Geestelijke Ontwikkeling
Versus Religieus Extremisme

Generaal Benjamin Ben-Eliezer: info


Het onderscheid links-rechts dreigt in Israel volledig te vervagen nu Benjamin Ben-Eliezer tot nieuwe leider van de Arbeiderspartij is gekozen. Ben-Eleizer is minister van defensie in het kabinet Sharon - direct verantwoordelijk dus voor het harde militaire beleid in de Palestijnse gebieden - en als zodanig niet een man waar progressieve intellectuelen in het Westen zich verwant mee kunnen voelen. Hij beperkt zich - juist daarom waarschijnlijk - tot bezoeken aan Amerika. Daar worden zaken gedaan. Europa wordt intussen bezocht door de vriendelijk ogende minister van buitenlandse zaken: Shimon Peres.
Het zal duidelijk zijn dat de zionistische droom 'Van Israel een geestelijk centrum maken' onmogelijk verwezenlijkt zal kunnen worden wanneer alleen generaals regeringsleider mogen zijn.
Geestelijke ontwikkeling uitdragen is kiezen voor een regering van intellectuelen - mensen die lichamelijke bezigheden, zoals 'football' en militaire training, niet als belangrijkste waarden in het leven beschouwen, maar die in de eerste plaats belangstelling hebben voor al die onderwerpen (ook wanneer ze on-joods of zelfs anti-joods zijn) die de menselijke geest betreffen.

Geestelijke ontwikkeling is altijd ruimte scheppen. Jezelf inperken - zeggen dat je 'jood' bent bijvoorbeeld - is de dood van de geest.

God mag niet uitgesproken worden. Joden noemen hem G'd. Maar het woord 'Jood' mag wel uitgesproken worden. Absurd. Noem jezelf J'd. Dat is logisch en consequent.
En wanneer dan blijkt dat het woord J'd onuitsprekelijk is, dan heb je eindelijk begrepen wat geestelijke ontwikkeling is. Geen dogma's scheppen, maar dogma's de wereld uit helpen.

"Zionism itself was born in a paradox: it arose at precisely the moment in which Jews were granted equal rights with all the other peoples of Europe. But it wished to separate itself from that same European entity in its search for national self-expression." (David Ohanna - Sane and democratic zionism)

These are Jewish settlers in the Westbank city of Hebron. They are extrememly religious, nationalist, and militant. They go around spray-painting Stars of David on Arab homes as a statement that Hebron is theirs.

The Settlers: True Zionist Believers

Israel's settler community, which numbers some 200,000 in the West Bank, as well as its conservative and religious supporters see the territory as part of the biblical land of Israel and have vowed to resist ceding control. The settlements are seen as essential for Israel's security -- as a first line of defense from the east. The Gaza settlements, while also flash points in the conflict, are less populated, and the land does not carry as much biblical significance for the Israelis.

Palestijns jongetje bekijkt bouw nieuwe nederzetting Passionately motivated by the ideology of Zionism, the settlers view themselves as ordained by God and the Torah to reclaim ancient land, which they refer to not as the West Bank but by its biblical names: Judea and Sumaria. Yeshiva students here take self-defense as seriously as Torah studies. A simple trip to nearby baths or vineyards is an armed excursion. Mobile homes are crane-lifted into place in defiance of Israeli law. These settlers will not willingly move off the land and let their dream of a "greater" Israel be destroyed.

"I'm deeply concerned about the plight of the average Palestinian, the moms and dads who are trying to raise their children, to educate their children.".

President George W. Bush (8-2-2002)

Weerspannige Jongetjes

Het feit dat intellectuelen in onze wereld niets te vertellen hebben bewijst hoe laag het beschavingsniveau van onze westerse wereld is.
Wanneer de Franse minister van buitenlandse zaken (Hubert Védrine) Amerika simplisme verwijt, dan merkt de redactie van de Volkskrant op een enigszins neerbuigende wijze op dat die kritiek te ver gaat, hetgeen, zo sneert men, ongetwijfeld voortvloeit uit het feit dat Frankrijk altijd al het weerspannige, eigenzinnige jongetje van de Europese klas is geweest.
Die opmerking is in alle opzichten onthullend. De neerbuigende benadering van al diegenen die een eigen mening hebben, die ze nog durven uit te spreken ook, is kenmerkend voor het anti-intellectuele klimaat in onze wereld.
Je mag alleen een quasi-intellectueel zijn: een saaie, likkende figuur die helemaal niets te vertellen heeft, iemand die op geen enkele wijze het anti-intellectuele machtsspel dat door generaals gespeeld wordt kan beinvloeden - alleen dan is men bereid je een schrijver en een denker te noemen.

In Frankrijk is de band tussen intellectuelen en politiek altijd nauwer geweest dan in andere landen. Een intellectueel weet daar nog dat er verschil bestaat tussen echt en quasi.
In ons land is alles quasi. Hier is men geen intellectueel, hier doet men alsof. Daarom is ons land een woestijn, waarin voor geestelijke zoekers geen enkele beschutting biedende oase aanwezig is.


Dat zelfs de generaals in Frankrijk weerspanning waren bewijst een uitspraak van Generaal Charles de Gaulle, gedaan in november van het jaar 1967. Hij noemde Israel toen al (35 jaar geleden) onbuigzaam en arrogant.
Aan dat geestelijke inzicht zijn we in Nederland nog lang niet toe...

Ligt de toekomst in het verleden?

afdaling in het verleden "Never before have a people attempted to return to their original homeland to rebuild their past after two thousand years. Zionism is a form of affirmative action, to make up for the historical slights of the Jewish diaspora and the Holocaust. The implacable settlers in the West Bank represent the cutting edge of this mentality. It's an attitude which proclaims dominion over this land, a right of return, an unwillingness to change in the face of moral, political and often violent outrage.."

Wanneer een mens niet het recht heeft intelligent te zijn, dan leeft hij in een wereld waarin de domheid de wereld terroriseert.

Wie zich bezighoudt met zoiets vanzelfsprekends als 'geestelijke ontwikkeling' - vanzelfsprekend omdat we onszelf allemaal ontwikkeld noemen; niemand wil graag dom genoemd worden - komt onvermijdelijk voor de vraag te staan waarom de toestand die men 'geestelijke ontwikkeling' noemt wordt afgegrensd door hoge stalen hekken, waarin slechts hier en daar een onooglijk klein poortje zichtbaar is.
Wie door een van die poortjes kruipt ontdekt dat de wereld veel groter is dan men algemeen aanneemt, maar een ander op die werkelijkheid wijzen is niet mogelijk, omdat de stalen muur een simpel 'wijs en kijk'-proces onmogelijk maakt.
Je ziet iets, je wijst er naar - en de anderen zien niets.

We praten allemaal over schuld en moraal, maar als puntje bij paaltje komt zijn we allemaal blind wanneer iemand ons wijst op zaken die we niet willen zien.

Waarom willen we maar een klein gedeelte van de werkelijkheid onder ogen zien? Willen we dat zelf? Hebben we voor die gedeeltelijke blindheid gekozen? Of dwingt een anonieme macht ons er toe?
Geloven we werkelijk in wat we zeggen? Of geloven we alleen datgene wat ons in staat stelt datgene te zeggen wat we willen zeggen?

