Weerspannige Jongetjes
Commentaar Wim Duzijn 2002

Het feit dat intellectuelen (niet de propagandisten, maar diegenen die voor waarheid en objectiviteit staan..) in onze wereld niets te vertellen hebben bewijst hoe laag het beschavingsniveau van onze westerse wereld is.
Wanneer de Franse minister van buitenlandse zaken (Hubert Védrine) Amerika simplisme verwijt, dan merkt de redactie van de Volkskrant op een enigszins neerbuigende wijze op dat die kritiek te ver gaat, hetgeen, zo sneert men, ongetwijfeld voortvloeit uit het feit dat Frankrijk altijd al het weerspannige, eigenzinnige jongetje van de Europese klas is geweest.
Die opmerking is in alle opzichten onthullend. De neerbuigende benadering van al diegenen die er een eigen mening op houden, een mening die ze nog durven uit te spreken ook, is kenmerkend voor het anti-intellectuele klimaat in onze 'vrije' Westerse wereld.
Je mag alleen een quasi-intellectueel zijn: een saaie, likkende figuur die helemaal niets te vertellen heeft, iemand die op geen enkele wijze het anti-intellectuele machtsspel dat door generaals gespeeld wordt kan beinvloeden - alleen dan is men bereid je een schrijver en een denker te noemen.

In Frankrijk is de band tussen intellectuelen en politiek altijd nauwer geweest dan in andere landen. Een intellectueel weet daar nog dat er verschil bestaat tussen echt en quasi.
In ons land is alles quasi. Hier is men geen intellectueel, hier doet men alsof. Daarom is ons land een woestijn, waarin voor geestelijke zoekers geen enkele beschutting biedende oase aanwezig is.

Ligt de toekomst in het verleden?
Commentaar Wim Duzijn 2002

"Never before have a people attempted to return to their original homeland to rebuild their past after two thousand years.
Zionism is a form of affirmative action, to make up for the historical slights of the Jewish diaspora and the Holocaust. The implacable settlers in the West Bank represent the cutting edge of this mentality. It's an attitude which proclaims dominion over this land, a right of return, an unwillingness to change in the face of moral, political and often violent outrage.."

Wanneer een mens niet het recht heeft intelligent te zijn, dan leeft hij in een wereld waarin de domheid de wereld terroriseert.

Wie zich bezighoudt met zoiets vanzelfsprekends als 'geestelijke ontwikkeling' - vanzelfsprekend omdat we onszelf allemaal ontwikkeld noemen; niemand wil graag dom genoemd worden - komt onvermijdelijk voor de vraag te staan waarom de toestand die men 'geestelijke ontwikkeling' noemt wordt afgegrensd door hoge stalen hekken, waarin slechts hier en daar een onooglijk klein poortje zichtbaar is.
Wie door een van die poortjes kruipt ontdekt dat de wereld veel groter is dan men algemeen aanneemt, maar een ander op die werkelijkheid wijzen is niet mogelijk, omdat de stalen muur een simpel 'wijs en kijk'-proces onmogelijk maakt.
Je ziet iets, je wijst er naar - en de anderen zien niets.

We praten allemaal over schuld en moraal, maar als puntje bij paaltje komt zijn we allemaal blind wanneer iemand ons wijst op zaken die we niet willen zien.

Waarom willen we maar een klein gedeelte van de werkelijkheid onder ogen zien? Willen we dat zelf? Hebben we voor die gedeeltelijke blindheid gekozen? Of dwingt een anonieme macht ons er toe?
Geloven we werkelijk in wat we zeggen? Of geloven we alleen datgene wat ons in staat stelt datgene te zeggen wat we willen zeggen?

