Dat christenen, joden en moslims (vertegenwoordigers van de Abrahamitische religies) hun Perzisch-astrologische afkomst verloochenen valt louter en alleen terug te voeren op de onwil van die religieuze groeperingen het gevecht met het dualisme - dat in de leer van Zoroaster als evident gegeven wordt geaccepteerd - aan te gaan.

'Eet niet van de boom van kennis van goed en kwaad'. Bijbeltekst die je kunt zien als een aanval op primitief dualistisch moralisme

Tegenover het dualistische 'macht=recht denken' wordt niet de heel makende rechtvaardigheid geplaatst, maar de tegenpool van de heelmaker, een duistere anti-God, die door gnostici 'demiurg' wordt genoemd en die in de aan Zoroaster gewijde teksten wordt aangeduid met de naam AHRIMAN.
Ahriman is de tegenpool van de rechtvaardige AHURA MAZDA - maar tegelijkertijd ook diens gelijke, die alleen daarom niet in staat is in anderen broeders te zien omdat hij zich blindelings heeft overgeleverd aan het egoistische verlangen naar macht en bezit: zaken die binnen de wereld van de astrologie worden aangegeven door de tekens Leeuw, Stier en Schorpioen, zoals mag blijken uit de symbolische weergave van Ahriman: een leeuw in mensengedaante (de voeten op een soort aarbol geplant), die op een knellende wijze omstrengeld wordt door een slang.
Omgezet in astrologentaal zou je Ahriman kunnen zien als de negatieve kracht die wordt opgeroepen wanneer de Zon (heerser van het teken Leeuw) en de planeet Pluto (heerser van Schorpioen) elkaar negatief beinvloeden.
Astrologen spreken in dat geval over een negatief Zon-Pluto-aspect. Het astrologieprogramma NEW AGE ASTROLOGIE zegt daar het volgende over:

ZON in negatief aspect met PLUTO:

De Zon versterkt de negatieve eigenschappen van Pluto.
Dit aspect geeft neiging tot blinde heerszucht, dwingelandij en daardoor hevige conflicten met de omgeving, die de heerszucht niet accepteert en er vaak ook, vanwege de Plutonische onwil met anderen rekening te houden, erg bang voor is.
Men eist veelal te veel van anderen en is voortdurend geneigd de anderen uit te dagen, zonder zich te realiseren dat het begrip 'uitdaging' een Plutonisch begrip is, dat niet door iedereen wordt begrepen en aangevoeld.
Wanneer men het daderschap afwijst en het besluit neemt alles wat met negatieve vormen van plutocratie te maken heeft af te wijzen bestaat de kans dat men het slachtoffer wordt van de dwingelandij van anderen. Dan brengen roddel, lasterpraat en gemene verdachtmakingen van anderen de geborene in grote moeilijkheden en zal men alles op alles moeten zetten om de eigen onschuld te bewijzen, alleen maar om te voorkomen dat men onschuldig veroordeeld wordt.

Dat de mensheid zich al in de prilste oudheid bezighield met 'de krachten van het kwaad en de chaos' realiseren de meeste mensen zich niet. Ze worden bedolven onder het valse moralisme van zich 'goed' wanende gelovigen, die het als hun eerste taak zien iedereen die het besef van eigen goedheid en alwetendheid aan het wankelen kan brengen uit hun (als eigendom beschouwde) wereld te verwijderen.
De ene gelovige noemt zich 'religieus', waarbij religie wordt gezien als 'geloven in een god die men kan bezitten': Wie aan 'onze god' komt, zo wordt impliciet gesteld, komt aan mij. Of die god het met die beslissing eens is interesseert ze niet...
De andere gelovige noemt zichzelf 'wetenschapper', waarbij wetenschap wordt gezien als de onwil een wereld te erkennen die niet aan fysieke wetten gebonden is. Ze stellen hun eigen kleinmenselijke theorietjes op en wie wetten ontdekt die niet in hun straatje passen, noemen ze doodleuk 'een vijand van de wetenschap'.
Beide groepen van gelovigen gaan ervan uit dat het eigen wereldbeeld absoluut juist is, zodat iedereen die iets anders beweert automatisch de bijgelovige ketter is, de vijand van 'het ware geloof', dat altijd de ontkenning is van het onzekerheid scheppende wonder.
En dat is nu precies het grote kwaad waar de Perzische religie naar verwijst: het ontwerpen van een dualistische moraal die op grond van volstrekt irrationele motieven de ander tot duivel uitroept.
Het is niet de wereld van de zakelijk-liberale pragmaticus die op een koele, afstandelijke wijze de wereld observeert. Zulke mensen kunnen valse moralisten missen als kiespijn. Nee, het is een wereld die in de oudheid vereenzelvigd werd met 'de krachten van de chaos', en elke astroloog weet dat de planeet die bij uitstek 'de chaos' regeert de kleine miniplaneet PLUTO is.

