Waarom Aanbidden Wij De Eeuwige Oorlog?
Commentaar WD 2002

Geld en Eenzaamheid, dat zijn de culturele producten van onze Westerse beschaving.
Alles wat zich hier cultureel noemt legt zich bij die duistere verworvenheden van onze beschaving neer.
Wij zijn groot geworden dankzij onze strijd tegen de pogingen van collectivisten ons onze eigen persoonlijkheid af te pakken. Maar we weten niet wat we met onze grootheid moeten doen, omdat we onszelf hebben uitgeleverd aan minimensen, die zichzelf via de meest grove vormen van intimidatie en terreur 'groot' maken, ten koste van het geluk en het welzijn van miljarden mensen.
We gaan daar mee akkoord omdat we de mensen laten geloven dat er geen groter geluk denkbaar is dan veel geld en meedogenloze eenzaamheid.
Eenzaamheid noemen we liefde. Veel geld noemen we cultuur en vrijheid.
Wie liefde zoekt (niet de keuze voor een willekeurige partner, maar het mystieke vermogen NEE te zeggen tegen een dualistische wereld die mensen de liefde afpakt...) wordt in de hoek van de geestelijk gestoorden geplaatst. En als hij dan ook nog iemand is die geen geld bezit, dan zal hij nooit bij 'de culturele gemeenschap' behoren en is het zijn lot als een soort gevangene door de dreven van onze hoogstaande geldcultuur te wandelen...: een soort Jezusfiguur, die in veel geschriften wordt afgebeeld als 'een roepende in de woestijn'.

In een artikel dat gericht is tegen de pogingen van de ministaat Israël de Westerse cultuur cultuurloos te maken wijst Mohamed Khodr op de merkwaardige situatie dat na de tweede wereldoorlog een situatie is ontstaan waarin een zich christelijk noemende grootmacht zichzelf in geestelijk opzicht volledig heeft uitgeleverd aan zionistische ideologen, die van het grote christelijke Amerika eisen dat het zich onderwerpt aan het antichristelijke zionistische Israël. De vraagstelling is een beetje hypocriet - omdat Mohamed Khodr er van uitgaat dat binnen de Islam de profeet Jezus een belangrijke plaats wordt toegekend, hetgeen (nog) niet het geval is - maar het antwoord kan heel duidelijk en waarachtig zijn: De Westerse beschaving eert de Profeet Jezus niet. De Westerse beschaving eert alleen maar het Grote Geld en de Meedogenloze Eenzaamheid. Alle intelligente Westerse schrijvers (mensen die op de een of andere manier het mystieke wereldbeeld serieus nemen) wijzen daar op.

Serieuze schrijvers worden in het Westen echter niet als schrijver erkend. Ze zijn er wel, maar ze worden alleen door outsiders bestudeerd, die, dat is de wrede waarheid die verborgen dient te blijven - altijd eenzaam en zielig dienen te blijven.
Het Westen wijst het Kruis als symbool van de ernst af en aanbidt het Kruis als symbool van het verraad.
Wij kennen geen echte tederheid, wij kennen geen echte warmte. Wij kennen alleen maar kilheid, een kilheid die we verbergen achter een schijnvrijheid die wordt gekocht met geld.
Dat is de waarheid van het kleinburgerlijke kruis. Je biedt verraders geld aan. Die verraders leveren de liefde uit aan kille ideologen. Die kille ideologen nagelen de liefde aan het kruis en geven je geld.

De Westerse cultuur noemt zich christelijk, maar durft niet profetisch te zijn. Profeten waren protestfiguren en geen verdedigers van het establishment.
In de jaren zestig en zeventig ontstond er binnen het alternatieve circuit een protestbeweging die een tegencultuur wilde zijn. Men verwierp de schijnheiligheid van een kille, liefdeloze regentenklasse die alle 'hogere' idealen overboord had gezet en alleen nog maar geloofde in een hypocriete moraal die werd gekoppeld aan geestdodende economische idealen en men ging op zoek naar vernieuwing. "De tijden", zo zong Bob Dylan, "zijn aan het veranderen. Wij hebben genoeg van een oude, verkalkte moraal".
De tegencultuur is dood, Bob Dylan ligt gehoorzaam op zijn knieën voor een schijnheilige moraal die hij ooit verafschuwde, en de situatie waar hij zich tegen af wilde zetten is niet dood, maar springlevend.
Dat moeten we goed inzien: Er is niets veranderd! De wereld waarin de jaren-zestig-generatie besloot in opstand te komen bestaat nog steeds.

We hebben gekozen voor harteloze, meedogenloze, kapitalistische moralisten. We hebben de liefde uitgebannen en we worden geleid door politici die dodelijk eenzaam zijn.
Er is niet een politicus in het Westen die in staat is een ander liefde te geven. Want als je dat wilt, wanneer je een ander liefde wilt geven, dan moet je 'nee' zeggen tegen al die meedogenloze, harteloze vrekken die de mens de eenzaamheid van de eeuwige oorlog aanbieden.
Oorlog is de ontkenning van de liefde. Goede oorlogen bestaan er niet. Elke oorlog doodt de liefde in de mens. Vanuit het oogpunt van de liefde is het beter te sterven in de handen van een onderdrukker, dan te leven als een liefdeloze moordenaar die vecht voor het goede.
De moraal van het Oude Testament ontkent dat christelijke liefdesbesef. Die moraal stelt dat het beter is een liefdeloze moordenaar te zijn die vecht voor het goede, dan te sterven als idealistische eenling die de liefde zoekt.
Daarom hangt Jezus nog altijd aan het kruis van de verraders en daarom zal elke poging van mensen die de Liefde prediken worden afgewezen.
We noemen onszelf a- of antireligieus, maar als er iemand opstaat die zegt: "OK, dan zullen jullie er dus geen bezwaar tegen hebben dat ik Jezus van het verraderskruis af haal?", dan komen we in opstand en dan richten we onze collectieve haat tegen de vreemde zonderling die ons vertelt dat we niet het verraad mogen aanbidden.