Geestelijke ontwikkeling hangt nauw samen met de wil kennis te nemen van zoveel mogelijk bronnen van informatie. Dat betekent dat het verleden in dienst wordt gesteld van het heden. Niet andersom.
Religieuze extremisten in Israël gebruiken het verleden niet om er lering uit te trekken, nee, zij proberen het verleden tot heden te maken, waarbij ze tweeduizend jaar geschiedenis met een grote schaar uit ons gezamenlijke bestaan willen knippen.
Het zal duidelijk zijn dat het uitwissen van een gedeelte van onze beschavingsgeschiedenis een anti-intellectuele daad is.
Geschiedenis is een wazig begrip. Geschiedenis wordt gemaakt door geschiedschrijvers. En juist omdat er veel geschiedkundige bronnen zijn kan bestudering van de diverse bronnen een mogelijk zicht op de waarheid bieden.
In Israël wordt de bestudering van diverse bronnen afgeraden. Men knipt en kiest en dat knippen en kiezen gebeurt vanuit een denkwijze die de ontkenning is van de wil van mensen zichzelf geestelijk te ontwikkelen.
Geestelijke ontwikkeling is niet mogelijk wanneer je jezelf moet onderwerpen aan de op beperking gerichte dwingelandij van de domheid. En daarom moet je jezelf afvragen wat dom is en wie de domheid in stand houdt.

Is iemand die een appel een walnoot noemt intelligent? Of is zo iemand dom?
Op de kleuterschool kunnen peuters van 5 jaar een antwoord geven op die vraag, maar in ideologenland wordt het verschil tussen appels en walnoten uitgewist. Je geeft mensen een appel en ze zeggen doodrustig dat je ze een walnoot geeft.
"Hij geeft ons een walnoot, maar we willen een appel..."

Wie volwassen mensen duidelijk wil maken dat ze nog dommer zijn dan een kleuter van 5 jaar wordt altijd met hoon en spot overladen.
Dat is de essentie van alle beschrijvingen die literatuur die over geestelijke ontwikkeling handelt ons biedt.
Geestelijke ontwikkeling begint bij de wil van mensen een blik te werpen aan gene zijde van de stalen muur die ons omringt.
Achter die muur is een appel een appel en een walnoot een walnoot. En dat betekent dat kinderen in die andere wereld gewoon kind kunnen zijn.
Wie van zijn kinderen eist dat ze een walnoot een appel noemen, die doodt in hen het kind. Ze kunnen verder leven als volwassene, als slaaf van een zinloze geld en machtsmachine, die niet het intellect, maar de geestelijke dood dient, maar ze zullen nooit iets zinnigs kunnen zeggen tegen een mens die de waarheid zoekt.
De waarheidszoeker ziet een appel en hij vraagt: "Vertel mij wat dat is?" De ander kijkt hem aan en zegt: "Een walnoot, zie je dat niet?" En de waarheidszoeker buigt gelaten het hoofd en verdwijnt. Hij weet dat in een wereld waarin appels walnoten worden genoemd de mensen alles wat intelligent is haten. Daar is zijn plaats dus niet.

In Israël is de appel een nederzetting geworden. Je kijkt er naar en je vraagt: "Wat stelt die nederzetting voor?" En het antwoord is: "Het huis dat tweeduizend jaar geleden door onze voorouders is gebouwd."

Tweeduizend jaar is een lange tijd. Tweeduizend jaar geleden maakte het grootste gedeelte van Europa deel uit van het Romeinse Rijk. Ook de huidige staat Israël was een provincie van dat grote, machtige rijk.
De vertegenwoordigers van dat machtige rijk wonen in Italië. En dat betekent dat - uitgaande van de wil tweeduizend jaar geschiedenis weg te knippen - Italië tot heerser van Europa en de landen in het Midden-Oosten moet worden benoemd.
Rome vraagt om herbouw. De Romeinse keizers zullen weer zetelen in hun machtige paleizen. De christelijke afgodendienst zal worden stopgezet en de oude Romeinse Goden mogen weer plaats nemen op de sokkels waar heidense afgodendienaars ze vanaf geslagen hebben.

Tweeduizend jaar geleden zetelden de Romeinen op de tempelberg in Jeruzalem. Zij maakten van die tempelberg een machtig fort, dat goddelijke kracht uitstraalde: de onmetelijke macht van de Romeinse Keizers, waarvan de Italianen de trotse afstammelingen zijn. Het wordt tijd dat de tempelberg weer Italiaans wordt...