Een paar grote klompen steen en ijs die in de verre ruimte zweven, die chaos veroorzaken op aarde? Kan dat?
Het lijkt onmogelijk, maar wie met behulp van het astrologieprogramma NEW AGE ASTROLOGIE op zoek gaat naar de mogelijk negatieve uitwerking van dat merkwaardige miniplanetensysteem in de horoscopen van mensen die stuit op verrassende ontdekkingen.
Met geloven heeft dat alles weinig te maken. Een computerprogramma confronteert je met kale, zakelijke cijfertjes die op geen enkele wijze door menselijk bijgeloof be nvloed kunnen worden. Als je twee zegt dan weet iedereen dat je niet drie bedoelt..
Het programma New Age Astrologie is door mij ontwikkeld in een periode van mijn leven waarin ik de rol van zondebok mocht spelen in een wereld waarin linkse utopisten een 'nieuwe wereld' wilden scheppen.
Die wereld is er nooit gekomen, maar desondanks is het me tot op de dag van vandaag niet gelukt me te ontworstelen uit de greep van valse moralisten die altijd en eeuwig een kritische eenling naar de vuinisbak van de geschiedenis willen verwijzen...

En daarmee kom ik terecht bij een man die in de jaren 70 bij uitstek de personificatie van de 'nieuw-linkse', collectivistische en anti-autoritaire beweging geworden is: Ed van Thijn, in de jaren 60 een sympathiek ogende man, die het desondanks heeft klaargespeeld de vertegenwoordiger van het sociaal-democratische harmoniedenken, Willem Drees senior, de Partij van de Arbeid uit te werken.
Tegenover harmonie werd polarisatie geplaatst, een verdeel en heers politiek die in dienst stond van het verlangen de samenleving wezenlijk te veranderen via het veroveren van een monopoliepositie.
Daarbij ging het niet om versterking van autoriteit (men was immers 'anti-autoritair'), maar om het veroveren van macht.
Al diegenen met een rustig autoritair karakter (de astrologische gezagstekens zijn Kreeft, Steenbok en Boogschutter) dienden dus aangevallen te worden door mensen met een karakter dat gefocust was op 'actie, macht, status en ambitie' (mensen die astrologisch behoren bij de dierenriemtekens Ram, Leeuw en Schorpioen).

"Ed van Thijn stond in de jaren zeventig, toen hij fractieleider in de Tweede Kamer was, aan de wieg van wat de meerderheidsstrategie is gaan heten: de PvdA moest alleen in een kabinet stappen als zij, met geestverwante partijen, daarin de dienst kon uitmaken, kortom: als ze groter was dan de gedoodverfde coalitiepartner - in de politieke verhoudingen van die tijd kon dat eigenlijk alleen het CDA onder leiding van Dries van Agt zijn.
Met die opstelling werkte Van Thijn na de grote verkiezingsoverwinning van zijn partij in 1977 aan wat het tweede kabinet-Den Uyl zou moeten worden; hij schreef er het legendarische Dagboek van een onderhandelaar over. Na ruim een half jaar stond de PvdA met lege handen; Van Agt ging met de VVD van Hans Wiegel in zee." (Willem van Bennekom, Trouw 6-10-2018)