De Islam - heel opvallend is dat - ontkent het Kruis. De Islam ziet in Jezus een menselijke profeet die niet belangrijk is omdat hij voor ons gestorven is, maar die vereerd moet worden omdat hij als een bijzonder mens voor ons heeft geleefd.
De aanval van Mohamed Khodr kan ons daar bewust van maken. We realiseren ons niet dat Jezus geleefd heeft. We willen niet weten hoe hij heeft geleefd, waarvoor hij heeft geleefd en waar hij zich tegen verzette. We willen in feite helemaal niets weten. We willen geloven in een kruis, dat onze zonden dient weg te wissen.
Het leven van Jezus klaagt ons aan. Wie dat leven serieus neemt zal zich schuldig gaan voelen, omdat hij in gaat zien dat hij de dood aanbidt. Daarom wijzen wij de ernst af en kiezen we voor het verraad.

Een van de belangrijkste symbolen van de Islam is de Maan. De Islam aanbidt niet het verraad en het opportunisme (Judas en Pilatus) dat het afwentelingsdenken van een perverse zondebokmoraal symboliseert, maar een oud heidens symbool dat verwijst naar de Moeder (Liefde en Compassie).
De Moeder wentelt de ellende niet af op haar kinderen. Een Moeder geeft kinderen die lijden een zoen en zal alles op alles zetten om haar kinderen het beetje geluk te geven dat ze nodig hebben.
Een Moeder geeft warmte. Zij schept een band tussen haar en haar kinderen, zodat niemand zich eenzaam en alleen hoeft te voelen. Ze verkoopt haar kinderen niet voor veel geld aan zure, meedogenloze inhalige sadisten. Dat laat haar hart niet toe.
Wij echter, leven in een sadistische wereld zonder Moeder. Wij hebben geen hart. Wij hebben het Kruis van de Verraders en wij peinzen er niet over eerlijke mensen toe te laten die ons dat kruis af willen pakken.
Daarom is het goed dat er iemand in ons midden opstaat die tegen liefdeloze mensen zegt 'Laat Mijn Volk Gaan'. Geef christenen Christus terug. En uit naam van alles wat Moederlijk en Zorgzaam is in de wereld, sla eindelijk dat wrede, liefdeloze Verraders-Kruis kapot.

Let my people go (Laat mijn volk gaan)
Commentaar WD 2002

?Citaat: "Legend teaches that Moses demanded Pharaoh: "Let my people go!" But as we read the Bible more carefully, we notice that every time Moses makes this demand, the demand actually is: "Let my people go that they may worship G-d!" (Living Judaism)

Het kenmerk van blind, hersenloos geloof is de onwil de ontmenselijkende, misvormende werking van blinde macht onder ogen te zien.
Amerikaanse christenen weigeren in te zien dat de god die ze in de persoon Jezus aanbidden de ontkenning is van primitief machtsdenken, en het is uitermate triest te moeten constateren dat de meest hardnekkige gelovigen - mensen waarop zelfs het woord 'blind' niet van toepassing kan worden verklaard, omdat ze domweg geen ogen bezitten - de inwoners van de joodse staat Israël zijn.
In plaats van het Exodusverhaal in het oude testament (de joodse Torah) een symbolische uitleg te geven - zoals de moderne tijd dat eist (kritische archeologen hebben immers aangetoond dat er nooit sprake is geweest van een werkelijke joodse uittocht uit Egypte) - werken liberale en sociaaldemocratische partijen in Israël er aan mee dat de meest irrationele, op chaos en vernietiging gerichte krachten in de Israëlische samenleving gestimuleerd en bevestigd worden.

In een land waarin de Bijbel door fanatieke ideologen heilig wordt verklaard is het de taak van een liberale, democratische overheid dat heilig verklaarde boek in het relativerende licht van een door wetenschappers en filosofen bepaald bewustzijn te plaatsen.
Ouderwetse zionisten als Sharon, Netanyahu en Peres peinzen er echter niet over de onzinnige, op waanzin gebouwde tekstinterpretaties te weerleggen. Daarom verdienen zij de namen 'liberaal' en 'sociaaldemocraat' niet. De enige redding voor Israël is de opkomst van principiële liberalen en sociaaldemocraten die de moed durven op te brengen helder en duidelijk 'nee' te zeggen tegen de godsdienstwaanzin die Israël momenteel in haar duistere greep houdt.
Tegelijkertijd is het te hopen dat Arabische moslims in gaan zien waar godsdienstwaanzin en blind fanatisme toe leiden. Ze hebben kunnen zien hoe hardnekkig Israëlische ideologen weigeren het verlangen van onderdrukte mensen naar recht te honoreren.
Dat inzicht zou er toe moeten leiden dat binnen de Arabische wereld een nieuw rechtsverlangen ontstaat. Niet een kille ideologische, op blind geloof gebaseerde tenuitvoerlegging van wetten die geen wetten mogen zijn in een religieuze wereld waarin (volgens de Koran) geen dwang mag bestaan, nee, een op menselijke rede en gevoel gebaseerde regelgeving, die van Arabische landen moderne rechtstaten maken, waarin de in de Koran benadrukte begrippen rechtvaardigheid, genade en barmhartigheid centrale waarden zijn.
Binnen zo'n rechtstaat zullen nooit andere mensen op een blinde wijze worden geoordeeld en veroordeeld.
Niet het veroveren van macht staat binnen een rechtstaat centraal, maar het verlangen recht te doen.