De meeste Italianen zijn zich niet bewust van het feit dat zij tweeduizend jaar geleden een supermacht waren. Om ze dat inzicht te geven moet je een schaar pakken om de geschiedenis weg te knippen die hen onwetend maakt.
Maar wat dan? Dan staan ze, zonder alles waar de mensheid duizenden jaren lang mee bezig is geweest, voor het wereldforum met de onzinnige eis dat ze de vertegenwoordiger van het Romeinse Keizerrijk zijn. Mensen zonder geschiedenis, die de leegte op willen vullen met een flard uit het verleden dat via kunstmatige machinaties groteske afmetingen heeft aangenomen.

Kun je geschiedenisloze mensen serieus nemen, wanneer ze ons lastig vallen met de droom van het herstel van het Oude Romeinse Keizerrijk? Of zeggen we: "Die droom past niet meer in een moderne tijd?"
Ik vrees dat we de paar dwaze Italianen die 'Keizer Nero' willen spelen met weinig respect zullen bejegenen.
Maar waarom zien we dan niet in dat de dwaze droom van de een net zo dwaas is als de dwaze droom van een ander?

Dwaasheid kan alleen maar ongedaan gemaakt worden wanneer we intelligentie lief hebben, hetgeen betekent dat we onszelf niet tot slaaf van het verleden maken, maar omgekeerd: wanneer we het verleden gebruiken om onszelf te ontdoen van de positie van geestelijke slavernij waarin we dankzij de onmetelijke kracht van de domheid terecht gekomen zijn.

Zwolle, 8-2-2002

Wie bovenstaande verklaring van een overtuigd zionist leest proeft het onbegrip dat bestaat over Palestijnse rebellen die niet in willen zien dat ze alleen maar profiteren van de wil van religieuze mensen hun religieuze droom te verwezenlijken.
Zoals moslims niet begrijpen dat mensen die vrij willen zijn niet willen leven in een theocratische moslimstaat, waarin het leven wordt beheerst door mensen die weliswaar het goede willen, maar die juist dankzij hun goede bedoelingen de rechten van andere mensen vertrappen, zo begrijpen zionisten niet dat hun goedheid niet als goedheid wordt ervaren door mensen die beweren dat ze gedwongen worden de rol van bedelaar te spelen.

Wat leren dergelijke zionisten ons? Zij vertellen ons dat de mens die weigert de hand van een goddelijke weldoener te kussen een slecht mens is die straf verdient.
Als individu moet je niet zelfstandig en onafhankelijk willen zijn. Er is door God een overheid boven ons geplaatst en wanneer je die overheid gelaten en nederig dient zul je beloond worden. Je krijgt je eten en je drinken en je leeft en je gaat dood en waarom zou je nog meer van het leven verlangen. Iedereen leeft toch op die manier?

De vraag of iedereen op die manier leeft zou je een 'gewetensvraag' kunnen noemen.
We zijn vrije geesten - geloven we - we denken over alles na en we nemen niet zomaar iets aan op het gezag van willekeurige anderen?
Wanneer de dominee of de imam ons vertelt dat God hem als geestelijke leider over ons heeft aangesteld, zeggen we: "Ja, hij is de waarheid en hij vertegenwoordigt God en God moeten we gehoorzamen?"
De joden op de Westbank in Israël bouwen het land op. Zij zijn weliswaar de baas en jij bent de slaaf, maar God heeft dat zo gewild. Dus waarom zou je protesteren?
Mag je wel nee zeggen tegen de geboden die God ons gegeven heeft? Of maken we verschil tussen 'goede goddelijke geboden' en 'slechte goddelijke geboden'? En als we dat doen, waarom zijn we dan niet consequent en proberen we niet wat eerlijker en intelligenter om te gaan met de religieuze geschriften waarmee we onszelf en anderen het leven vaak onnodig moeilijk willen maken?

Israël laat ons zien dat goede mensen - juist omdat zij - in opdracht van God - het goede willen waar maken in hun leven, een toestand in het leven roepen die volgens mensen die een moderne, nuchtere kijk op het leven hebben, 'onjuist' is.

