: The Jews have one small state. It is a state blessed with skills, truly blessed with skills. But this is the only place in the world where Jews have the right and the ability and the strength to defend themselves by themselves. And that is a gift of God. That is what we must defend. Therefore, we must all know that we can never place our fate in the hands of anyone else, not even in the hands of those who are our best friends. Never." (Interview met Ariel Sharon, Ha'aretz, april 2001)

Commentaar Wim Duzijn 2002

Je kunt jezelf de vraag stellen of een machthebber het recht heeft de identiteit van een heel volk te bepalen. Gewoon zeggen dat je als oorlogszuchtige man de mening bent toegedaan dat alle joden - tot in de verre toekomst toe - oorlogszuchtige mensen behoren te zijn: 'strijders', 'vechters', krijgsheren, die zichzelf moeten verdedigen.
Wie over een klein beetje gezond verstand beschikt beseft hoe krankzinnig deze opvatting is. Je moet eeuwig vechten en eeuwig jezelf verdedigen.
Die opvatting - die het militarisme heilig heeft verklaard - veronderstelt dat er iets te vechten valt en dat er iemand is waartegen je jezelf verdedigen moet.
Sharon zet met die stelling de wereld op z'n kop. In een normale maatschappij is een strijder een man die alleen dan in actie komt, wanneer een hogere overheid (die niet uit generaals en kolonels bestaat) heeft bepaald dat er sprake is van een gevaarlijke situatie. Met andere woorden: een normale, democratische maatschappij kent weliswaar strijders, maar die vormen een minderheid, die tot taak heeft in ogenblikken van gevaar de minder strijdlustige meerderheid te beschermen.
Ariel Sharon bepaalt dat het hele joodse volk het militaire uniform dient aan te trekken. Dat betekent dat er iets gezocht moet worden om te kunnen vechten. en dat is nu precies wat rechts Israel al decennialang doet. Objecten zoeken waar de eeuwige strijdlust op kan wordem uitgeleefd.
Die objecten moeten niet joods zijn. Sharon wil niet vechten tegen joden - ook al zijn ze extreem-rechts en in geestelijk opzicht dus de tweelingbroer van Adolf Hitler. Nee, de joden vormen een heiligverklaarde eenheid, die ten koste van alles in stand moet worden gehouden.
Op 11 september verklaarden 15 moslims dat ze bereid waren voor hun geloof te sterven. Dat vonden we vreemd. Toch zegt Ariel Sharon precies hetzelfde. Hij gelooft in de Goddelijke roeping van het joodse volk en hij eist van dat volk dat het samen met hem vecht en sterft voor zijn heilige zaak - een zaak die door de meerderheid van de joden nauwelijks wordt begrepen en waarvan men zich waarschijnlijk ook helemaal niet bewust is dat men hem heeft.
Het wordt daarom tijd dat de regering van Israel ons vertelt wat nu precies die 'heilige taak' van de joodse staat Israel is. Vooral ook omdat de hele wereld op het ogenblik wordt opgeroepen als een blok achter Israel te blijven staan.


Ariel Sharon mag zijn hart niet laten spreken

Citaat: "I will tell you something: Years ago, I would watch when a group of Palestinian workers would sit down to eat in a circle and each of them would take out what he brought from home and place it in the center of the circle, and then, withrestraint, one would take from here and another from there, and they all sat together. While as for our people, each of them would sit by himself and eat his food alone. When I watched the Palestinians, they made me envious. Both the culture of eating and the restraint alike. (Interview Ha'aretz, april 2001)