Geestelijke ontwikkeling hangt nauw samen met de wil kennis te nemen van zoveel mogelijk bronnen van informatie. Dat betekent dat het verleden in dienst wordt gesteld van het heden. Niet andersom.
Religieuze extremisten in Israël gebruiken het verleden niet om er lering uit te trekken, nee, zij proberen het verleden tot heden te maken, waarbij ze tweeduizend jaar geschiedenis met een grote schaar uit ons gezamenlijke bestaan willen knippen.
Het zal duidelijk zijn dat het uitwissen van een gedeelte van onze beschavingsgeschiedenis een anti-intellectuele daad is.
Geschiedenis is een wazig begrip. Geschiedenis wordt gemaakt door geschiedschrijvers. En juist omdat er veel geschiedkundige bronnen zijn kan bestudering van de diverse bronnen een mogelijk zicht op de waarheid bieden.
In Israël wordt de bestudering van diverse bronnen afgeraden. Men knipt en kiest en dat knippen en kiezen gebeurt vanuit een denkwijze die de ontkenning is van de wil van mensen zichzelf geestelijk te ontwikkelen.
Geestelijke ontwikkeling is niet mogelijk wanneer je jezelf moet onderwerpen aan de op beperking gerichte dwingelandij van de domheid. En daarom moet je jezelf afvragen wat dom is en wie de domheid in stand houdt.

Is iemand die een appel een walnoot noemt intelligent? Of is zo iemand dom?
Op de kleuterschool kunnen peuters van 5 jaar een antwoord geven op die vraag, maar in ideologenland wordt het verschil tussen appels en walnoten uitgewist. Je geeft mensen een appel en ze zeggen doodrustig dat je ze een walnoot geeft.
"Hij geeft ons een walnoot, maar we willen een appel..."

Wie volwassen mensen duidelijk wil maken dat ze nog dommer zijn dan een kleuter van 5 jaar wordt altijd met hoon en spot overladen.
Dat is de essentie van alle beschrijvingen die literatuur die over geestelijke ontwikkeling handelt ons biedt.
Geestelijke ontwikkeling begint bij de wil van mensen een blik te werpen aan gene zijde van de stalen muur die ons omringt.
Achter die muur is een appel een appel en een walnoot een walnoot. En dat betekent dat kinderen in die andere wereld gewoon kind kunnen zijn.
Wie van zijn kinderen eist dat ze een walnoot een appel noemen, die doodt in hen het kind. Ze kunnen verder leven als volwassene, als slaaf van een zinloze geld en machtsmachine, die niet het intellect, maar de geestelijke dood dient, maar ze zullen nooit iets zinnigs kunnen zeggen tegen een mens die de waarheid zoekt.
De waarheidszoeker ziet een appel en hij vraagt: "Vertel mij wat dat is?" De ander kijkt hem aan en zegt: "Een walnoot, zie je dat niet?" En de waarheidszoeker buigt gelaten het hoofd en verdwijnt. Hij weet dat in een wereld waarin appels walnoten worden genoemd de mensen alles wat intelligent is haten. Daar is zijn plaats dus niet.

In Israël is de appel een nederzetting geworden. Je kijkt er naar en je vraagt: "Wat stelt die nederzetting voor?" En het antwoord is: "Het huis dat tweeduizend jaar geleden door onze voorouders is gebouwd."

Tweeduizend jaar is een lange tijd. Tweeduizend jaar geleden maakte het grootste gedeelte van Europa deel uit van het Romeinse Rijk. Ook de huidige staat Israël was een provincie van dat grote, machtige rijk.
De vertegenwoordigers van dat machtige rijk wonen in Italië. En dat betekent dat - uitgaande van de wil tweeduizend jaar geschiedenis weg te knippen - Italië tot heerser van Europa en de landen in het Midden-Oosten moet worden benoemd.
Rome vraagt om herbouw. De Romeinse keizers zullen weer zetelen in hun machtige paleizen. De christelijke afgodendienst zal worden stopgezet en de oude Romeinse Goden mogen weer plaats nemen op de sokkels waar heidense afgodendienaars ze vanaf geslagen hebben.

Tweeduizend jaar geleden zetelden de Romeinen op de tempelberg in Jeruzalem. Zij maakten van die tempelberg een machtig fort, dat goddelijke kracht uitstraalde: de onmetelijke macht van de Romeinse Keizers, waarvan de Italianen de trotse afstammelingen zijn. Het wordt tijd dat de tempelberg weer Italiaans wordt...

De meeste Italianen zijn zich niet bewust van het feit dat zij tweeduizend jaar geleden een supermacht waren. Om ze dat inzicht te geven moet je een schaar pakken om de geschiedenis weg te knippen die hen onwetend maakt.
Maar wat dan? Dan staan ze, zonder alles waar de mensheid duizenden jaren lang mee bezig is geweest, voor het wereldforum met de onzinnige eis dat ze de vertegenwoordiger van het Romeinse Keizerrijk zijn. Mensen zonder geschiedenis, die de leegte op willen vullen met een flard uit het verleden dat via kunstmatige machinaties groteske afmetingen heeft aangenomen.

Kun je geschiedenisloze mensen serieus nemen, wanneer ze ons lastig vallen met de droom van het herstel van het Oude Romeinse Keizerrijk? Of zeggen we: "Die droom past niet meer in een moderne tijd?"
Ik vrees dat we de paar dwaze Italianen die 'Keizer Nero' willen spelen met weinig respect zullen bejegenen.
Maar waarom zien we dan niet in dat de dwaze droom van de een net zo dwaas is als de dwaze droom van een ander?

Dwaasheid kan alleen maar ongedaan gemaakt worden wanneer we intelligentie lief hebben, hetgeen betekent dat we onszelf niet tot slaaf van het verleden maken, maar omgekeerd: wanneer we het verleden gebruiken om onszelf te ontdoen van de positie van geestelijke slavernij waarin we dankzij de onmetelijke kracht van de domheid terecht gekomen zijn.

Zwolle, 8-2-2002

Is de menselijke geest de slaaf van de mens die zijn eigen geest 'God' noemt? Of is de menselijke geest de meester die het recht heeft nee te zeggen tegen mensen die hun eigen geest 'God' noemen?

The Zionist Dream

Don Feder "If the Zionist dream is alive anywhere in Israel, it's in Judea and Samaria (aka, the West Bank), the land the patriarchs and prophets trod, Biblical Israel.
Over 170,000 Jews live there in 140 settlements. They are as impossible to categorize as any other diverse group. Just a stone's throw from Ramallah is the modest settlement of Psagot ("the heights"). Ariel, on the other hand, is a thriving city of more than 16,000, with a college, industrial park and shopping mall.
In the ancient city of Hebron, deep in Apache country, 550 Jews live. Next door, there are 7,000 settlers in Kiryat Arba. Efrata has 18 synagogues, two high schools and a medical center.
Ron Nachman, who carries a cell phone in his holster, could be the mayor of any American city on the move. He is the mayor of Ariel, 18 miles East of Tel Aviv -- in territory the international community has assigned to the Palestinians.
"Ariel has a reputation as a good quality of life -- good schools, affordable housing, safe neighborhoods," Nachman says as he grabs my hand in a Kiwanis Club grip.
He speaks of the 2,000 jobs that Ariel provides for Arabs in neighboring villages. "We -- the Israelis who live in Judea and Samaria -- are the real bridge to peace," Nachman tells me. "You can't coexist with your wife if you don't live in the same house." (Don Feder)


Goede Slechte Mensen

Wie bovenstaande verklaring van een overtuigd zionist leest proeft het onbegrip dat bestaat over Palestijnse rebellen die niet in willen zien dat ze alleen maar profiteren van de wil van religieuze mensen hun religieuze droom te verwezenlijken.
Zoals moslims niet begrijpen dat mensen die vrij willen zijn niet willen leven in een theocratische moslimstaat, waarin het leven wordt beheerst door mensen die weliswaar het goede willen, maar die juist dankzij hun goede bedoelingen de rechten van andere mensen vertrappen, zo begrijpen zionisten niet dat hun goedheid niet als goedheid wordt ervaren door mensen die beweren dat ze gedwongen worden de rol van bedelaar te spelen.