Goede mensen blijken slecht te zijn en slechte mensen blijken goed te zijn. En dat komt omdat priesters die niet de geest maar hun eigen autoriteit heilig hebben verklaard het leven willen beheersen. En hoewel we dat weten vragen we ons niet af waarom wij zelf priesters die slechte mensen goed maken als de allerhoogste macht in ons leven blijven zien...

Zou het echt niet nodig zijn dat we ons verstand wat intensiever gaan gebruiken. Alleen maar om te voorkomen dat we slecht gemaakte - maar volstrekt onschuldige - mensen een hels bestaan opdringen?

In 1967 werd het denken stopgezet
Uri Avnery & de dood van de Joodse religie, 21-4-2001

Geestelijke Ontwikkeling En Empathie
Commentaar Wim Duzijn 2002
(lees ook bericht hierboven)

Uit de discussie rond het Nederlandse koningshuis, dat in de ogen van veel critici voortdurend de verkeerde keuzes maakt, wil ik een stelling naar voren halen, die daarom zo belangrijk is, omdat ze gedaan werd door een schrijver die een fanatiek verdediger is van wat Arabieren noemen de 'zionistische entiteit Israël'.
Het betreft hier de uitspraak van Leon de Winter die het vorstenhuis gebrek aan empathie verweet.
Empathie verwijst naar 'inlevingsvermogen' en het is daarom een woord dat in het New Age denken een belangrijke plaats inneemt, juist omdat het New Age denken tegenover de blind-formalistische krachten van een sterke mannen moraal, een vrouwelijk intuïtieve, op begrijpen, aanvoelen en inleven gerichte instelling wil plaatsen.
Het is bijzonder opmerkelijk dat Leon de Winter een dergelijke uitspraak doet, omdat het zionisme dat hij op zo een fanatieke wijze verdedigt een narcistisch-autistische, op zelfverheerlijking gerichte mentaliteit uitdraagt, waarin geen plaats is voor al die gevoelens die begrip voor de ander vereisen. Met andere woorden: het zionisme is de ontkenning van het begrip empathie.

Nog altijd weigeren Nederlandse zionisten, die geestelijke ontwikkeling als doel van hun beweging aangeven, op een kritische wijze het zionisme als politieke beweging onder de loep van hun kritisch analyserende intellect te leggen. Met name Leon de Winter, die zonder enige vorm van zelfkritiek andere mensen doodgooit met zijn moralistische uitspraken, die de ontkenning zijn van elke vorm van 'inlevingsvermogen', weigert in zijn quasi-moralistische betogen te wijzen op de negatieve rol die het zionisme in het Midden-Oosten heeft gespeeld.

Wie de brief hierboven van de Palestijnse vluchteling leest, die zal, wanneer hij zich laat leiden door een houding van empathie, geneigd zijn om te zeggen: "Verdomd, die man of die vrouw heeft gelijk, ik kan me dat levendig voorstellen... Hoe je als kind gelukkig bent en geniet van de natuur om je heen, vogels die in het voorjaar nesten bouwen, bijen die honing verzamelen, hele simpele ervaringen die met geld en macht niets te maken hebben, maar die je toch een immens gevoel van op verzoening gerichte tederheid bezorgen, de mogelijkheid het leven - hoe moeilijk het ook is - wat draaglijker te maken..., en hoe je dan dan ineens toe moet zien hoe een gigantische machtsmachinerie je wereld komt binnenrollen, die je al dat kinderlijke geluk afneemt en je wegstopt in een armoedig, stoffig en vervuild vluchtelingenkamp, waarin je alles mag doen, behalve op een kinderlijke manier dromen over een betere toekomst...

Leon de Winter, die zichzelf tot kampioen van het empathische denken heeft uitgeroepen, zwijgt. Hij heeft wel wat beters te doen dan zichzelf in te leven in de gevoelswereld van een stel bommengooiende terroristen. Empathie is leuk. Maar wel voor anderen. Het slechte Oranjehuis bijvoorbeeld. Dat rare briefjes in de muren stopt, met onzinnige teksten over vergeving en zo..
Daar hebben zionisten, die met alle geweld terug willen keren naar 'het eigen huis', dus geen boodschap aan...