Commentaar Wim Duzijn 2002

Ariel Sharon is een ideoloog, iemand die de gevangene is van 'de vorm' (het systeem), maar hij is ook een gewoon, gevoelig mens.
De gevoelige mens ziet IsraŽl als een kille machosamenleving, waarin het egoÔsme mensen van elkaar heeft vervreemd. De zionist Sharon probeert die kilheid te rechtvaardigen met de opmerking dat ondanks de kilheid en de afstandelijkheid het IsraŽlische volk bestaat uit superieure individuen, die de staat Israel ver laten uitsteken boven de Arabieren, die vanwege hun gebrek aan mannelijk individualisme nooit wat zullen bereiken.
Het is een wat merkwaardige, schizofrene opstelling, die ertoe leidt dat een man, die zegt dat zijn hart uitgaat naar mensen die nog wat eerlijk, beschaafd saamhorigheids-gevoel bezitten, kiest voor een egoÔstisch volk dat hij vanuit zijn zionistische beginselen superieur behoort te vinden.
Het menselijke hart heeft - zo blijkt - weinig te vertellen in een wereld waarin de aan de ideologie gekoppelde macht de mensen alleen maar superieur makende eenzaamheid te bieden heeft.
Wie macht wil veroveren (krijgsheer wil zijn) moet mensen uit elkaar drijven en er naar streven dat mensen geen warme gevoelens koesteren voor elkaar. Daarom heeft het feit dat zijn hart naar de Palestijnen uitgaat geen enkele invloed op de politieke besluitvorming van het extreemrechtse oorlogskabinet dat Ariel Sharon aanvoert en laat hij zich - ondanks de positieve gevoelens die hij als gevoelig mens bezit - door de hardliners in zijn partij uitroepen tot een van de grootste vijanden van het Palestijnse volk - een vorm van gedrag waaraan je als objectief waarnemer alleen maar de conclusie kunt verbinden dat elke ideologie die mensen activiteiten laat ondernemen die tegen de gevoelens van hun hart ingaan niets anders is dan een wrede, onmenselijke ideologie.

Sylvester Stallone: gevoelige kreeft in rauwe rambo-jas
astrologisch commentaar 2002

Stallone in een reclamefilmpje: "I believe that a good cigar, a glass of wine and a good conversation is as close to euphoria as you can get in a legal sense. "

CA: Could you elaborate on that scene?
Stallone: "The perfect smoking moment? OK. I would probably open a very fine bottle of wine or an Armagnac. And, I'd want to be watching a dramatic film. Not an action film, not a comedy. But a dramatic film.
In the darkness of the room, the smoke would slowly filter out in front of the screen, rise up in this very sensual manner. The low light would refract through the wine glass. It's almost like I'm on the outside looking in and I have this constant stimulation of the palate. At both levels, wine and cigars. That to me is the perfect smoking experience..."


Sylvester Stallone, geboren op 6 juli 1946 in New York, is een uitgesproken Kreeft-type:
Zon in het teken Kreeft en de Maan (heerser van het teken Kreeft) dominant geplaatst in huis 10.

Het teken Kreeft is volgens astrologen een vrouwelijk makend moeder-teken, een zeer gevoelig makend teken ook, dat staat voor het in stand houden van tradities, verzorging, bescherming, romantiek, en liefde voor alles wat kinderlijk is in de mens.
Wie de films bekijkt die Stallone heeft gemaakt zal weinig terugvinden van de waarden die bij het teken Kreeft behoren.
Sylvester Stallone toont zichzelf volstrekt niet als de serieuze, rustige romanticus die hij, blijkens bovenstaande beschrijving van een van zijn geluksmomenten, wel degelijk is.
Waar de romanticus zegt dat een glas wijn, een goede sigaar en een goed, serieus gesprek hem boven alles gaan, daar toont de Amerikaanse, door Hollywood in het leven geroepen, patriot en staatsburger het rauwe gezicht van een vechtersbaas, die in zijn eentje al het kwaad in de wereld wil bestrijden.
De romanticus houdt niet van wilde actiefilms en oppervlakkige komedies. Hij wil een dramatische film bekijken die de ernstige, gevoelige gedeelten van zijn karakter prikkelt. Wanneer hij daarbij ook nog een glas wijn mag drinken, dan is hij de gelukkigste mens van de wereld...