Het Exodus-verhaal in het Oude Testament vertelt ons hoe mensen, die in een positie van slavernij zijn gebracht, weigeren zich neer te leggen bij de onwaardige positie die hen wordt opgedrongen.
Dat verhaal kan alleen maar 'goddelijk' worden genoemd, wanneer het een universeel verhaal is, met andere woorden, wanneer alle mensen in de wereld zich erin kunnen herkennen. Wie weigert de moraal van toepassing te verklaren op alle mensen is - puur logisch voortredenerend - een vijand van God.
Het is absurd om de bestrijding van onrecht te beperken tot het onrecht dat een kleine groep mensen wordt aangedaan. Alleen die kleine groep is binnen die visie belangrijk. Het onrecht dat andere mensen wordt aangedaan is onbelangrijk, ja, mag zelfs bevorderd en aangemoedigd worden - uit naam van een God die verkleind wordt - gereduceerd tot de afmetingen van een blind handelend mens zonder gevoel en verstand.

Is dat de bedoeling van het bijbelverhaal Exodus? Moet een onderdrukt volk God reduceren tot een eencellig dierlijk wezen dat niet denken kan? Of mag er gedacht en gevoeld worden in een wereld waarin onderdrukte mensen vechten voor hun vrijheid?
Binnen het verhaal Exodus symboliseert de Egyptische Farao het primitieve machtsverlangen van een dictator die andere volkeren aan zich onderwerpt en hen behandelt als slaven.
Daar gaat het om. Ieder zinnig mens die zijn verstand gebruikt ziet in dat het niet de bedoeling is de wandaden van de Farao over te planten in het onderdrukte volk (het slachtoffer dat een nog gruwelijker misdadiger wordt dan de dader), maar om het benadrukken van het recht op vrijheid van mensen in een wereld die door dictators wordt geleid.

'Laat Mijn Volk Gaan', zou joden er op moeten wijzen dat ze nooit mee mogen werken aan het opbouwen van een samenleving waarin de mens zichzelf als een dictatoriale Farao boven het Goddelijke verlangen naar rechtvaardigheid plaatst.
'Laat Mijn Volk Gaan', betekent: Geef het volk recht. Niet een enkel volk, want waar de een rechten heeft en de ander niet, daar bestaat geen recht. Nee: alle volkeren van de gehele wereld. Want alleen waar iedereen rechten bezit kan er sprake zijn van een God die de moraal boven de chaos van de moraalloze machtsaanbidder plaatst.

De liefdeloze domheid van Khalil El Moumni
Commentaar WD 2002

INFO: Khalil El Moumni (Beni Mansour, 1 juli 1941) is een Marokkaanse imam, Hij staat in het middelpunt van een controverse vanwege zijn negatieve, aan de bijbel en de Koran ontleende denkbeelden over homoseksualiteit, die hem openlijk in conflict brachten met Pim Fortuyn.
Op 3 mei 2001 trad hij op in de actualiteitenrubriek NOVA om te spreken over het toenemende anti-homoseksueel geweld bij de Marokkaanse jeugd. Hier zei hij onder andere dat "als de ziekte van de homoseksualiteit zich verspreidt, iedereen besmet kan raken... Daar zijn wij bang voor.."

De Islam heeft nooit een scheiding aangebracht tussen godsdienst en recht en het gevolg daarvan is dat sommige moslimgeestelijken het heel gewoon vinden plaats te nemen op de stoel van de rechter.
De liberale politicus Pim Fortuyn, die het als zijn taak ziet de moderniteit te verdedigen, stelt heel terecht dat dergelijke primitief-ouderwetse praktijken in een moderne tijd niet thuis horen. Wanneer hij de Islam een 'achterlijke cultuur' noemt, dan heeft hij op dit punt gelijk: daar dus, waar geestelijke ontwikkeling wordt verward met geestelijke terreur, intimidatie en blinde, wraakzuchtige veroordelingswoede.

Het Oude Testament en de Koran bevatten passages die wraakzuchtige, harde en zelfs volstrekt gewetenloze mensen in staat zichzelf een 'vroom gezicht' op te plakken. Dat weten we en het zou volstrekt hypocriet zijn dat weten te ontkennen.
De Islam kan in principe (net als alle andere religies) een positieve functie hebben waar ze egoïstische mensen bewust maakt van het bestaan van andere mensen, die ondanks hun anders zijn toch gerespecteerd dienen te worden.
Religie (de Nederlandse rechter die El Moumni ondervraagt wijst daar op) zou in de eerste plaats binnen een multiculturele samenleving een brugfunctie moeten vervullen. Niet mensen tegen elkaar opzetten, maar mensen bij elkaar brengen.
Khalil El Moumni vindt een dergelijke opdracht niet belangrijk. Hij vindt het opheffen van tegenstellingen onbelangrijk en hecht eraan vast te stellen dat de wetten en geboden van God op de meest letterlijke wijze uitgevoerd dienen te worden.
Geen aanpassing aan de moderne tijd, geen relativerend wetenschappelijk onderzoek dat bepaalde uitspraken bindt aan een verleden tijd die voorbij is, geen kritisch tegen elkaar afwegen van uitspraken uit de drie bronnen die de Islam serieus dient te nemen (Oude Testament, Nieuwe Testament en de Koran), nee, keihard vasthouden aan een bekrompen vorm van wetsdenken, die de mens als individu tot niets reduceert.
Dat primitieve moralisme, dat in een moderne tijd volstrekt niet meer past (een anachronisme dus) dreigt momenteel het Midden-Oosten te vernietigen.