The New Age of Ideology
Hanan Ashrawi, Palestine Chronicle 12-2-2002

"The post-September 11 era in the US has heralded in a new age of ideology whose discourse and world views have served not only to accommodate such extremist views as those held by Sharon, but also to provide him with a platform and an influence that were unthinkable only a year ago.
Thus while the American President is busy devising a new Manichean universe of absolute good and absolute evil, pronouncing policy on the basis of a simplistic polarization of the world, and unilaterally defining the terms while categorizing state and non-state actors accordingly, Sharon’s Israel has maneuvered itself into a position of even greater power on the world stage provided explicitly by the US."

"President George W. Bush’s “axis of evil” speech played directly into Sharon’s hand, simultaneously legitimizing “unilateralism” and the undermining of international law while claiming exclusivity of values and the right to use unbridled (and accountable) force to achieve immediate ends.
Those, precisely, have been the hallmarks of Israeli policy all along. Add to that the perpetuation of the most brutal (and last remaining) military occupation in history “enjoying” the cover of impunity provided by its strategic alliance with the US, and you have a most alarming formula for lawlessness, radicalization, violence, and destabilization.
With the facile handing out of convenient labels, the dehumanization of the “other” is thereby rendered official, contributing to the subversion of the principle of equality before the law and to the suspension of communication (dialogue, negotiations) as a means of conflict resolution."

"Rather than adopting a policy of positive engagement, dialogue, and inclusion with Iran, the US administration (egged on by Israel to adopt its definition of “enemy” or “threat”) is seeking confrontation and issuing threats that would undermine the forces of moderation and galvanize the Iranian public to support the more extremist forces while fueling greater anti-American sentiments.
Rather than lifting the punitive sanctions (that have victimized the whole Iraqi population) and giving the Iraqi people room to breathe and develop a democratic system (as distinct from the stifling survival mode), the US administration is coordinating with Israel its next military moves against Iraq and attempting to placate Arab regimes by promising some vague future moves on the Palestinian-Israeli front.
Rather than a bold initiative to end the Israeli occupation and establish the independent (and viable) Palestinian state in accordance with UN resolutions 242 and 338, the US is turning a blind eye to Sharon’s lethal brand of ideology as practiced through Apache gun ships, F 16’s, tanks and bulldozers, while compounding the oppression by demanding that the key to the Palestinian leadership’s legitimacy is through compliance with Israeli demands and priorities."

"The world is still paying for the mistakes of the post WW II and the cold war era with all its “-isms” and “the end justifies the means” approach. Instead of the promise of an inclusive, interactive, and integrated global approach to human development and conflict resolution, the new ideology is threatening to impose an artificial construct of exclusivity and polarization, not only as a parallel to the past paradigm, but also as a source of tremendous injustice and conflict."

De ondergang van een anti-ideologische natie
Commentaar Wim Duzijn 2002

Amerika heeft zich jarenlang kunnen opwerpen als de vijand van het ideologische denken in de wereld. Het symbool bij uitstek van dat ideologische denken was de Sovjet-Unie, die dankzij haar fundamentalistische interpretatie van het marxisme het Westen een rein, onschuldig gezicht bezorgde.
De val van de Sovjet-Unie heeft ertoe geleid dat wij onze onschuld verloren hebben. Die onschuld kregen we cadeau, maar dat cadeau is ons afgenomen, hetgeen betekent dat we op een serieuze wijze die onschuld moeten bevechten en verdedigen.
Dr. Hanan Ashrawi wijst er in haar betoog op dat Amerika, dat jarenlang de anti-ideologische natie bij uitstek was, nu de rol van de voormalige Sovjet-Unie dreigt over te nemen: die van imperialistische, manipulerende, stokende, hitsende en liegende supermacht, die het intellect aan de kant schuift en alleen nog waarde toekent aan militaire macht.
De 'rijken van het kwaad' waren daarom kwaad, omdat zij alles en iedereen ondergeschikt wilden maken aan het principe van de Macht.
Al diegenen die het machtsprincipe wilden relativeren en streefden naar doodgewone menselijkheid (denk aan Alexander Dubcek in voormalig Tsjecho-Slowakije) werden vernietigd en op een cynische wijze werd gekozen voor regimes die, zoals Hanan Ashrawi het terecht stelt, zich in de eerste plaats lieten leiden door het adagium dat het doel alle middelen heiligt.