Biograaf Willem van Bennekom: 'Ed van Thijn heeft nooit talent voor gêne gehad'

Ed van Thijn is geboren is geboren in Amsterdam, op 16 augustus1936: Zon in het teken Leeuw, Maan in het teken Schorpioen. (geboortetijd niet bekend)
De Zon maakt in zijn geboortehoroscoop een negatieve hoek met de planeet Pluto, een gegeven dat in deze reeks Ahriman-blogjes wordt aangeduid met de term 'Ahriman-aspect'.
Astrologisch gezien betekent dit dat de negatieve eigenschappen van de Zon (verlangen naar aanzien, grootheid en de wil aanbeden te worden) worden versterkt door de negatieve eigenschappen van Pluto (dwingelandij, onderwerping en vernedering van de ander, geestelijke kwelling en/of zelfkwelling, morele terreur, etc...).
Een astrologische benadering laat duidelijk zien wat de gevaren zijn wanneer mensen die op de een of andere manier gekoppeld zijn aan negatieve invloeden een voor iedereen geldende moraal in het leven gaan roepen.
Het probleem met blind moralisme is altijd dat de opsteller van de moraal zichzelf bij alles wat hij doet als absoluut goed ijkpunt gaat nemen, zodat hij als 'moreel mens' het recht opeist via de morele instrumenten die hij in het leven roept al zijn negatieve impulsen op anderen los te laten.
Negatieve, agressieve mensen, simpel gesteld, ontwerpen een moraal die van hun negatieve, agressieve en soms zelfs wrede karakter een 'goed karakter' maakt.
Fraai voorbeeld is de rechts-zionstische politicus Ariel Sharon, die ooit stelde dat het zionisme hem dwong wreed en meedogenloos te zijn, hetgeen je kunt zien als een poging de negatieve krachten die in hemzelf aanwezig waren toe te schrijven aan de ideologie die hij als absoluut juist heeft geaccepteerd.

Dat is ook wat er gebeurde in de jaren 70. De autoritaire gezagsmens werd zo heel ineens tot 'vijand van het volk' uitgeroepen en de actievoerende machtaanbidders ('politiek is macht veroveren', was de leus van doctorandus Joop den Uyl) werden uitgeroepen tot 'vrienden van het volk', goede mensen die via vernietiging van 'de autoriteit' een nieuwe wereld zouden gaan opbouwen: "Hoogleraren in de loopgraaf, zand erover", stond als kop te lezen boven een artikel in het sociologenblad van de Universiteit van Utrecht....
Het is allemaal in de grote moralistische doofpot gestopt, 'weten is niet belangrijk', maar het is echt gebeurd..
"Ze willen nieuwe mensen scheppen", stelde de rector-magnificus van de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam in een reeks zendbrieven, 'en dat is de dood van de liberale kennisuniversiteit...
Het ging de actievoerders namelijk niet om kennis, maar om moraal, een moraal die niet in dienst stond van een apolitiek verlangen naar weten (moraal, gezien als gewetensvorming), maar een moraal die dienst stond van het verlangen de absolute goedheid van de eigen groep om te zetten in 'goede daden'.
Al diegenen die weigerden dat morele absolutisme als vanzelfsprekend te ervaren, mensen die zaken als utopisme en onrealistisch politiek activisme afwezen werden gezien als vijanden van de moraal. En dat is precies de reden waarom ik als anarcho-liberaal denker mijzelf 'immoreel denker' ben gaan noemen. Omdat ik in die jaren heb ingezien dat moraal in handen van blinde activoerders in feite anti-moraal is.