De tegenstelling Geloof-Moderniteit speelt in het Midden-Oosten momenteel een grote rol. Wie op een serieuze wijze de situatie bekijkt, die ziet dat het kernprobleem in de eerste plaats ligt bij de semi-religieuze staat Israel die het recht andere mensen te onderdrukken ontleent aan de Bijbel.
De Bijbel zegt (volgens rechtse zionisten en rechts-religieuze joden) dat joden bijzondere mensen zijn die van God land gekregen hebben dat hun exclusieve bezit is. Dat land moet ontdaan worden van alle ongelovigen die met hun onreine ziel het uitverkoren volk ziek kunnen maken en daarom is het rechteloos maken en zelfs het verdrijven van dergelijke mensen, gezien vanuit een fundamentalistisch-religieuze optiek de gewoonste zaak van de wereld.

Binnen rechtsreligieuze kringen in Israël wordt op het ogenblik een discussie gevoerd over de vraag of de Torah de verdrijving van de Palestijnen uit het Heilige Land toestaat.
Nederlandse moslims, onder leiding van Khalil El-Moumni, mensen die stellen dat Gods geboden boven de wetten van 'de ongelovigen' staan, kunnen alleen maar toegeven dat zo een daad geoorloofd is. De Bijbel staat immers niet toe dat Goddelijke uitspraken ondergeschikt worden gemaakt aan modernistisch-westerse rechtsbepalingen.
Jaag de Palestijnen dus rustig weg. Uit naam van de God van El-Moumni, de genadeloze, de wrede, de wraakzuchtige, de veroordelaar ook van alles wat decadent, verwijfd en pervers is...

De planeet Jupiter: de bruggenbouwer
Astrologisch commentaar, WD 2002

Een goed geplaatste Jupiter geeft volgens astrologen een sterk gevoel voor recht en billijkheid, studie en godsdienst. Jupiter verdiept de religieuze levensbeschouwing en versterkt het vertrouwen, geeft een zeker intuïtief geloof in de goede afloop van alle aangelegenheden, die dan ook steeds (soms eerst als de nood op het hoogst is) een gunstige wending nemen.
Jupiter zal een bijzonder gunstige invloed uitoefenen op de materiële en huiselijke aangelegenheden en wijst er op, dat veel meevallers te verwachten zijn. Meestal zullen maatschappelijke bezigheden meer succes blijken te hebben dan persoonlijke zaken. Er bestaat een bijzondere gave om anderen op te wekken, te inspireren en te leiden en er zal derhalve veel meer mee- dan tegenwerking in de omgeving zijn...

Astrologisch gezien is niet iedereen in staat een verdraagzame leider te zijn. Daarom werden in de oudheid drie planeten tot 'koninklijke planeten' uitgeroepen, waarbij het begrip 'koninklijk' niet verwijst naar wereldse macht, maar naar het vermogen leiding te geven.
Van die drie autoritaire planeten (Maan=moeder, Saturnus=vader en Jupiter=kind) wordt de planeet Jupiter de bruggenbouwer genoemd, een planeet dus die mensen in staat stelt tegenstellingen te overwinnen.
Binnen de traditionele religieuze geschriften worden aan de planeet Jupiter verschillende benamingen toegekend. Hij is de Heilige Geest, de Zoon, het Goddelijke Kind, de verzoener en de mensenredder.
In de oude koninkrijken waaruit Irak is ontstaan werd hij Marduk genoemd, de beschavende God die uit chaos orde wist te scheppen.

Het is heel aannemelijk te veronderstellen dat de ontwerpers van de Roomse mythologie in een wereld die doordesemt was van astrologische denkbeelden en opvattingen eigenschappen van die planeet toegekend hebben aan de evangelische figuur Jezus van Nazareth.
Wie wil weten waar Jezus voor stond, die zal daarom kennis moeten nemen van de eigenschappen die astrologen toekennen aan de planeet Jupiter.
Zoals uit bovenstaande omschrijving blijkt staat een sterk rechtsgevoel altijd centraal bij mensen die onder de invloed van de planeet Jupiter staan. Waar de fatalistische Saturnus te streng is en vast wil houden aan formaliteiten, daar pleit Jupiter voor soepelheid, optimistisch vertrouwen in de goedheid van mensen en voor het benadrukken van de sociale dimensie bij het toepassen van strafbepalingen.
Tegelijkertijd is het de taak van de vurige, strijdlustige planeet Jupiter de Maan, die de zachtmoedige vertegenwoordiger van het Moeder-denken is, in bescherming te nemen tegen de aanvallen van kille, anti-vrouwelijke tendensen in de samenleving.
Jupiter valt kil vormdenken aan en stelt zachtmoedige, zorgzame mensen in staat hun taak naar behoren uit te voeren.
Jupiter (zo kun je dan ook stellen) is in feite Jezus en dat betekent dat mensen die Jezus willen ontmoeten op zoek moeten gaan naar mensen die sterk onder invloed van de planeet Jupiter staan.