De vraag die je jezelf stelt als je dit leest is: Waarom maakt Amerika van gevoelige, romantische mensen rauwe, bonkige en lompe vechtmachines?
Waarom worden alle moderne Amerikaanse filmsterren via fitness-trainingen omgetoverd in supermannen? En waarom kijken die supermannen zelf - stiekem, in geheime keldertjes en kamertjes - naar serieuze, dramatische films.., en komen ze daar alleen voor uit wanneer ze er door wijn- en tabaksfabrikanten dik voor betaald worden?

Een goede vraag voor al diegenen die momenteel op zo'n bezeten en agressieve wijze onze beschaving wensen te verdedigen..

A Fountain Of Life

"The civil society which we aspire to establish is based on our collective identity whose attainment requires the continuous and ceaseless endeavours of intellectuals and thinkers. It is not a treasure that can be unearthed overnight, rather, it is a fountain of life and morality from whose constant effusion we will benefit. Therefore enjoyment of this treasure is gradual and dependent on scrupulous cognizance and re-examination of our heritage as well as our doctrinal and intellectual tradition on the one hand, and sophisticated, scientific and philosophical understanding of the modern world on the other. Hence, it is the thinkers and men of learning who are pivotal in this movement and play the principal role. Our success along this path depends upon politics serving thought and virtue and not acting as a confined and restrictive framework for them."

Seyyed Mohammad Khatami
President of the Islamic Republic of Iran


"Mensen van het Boek (ahl al-kit‚b)! Gaat niet te vťr in jullie godsdienst en zegt over God alleen maar de Waarheid (al-haqq). De Masieh, cős‚, de zoon van Maryam, is Gods gezant en Zijn Woord dat hij richtte tot Maryam en een Geest bij Hem vandaan. Gelooft dan in God en Zijn gezanten en zegt niet: 'Drie'. Houdt daarmee op, het is beter voor jullie. Immers, God is een god. Geprezen zij Hij! Dat Hij een kind zou hebben!" (fragment uit de Koran)

Koran: 21. De Profeten (Al-Anmbi'jaa)

16. Wij schiepen de hemel en de aarde en al hetgeen er tussen is, niet tot vermaak.
17. Indien Wij een spel hadden willen doen, dan zouden Wij met Onszelf hebben gespeeld, maar dit doen Wij niet.
18. Neen, Wij stellen de waarheid tegenover de valsheid zodat de eerste de laatste het hoofd breekt en ziet, zij vergaat...

Dood en destructie
in een heilig land
Reuters, 19-2-2002

"The tanks and the missiles and the planes do not terrify us. We are not scared of the soldiers, the bombardment of our headquarters or prisons," Yasser Arafat told supporters at his offices in the West Bank city of Ramallah.
A barrage of Israeli strikes killed 15 Palestinians after Palestinian gunmen shot dead six soldiers Tuesday in their deadliest raid on the Israeli military in a nearly 17-month-old Palestinian uprising.
One missile struck a caravan inside Arafat's presidential compound in Ramallah, several yards from the Palestinian leader's offices, but he was unharmed.
"This act proves that they have hatred in their hearts", Arafat said. "Time will judge who will end victorious. The Israelis insist on avoiding the peace process but we will raise the Palestinian flag on the walls of Jerusalem."