Wat leren dergelijke zionisten ons? Zij vertellen ons dat de mens die weigert de hand van een goddelijke weldoener te kussen een slecht mens is die straf verdient.
Als individu moet je niet zelfstandig en onafhankelijk willen zijn. Er is door God een overheid boven ons geplaatst en wanneer je die overheid gelaten en nederig dient zul je beloond worden. Je krijgt je eten en je drinken en je leeft en je gaat dood en waarom zou je nog meer van het leven verlangen. Iedereen leeft toch op die manier?

De vraag of iedereen op die manier leeft zou je een 'gewetensvraag' kunnen noemen.
We zijn vrije geesten - geloven we - we denken over alles na en we nemen niet zomaar iets aan op het gezag van willekeurige anderen?
Wanneer de dominee of de imam ons vertelt dat God hem als geestelijke leider over ons heeft aangesteld, zeggen we: "Ja, hij is de waarheid en hij vertegenwoordigt God en God moeten we gehoorzamen?"
De joden op de Westbank in Israël bouwen het land op. Zij zijn weliswaar de baas en jij bent de slaaf, maar God heeft dat zo gewild. Dus waarom zou je protesteren?
Mag je wel nee zeggen tegen de geboden die God ons gegeven heeft? Of maken we verschil tussen 'goede goddelijke geboden' en 'slechte goddelijke geboden'? En als we dat doen, waarom zijn we dan niet consequent en proberen we niet wat eerlijker en intelligenter om te gaan met de religieuze geschriften waarmee we onszelf en anderen het leven vaak onnodig moeilijk willen maken?

Israël laat ons zien dat goede mensen - juist omdat zij - in opdracht van God - het goede willen waar maken in hun leven, een toestand in het leven roepen die volgens mensen die een moderne, nuchtere kijk op het leven hebben, 'onjuist' is.

Goede mensen blijken slecht te zijn en slechte mensen blijken goed te zijn. En dat komt omdat priesters die niet de geest maar hun eigen autoriteit heilig hebben verklaard het leven willen beheersen. En hoewel we dat weten vragen we ons niet af waarom wij zelf priesters die slechte mensen goed maken als de allerhoogste macht in ons leven blijven zien...

Zou het echt niet nodig zijn dat we ons verstand wat intensiever gaan gebruiken. Alleen maar om te voorkomen dat we slecht gemaakte - maar volstrekt onschuldige - mensen een hels bestaan opdringen?

De wereld zit vol met religieuze groeperingen die ons hun wetten op willen dringen. We hebben het recht 'nee' te zeggen, wanneer die mensen ons hun religieuze droom op willen dringen. Laten we ons daar bewust van zijn.

In 1967 werd het denken stopgezet

"Zionism for me is this: we are sick of being controlled by other peoples. Maybe dominating others is quite the thing these days….but ending it is the essence of Zionism. "

"In between the War of Independence and the 1967, the state was supremely secularized, and the reason was clear: we occupied no one and no one occupied us. And till the day of his death, Liebovitch strove to uphold the 7th day of the Six Day War: to struggle against an increasingly dangerous mythologizing tendency in modern Israeli history: emphasizing always that a free people cannot be a conquering people. Zionism lost its enlightened aspect, and Liebovitch, upholding relentlessly the boundaries between the sacred and the profane, calls for a complete withdrawal from the territories. For Liebovitch, the idea of a Greater Israel is utterly fallacious, because it is a variant of nationalism masquerading as religion."

Professor Yeshayahu Leibovitch

"Professor Yeshayahu Leibovitch, himself an observant Jew, said that the Jewish religion is dead, and that the Holocaust is the new religion uniting Jews around the world. After all, every Jew - even one who lived at the time in Palestine, or Morocco, or Canada - knows that had he fallen into the hands of the Nazis, he, too, would have ended up in the gas-chambers of Auschwitz.
Politically, the memory of the Holocaust is a powerful instrument indeed. It is claimed in Israel that the Palestinians are not rising up against the Israeli occupation but simply continuing the acts of the Nazis. Yasser Arafat is the successor of Hitler, as was Gamal Abd-al-Nasser before him. After what happened to the Jews in the Holocaust, Israel, the "State of the Victims", is allowed - indeed obliged - to take any action, cruel as it may be, to defend the survivors and prevent a second Shoah. Foreigners must not criticize Israel's actions. If they do, they are anti-Semites, heirs to the Nazis."

"Teachers and parents know that the children in the first grades mix up all the festivals and days of mourning. They do not know who among the persecutors of Israel came before who: the Greek (Hannuka), the British (Independence Day), the Babylonians (9th of Av), the Nazis (Holocaust Day), the Egyptians (Passover), the Arabs (Memorial day), the Romans (again 9th of Av). It's all mixed up. It's all one and the same story. They are all evil Goyim. The mental world of Ariel Sharon, Shimon Peres and Ovadia Josef was forged in the same workshop as the mental world of other Israelis.

Thus, Israel is bound by steel shackles to the Jewish myth, looking backwards, unable to act like a normal state, that looks forward and is able to make peace, to a live with its neighbors, to find its place in the 21st century.

Uri Avnery, 21-4-2001


Pim Fortuyn, de Islam en Ariel Sharon


EU wil erkenning Palestijnse staat afdwingen

De Europese Unie wil een andere weg inslaan om een oplossing te vinden voor de situatie in het Midden-Oosten. EU-voorzitter Spanje stelt voor om de erkenning van een Palestijnse staat af te dwingen als startpunt in plaats van eindpunt van vredesonderhandelingen.
De ingrijpende koerswijziging komt oorspronkelijk uit de koker van de Franse minister van Buitenlandse Zaken Védrine. Minister Van Aartsen, die het plan afgelopen maandag in Den Haag met Védrine besprak, vindt dat het tot op bepaalde hoogte alle steun verdient van de Unie. Hun Spaanse collega Pique is geporteerd voor de nieuwe benadering. In het Spaanse Cáceres, waar de Europese ministers van Buitenlandse Zaken zaterdag de toestand in het Midden-Oosten bespraken, circuleerde een vertrouwelijk document van die strekking. (Volkskrant, 9-2-2002)


Sharon has nothing to say

"The media have often berated Sharon for not speaking to the people. Now that we've heard him speak non-stop on the eve of his trip to America, we know why. He has nothing to say; he has no plan; he has no political solution; he has no military solution. Forget peace. Forget security. With Sharon approaching his second year in office, his failure as a leader is already carved into the wall." (Yoel Marcus, Ha'aretz, 9-2-2002)

Israeli Democracy

Yasser Arafat (Al-Ahram)

Sharon flew to Washington to culminate his anti-Arafat campaign on February 6, and was preceded by Defense Minister Benjamin Ben-Eliezer who traveled great distances just to instigate anti-Arafat rhetoric among Israel’s supporters, and to gather momentum for Sharon’s destructive, bulldozer-like politics. And once more, the need for "alternatives" was all over the place.
Ben-Eliezer advised both the United States and the European Union to "keep the pressure on Arafat" while at the same time opening an ongoing dialogue with other Palestinian leaders. "This will create a reality in which all the messages and all the dialogue will be with this same leadership which surrounds Arafat, the leadership which Arafat is blocking from discussions and from the negotiation table," according to Ben-Eliezer.
The Defense-Minister was asked after a meeting with Secretary of State Collin Powell on this alternative leadership, so he went on naming Abu Mazen, Abu Ala, Jibril Rajoub and Mohammed Dahlan as reported by the Israeli daily newspaper Ha'aretz.

