Wie, zoals ik, als abonnee van een Nederlands dagblad, regelmatig getrakteerd wordt op het onfrisse gedachtegoed van neoliberale (of neoconservatieve) ideologen, die door VK-columnist Jan Blokker, ooit, in een ver verleden werden omschreven als 'vertegenwoordigers van de morele inquisitie', die hecht weinig waarde meer aan het door het Nederlandse establishment nog altijd vol frisse moed uitgedragen geloof in 'de vrijheid'.
Niet dat ik geen waarde hecht aan vrijheid, integendeel, ik ben als vrijheidlievende anarcho-liberale denker juist het slachtoffer van het bedrog van morele inquisiteurs (zie mijn ervaringen in het Amsterdam van 'de nieuw-linkse revolutie'), maar omdat ik vrijheid ook zie als 'geestelijke vrijheid', en dat is nu precies wat ontbreekt in de wereld van de morele inquisitie: daar wordt de vrijheidgedachte verdedigd door mensen die het begrip vrijheid hebben losgekoppeld van de liberale begrippen 'mens', 'geest', 'ziel' en/of 'individu-persoonlijkheid'.
Wat zich elite noemt heeft geen belangstelling voor de vrijheid van een ander. Hun woordje 'elite' verwijst gewoon naar een Staphorster gemeenschap zonder Staphorster kledij. Je denkt dat je een verlicht persoon ontmoet, maar je staat gewoon tegenover een Staphorster boer of boerin, die op een geniepige wijze je dood slaat met een ouderwetse, tot op de draad versleten statenbijbel. Niet een nieuw testament dus, een reeks verhalen waarin een spirituele rebel centraal staat, maar een ouderwets boek dat handelt over 'Wet en Straf'.
De wetten en de bijbehorende straffen zijn er voor de gedemoniseerde ander. Zelf leeft men in een soort paradijselijke wereld, waarin alleen de 'ouwejongenskrentenbrood-wet' geldig is verklaard.
Alles wat men verdedigt is de vrijheid van 'mijn vriendje', of de vrijheid van 'mijn vriendinnetje', hetgeen betekent dat de arme ziel die zonder vriendjes en vriendinnetjes binnen de wereld van het establishment door het leven gaat het moet stellen zonder die prachtige grote vrijheidsidealen waarmee 'de elite' zo een goede sier maakt - momenteel... (dit blogje werd een jaar of tien geleden geschreven...)
'Morele inquisitie', zo omschreef Jan Blokker die vrienden-en vriendinnen-vrijheid en hoewel Jan - ondanks zijn kritiek - doodleuk stukjes zit te schrijven in een krant die de vriend is van de morele inquisitie, kan ik er niet toe komen die beschrijving als elitaire onzin van de hand te wijzen, juist omdat de Volkskrant geen enkele poging in het werk stelt haar lezers het verschil duidelijk te maken tussen gezond (gevoelig, empathisch) verstand en morele (meedogenloze) terreur.
Astrologisch gezien hoort het begrip morele terreur thuis bij de door astronomen tot 'dwerg' uitgeroepen planeet Pluto, en dan met name in die gevallen waar die planeet negatieve hoeken vormt met andere planeten.
Vooral het Zon-Pluto-aspect (het z.g. Ahriman-aspect is gevaarlijk - schept grootheidswaan), maar het wordt wat negatieve effecten betreft geëvenaard door het Saturnus-Pluto-aspect (het SM-aspect bij uitstek), dat in zijn negatieve gedaante tot een volledige uitwissing van alle medelijdende gevoelens kan leiden.
Dat simpele feit, dat er (mogelijk) krachten in het leven werkzaam zijn die op een ronduit blinde wijze mensen sturen (kerngedachte van het op de gnosis gebaseerde evangelie) zou de denkers onder ons op de gedachte moeten brengen dat elke uitspraak van mensen die zich op een ongenuanceerde wijze aan het opwinden zijn gewantrouwd dient te worden, zodat, wanneer je al het besluit neemt opgewonden standjes aan het woord te laten, je er zorg voor kunt dragen dat tegenover het chaos veroorzakende gif van de dwerg (Pluto) het op orde gerichte antigif van een 'reus' (Jupiter en Saturnus zijn volgens de astrologie reuzenplaneten) wordt geplaatst.
Vriendjespolitiek
De Volkskrant (van de generatie die alle jaren 60 en 70 idealen overboord heeft gesmeten) heeft daar duidelijk moeite mee. Ze laat weliswaar mensen aan het woord die zichzelf 'geleerd' noemen, maar elke eerlijke geest die zijn gezonde verstand gebruikt ziet in dat het jezelf verschuilen achter valse autoriteit - niet wat je zegt maar wie het zegt is belangrijk - een niet naar moraal verwijzende onzindaad is.
Moraal staat niet voor vriendjespolitiek. Moraal eist afstandelijkheid, onafhankelijkheid, partijloosheid, en welke dagbladmedewerker kan er zich op beroemen partijloos te zijn?
De krant is eigendom van het establishment en dat establishment wil zichzelf bevestigen, hetgeen in feite de ontkenning is van wat ooit 'de waakhondfunctie van de journalistiek' werd genoemd.
Journalistiek zou bedreven moeten worden door anti-establishment-figuren, mensen die economisch niet gebonden zijn aan welke vorm van moreel inquisitiedenken dan ook..