Het betoog van Hanan Ashrawi is een filosofisch betoog. Het is meer dan dat. Het is een liberaal filosofisch betoog. En je zou verwachten dat een dergelijk liberaal filosofisch betoog, dat primitief ideologisch denken afwijst, met gejuich ontvangen zou worden in een natie, die de kampioen van de vrijheid wil zijn.
Maar je hoort geen gejuich. Je ziet ook geen filosofische antwoorden verschijnen op internet die afkomstig zijn van intellectuelen uit de Amerikaanse regering.

George Bush, een man die toegeeft een fervent anti-intellectueel te zijn, die de football-wedstrijd boven het filosofische betoog plaatst, heeft als persoonlijk adviseur Condoleezza Rice aangesteld, een vrouw die zeer intelligent schijnt te zijn. Maar hoe ik ook zoek, ik kan niet een enkele filosofische uitspraak van haar op het net vinden, die betrekking heeft op een resoluut afwijzen van het primitieve ideologische denken, dat de regering Bush momenteel tentoonspreidt.
De enige stelling die er blijk van geeft dat ze zich ervan bewust is dat we niet meer in het tijdperk van de koude oorlog leven is de volgende:

"We must recognize that the strategic world we grew up in has been turned upside down. It's not that everything we believed was wrong, it's that the world has fundamentally changed and that much that used to be true just doesn't apply anymore."

Die stelling blijft een volstrekt inhoudsloze dooddoener wanneer je er geen concrete conclusies aan verbindt. De afwezigheid van een concrete, liberale invulling van een realistisch filosofische wereldopvatting geeft me te denken. Vooral ook omdat ideologen in Israel en Amerika de Palestijnen proberen af te schilderen als barbaren.
Wanneer Palestijnen barbaars zijn en wij beschaafd, dan verwacht je dat beschaafde Amerikaanse en Israelische intellectuelen het 'barbaarse' betoog van Hanan Ashrawi beantwoorden met honderden zeer beschaafde filosofische betogen, waarin de eigen houding tegenover het ideologische denken met behulp van intelligente arumenten wordt uitgelegd.

De afwezigheid van intellectuele argumentaties wijst er alleen maar op dat niet de Palestijnen de domme barbaren zijn, maar de Amerikanen en de Israeliers, die gekozen hebben voor overheden die primitieve ideologische denkvormen (methodistische religie en religieus zionisme) boven het liberale filosofische denken geplaatst hebben, een situatie die als zeer bedreigend moet worden ervaren door al diegenen die geestelijke ontwikkeling beschouwen als de ultieme beschavingsdaad.

Dualisme Als Noodlot
Commentaar Wim Duzijn 2002

Religieus extremisme en oneerlijheid
Commentaar Wim Duzijn 2002

"It is no coincidence that the sharpest growth rate of extremist violence occurred between 1978 and 1984, the period that witnessed the Camp David peace treaty and Israel's invasion of Lebanon.
The hopes the Egyptian people had pinned on Sadat's peace drive came up against a brick wall. To most Arabs, and to young Egyptians in particular, it appeared that Israel had perceived Sadat's foresight and magnanimity as a sign of weakness, and was determined to use Camp David not as a platform upon which to build regional peace, but as a tool to neutralise Egypt while Israel invaded Lebanon and crushed the Palestinian liberation movement.
Today, Israeli encroachment on Arab land continues unabated and its repression of the Palestinian people has reached unprecedented peaks of violence.
Meanwhile, 25 years of Egyptian efforts to coax Israel into a just and lasting peace have met with nothing but arrogance, intransigence and lies." Ibrahim Nafie - Al-Ahram Weekly

Zijn we eerlijk?