Pessimisten, mensen die willen weten, mensen die relativeren, mernsen die de betrekkelijkheid van alles verkondigen, worden domweg aan de kant geschoven en vervangen door de ware gelovigen, die blindelings hun lot in handen geven van heilverkondigers, zonder zich af te vragen of de meedogenloosheid die aan het eigen goede handelen ten grondslag ligt wel gerechtvaardigd is.
Miljoenen mensen kwamen om tijdens de Culturele Revolutie in China. In Cambodja werden honderdduizenden mensen afgeslacht door Rode Strijdgroepen. In het Oostblok werden dissidenten keihard onderdrukt. In Cuba verdwenen decadente mensen (waartoe altijd en eeuwig homoseksuelen behoren) in concentratiekampen.., maar de actievoerders waren wat dat betreft blinde partijgangers, oogkleppenfiguren dus, die maar een enkele waarheid kennen: je ziet wat je wilt zien en iedereen die je wat anders wil laten zien roep je uit tot duivel, want 'ik is goed en jij is slecht'..

Dries van Agt was in die jaren de grote vijand van het verlangen naar macht van de Partij van de Arbeid.
"Dries relativeert al onze idealen kapot', verzuchtte Ed van Thijn, en wanneer je naar de horoscoop van Van Agt kijkt dan kun je voor die relativerende houding een verklaring vinden.
Binnen een horoscoop worden de belangrijkste karaktereigenschappen aangegeven door ascendanthuis (1) en medium coelihuis (10). Ascendant verwijst naar het private ego. MC huis verwijst naar het sociale ego: de wijze waarop we onszelf manifesteren (of zouden willen manifesteren) in de samenleving.
Zoals het plaatje hierboven laat zien wordt het MC-huis gedomineerd door de planeet Saturnus (heerser van het dierenriemteken Steenbok). Naast de planeet Saurnus staat de intellectuele planeet Mercurius.
Saturnus is bij uitstek de planeet van 'de autoriteit'. Hij verwijst naar de principiele gezagsdrager die een rots in de branding wil zijn en die daarom een afschuwelijke hekel heeft aan mensen die zich blindelings overgeven aan de waan van de dag: massahysterie, modeverschijsnelen, etc..
Saturnus staat ook voor eenvoud, afkeer van idolatrie, zelfverheerlijking en grootheidswaan. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.
En die Saturnale eenvoud stond haaks op de theatrale machtspolitiek van Joop den Uyl en consorten. Geen autoritaire dramatiek dus bij Joop, maar kitscherig volkstoneel. Oeverloos lullen, van een vergaderkamer een concertzaal maken waarin mensen elkaar met grote toeters leuzen toeroepen. Geen kopje koffie in een restaurant, maar een rode tomaat in handen van een schreeuwende fanaat...

Nu, 50 jaren later heeft Ed van Thijn, moegestreden waarschijnlijk, zichzelf teruggetrokken in de wereld van 'het liberaal-zionistische jodendom', een wereld waarin hij opnieuw op een absoluut goede wijze utopist en machtdenker mag zijn. Iedereen die het waagt hem aan te vallen wordt onmiddelijk in de duivelse antisemietenhoek geplaatst. "Hoe durf je zo een ingoede joodse man aan te vallen..."
Voor mij is en blijft hij een toneelspeler, een man die de ene vorm van kitscherig volkstoneel heeft vervangen door een andere vorm van theatraal moralisme.
Dries van Agt daarentegen is na zijn pensionering de politieke activist geworden die Ed van Thijn had moeten zijn. Waar Ed de rechts-zionistsche machtspolitiek verdedigt (wie er ook de dienst uitmaakt in Israel, ook al is de leider 'mister Hitler himself', Israel blijft absoluut goed), daar valt Dries van Agt het op blind-utopisme gebaseerde machtsdenken aan: Het gaat er er niet om of je jood bent. Wat telt is je vermogen eerlijk en rechtvaardig te zijn.
En ja, zodra je die vraag gaat stellen kom je voor de keuze te staan, waarvoor de ook de jaren zestig generatie stond: kiezen we voor collectivistenmoralisme (tribalisme, primitieve partijpolitiek, polarisatie, etc), of kiezen we voor een moraal die alles wat het verlangen naar gewetensvorming in inidividuele mensen onderdrukt afwijst.

De wereld verandert niet. Alleen de mate waarin mensen kiezen voor blinde, blind-makende gemakzucht verandert. En het is de taak van autoritaire eenlingen die gemakzucht te lijf te gaan.

Zwolle 19 december 2018