Mensen met een basisinkomen bijvoorbeeld, die journalistiek als een vorm van vrijwilligerswerk beoefenen, zo van: Ja, dames en heren, ook ik, uw journalistieke medemens, wil mijn steentje bijdragen aan de gemeenschap..!, maar alleen al het simpele feit dat de Volkskrant een inhalige (neoconservatieve) opschepper als Leon de Winter naar voren schuift, een in zwart-wit-termen denkende pro-zionistische ideoloog die als schrijver alleen maar daarom enige bekendheid heeft verworven omdat hij in het verleden Theo van Gogh 'een gevaarlijke antisemiet' noemde, toont aan dat journalisten niet kiezen voor een vrijheidlievende armeluismoraal ('aan gene zijde van het kleinburgerlijke goed en het kleinburgerlijke kwaad' gaan staan), maar voor de opscheppersmoraal van het Italiaanse fascisme, die altijd in dienst staat van de aan het collectivisme gebonden rijkeluis-inquisitie.
Italiaans fascisme (even ter toelichting) stond voor opdeling van de natie in door de partij gecontroleerde economische eenheden, de corporaties; op zichzelf geen negatief gegeven, ware het niet dat de partij als verlengstuk van 'de grote leider' een steeds grotere invloed voor zichzelf ging opeisen, zodat er in feite sprake was van irrationele staatsinmenging, die je ook zou kunnen omschrijven als morele, gelijkschakelende terreur.
Morele terreur is een schromelijk onderschat gegeven in ons land, terwijl het toch echt zo is dat Theo van Gogh werd vermoord door een inquisiteur, een man die in Theo geen persoonlijke vijand zag, maar een gevaarlijk object dat op een volstrekt gevoelloze wijze vernietigd diende te worden.
Dat feit, in een ander niet meer een gewone sterveling kunnen zien, omdat de moraal je voorschrijft dat je hem in moet passen in een tot mythe verheven vijandbeeld dat 'absoluut slecht' behoort te zijn, maakt van oordelaars inquisiteurs en de enige manier om jezelf aan een dergelijk proces te onttrekken is kiezen voor de partijloosheid van het recht, een situatie, die alleen daar ontstaat waar mensen niet tot slaaf van macht=recht-denken worden gemaakt.
En daar ontstaan de problemen in ons land, omdat hier de macht=recht-denkers (vertegenwoordigers dus van de morele inquisitie) zichzelf 'intellectuelen' en 'journalisten' noemen en als zodanig elke vorm van partijloze afstandelijkheid onmogelijk maken.
Alles wat je hier ziet gebeuren is weinig meer dan een kinderachtig welles-nietes-toneelstukje dat wordt opgevoerd door kleuters die alleen maar daarom veel geld verdienen, omdat ze nooit volwassen willen worden.
Geestelijke volwassenheid eist het afstand doen van de pofbroek, de hockeypet en de kleffe, kleverige zak vol ouderwetse ulevellen, waarmee intellectuelen in dit land willen bewijzen dat ze denkers zijn.
Geen dom gezuig op zuurtjes dus, maar op een volwassen wijze poep zeggen tegen alles wat poep is, omdat het je morele plicht is op een simpele democratische wijze te kiezen voor een terminologie die in de goede zin van het woord 'volks' is.
Wat heeft een nuchtere volkse man (een democraat dus) te maken met zoiets elitairs als 'Zion'? Zion is in de ogen van een eenvoudige man uit het volk 'poep'.
Zion schept geen band tussen mensen, maar spreekt er banvloeken over uit. Zion treedt nooit op als advocaat van de duivel, maar demoniseert juist mensen die gedemoniseerde anderen verdedigen.
Waarmee ik wil zeggen dat een democraat gewoon datgene moet doen waar het woord naar verwijst: Volks worden. Niet in de zin van jezelf onderwerpen aan de eisen en grillen van onredelijk plebs, maar aan de kant gaan staan van mensen die op een intelligente wijze geestelijke en spirituele waarden weten te ontlenen aan het woordje 'volk'.
Daarvoor moet je humanist zijn, mensenvriend dus, iemand die een ander het gevoel kan geven dat hij of zij belangrijk is.
Het zionisme van Leon de Winter verwijst alleen maar naar mensenhaat. Zijn zionisme is geen liefde voor 'het volk', maar liefde voor 'het joodse volk'.
Daar heb je als gewone man niks aan. De gewone man, waar linkse politici het steeds over hebben, maakt geen deel uit van een uitverkoren volk (de elite), en dat hoeft ook niet, want hij maakt deel uit van een democratische samenleving: een samenleving waar we allemaal samen 'volk' zijn.
Leon de Winter ziet dat met zijn ridicule verdediging van 'de joodse staat' niet in. Hij zegt niet tegen zijn Israëlische vrienden: vervang 'de joodse staat' door 'de mensenstaat', nee, hij wijst met een beschuldigende vinger naar humanisten, die hij in een daad van moralistische gulheid voorziet van het negatief bedoelde predicaat 'linkse elite'. Primitief moralisme dus, waar je als man uit het volk niks aan hebt.
Probeer humanist te zijn, meer kun je als democratisch ingestelde eenvouddienaar niet zeggen tegen dergelijke ideologen. En weiger je eigen werkelijkheidsbeeld dwingend op te leggen aan een ander.
Want dat is het werkelijke probleem van elitair denkende mensen: dat andere mensen door hen gedwongen worden in een drol een mooi kunstvoorwerp te zien, een vorm van gevoel uitschakelende dwingelandij die onherroepelijk tot een fiasco zal leiden...
Op een gegeven moment zijn mensen het bezopen, kinderachtige vals-moralistische gelieg zat. Het komt ze de strot uit. Ze willen niet langer geterroriseerd worden. Ze willen denken, voelen, adem halen, en ze halen daarom simpelweg de schouders op en gaan aan je voorbij...
Zwolle, december 2018
(bewerking van een ouder artikel)