Wie eerlijk het vredesproces in het Midden-Oosten bekijkt kan alleen maar concluderen dat de rechtse Israëlische regeringen op een uiterst cynische en berekenende wijze de Arabieren tegen elkaar hebben uitgespeeld, waarbij zij de eerlijke bedoelingen van Arabische vredestichters alleen maar misbruikt hebben om er de verwezenlijking van hun zionistische machtsdromen mee veilig te kunnen stellen.
Ibrahim Nafi, als columnist verbonden aan het Egyptische blad Al-Ahram, legt een direct verband tussen deze cynische, volstrekt moraalloze machtspolitiek en de opkomst van het religieuze extremisme in het Midden-Oosten.
Waar de seculiere Arabische regeringen alles doen om de invloed van het fundamentalisme terug te dringen, daar is de strategie van Israël en Amerika volgens hem er op gericht het tegendeel te bewerkstelligen. Zij willen het gezag van de Arabische regeringen alleen maar ondermijnen en verzwakken, en daarom voeren zij een beleid dat er toe leidt dat de bevolking zich afwendt van in haar ogen zwakke leiders, die toch nooit iets zullen bereiken, om vervolgens haar toevlucht te zoeken bij sterkere figuren, die aangetroffen worden in het extremistische kamp.
Met andere woorden: Amerika en Israël bestrijden het terrorisme niet, zij moedigen het aan, zij voeden het, zij hebben het nodig, zoals een vampier bloed nodig heeft om zijn tragische toestand van eeuwig dood moeten zijn draaglijk te kunnen maken.

Ibrahim Nafi vraagt zich af wat het vredesverdrag dat Anwar Sadat gesloten heeft met Israël de Arabieren heeft opgeleverd. Zijn antwoord is vernietigend: "Nothing but arrogance, intransigence and lies." (alleen maar arrogantie, onverzoenlijkheid en leugens), en je kunt hem daarom alleen maar gelijk geven wanneer hij daar de conclusie aan verbindt dat men helemaal geen vrede wil.
Wanneer je echt vrede wilt (en Ariel Sharon gooit ons dood met het woord SHALOM), dan vorm je een bondgenootschap met die Arabieren met wie je vriendschap hebt gesloten en dan ga je samen met hen proberen een allesomvattende vrede te sluiten, waarbij niet een onredelijke machtsdroom als uitgangspunt wordt genomen, maar de wil een samenwerkingsverband in het leven te roepen, die zich ten doel stelt de ontwikkeling van de gehele Arabische regio te stimuleren.
De hamvraag in de discussie over het Midden-Oosten is de vraag waarom Israël, als onderdeel van een Arabische wereld, geen Arabische natie wil zijn. Waarom worden de Arabieren niet gezien als broeders.
Men beroept zich op het feit dat men terug wil keren naar het land der voorvaderen. Welnu, die voorvaderen waren net zo Arabisch als de voorvaderen van de Arabieren, en ze worden alleen maar daarom 'joods' genoemd, omdat ze hebben gekozen voor een bepaalde geloofsvorm die de naam 'joods' heeft meegekregen. Puur toeval dus, want voor hetzelfde geld was Mozes (hij was een Egyptische prins) een profeet geweest die duizenden Goden had aanbeden, die allemaal op een Dionysische wijze zuipen, hoereren en de herenliefde bedrijven en vol minachting neerblikken op de domme lui die er maar een enkele, door en door verzuurde leugengod op na houden.
De geschiedenis heeft het anders gewild. Maar de geschiedenis is niet 'heilig'. Dat weten we allemaal. Wie de geschiedenis bekijkt en wie inziet op wat voor een gruwelijke wijze we elkaar zitten te bedriegen, te belazeren en te bedonderen, die kan alleen maar concluderen dat we geen leugenachtige goden nodig hebben, maar eerlijke mensen!
De Arabieren zijn bedonderd door Israël en Amerika, landen die de God van Mozes aanbidden.
Laten ze daar dan de conclusie uit trekken en kiezen voor een andere God, die niet de leugenaars beloont, maar de eerlijke mensen.
Ze moeten daarbij bedenken dat de profeet Mohammed niet koos voor de mannelijke God van de joden, die een wraakzuchtige God is die geen andere Goden naast zich duldt (in dat geval zou hij Allah 'de wraakzuchtige en de arrogante' hebben genoemd), maar voor een God (Allah), die genadevol en barmhartig is - eigenschappen die in het normale spraakgebruik 'vrouwelijk' worden genoemd.