In the school of Americas, many learned the American craft in toppling leaders and imposing others democratically. The Iraqi opposition is still working on it, and God only knows what they are cooking for Afghanistan once the term of the Hamid Karai’s interim government is expired..

Arafat is not the issue here, instead it is the Palestinians right to determine who represents them and who doesn’t. The United States government never respected such rights when it was confronted with stubborn leaders who refused to bow; Israel is now doing the same. Palestinians might not have much to fight with, but they have their will, a quality, that cannot be bought or sold, even with all the millions that Israeli lobbies in Washington can offer.

Ramzy Baroud, Editor-in-Chief of PalestineChronicle, 10-2-2002


"De secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan wil dat Israël de reisbeperkingen van Arafat opheft. Hij zit al meer dan twee maanden vast in Ramallah." (Metro, 12-2-2002)

klik hier

Shimon Peres en Abu Ala ontwerpen vredesplan

The following are the main elements in the document Peres wants to present to the government when he feels the time is right:

  • Stage One: A six-month period that will include a full cease-fire sponsored by the U.S. and the immediate implementation of the Tenet and Mitchell plans. The initial period will also involve a campaign against terrorism, the rounding up of weapons from the Palestinian militias, an end to the closures and sieges, a settlement freeze, the release of confiscated PA money, an end to the targeted killings, and the establishment of a central PA security force.

  • Stage Two: An eight-week period, during which the State of Israel and the State of Palestine will recognize each other. The State of Israel would recognize the State of Palestine in the West Bank and Gaza (Areas A and B), on the basis of UN Security Council Resolutions 242 and 338. The Palestinians would recognize Israel on the same basis. A Palestinian reservation deals with the fact that they want to recognize the State of Israel inside the June 4, 1967, borders. The original document apparently specifies that the Palestinians would recognize Israel within the pre-1967 borders, but that was dropped from the summary Peres has been circulating to the MKs.

  • Stage Three: A nine to 12-month period, beginning in the eighth week of Stage Two, during which the two sides would negotiate the final status agreement between Palestine and Israel. The issues to be discussed include deadlines for gradual Israeli military withdrawals from Palestinian territory, the refugee issue, settlements, Jerusalem, and other matters. The agreement would be implemented over a period of 18-24 months.

  • Stage Four: Peacekeeping forces would be stationed in the territories; financial and economic aid would be provided to the Palestinian economy; and regional cooperation and international arbitration would be employed to resolve disputed issues.

    Peres conducted his negotiations with Abu Ala with the full knowledge of Sharon, and the foreign minister believes that the agreement is better than both the Oslo agreements and the achievements made at the Camp David summit and at Taba, noting that the negotiations would be between two sovereign states. Peres also argues that there have been significant changes on the Palestinian side since Camp David, particularly after two key figures, Sari Nusseibeh and Marwan Barghouti, proposed dropping the right of return issue from the negotiations. (Ha'aretz, 11-2-2002)


    Benjamin Ben-Eleizer ontkent goede wil Abu Ala

    Knesset Speaker MK Avraham Burg, who secured the Labor faction's approval in principle for his planned trip to Ramallah to address the PLC, noted that in the Knesset Foreign Affairs and Defense Committee, Ben-Eliezer had told the MKs that Abu Ala did not support the document that bore his name.
    "You said that?" Peres hissed at Ben-Eliezer, who was sitting on the other side of Oshaya. Ben-Eliezer ignored the question; but when MK Yael Dayan asked why she had to hear Ben-Eliezer say that Abu Ala didn't agree with the document, Peres again hissed at the party leader: "You said that?" At the second time of asking, the defense minister answered with an angry "Yes."
    "What are you basing that on?" Peres demanded. But Ben-Eliezer only shrugged. (Ha'aretz, 11-2-2002)

  • snapshots

    My Home Is My Castle

    My name is Abu Mohammed. I am a Palestinian refugee from the village of Mesmiyah not too far from the town of Yaffa. My family and I were forced to leave our home and orange plantation in 1948. The Right of Return is my inalienable right. This right is guaranteed to me not only by what is moral and just but also by UN Resolutions. UN Resolution 194 "Resolves that the refugees wishing to return to their homes and live at peace with their neighbors should be permitted to do so at the earliest practicable date, and that compensation should be paid for the property of those choosing not to return and for loss of or damage to property which, under principles of international law or in equity, should be made good by the Governments or authorities responsible; …"
    UN Resolution 242 affirms further the necessity "For achieving a just settlement of the refugee problem;"
    As a refugee, I do not give anyone the permission to make concessions on my behalf. It is not my concern to worry about the demography of Israel or to be subjugated to the whims of a racist state.
    Palestine is the land of my forefathers. My family and I still have the titles to our land. How can anyone come from outside my country and confiscate the land that is ours and has been Palestinian for more than 2000 years? No one has the right to take another person’s land by force.
    I am a Palestinian who grew up among the trees and flowers of Palestine. As a child, I watched flocks of birds come to the shores of my country to nest. The scent of lemon and orange blossoms is engrained in my psyche. I knew the gender of honeybees and was an expert at climbing the mulberry tree that drew a protective shade over the entrance of the home where my siblings and I were born... (By Edna Yaghi for PalestineChronicle.com)


    Geestelijke Ontwikkeling En Empathie

    Uit de discussie rond het Nederlandse koningshuis, dat in de ogen van veel critici voortdurend de verkeerde keuzes maakt, wil ik een stelling naar voren halen, die daarom zo belangrijk is, omdat ze gedaan werd door een schrijver die een fanatiek verdediger is van wat Arabieren noemen de 'zionistische entiteit Israël'.
    Het betreft hier de uitspraak van Leon de Winter die het vorstenhuis gebrek aan 'empathie' verweet.
    Empathie verwijst naar 'inlevingsvermogen' en het is daarom een woord dat in het New Age denken een belangrijke plaats inneemt, juist omdat het New Age denken tegenover de blind-formalistische krachten van een sterke mannen moraal, een vrouwelijk intuïtieve, op begrijpen, aanvoelen en inleven gerichte instelling wil plaatsen.
    Het is bijzonder opmerkelijk dat Leon de Winter een dergelijke uitspraak doet, omdat het zionisme dat hij op zo een fanatieke wijze verdedigt een narcistisch-autistische, op zelfverheerlijking gerichte mentaliteit uitdraagt, waarin geen plaats is voor al die gevoelens die begrip voor de ander vereisen. Met andere woorden: het zionisme is de ontkenning van het begrip empathie.

    klik hier

    Nog altijd weigeren Nederlandse zionisten, die geestelijke ontwikkeling als doel van hun beweging aangeven, op een kritische wijze het zionisme als politieke beweging onder de loep van hun kritisch analyserende intellect te leggen. Met name Leon de Winter, die andere mensen doodgooit met zijn lompe moralistische uitspraken, die de ontkenning zijn van elke vorm van 'inlevingsvermogen', weigert in zijn quasi-moralistische betogen te wijzen op de negatieve rol die het zionisme in het Midden-Oosten heeft gespeeld.