Het Noodlot kan niet uitgeschakeld worden

Citaat: "The universe is ever in motion, ever in Life, ever in Death. Nothing remains static. All things, seen from our linear time perspective, have a birth, a growth, a maturity, a decay and a death.
Pluto facilitates the process of death and rebirth in this solar system.
The trouble is, where humanity is concerned, death - change - does not come easily. We resist, we are in fear, we hold on to the past - it's safe, it's known, it's comfortable. However, when we resist change, change does not stop.
The laws of the universe dictate that change must occur after a certain time.
This is where Pluto steps into our lives in a seemingly destructive way. Pluto's energy and purpose are not intrinsically destructive - Pluto merely sees to it that the inevitable processes of death and rebirth continue - death of the old and the out-moded to make room for the birth of the new.
It is humanity's resistance to change that creates the negative results - more pain, more death, more destruction - war is one of the end results." (Bron: newage.com - War, Evolution and Pluto)

Astrologisch commentaar Wim Duzijn 2002

Al in de vroegste oudheid wisten mensen dat leven verandering is, en niet alleen dat, men wist dat leven verandering behoort te zijn.
Dat weten was gebaseerd op het besef dat ons bestaan onderworpen is aan een aantal kosmische wetten, die ons - wanneer wij ze ontkennen - in een primitieve dualistische wereld plaatsen, waar alles domweg met ons gebeurt.
In een domme wereld is het goede zinloos, zoals ook het kwaad er zinloos is. We draaien mee in een blinde machinerie waarin al onze dromen en verlangens zinloze afleidingen zijn van een wetmatigheid die we niet kunnen of willen begrijpen.
Daarom was heel het denken van de oude culturen gericht op het begrijpen van de wetmatigheden die van ons bestaan een zinloze, waanzinnige kermis willen maken.
Astrologie was de belangrijkste wetenschap. Astrologie kon de mens doen inzien dat een dualistisch kosmisch systeem alleen maar leefbaar kan worden gemaakt, wanneer we het principe van de eeuwige verandering accepteren.
Fundamentalisten zijn daarom zo gevaarlijk, omdat ze de noodzaak van verandering ontkennen. Juist door hun onwil op een beheerste, intelligente wijze veranderingen aan te brengen roepen ze onredelijkheid op, hoewel ze weten dat onredelijkheid altijd gepaard gaat met dodelijke en destructieve gedragsvormen, die domweg niet in de hand te houden zijn, omdat onredelijke mensen weinig meer zijn dan een horde op hol geslagen beesten, die blindelings voorwaarts stormen, alles kapot trappen en tenslotte zichzelf doodlopen in het een of andere ravijn.

De planeet Pluto symboliseert de verandering en de onredelijkheid. Pluto heeft verandering nodig. Wie met behulp van primitief-moralistische argumenten een verstarde samenleving opbouwt (negatief, Taliban-Afghanistan, of positief, IsraŽl), die zal alleen maar dorre, versteende vruchten plukken in zijn sombere of vrolijke wijngaard, en dat komt omdat de begrippen positief en negatief hun zin verliezen in een wereld waarin niets mag veranderen.
Daarom bestaan er in de wereld bewegingen met een sterk Plutonisch karakter die in staat zijn veranderingen af te dwingen wanneer de situatie dat vereist.
Het socialisme is zo'n Plutonische beweging en daarom zou je kunnen stellen dat de staat IsraŽl een socialistische beweging nodig heeft die in staat is tegenover het destructieve extremisme van ideologisch rechts, idealistische veranderingsliefde te plaatsen.
Het zal duidelijk zijn dat bureaucratische partijbonzen een dergelijke beweging nooit in gang zullen kunnen zetten. Pluto is de planeet van bezieling, die geestdrift nodig heeft. Die geestdrift werd in Israel steeds gekoppeld aan keihard conservatisme. 'De joden (verstarde vormen) bouwen een joodse staat (verstarde vorm) en zij wachten op een machtige Messias (verstarde vorm), die de joden (verstarde vormen) absolute macht (verstarde vorm) zal geven.
Heel het joods-zionistische denken staat in het teken van de verstarring. En verstarring leidt (volgens de wetten die de astrologie heeft blootgelegd) altijd naar de vernietiging en de dood.
Je zult de wereld moeten veranderen, dat is de wijsheid die alle profeten de mensen aangeboden hebben en die profeten de wereld altijd aan zullen blijven bieden.