Arafat nog altijd niet relevant
De Standaard, 27-3-2002

In een interview met de Israëlische krant Yedioth Achronoth verklaarde de Israelische premier Ariel Sharon dat hij het betreurde aan de Amerikanen te hebben beloofd dat Israël de Palestijnse leider geen kwaad zou doen of hem niet uit de regio zou verjagen.
"Ik had naar de Amerikanen moeten gaan en hen vragen dat hij (Arafat) uit de regio zou worden gezet', zei Sharon. Arafat "is nog altijd geen partner en is nog altijd niet relevant".
De Verenigde Staten hadden druk op Israël uitgeoefend om Arafat naar Beiroet te laten gaan. De aanwezigheid van de Palestijnse leider zou gewicht hebben gegeven aan een vredesvoorstel van Saudi-Arabi , dat op de Arabische top ter sprake komt.

Palestijnen uitzetten om Israël te redden
Door Salomon Bouman - NRC, 26-3-2002

In Israël is uitzetting van de Palestijnen uit de bezette gebieden legitiem onderwerp van gesprek geworden. Voorstanders zien het als laatste mogelijkheid om het Land van Israël te behouden...
Onder de traumatische invloed van de Palestijnse opstand is in Israël het debat over de moraliteit van uitzetting van de Palestijnen uit de bezette gebieden een legitiem onderwerp van discussie geworden.
Al jarenlang worden na Palestijnse aanslagen op muren graffiti gespoten met de tekst: "(Rabbijn) Kahane heeft gelijk. Arabieren eruit''.
In de jaren zeventig werd rabbijn Meir Kahane's Kach-partij wegens het propageren van de uitzettingsideologie buiten de wet geplaatst. Maar dezer dagen werd het politieke manifest van Moledet, de Vaderland-partij, als inleg van de krant Ma'ariv in enkele honderdduizenden exemplaren verspreid. Rehavam Ze'evi, oprichter en leider van Moledet, had de uitzetting tot de ideologische ruggengraat van zijn partij gemaakt. In een hotel in Jeruzalem werd hij enkele maanden geleden door Palestijnen vermoord.
"Slechts uitzetting zal vrede brengen'', staat er op de voorpagina van het pamflet.

Arab League summit opens
without Mubarak, Abdullah and Arafat
By Daniel Sobleman, Aluf Benn and Amira Hass, Ha'aretz 27-3-2002

A much-touted Arab summit intended to send a unified message to Israel and the world that Arabs want peace opened without three key players in Mideast peace process.
"President Mubarak and King Abdullah cancelled their participation in the summit after receiving information that their security would be at risk in Beirut," an Arab League official told the French news agency on Wednesday.
Arafat's decision to stay home followed Israeli conditions on his departure and a renewed Israeli threat to prevent him from returning to the West Bank after the summit.
Araft plans to address the conference by satellite from his office in the West Bank city of Ramallah.

Adel Al-Jubeir, the Saudi crown prince's policy adviser who arrived with Abdullah on Tuesday evening, told The Associated Press in an interview that the initiative demands a full Israeli withdrawal from occupied Arab territory, including Jerusalem, in return for "normal relations between Israelis and the Arab countries ... (and calls for) a just resolution of other issues like refugees."
"The reason this initiative is so powerful is because it crystalizes the whole issue and distills it to its bare essence: land for peace. We're willing to give you (Israel) peace. Are you (Israelis) willing to give us the land? We haven't seen any indications from the Israeli side," he said.

Arabische Liga biedt vrede aan
De Telegraaf, 29-3-2002

Voor het eerst biedt de hele Arabische wereld Israël 'erkenning en normale relaties' aan in ruil voor de Israëlische terugtrekking van Arabisch grondgebied, erkenning van een Palestijnse staat en een 'rechtvaardige oplossing' van het probleem van Palestijnse vluchtelingen, nu bijna vier miljoen.
Daarmee is het vredesplan van de Saoedi-Arabische kroonprins Abdullah tot offici le politiek verklaard van de 22 landen van de Arabische Liga.

Arabische eenheid
Redactie Volkskrant, 29-3-2002

"Het Saoedische vredesplan werd unaniem goedgekeurd. Niet alleen door gematigde landen als Egypte en Jordanie, maar ook door radicale landen als Syrie en Irak. Voorts werd een akkoord gesloten tussen Irak en Koeweit, de vijanden uit de Golfoorlog. Ook verzoenden Irak en Saoedi-Arabie zich."

Peres welcomes Arab peace plan
Ha'aretz, 29-3-2002

Foreign Minister Shimon Peres welcomed the Arab League's endorsement of the Saudi initiative. "Israeli regards any call for peace and normalization as a positive step. The initiative is important, but it is liable to collapse if terrorism is not stopped." Peres added that Israel can also not afford to ignore the negative tones sounded by some of the speakers at the summit.
Former Labor ministers Yossi Beilin and Shlomo Ben-Ami also spoke favorably of the Arab League decision. Ben-Ami said it could serve as the basis for negotiations, while Beilin suggested it offered a chance - perhaps the last chance - to return to "sanity."

No rebels, no cause
By Shira Lev-Ari - Ha'aretz, 29-3-2002

In Israel, the younger generation does not ask challenging questions, and sticks to the same opinions as their parents. Shira Lev-Ari discovers why there are so few young people in our protest groups.

In every society, youth has a traditional role, which is to challenge society. In Israel, not only do youths not ask challenging questions, they also stick to the same opinions as their parents.
I admire the activities of such groups as Megama Yeruka, but in my opinion students must deal with hard core politics - in the Jewish-Arab conflict, the economy of Israel, the poverty gap - and not as cliches.
In contrast to right-wing youth who are persistently active, youth on the left sit in the cafeteria, copy pages of notes from one another and complain about the ultra-Orthodox.
We have to get back to the politics of the street, to speak openly about what has happened to the Israeli economy in the past 20 years, and in the political arena, present an Israeli narrative to counter the narrative of the Palestinians."