    Wie de brief hierboven van de Palestijnse vluchteling leest, die zal, wanneer hij zich laat leiden door een houding van empathie, geneigd zijn om te zeggen: "Verdomd, die man of die vrouw heeft gelijk, ik kan me dat levendig voorstellen... Hoe je als kind gelukkig bent en geniet van de natuur om je heen, vogels die in het voorjaar nesten bouwen, bijen die honing verzamelen, hele simpele ervaringen die met geld en macht niets te maken hebben, maar die je toch een immens gevoel van op verzoening gerichte tederheid bezorgen, de mogelijkheid het leven - hoe moeilijk het ook is - wat draaglijker te maken..., en hoe je dan dan ineens toe moet zien hoe een gigantische machtsmachinerie je wereld komt binnenrollen, die je al dat kinderlijke geluk afneemt en je wegstopt in een armoedig, stoffig en vervuild vluchtelingenkamp, waarin je alles mag doen, behalve op een kinderlijke manier dromen over een betere toekomst...

    Leon de Winter, de kampioen van het empathische denken, zwijgt. Hij heeft wel wat beters te doen dan zichzelf in te leven in de gevoelswereld van een stel bommengooiende terroristen. Empathie is leuk. Maar wel voor anderen. Het slechte Oranjehuis bijvoorbeeld. Dat rare briefjes in de muren stopt, met onzinnige teksten over vergeving en zo..
    Daar hebben zionisten, die met alle geweld terug willen keren naar 'het eigen huis', dus geen boodschap aan...

    The New Age of Ideology

    "The post-September 11 era in the US has heralded in a new age of ideology whose discourse and world views have served not only to accommodate such extremist views as those held by Sharon, but also to provide him with a platform and an influence that were unthinkable only a year ago.
    Thus while the American President is busy devising a new Manichean universe of absolute good and absolute evil, pronouncing policy on the basis of a simplistic polarization of the world, and unilaterally defining the terms while categorizing state and non-state actors accordingly, Sharon’s Israel has maneuvered itself into a position of even greater power on the world stage provided explicitly by the US."

    "President George W. Bush’s “axis of evil” speech played directly into Sharon’s hand, simultaneously legitimizing “unilateralism” and the undermining of international law while claiming exclusivity of values and the right to use unbridled (and accountable) force to achieve immediate ends.
    Those, precisely, have been the hallmarks of Israeli policy all along. Add to that the perpetuation of the most brutal (and last remaining) military occupation in history “enjoying” the cover of impunity provided by its strategic alliance with the US, and you have a most alarming formula for lawlessness, radicalization, violence, and destabilization.
    With the facile handing out of convenient labels, the dehumanization of the “other” is thereby rendered official, contributing to the subversion of the principle of equality before the law and to the suspension of communication (dialogue, negotiations) as a means of conflict resolution."

    "Rather than adopting a policy of positive engagement, dialogue, and inclusion with Iran, the US administration (egged on by Israel to adopt its definition of “enemy” or “threat”) is seeking confrontation and issuing threats that would undermine the forces of moderation and galvanize the Iranian public to support the more extremist forces while fueling greater anti-American sentiments.
    Rather than lifting the punitive sanctions (that have victimized the whole Iraqi population) and giving the Iraqi people room to breathe and develop a democratic system (as distinct from the stifling survival mode), the US administration is coordinating with Israel its next military moves against Iraq and attempting to placate Arab regimes by promising some vague future moves on the Palestinian-Israeli front.
    Rather than a bold initiative to end the Israeli occupation and establish the independent (and viable) Palestinian state in accordance with UN resolutions 242 and 338, the US is turning a blind eye to Sharon’s lethal brand of ideology as practiced through Apache gun ships, F 16’s, tanks and bulldozers, while compounding the oppression by demanding that the key to the Palestinian leadership’s legitimacy is through compliance with Israeli demands and priorities."

    "The world is still paying for the mistakes of the post WW II and the cold war era with all its “-isms” and “the end justifies the means” approach. Instead of the promise of an inclusive, interactive, and integrated global approach to human development and conflict resolution, the new ideology is threatening to impose an artificial construct of exclusivity and polarization, not only as a parallel to the past paradigm, but also as a source of tremendous injustice and conflict."

    Dr. Hanan Ashrawi, Palestine Chronicle 12-2-2002


    De ondergang van een anti-ideologische natie

    Amerika heeft zich jarenlang kunnen opwerpen als de vijand van het ideologische denken in de wereld. Het symbool bij uitstek van dat ideologische denken was de Sovjet-Unie, die dankzij haar fundamentalistische interpretatie van het marxisme het Westen een rein, onschuldig gezicht bezorgde.
    De val van de Sovjet-Unie heeft ertoe geleid dat wij onze onschuld verloren hebben. Die onschuld kregen we cadeau, maar dat cadeau is ons afgenomen, hetgeen betekent dat we op een serieuze wijze die onschuld moeten bevechten en verdedigen.
    Dr. Hanan Ashrawi wijst er in haar betoog op dat Amerika, dat jarenlang de anti-ideologische natie bij uitstek was, nu de rol van de voormalige Sovjet-Unie dreigt over te nemen: die van imperialistische, manipulerende, stokende, hitsende en liegende supermacht, die het intellect aan de kant schuift en alleen nog waarde toekent aan militaire macht.
    De 'rijken van het kwaad' waren daarom kwaad, omdat zij alles en iedereen ondergeschikt wilden maken aan het principe van de Macht.
    Al diegenen die het machtsprincipe wilden relativeren en streefden naar doodgewone menselijkheid (denk aan Alexander Dubcek in voormalig Tsjecho-Slowakije) werden vernietigd en op een cynische wijze werd gekozen voor regimes die, zoals Hanan Ashrawi het terecht stelt, zich in de eerste plaats lieten leiden door het adagium dat het doel alle middelen heiligt.

    Het betoog van Hanan Ashrawi is een filosofisch betoog. Het is meer dan dat. Het is een liberaal filosofisch betoog. En je zou verwachten dat een dergelijk liberaal filosofisch betoog, dat primitief ideologisch denken afwijst, met gejuich ontvangen zou worden in een natie, die de kampioen van de vrijheid wil zijn.
    Maar je hoort geen gejuich. Je ziet ook geen filosofische antwoorden verschijnen op internet die afkomstig zijn van intellectuelen uit de Amerikaanse regering.

    George Bush, een man die toegeeft een fervent anti-intellectueel te zijn, die de football-wedstrijd boven het filosofische betoog plaatst, heeft als persoonlijk adviseur Condoleezza Rice aangesteld, een vrouw die zeer intelligent schijnt te zijn. Maar hoe ik ook zoek, ik kan niet een enkele filosofische uitspraak van haar op het net vinden, die betrekking heeft op een resoluut afwijzen van het primitieve ideologische denken, dat de regering Bush momenteel tentoonspreidt.
    De enige stelling die er blijk van geeft dat ze zich ervan bewust is dat we niet meer in het tijdperk van de koude oorlog leven is de volgende:

    "We must recognize that the strategic world we grew up in has been turned upside down. It's not that everything we believed was wrong, it's that the world has fundamentally changed and that much that used to be true just doesn't apply anymore."

    Die stelling blijft een volstrekt inhoudsloze dooddoener wanneer je er geen concrete conclusies aan verbindt. De afwezigheid van een concrete, liberale invulling van een realistisch filosofische wereldopvatting geeft me te denken. Vooral ook omdat ideologen in Israel en Amerika de Palestijnen proberen af te schilderen als barbaren.
    Wanneer Palestijnen barbaars zijn en wij beschaafd, dan verwacht je dat beschaafde Amerikaanse en Israelische intellectuelen het 'barbaarse' betoog van Hanan Ashrawi beantwoorden met honderden zeer beschaafde filosofische betogen, waarin de eigen houding tegenover het ideologische denken met behulp van intelligente arumenten wordt uitgelegd.