Het leven is nu eenmaal belangrijker dan de dood.


Zie ook: Het Grote Sterven

Doctrone of Despair
Jeff Halper, 13-3-2001

Sharon's "national unity" government represents a closing of ranks around the rock-bottom refusal of Zionism and Israel to entertain the possibility of truly sharing this land with the Palestinians -- either in one state or in two.
The role of the Sharon government is to generate such despair among the Palestinians that they will sue for surrender.
It will strive to dash Palestinian hopes for a viable, sovereign state, to defeat the Palestinians once and for all. In this respect, "national unity" draws upon important historical precedent.

In a famous article entitled "The Iron Wall", published in 1923, Ze'ev Jabotinsky articulated a cardinal principle of the Zionist enterprise: Zionism should endeavor to bring about a Jewish state in the whole land of Israel, regardless of the Arab response.
Jabotinsky realized that Palestinians were a national group with national aspirations, but was willing to grant them only a kind of autonomy within a Jewish state covering the entire territory. He knew full well that this could not be accomplished without resistance.
"Every indigenous people," Jabotinsky wrote, "will resist alien settlers as long as they see any hope of ridding themselves of the danger of foreign settlement. This is how the Arabs will behave and go on behaving so long as they possess a gleam of hope that they can prevent 'Palestine' from becoming the Land of Israel."
For Jabotinsky, the trick was to extinguish that "gleam of hope." According to his doctrine of the "iron wall," the Palestinians will agree to limited civil and national rights only after their resistance is broken.

(Jeff Halper is coordinator of the Israeli Committee Against House Demolitions, editor of News From Within and professor of anthropology at Ben-Gurion University.)


Op weg naar een rechtse eenpartijstaat
Commentaar Wim Duzijn 2002

Soms blijken voorspellingen erg goed uit te komen. Zodat we gaan denken: "Waarom in godsnaam hebben we niet geluisterd naar redelijke mensen?"
In Israel hebben intelligente toeschouwers al direct bij het aantreden van het kabinet Sharon gewezen op de gevaren. Zij stelden heel duidelijk dat vorming van een eenheidsregering niet berust op de wil als ťťn volk vrede te sluiten, maar op de wil als ťťn volk de vrede onmogelijk te maken. Dat is altijd de doelstelling van het rechtse zionisme geweest. Van de joden een eenheidsblok maken, dat door de gehele Arabische wereld wordt gehaat.
Want alleen wanneer ze je allemaal haten, zullen de joden als 'goede eenheid' de macht kunnen opeisen. Omdat het goede het kwaad behoort te overwinnen...
Het zal duidelijk zijn dat een dergelijk streven niet mogelijk is wanneer er een democratische oppositie bestaat. De vorming van een eenheidsregering kan derhalve gezien worden als een poging een extreem-rechtse eenpartijstaat in het leven te roepen, een situatie die in feite op een wat verborgen wijze al bestaat, omdat alle joodse politieke partijen in Israel zionistische partijen zijn, partijen dus die het ideaal van de exclusief joodse staat verdedigen. Alleen de toegelaten aanwezigheid van een klein Arabisch sprekend blok - een blok dat altijd een minderheid moet blijven - stelt de nationalisten in staat het woordje 'democratie' op hun aan de groep gebonden staat te plakken.


35 per cent of Israelis support mass deportation
Khaled Amayreh - Al-Ahram Weekly, febr. 2002

"Speaking during Knesset discussions this week, Shimon Peres conceded that pushing the Palestinians to the brink of despair has only emboldened extremists. Once again, he indicated that the only strategy the Israeli right has towards the Palestinians is mass deportation. "We can't just expel 3.5 million people from their homes," Peres said. "We simply can't do it."
But Michael Kleiner, of the ultra-right wing Herut Party, heckled Peres, saying "Yes we can, yes we can."
Sadly, there are more Israelis who subscribe to Kleiner's view than to Peres's. On 15 February, the Israeli paper Ma'ariv published the results of an opinion poll that shows 35 per cent of Israelis support mass deportation of the Palestinian people. Kleiner, however, would not even wait to see what Israelis think of such a "transfer."
On 17 February, he tabled a motion in the Knesset whereby Israel's Arab citizens would be offered financial and other incentives to emigrate to Arab countries. Virtually no Israeli leader from the right or the left uttered a word against the suggestion. "