However, it is hard to blame Israeli students. Many sociologists point out that students in Israel reach university after an often grueling period of military service that stifles individuality. They are relatively older than university students in other countries and have to deal with the basics - earning a living, building a career, having a family.

Pim Fortuyn, de man zonder eigen gezicht & Israel
Commentaar Wim Duzijn 2002

Citaat: "Je hoeft niet alle daden van die staat ( Israël) goed te praten, maar het is een rechtsstaat met een gekozen premier -kom daar eens om in Nederland. Israël hoort bij ns cultuurgoed. We moeten hen steunen, niet die bandietenstaat van een Arafat.'' Pim Fortuyn (Trouw, 29-3-2002)

Pim Fortuyn houdt van simplistische of-of-oplossingen, 'zwart-wit-denken' beter gezegd. Wat dat betreft is hij een excellent machtsdenker die precies weet waar het in de politiek om gaat: Opportunistisch zijn.
Wat hij niet schijnt te beseffen is dat opportunisme en individualisme twee geheel verschillende zaken zijn. Wat dat betreft laat zijn simplistische geaardheid hem in de steek en kies hij (zeer opportunistisch natuurlijk - wat dat betreft blijft hij consequent) voor een onnadenkende houding van 'en-en-denken', die tegenstrijdige zaken op een blinde wijze naast elkaar laat voort bestaan.

Opportunisten zijn nooit grote denkers. Daarom haten ze ernst en kiezen ze voor een politiek waarbij ze nooit een serieus gesprek met ernstige mensen hoeven aan te gaan.
Wie in een situatie waarin alles op alles moet worden gezet intelligente mensen te steunen met behulp van grote keien het intellect de grond in boort, die verdient de naam 'intellectueel' niet.
Wanneer Pim Fortuyn de situatie in Israel goed zou bekijken (zie info hierboven: 'no rebels, no cause'), dan zou hij inzien dat de rechtstaat in Israel nog nooit zo'n wankele basis heeft gehad dan op dit ogenblik. Rechtse krachten manifesteren zich steeds duidelijker, terwijl links weinig meer kan bieden dan een onverschillige, materialistische op primitief eigenbelang gerichte massacultuur, waaruit van alles voort kan komen, behalve een rebelse, eigenzinnige, intelligente, moderne tegencultuur.

Pim Fortuyn plaatst graag het moderne denken tegenover het ouderwetse, achterlijke denken, maar hij vergeet dat denken meer is dan het uiten van emotioneel-beladen kreten, die met de realiteit weinig te maken hebben.
Uit alle uitspraken van Pim Fortuyn blijkt dat hij geen individualistisch ingestelde denker is. Je zou hem kunnen vergelijken met Leon de Winter: net als Pim Fortuyn een zich als individualist manifesterende collectivist, die zich in de eerste plaats laat leiden door sentimenten, waarvan nooit van te voren wordt overwogen of ze voldoen aan de criteria waaraan een intelligente uitspraak volgens de serieuze, intellectuele kritiek dient te voldoen.

Primitieve kretologie is de dood van alle werkelijk-moderne cultuur.
Overal waar de massa wordt afgeleerd serieus te zijn, zal het ouderwetse, zich aan conservatieve waarden vastklampende onbenul triomferen. Dat onbenul vervangt ernst door schijnernst, hetgeen betekent dat in een dergelijke wereld het vrije individu verdwijnt en ruim baan wordt gemaakt voor de massa - een ander woord voor 'de mens zonder eigen gezicht'.

Israëlische leger bezet opnieuw Ramallah
NRC, 29-3-2002

Het Israëlische leger heeft vanmorgen opnieuw de Palestijnse stad Ramallah op de Westelijke Jordaanoever bezet. Israëlische militairen drongen ditmaal ook het hoofdkwartier van Yasser Arafat binnen, die door de regering-Sharon officieel als "vijand" is bestempeld die zal worden "geïsoleerd"....
Het offensief volgt op de Palestijnse zelfmoordaanslag in een hotel in Netanya, waarbij 21 mensen de dood vonden en een infiltratie in de nederzetting Elon Moreh op de Westelijke Jordaanoever, waar de Palestijnse dader gisteravond vier Israëli rs doodde. Vanochtend werden nog twee Israëli rs door een Palestijn doodgestoken in de nederzetting Netzarim in de Gazastrook. Alle aanslagen zijn door de moslim-organisatie HAMAS opgeëist.

Hamas-communiqué

Hamas is a Jihadi (fighting for a holy purpose) movement in the broad sense of the word Jihad. It is part of the Islamic awakening movement and upholds that this awakening is the road which will lead to the liberation of Palestine from the river to the sea.
Hamas believes that no part of Palestine should be compromised, that the Zionist occupation of Palestine should not be recognized and that it is imperative for the people of Palestine, as well as all Arabs and Muslims, to prepare themselves to fight the Zionists until they leave Palestine the way they migrated to it. (Info overgenomen uit de Hamas-website)

'Leven Arafat in gevaar'
Algemeen Dagblad, 29-3-2002

Regeringsleiders van diverse landen hebben vandaag geschokt gereageerd op de aëlische aanval op het hoofdkwartier van de Palestijnse leider Arafat in Ramallahe daar op dat moment verbleef. Zijn leven zou in gevaar zijn.
De Russische regering uitte vrijdag kritiek op de Israëlische premier Sharon, die Arafat zou willen isoleren. Volgens Moskou zal het isoleren van Arafat niet bijdragen om een politieke oplossing te zoeken voor het Israëlisch-Palestijnse conflict, aldus het persbureauleider Interfax.
De Egyptische regering noemde de Israëlische acties een oorlogsverklaring en een klap in het gezicht van de Arabische leiders, die woensdag tot vrede hadden opgeroepen.
"Wat Sharon doet is dwaas, illegaal en een boodschap van oorlog en agressie tegen de Arabieren in reactie op hun boodschap van vrede'', aldus de Egyptische minister van buitenlandse zaken Ahmed Maher.
De Europese Unie herhaalde haar standpunt dat Arafat de legitieme leider en gesprekspartner blijft. De Franse minister Hubert Vedrine bekritiseerde de Israëlische "poging om Arafat te verstikken".