    De afwezigheid van intellectuele argumentaties wijst er alleen maar op dat niet de Palestijnen de domme barbaren zijn, maar de Amerikanen en de Israeliers, die gekozen hebben voor overheden die primitieve ideologische denkvormen (methodistische religie en zionisme) boven het liberale filosofische denken geplaatst hebben, een situatie die als zeer bedreigend moet worden ervaren door al diegenen die geestelijke ontwikkeling beschouwen als de ultieme beschavingsdaad.

    Dualisme Als Noodlot

    "The American President is busy devising a new Manichean universe of absolute good and absolute evil, pronouncing policy on the basis of a simplistic polarization of the world..." Hanan Ashrawi

    Mani was born in southern Babylonia (now in Iraq). With his "annunciation" at the age of 24, he obeyed a heavenly order to manifest himself publicly and to proclaim his doctrines; thus began the new religion. From that point on, Mani preached throughout the Persian Empire. At first unhindered, he later was opposed by the king, condemned, and imprisoned. After 26 days of trials, which his followers called the "Passion of the Illuminator" or Mani's "crucifixion," Mani delivered a final message to his disciples and died (sometime between 274 and 277).

    Manichaeism - Britannica on line

    Het verschil tussen spirituele bewegingen die zich navolgers van Christus noemen en bewegingen die streven naar de eenwording met Christus toont zich vooral in de wijze waarop ze omgaan met de filosofische tegenstelling goed-kwaad.
    Degenen die zich navolger noemen leggen zich neer bij de gespletenheid van het bestaan. Ze kiezen voor een passieve instelling tegenover het leven en proberen er het beste van te maken door zich te richten op het goede. Het kwade is er om genegeerd te worden, daar valt verder niets over te zeggen, er zijn nu eenmaal zaken die verboden zijn.
    Degenen die streven naar eenwording wijzen het kwaad niet zonder meer af, omdat ze weten dat er objectief, niet filosofisch, kwaad bestaat en subjectief, filosofisch benaderbaar, kwaad.
    Moderne wetgeving is er in de eerste plaats op gericht het objectieve kwaad te bestrijden. Verkeersregels om chaos te voorkomen, belastingwetten om welvaart voor iedereen te bereiken, strafrecht dat is gericht tegen zinloze geweldsdelicten, allemaal zaken die buiten het gebied van de spirituele tegenstelling goed-kwaad vallen.
    Spirituele bewegingen dienen zich volgens de eenwordingsbeweging in de eerste plaats te richten op het subjectieve gebied van het kwaad: de wereld waarin mensen niet kwaad zijn in objectieve zin, maar kwaad in subjectieve zin. Het gaat er daarbij om de mensen er van bewust te maken dat de tegenstelling goed-kwaad een uiting is van een kosmische wetmatigheid die ons in een dualistische wereld heeft geplaatst, die alleen dan leefbaar kan worden gemaakt wanneer we ons er bewust van worden dat niet alle kwaad in objectieve zin kwaad is, omdat we als onderdeel van een mechanische wereld niet zonder meer in staat zijn ons als onafhankelijk opererende wezens opte stellen.

    Hanan Ashrawi wijst er in haar artikel op dat George Bush een Manicheisch wereldbeeld hanteert, dat gebaseerd is op een scherpe tegenstelling tussen goed en kwaad. Daarbij is het volgens Bush niet mogelijk als goed mens in contact te treden met het kwaad. Het kwaad de verzoenende hand toesteken is niet mogelijk. Het kwaad moet door het goede vervangen worden.
    Dat is een instelling die duizenden jaren geleden door gnostische denkers als barbaars werd omschreven. Heel het denken binnen de wereld van de Gnosis was gericht op de overwinning van het subjectieve kwaad, om er zodoende voor te zorgen dat intelligente mensen de mogelijkheid kon worden geboden al hun energie te richten op de bestrijding van het objectieve kwaad.

    Kijk naar Palestina: Palestijnen die terug willen keren naar hun huis zijn geen kwade mensen. Toch worden ze door inwoners van Israel 'slecht' genoemd, zodat ze, via een subjectief demoniseringsproces, gedwongen worden zich slecht te gedragen: "We krijgen ons recht niet, dus we gaan vechten voor ons recht..., desnoods met gebruikmaking van geweld."
    Het is dit kwaad dat spirituele bewegingen als het gnosticisme (New Age is modern gnosticisme) willen bestrijden. New Age, als moderne vorm van gnostisch denken, zou je een verlossingsleer kunnen noemen. Het wil mensen duidelijk maken dat mensen die slecht gemaakt worden niet echt slecht zijn. Er is verschil tussen iemand die een ander via zinloos agressief gedrag het leven onmogelijk wil maken en iemand die een handeling verricht die, volgens de subjectieve mening van sommige mensen slecht is, maar die desondanks in dienst staat van het leven.


    Over De Gnosis
    George Bush & Crawford: 'Howdy!'
    Heimwee naar Texas


    Kosovo & Israel

    Few images silenced the critics of our war on Slobodan Milosevic's Yugoslavia than the images of the Kosovar refugees fleeing their villages. Their faces expressed the shock at the horrors they had witnessed.After the successful strikes on Yugoslavia, then President Bill Clinton stood in the Stankovic Camp in Macedonia and stated, "We're proud of what we did because we think it's what America stands for, that no one ever, ever should be punished and discriminated against or killed or uprooted because of their religion or their ethnic heritage."
    In Kosovo, we saw the resolve of the North Atlantic Treaty Organization (NATO) to make life miserable for the Serbians in Yugoslavia, and the message was simple: We'll stop the bombing when you stop driving the Albanian Muslims out of Kosovo.
    Whether the use of NATO military measures was necessary continues to be a topic for debate, but the decisiveness to reverse the flow of refugees from their homeland was nothing short of remarkable and exemplary. Within days, busloads of refugees, escorted by representatives of the U.N. High Commissioner for Refugees were heading back to the Kosovo capital of Pristina.

    Today, we are faced with the opportunity to ensure the right of return for another community – the Palestinians. Nearly, 54 years later, the Palestinians remain the largest group of refugees around the world, numbering more than 3.7 million

    Flashback

    Do we all have this double-sided personality that goes scratching all through the years making a double action effort at the same time? Decide, feel good about it and then inverse your decision and it still feels like it’s the only right thing to do.
    But to keep that balanced image of yours reflected highly on your good morning mirror you just had to abort one of the actions and to do that you have to rebalance again between your heart and your mind, logic and séance. Listen to the wind and press those buttons shift + delete. And once it’s finished you have to run and run because it will haunt you, the blurred words of ghosts, and you will never escape the beating question, “what if?”
    And then life shows some mercy and you are truly offered a second chance.
    Living your earned fasting success, counting moons of starvation, doubting your victories and wondering if life was just another Hollywood movie with a lot of possibilities, would you slam one door and open the other?
    Relive one problem twice, coming out of it through a different exit every time and see what life had in stored for you, two different counts created at the same time through out parallel paths. What will you do? What should you do?
    Wake up that little adventurer in you, get it out of long coma caused by living along stream of rules. Shake it a little and then let it climb that mountain high. Let it grow bigger, elder and wiser until it becomes part of you, the big part of you and gain back that wild heart beating and a soul fully touched by affection and let your eyes shine. Spark out your magic to another life lived by someone else who’s just about to make a decision in another time another place.