Is de Islam een verwerpelijke vrouwelijke cultuur?
Commentaar Wim Duzijn 2002

Waar Pim Fortuyn, die in zijn boeken stelt dat politici zich 'vrouwelijke eigenschappen' dienen aan te leren, voortdurend stelt dat de Islam niet vrouwvriendelijk genoeg is, daar stelt de vertegenwoordiger van een nieuwe rechtse beweging in Israël, Effie Eitam, dat de Islam daarom zo gevaarlijk is, omdat zij niet mannelijk genoeg is:

"Eitam told a Haifa University symposium this week that "Arab villages in the Galilee are like a cancer in the body of the state," and "Arab culture is a feminine culture..." (Ha'aretz, 16-2-2002)

Effie Eitam is een vertegenwoordiger van de extreem rechtse kolonistenbeweging die met steun van Amerika al decennialang de Palestijnse bevolking in de bezette gebieden in een dodelijke (mannelijke) wurggreep houdt.
Zij zijn niet extreem-rechts, maar super-extreem-rechts, nog rechtser dan de Nationaal-Socialisten van Adolf Hitler, die nooit hun racisme op zo'n duidelijke, open en onbeschofte wijze aan de wereld hebben getoond. De Nazi's konden in ieder geval nog de beschaving opbrengen hun racistische gedrag weg te stoppen achter gevangenismuren en prikkeldraad versperringen. Ze vestigden geen kolonies van supermensen in de bezette gebieden, en ze zorgden ervoor dat collaborateurs zich in de bezette gebieden niet al te nadrukkelijk manifesteerden. Daarnaast voerden ze, omdat ze socialistisch waren, allerlei progressive hervormingen door in de bezette gebieden, die er op gericht waren de levensstandaard van 'goed' geachte mensen te verhogen.
In Israël daarentegen worden de extreminsten op geen enkele manier afgeremd. In Israël kunnen fanatici doen wat ze willen en daarbij gaat het niet om het uiten van ziekelijke gedachten, maar om het in daden omzetten van die ziekelijke gedachten.

De kolonistenpolitiek is een product van extreemrechtse geesten. Dat is een waarheid die eindelijk eens onder ogen moet worden gezien. We onderwerpen ons aan fanatici. We laten gekken het lot van de wereld bepalen. We weigeren nee te zeggen tegen de waanzin van extreemrechts.

In Nederland wordt Pim Fortuyn door alle politieke partijen aangevallen omdat hij geen vluchtelingen meer wil toelaten in ons land en omdat hij zich het recht toeeigent mensen die er achterlijke opvattingen op na houden 'achterlijk' te noemen.
In Israel gaat het om heel andere zaken. In Israël verdedigt extreemrechts een Westerse mannelijke machocultuur, die beschermd moet worden tegen de duivelse aanvallen van een vrouwelijke Islamcultuur. Effie Eitam, dik bevriend met rechtse Likudpolitici als Bibi Netanyahu en Ariel Sharon, is daar de vertegenwoordiger van.
Het grote gevaar van de Islam is volgens hem niet de ingebouwde vrouwenhaat, maar de ingebouwde vrouwvriendelijkheid.

Professor Pim Fortuyn, die ons zo graag vrouwelijke eigenschappen bij wil brengen, schijnt dat niet te begrijpen. Hij verdedigt vol overgave een mannelijke Westerse machocultuur, en weigert te kijken naar het vrouwelijke potentieel dat latent aanwezig is in de Islamcultuur.
Wat hij zou moeten doen is dat sluimerende vrouwelijke bewustzijn in de Islam tot leven wekken en de moslims duidelijk maken dat Allah in wezen een vrouwelijke God is, die de tegenpool is van de Westerse machogod, die ons door rechts Israël en rechts Amerika wordt opgedrongen.
De Islam, zo zou je kunnen afleiden uit de uitspraken van de extreem-rechtse partijen in Israel, is daarom zo gevaarlijk omdat zij de kiemen van een werkelijk menselijke beschaving bevat, die een einde maakt aan een rechtse mannelijke machocultuur die alleen maar uit is op het verwerven van macht.

Het Vredesplan Van Peres Wordt Afgewezen