Zie ook: Sharon & de Likoed

Universal Declaration Of Human Rights

PREAMBLE

Whereas recognition of the inherent dignity and of the equal and inalienable rights of all members of the human family is the foundation of freedom, justice and peace in the world,
Whereas disregard and contempt for human rights have resulted in barbarous acts which have outraged the conscience of mankind, and the advent of a world in which human beings shall enjoy freedom of speech and belief and freedom from fear and want has been proclaimed as the highest aspiration of the common people,
Whereas it is essential, if man is not to be compelled to have recourse, as a last resort, to rebellion against tyranny and oppression, that human rights should be protected by the rule of law,
Whereas it is essential to promote the development of friendly relations between nations,
Whereas the peoples of the United Nations have in the Charter reaffirmed their faith in fundamental human rights, in the dignity and worth of the human person and in the equal rights of men and women and have determined to promote social progress and better standards of life in larger freedom,
Whereas Member States have pledged themselves to achieve, in co-operation with the United Nations, the promotion of universal respect for and observance of human rights and fundamental freedoms,
Whereas a common understanding of these rights and freedoms is of the greatest importance for the full realization of this pledge,

Now, Therefore THE GENERAL ASSEMBLY proclaims THIS UNIVERSAL DECLARATION OF HUMAN RIGHTS as a common standard of achievement for all peoples and all nations, to the end that every individual and every organ of society, keeping this Declaration constantly in mind, shall strive by teaching and education to promote respect for these rights and freedoms and by progressive measures, national and international, to secure their universal and effective recognition and observance, both among the peoples of Member States themselves and among the peoples of territories under their jurisdiction.

Kofi Annan: Ridder van de droevige figuur

Citaat: United Nations Secretary-General Kofi Annan called for "new thinking" to achieve peace and warned Israel security measures alone would not work.
"Security cannot be dealt with in isolation. It has to have a context. It has to be addressed alongside key political issues, particularly the question of land, and the economic and social issues, including the increasingly critical desperate conditions of the Palestinians."
U.S. Ambassador John Negro-ponte said Annan's speech did not reflect Washington's position. "We don't say security alone. We say security first," he said. (Gulf News 2002)

Commentaar:
Het is triest te moeten constateren dat de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, door IsraŽl en Amerika in een positie wordt gemanoeuvreerd, die alleen maar omschreven kan worden als 'wandelende schertsfiguur'.
De ontwikkelingen na 11 september van het jaar 2001 hebben duidelijk aangetoond, dat IsraŽl en Amerika op een werkelijk schaamteloze wijze kiezen voor het principe van de macht.
Zolang Amerika weigert de invloed van rechts-extremistische ideologen op het regeringsbeleid in te perken zal de wereld een oord zijn, waarin leugenachtige, maar machtige, rechtse nationalisten de vertegenwoordigers van het wereldburgerschap voortdurend belachelijk maken.
Kofi Annan heeft de Nobelprijs voor de vrede gekregen. Maar samen met Shimon Peres en Yasser Arafat vormt hij momenteel een zielig trio, dat overdekt met het vuil waarmee wetteloze ideologen hen bekogelen door een laffe, de waarheid ontwijkende wereld mag sukkelen.