    By Nadia M. Yousif, Iraq Daily Newspaper, jan 2002

    Anti-Islamisme en Anti-Zionisme

    In zijn column van 15-2-2002, waarin Ronald Plasterk de vraag aan de orde stelt of het terecht is het anti-islamisme van Pim Fortuyn op een lijn te plaatsen met antisemitisme, zoals Marcel van Dam en Thom de Graaf van D'66 dat hebben gedaan, wordt voor het eerst in de geschiedenis van de Volkskrant gewezen op het verschil tussen antisemitisme en antizionisme.
    Dat is goed nieuws, omdat het begrip 'zionisme' in de Nederlandse media domweg niet bestond. Wie de politiek van Israël veroordeelde werd daarom automatisch in de antisemitische hoek geduwd.
    Ronald Plasterk wijst er op dat antisemitisme racisme is, personen aanvallen op grond van een persoonlijke hoedanigheid waarvoor ze niet vrijwillig gekozen hebben, terwijl anti-islamisme en antizionisme denkwijzen zijn waarin personen aangevallen worden op grond van hun opvattingen, waarvoor ze mogelijk niet vrijwillig gekozen hebben, maar die ze via mentale beïnvloeding wel kunnen veranderen.
    Wie als intellectueel weigert anti-intellectualistische denkbeelden aan te vallen is geen intellectueel. Het geeft dan ook geen pas elke aanval op de Islam af te doen als vreemdelingenhaat. Intellectuelen verdedigen de intellectuele vrijheid. Dat is weliswaar een aanval op het zogenaamde poldermodel, maar het poldermodel is alleen maar zinvol in de wereld van de overheid, omdat de overheid er voor iedereen behoort te zijn.
    Pim Fortuyn ziet niet in dat hij als politicus die Minister-president wil worden niet dezelfde persoon kan blijven die hij was toen hij geen politicus was. En juist omdat hij dat niet inziet kun je hem een slechte of middelmatige politicus noemen.
    Wie Minister-president wil worden zal het vermogen moeten bezitten op een niet rancuneuze wijze de wereld te benaderen. Wie rancuneus is kan uitstekende polemieken schrijven (W.F. Hermans toont dat met zijn briljante polemische pamfletten aan), maar als politicus zal hij hopeloos falen. De door Fortuyn bewonderde politicus Ariel Sharon (die zijn persoonlijke haatgevoelens jegens Yasser Arafat tot politiek issue heeft gemaakt) kan als levend bewijs voor de juistheid van die stelling worden opgevoerd.

    De islam, het christendom, het jodendom als religie en het zionisme als politieke ideologie zijn in een democratische samenleving allemaal legitieme onderwerpen van de intellectuele kritiek. Wie intellectuele kritiek in de extreemrechtse hoek probeert te duwen deugt niet.

    De vraag die Pim Fortuyn gesteld moet worden is waarom hij uit het immense pakket van vooroordelen bevorderende religieuze en politieke denksystemen alleen de Islam naar voren haalt - op zo'n onredelijke manier dat de indruk wordt gewekt dat de Islam de bron van alle kwaad in de wereld is.
    Wie geconfronteerd wordt met duizend schuldigen en wie daar vervolgens een persoon uit naar voren haalt en de anderen negeert is een oneerlijke man.
    Dat kun je doen wanneer je streeft naar het dictatorschap in een wereld vol simpele geesten, maar we willen juist een wereld opbouwen waarin democraten de simpele geesten een beetje geestelijke ontwikkeling proberen bij te brengen. Dat is wat de democratie wil en als de democratie dat niet wil is de democratie geen democratie, maar een schijndemocratie.

    Pim Fortuyn moet als democraat dus geen anti-islamiet zijn, maar een anti-ideoloog. Dat betekent dat hij alle ideologen op een lijn dient te plaatsen. Fundamentalistische islamieten deugen niet. Maar fundamentalistische zionisten deugen ook niet, net zo min als fundamentalistische christenen en fundamentalistische vreemdelingenhaters.
    In de jaren zestig - de jaren waarin de vrije geest werd overweldig door de ideologische denkers - koos Pim Fortuyn voor de ideologie. Dat was niet zo maar niks en het feit dat hij daar nooit goed over heeft nagedacht moet hem sterker worden aangerekend dan zijn uitspraak dat Nederland vol is of dat de Islam een achterlijke cultuur is.

    Pim Fortuyn, de Islam en Ariel Sharon

    Religieus extremisme en oneerlijheid

    Bron "It is no coincidence that the sharpest growth rate of extremist violence occurred between 1978 and 1984, the period that witnessed the Camp David peace treaty and Israel's invasion of Lebanon. The hopes the Egyptian people had pinned on Sadat's peace drive came up against a brick wall. To most Arabs, and to young Egyptians in particular, it appeared that Israel had perceived Sadat's foresight and magnanimity as a sign of weakness, and was determined to use Camp David not as a platform upon which to build regional peace, but as a tool to neutralise Egypt while Israel invaded Lebanon and crushed the Palestinian liberation movement. Today, Israeli encroachment on Arab land continues unabated and its repression of the Palestinian people has reached unprecedented peaks of violence. Meanwhile, 25 years of Egyptian efforts to coax Israel into a just and lasting peace have met with nothing but arrogance, intransigence and lies." Ibrahim Nafie - Al-Ahram Weekly

    Wie eerlijk het vredesproces in het Midden-Oosten bekijkt kan alleen maar concluderen dat de rechtse Israëlische regeringen op een uiterst cynische en berekenende wijze de Arabieren tegen elkaar hebben uitgespeeld, waarbij zij de eerlijke bedoelingen van Arabische vredestichters alleen maar misbruikt hebben om er de verwezenlijking van hun zionistische machtsdromen mee veilig te kunnen stellen.
    Ibrahim Nafi, als columnist verbonden aan het Egyptische blad Al-Ahram, legt een direct verband tussen deze cynische, volstrekt immorele machtspolitiek en de opkomst van het religieuze extremisme in het Midden-Oosten. Waar de Arabische regeringen alles doen om de invloed van het fundamentalisme terug te dringen, daar is de strategie van Israël en Amerika volgens hem er op gericht het tegendeel te bewerkstelligen. Zij willen het gezag van de Arabische regeringen alleen maar ondermijnen en verzwakken, en daarom voeren zij een beleid dat er toe leidt dat de bevolking zich afwendt van in haar ogen zwakke leiders, die toch nooit iets zullen bereiken, om vervolgens haar toevlucht te zoeken bij sterkere figuren, die aangetroffen worden in het extremistische kamp. Met andere woorden: Amerika en Israël bestrijden het terrorisme niet, zij moedigen het aan, zij voeden het, zij hebben het nodig, zoals een vampier bloed nodig heeft om zijn tragische toestand van eeuwig dood moeten zijn draaglijk te kunnen maken.