Sharon & Hamas: de mens is een vlieg
Commentaar WD 2002

Nu er een Arabisch vredesplan op tafel ligt, dat ondertekend is door alle Arabische landen, en dat gesteund wordt door de Westerse mogendheden, kan niet meer gesproken worden over uitzichtloosheid en kan militair geweld dus niet zonder meer getolereerd worden, omdat geweld gebruiken in een situatie waarin geweldloze oplossingen mogelijk zijn zinloos (en daarmee moreel verwerpelijk) is.
Het probleem is echter dat Yasser Arafat, als vertegenwoordiger van een seculier-Arabische bevrijdingsorganisatie (de PLO) door Ariel Sharon en Hamas wordt gedemoniseerd.
Zowel Sharon als Hamas wijzen de Palestijnse autoriteit af. Hamas en Sharon zeggen doodrustig alleen het gezag van God te erkennen. En omdat God niet als persoon aanwezig is op aarde, daarom blijft alleen het gezag van Hamas en Sharon over.
Met andere woorden. Hamas en Sharon zeggen tegen Arafat: wij - de dienaren van de Almachtige God - zijn hier de baas. Jij kunt doodvallen.
Ariel Sharon maakt dankbaar gebruik van dat extremistische machtsdenken, want hij is een man van oorlog en hij kan niet bestaan zonder oorlogszuchtige partners die hij als vliegen dood kan meppen met zijn geavanceerde, uit menselijke Israëlische robotten opgebouwde, vliegenmepper.
Het mensbeeld dat beide partijen ons met hun gedrag tonen is daarom niet bijzonder florissant. De mens is volgens Sharon en Hamas een vlieg in handen van God, en uit naam van die God mag alles met een mens gedaan worden.
Zouden we toch niet eens een keer moeten uitkijken naar een andere God? Een God die in een mens meer ziet dan een onbeduidende vlieg?

The Murder of Arafat
By Uri Avnery for PalestineChronicle.com, 31-3-2002

If Ariel Sharon succeeds in murdering Yasser Arafat, as he wants to, the Palestinian leader will remain in the collective memory of his people, and the whole Arab world, like Moses in Jewish memory.
Moses rebelled against oppression, led his people forth from the house of bondage , led them for 40 years in the desert, made a new people out of them and brought them to the threshold of the Promised Land. He did not enter the land itself God only showed it to him from afar. That will be told about Arafat, too, if he becomes a martyr now.

Moses is, of course, a mythological figure. No serious scholar in the world believed that the exodus from Egypt really happened. Experts explain that it could not have taken place at all. But that is not really important: the mythological Moses shaped the consciousness of the Jewish people more than any flesh-and-blood leader of a nomad tribe in the desert could have done.
The Haggada, the book read on Passover's eve by almost every Jewish family throughout the world, commands us to feel as if we ourselves had set forth from Egypt.
The basic Jewish ethos is built on this premise. The text of Ten Commandments in Deuteronomium 5 explains why on the holy Sabbath the servants and slaves must be allowed to rest, too: Remember that thou wast a slave in the land of Egypt.
In the new myth that is being born before our eyes, Sharon is the Pharaoh and we are the ancient Egyptians. In the story about the Exodus, the Bible lets God say: I have hardened (Pharaoh s) heart and the heart of his servants.
After every calamity that befell him, Pharaoh broke his promise to free the Israelites.
Why? What was God's purpose? He wanted the Israelites to become hardened by the hardship, before they started on their long march. This is what is happening to the Palestinians now.

It all began in Hebron on the eve of Passover in 1968
Ha'aretz, 30-3-2002

Hamas: kind van Sharon & Barak
Commentaar WD 2002

Iedereen die eerlijk is zal toegeven dat Yasser Arafat niet de echte vijand is van Ariel Sharon. Arafat (vertegenwoordiger van een seculiere organisatie die nauw verbonden was met het Arabische nationalisme van Nasser) is de man van de compromissen, een instelling die ertoe heeft geleid dat de compromisloze hardliners aan Israëlische zijde via een keihard, compromisloos bezettingsbeleid een beweging in het leven riepen die tegenover de hardheid van Israël haar eigen hardheid plaatst: HAMAS, hard en onverzettelijk. Oudtestamentisch ook, d.w.z. Oog om oog, tand om tand.