Quest For Justice
Charles Glass - New York Press

Until recently, I did not believe Israel would choose the option of expelling the Arabs from the West Bank. It seemed to me that neither Israeli nor world opinion would allow it. I hope Iím right, but an article in the magazine Between the Lines last December by the Israeli journalist Shraga Elam casts my optimism in serious doubt.
Elam writes that ďfurther escalations will be followed by transfer of Palestinians from Ďsensitive areasí and the Ďarrest of Palestinian Authority officials and imposition of a new military administration.í
The ensuing house-to-house battles would kill thousands of Palestinians, both armed and civilian. The IDF (Israeli Defense Forces) must calculate in the framework of this operation the death of hundreds of Israeli soldiers and with thousands more wounded on both sides.Ē
Shraga Elam found the study with these policy recommendations on the website of the Center for Strategic and International Studies (CSIS) in Washington. The author is defense analyst,Senator John McCain former staffer and sometime ABC News pundit Anthony Cordesman.

Saoedische eenvoud

Citaat: "De IsraŽlische president Moshe Katsav heeft de Saudische kroonprins Abdallah bin Abdul Aziz uitgenodigd naar Jeruzalem om diens vredesinitiatief te bespreken. Katsav is ook bereid naar Riyad te reizen voor overleg. Dat maakte Katsavs bureau maandag bekend.
De kroonprins, die feitelijk Saudi-ArabiŽ leidt ten gevolge van de ziekte van koning Fahd, maakte eerder deze maand in The New York Times bekend dat de Arabische wereld de banden met IsraŽl zou moeten normaliseren als IsraŽl zich volledig terugtrekt uit de gebieden die het heeft veroverd in 1967. Dat betekent het opgeven van de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem.
Een medewerker van premier Ariel Sharon heeft het plan maandag een ,,positieve trend'' genoemd. Maar Gideon Saar, secretaris van het IsraŽlische kabinet, zei dat IsraŽl niet wil voldoen aan de voorwaarde om zich terug te trekken achter de grenzen van voor de oorlog van 1967. (De Standaard, 26-2-2002)

Commentaar Wim Duzijn 2002
Vrede is volgens de Arabieren heel simpel: IsraŽl trekt zich terug uit alle bezette gebieden - geeft daarmee aan dat het breekt met de ouderwetse zionistische machtsdroom, waarvan Ariel Sharon de vertegenwoordiger is - en in ruil daarvoor ondertekenen alle Arabische landen een vredesverdrag met de staat IsraŽl, zodat de aandacht gericht kan worden op politieke en economische samenwerking, in plaats van op het vernietigen van de regio.
Alle Arabische en Islamitische landen zijn het eens met die simpele oplossing. Alleen IsraŽl niet.
IsraŽl weigert als moderne natie het ouderwetse, primitieve bijgeloof overboord te zetten, dat van joden mensen maakt die niet voor eenvoudige, op gelijkheid gerichte menselijkheid mogen kiezen.
Ariel Sharon is de man van het verleden. Hem moet duidelijk worden gemaakt dat kiezen voor de toekomst breken met het verleden is. Dat is de eenvoud die de Arabische landen verlangen.
De vraag is waarom Arabische landen zelf niet kiezen voor de eenvoud. Breken met een primitief verleden dus. Alle ideologische verschillen opzij zetten en kiezen voor economische en politieke samenwerking, waarbij zaken als ouderwetse, tegen samenwerking gerichte geloofsvoorschriften en onpractische, bureaucratische en dictatoriale gezagsstructuren heel simpel overboord worden gezet.
Als het leven toch zo simpel is.....
Het zal duidelijk zijn dat eenvoud minder eenvoudig is dan we denken.
Eenvoud eist het erkennen van de waarheid, het afstand doen van de leugen en het onder ogen zien van de eigen verantwoordelijkheid.
IsraŽl heeft nooit zoiets gekend als schuldgevoel. Voor het eerst in de geschiedenis zouden joden het probleem van de eigen schuld onder ogen moeten gaan zien.
Oorlog was alleen maar een middel om de schuldvraag te omzeilen. Door het demoniseren van de ander blijf je zelf altijd onschuldig.