    Ibrahim Nafi vraagt zich af wat het vredesverdrag dat Anwar Sadat gesloten heeft met Israël de Arabieren heeft opgeleverd. Zijn antwoord is vernietigend: "Nothing but arrogance, intransigence and lies." (alleen maar arrogantie, onverzoenlijkheid en leugens), en je kunt hem daarom alleen maar gelijk geven wanneer hij daar de conclusie aan verbindt dat men helemaal geen vrede wil.
    Wanneer je echt vrede wilt (en Ariel Sharon gooit ons dood met het woord SHALOM), dan vorm je een bondgenootschap met die Arabieren met wie je vriendschap hebt gesloten en dan ga je samen met hen proberen een allesomvattende vrede te sluiten, waarbij niet een krankzinnige machtsdroom als uitgangspunt wordt genomen, maar de wil een samenwerkingsverband in het leven te roepen, die zich ten doel stelt de ontwikkeling van de gehele Arabische regio te stimuleren.
    De hamvraag in de discussie over het Midden-Oosten is de vraag waarom Israël, als onderdeel van een Arabische wereld, geen Arabische natie wil zijn. Waarom worden de Arabieren niet gezien als broeders.
    Men beroept zich op het feit dat men terug wil keren naar het land der voorvaderen. Welnu, die voorvaderen waren net zo Arabisch als de voorvaderen van de Arabieren, en ze worden alleen maar daarom 'joods' genoemd, omdat ze hebben gekozen voor een bepaalde geloofsvorm die de naam 'joods' heeft meegekregen. Puur toeval dus, want voor hetzelfde geld was Mozes een profeet geweest die duizenden Goden had aanbeden, die allemaal op een Dionysische wijze zuipen, hoereren en de herenliefde bedrijven en vol minachting neerblikken op de domme lui die er maar een enkele, door en door verzuurde leugengod op na houden.
    De geschiedenis heeft het anders gewild. Maar de geschiedenis is niet 'heilig'. Dat weten we allemaal. Wie de geschiedenis bekijkt en wie inziet op wat voor een gruwelijke wijze we elkaar zitten te bedriegen, te belazeren en te bedonderen, die kan alleen maar concluderen dat we geen leugenachtige goden nodig hebben, maar Eerlijke Mensen!
    De Arabieren zijn bedonderd door Israël en Amerika, landen die de God van Mozes aanbidden.
    Laten ze daar dan de conclusie uit trekken en kiezen voor een andere God, die niet de leugenaars beloont, maar de eerlijke mensen.
    Ze moeten daarbij bedenken dat de profeet Mohammed niet koos voor de mannelijke God van de joden, die een wraakzuchtige God is die geen andere Goden naast zich duldt (in dat geval zou hij Allah 'de wraakzuchtige en de arrogante' hebben genoemd), maar voor een God (Allah), die genadevol en barmhartig is - eigenschappen die in het normale spraakgebruik 'vrouwelijk' worden genoemd.


    Dramatische emigratiecijfers: Christenen zoeken veiligheid

    Effie Eitam: Islam is een vrouwelijke cultuur

    Waar Pim Fortuyn, die in zijn boeken stelt dat politici zich 'vrouwelijke eigenschappen' dienen aan te leren, voortdurend stelt dat de Islam niet vrouwvriendelijk genoeg is, daar stelt de vertegenwoordiger van een nieuwe rechtse beweging in Israël, Effie Eitam, dat de Islam daarom zo gevaarlijk is, omdat zij niet mannelijk genoeg is:

    "Eitam told a Haifa University symposium this week that "Arab villages in the Galilee are like a cancer in the body of the state," and "Arab culture is a feminine culture..." (Ha'aretz, 16-2-2002)

    Effie Eitam is een vertegenwoordiger van de extreem rechtse kolonistenbeweging die met steun van Amerika al decennialang de Palestijnse bevolking in de bezette gebieden in een dodelijke (mannelijke) wurggreep houdt.
    Zij zijn niet extreem-rechts, maar super-extreem-rechts, nog rechtser dan de Nationaal-Socialisten van Adolf Hitler, die nooit hun racisme op zo'n duidelijke, open en onbeschofte wijze aan de wereld hebben getoond. De Nazi's konden in ieder geval nog de beschaving opbrengen hun racistische gedrag weg te stoppen achter gevangenismuren en prikkeldraad versperringen. Ze vestigden geen kolonies van supermensen in de bezette gebieden, en ze zorgden ervoor dat collaborateurs zich in de bezette gebieden niet al te nadrukkelijk manifesteerden.
    In Israël daarentegen worden de Nazi's op geen enkele manier afgeremd. In Israël kunnen Nazipartijen doen wat ze willen en daarbij gaat het niet om het uiten van ziekelijke gedachten, maar om het in daden omzetten van die ziekelijke gedachten.

    De kolonistenpolitiek is een product van zieke, waanzinnige, extreemrechtse geesten. Dat is een waarheid die eindelijk eens onder ogen moet worden gezien. We onderwerpen ons aan krankzinnigen. We laten gekken het lot van de wereld bepalen. We weigeren nee te zeggen tegen de waanzin van extreemrechts.

    In Nederland wordt Pim Fortuyn door alle politieke partijen aangevallen omdat hij geen vluchtelingen meer wil toelaten in ons land en omdat hij zich het recht toeeigent mensen die er achterlijke opvattingen op na houden 'achterlijk' te noemen.
    In Israel gaat het om heel andere zaken. In Israël verdedigt extreemrechts een Westerse mannelijke machocultuur, die beschermd moet worden tegen de duivelse aanvallen van een vrouwelijke Islamcultuur. Effie Eitam, dik bevriend met rechtse Likudpolitici als Bibi Netanyahu en Ariel Sharon, is daar de vertegenwoordiger van.
    Het grote gevaar van de Islam is volgens hem niet de ingebouwde vrouwenhaat, maar de ingebouwde vrouwvriendelijkheid.

    Professor Pim Fortuyn, die ons zo graag vrouwelijke eigenschappen bij wil brengen, schijnt dat niet te begrijpen. Hij verdedigt vol overgave een mannelijke Westerse machocultuur, en weigert te kijken naar het vrouwelijke potentieel dat latent aanwezig is in de Islamcultuur.
    Wat hij zou moeten doen is dat sluimerende vrouwelijke bewustzijn in de Islam tot leven wekken en de moslims duidelijk maken dat Allah in wezen een vrouwelijke God is, die de tegenpool is van de Westerse machogod, die ons door rechts Israël en rechts Amerika wordt opgedrongen.
    De Islam, zo zou je kunnen afleiden uit de uitspraken van de extreem-rechtse partijen in Israel, is daarom zo gevaarlijk omdat zij de kiemen van een werkelijk menselijke beschaving bevat, die een einde maakt aan een rechtse mannelijke machocultuur die alleen maar uit is op het verwerven van macht.


    Het Vredesplan Van Peres

    Ariel Sharon and Defence Minister Binyamin Ben-Eliezer (who is also the leader of the Israeli Labour party) have dismissed the plan.
    Mr Sharon is fundamentally opposed to territorial concessions that would include the abandoning of the nearly 150 Israeli settlements in Gaza and the West Bank.
    On a recent visit to Washington, Mr Sharon said that he had in principle accepted the possibility of a Palestinian state, but achieving peace could take years, even a generation. Mr Ben-Eliezer has been talking about taking more Palestinian land rather than withdrawal or a ceasefire.
    The defence minister has warned that the army may set up a buffer zone in the West Bank and Gaza.
    Several other politicians and commentators have poured scorn on the Peres plan and there is no indication that Mr Peres can count on much support in the Israeli parliament.


    ISRAEL WIL
    GEEN VREDE

    de macht komt uit de loop van het geweer Israel vertrouwt op militaire macht. Alle vijanden zullen worden vernietigd. De tijd staat aan de kant van diegenen die de macht bezitten. Dat is de enige vorm van beschaving die het zogenaamd vrije Westen mag verdedigen! Alle intellectuelen zijn onbeduidende ziekelijke nullen die alleen maar onbeduidende literaire en filosofische boekjes mogen schrijven voor krachteloze ouwewijven die zichzelf 'cultureel' noemen.