Met name Ariel Sharon en de leugenachtige, uiterst hypocriete ex-premier Barak (die totaal geen oog had en heeft voor het gruwelijke onrecht dat de Palestijnen is aangedaan) hebben een klimaat geschapen waarin de partijen in het conflict elkaar demoniseren.
Barak probeerde misbruik te maken van de compromisbereidheid van Arafat en weigerde het bestaan te erkennen van de verzetsbeweging HAMAS.
Vrede sluiten, zonder het bestaan van HAMAS te erkennen is echter onmogelijk. Vrede is pas mogelijk wanneer je een gesprek aangaat met alle partijen, ook die partijen die je op een harde wijze duidelijk maken waar je in feite mee bezig bent.
Hamas wil Israël een spiegel tonen. "Wat wij doen, doen jullie ook."
Dat betekent dat er andere voorbeelden gegeven moeten worden. Niet de Palestijnse Autoriteit demoniseren, maar een gesprek aangaan met de vertegenwoordigers van die bewegingen, die onschuldige burgers aanvallen, met de bedoeling een wapenstilstand te bereiken.
Islamitische verzetsbewegingen nemen het de Arabische landen kwalijk dat ze niet betrokken worden bij de plannen die gericht zijn op het bewerkstelligen van vrede. Daarom gaan ze hun eigen gang en ontstaat er de vreemde situatie dat Israël tegenover twee partijen wordt geplaatst: een partij die praten wil en een partij die niet praten wil, omdat ze niet bij het beleid betrokken wordt.

Israel noemt HAMAS een terreurbeweging. HAMAS noemt Israël een terreurstaat.
Beide partijen hebben gelijk, en alleen vanuit die erkenning, dat beide partijen terreur bedrijven, kan een gesprek op gang worden gebracht.
Nog altijd probeert Israël, via het inzetten van willoos gehoorzamende Amerikaanse politici die de totale ontkenning zijn van het begrip 'democratische vrijheid', zichzelf af te schilderen als het slachtoffer.
Dat inzien: de gruwelijke vervalsing van de werkelijkheid, die er op is gericht van een dader een slachtoffer te maken, kan ertoe leiden dat extremistische partijen gaan nadenken.
Zowel Sharon als Hamas voeren een beleid dat het verschil tussen dader en slachtoffer wegvaagt, hetgeen elke poging een rechtvaardige oplossing in het conflict te bereiken onmogelijk maakt, omdat recht nooit daar kan ontstaan waar leugenaars de waarheid weg proberen te moffelen achter een ideologisch schild van leugens, hypocrisie en doodgewone terreur.

New Age & het Watermantijdperk
Commentaar Wim Duzijn 2002

Binnen het New Age-denken staat het idee van een nieuw anti-ideologisch tijdperk centraal. Daarbij moet ingezien worden dat de essentie van de ideologie (niet gezien als een los geheel van idealen, maar als een verstard geheel van aan de vorm gebonden gedachten) de kritiekloze onderwerping is van het individu aan een beperkende, afhankelijk makende machtsmoraal.

Het dierenriemteken Waterman wordt beheerst door de planeet Uranus. Uranus staat volgens astrologen voor vrijheid, individualiteit, onafhankelijkheid, gelijkheid en socialisme (socialisme = solidariteit en broederschap).
Het zal duidelijk zijn dat het idee van het Watermantijdperk niet een wereldvreemde, aan de fantasie ontsproten gedachte is. De hierboven genoemde begrippen verwijzen naar de twee grote politieke bewegingen die gezien kunnen worden als 'moderne verlichtingsbewegingen': het liberalisme en het socialisme.
In het Midden-Oosten worden deze moderne bevrijdingsbewegingen (liberalisme en socialisme) ondergeschikt gemaakt aan het primitieve ideologische denken van mensen die de vrijheid van het individu volstrekt onbelangrijk vinden.
In Israël wordt een primitief-nationalistische machtsideologie (het zionisme) boven de vrijheid geplaatst (zodat het intellectuele denken in dat land weinig meer dan een inhoudsloze marionettenvertoning is) , terwijl in de Arabische landen allerlei mengvormen bestaan van antiek religieus denken en socialisme, zonder dat iemand zich ooit schijnt te realiseren dat er ook nog zoiets bestaat als een beweging die zichzelf 'liberalisme' noemt.
De enige liberale president in het Midden-Oosten is de Libische leider Gadaffi, een merkwaardige onafhankelijke figuur die op een zeer eigenzinnige, individualistische wijze een boodschap uitdraagt van vrede, samenwerking en broederschap.
Toch durft Gaddafi, ondanks zijn eigenzinnige karakter, niet openlijk het liberalisme te verdedigen, niet de geperverteerde, kapitalistische variant ervan, die wij heilig hebben verklaard, maar de sociale vorm, die de geestelijke bevrijding van de mens mogelijk wil maken.
Je zou dat de tragiek van het Westers-imperialistische machtsdenken> kunnen noemen. Wij streven naar macht en juist omdat we naar macht streven maken we mensen die in staat zijn het liberalisme te verdedigen het leven en werken onmogelijk.
Uiterst hypocriet daarbij is dat we ons vernielzuchtige machtsdenken op een zeer onterechte wijze 'liberaal' noemen. We willen macht om de mensen vrij te maken, dat is in het kort gezegd de behoorlijk hypocriete leuze, die als een soort vlag op de kapitalistische modderschuit is geplaatst.
Wij zijn echter helemaal niet liberaal en we zullen er daarom ook niet over peinzen het liberalisme als geestelijke bevrijdingsbeweging in andere landen aan te moedigen en te stimuleren.
De vrijheid van ons materialistische liberalisme is de vrijheid van de machtigen onbelemmerd andere mensen te mogen onderdrukken, Daarom wordt ons liberalisme door mensen die worden onderdrukt afgewezen en daarmee ook het spirituele verlangen van de kleine groep echte (d.w.z. sociale) liberalen in ons midden (geen ideologen dus, maar idealisten), die streven naar de geestelijke bevrijding van de mens.