Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Beschadigde Woorden & Mensenjacht
VKblog van donderdag 30 augustus 2007 door Wim Duzijn


Oud verhaal, maar nog altijd actueel. Reactie op een artikel van Kees Fens (VK, 10 februari 1992), hier geplaatst n.a.v. de oproep van Geert Wilders de Koran te verbieden, een oproep die leidde tot een vloed van negatieve - veelal hysterische - reacties.



Binnen de holle-bolle-gijzen-wereld van wat we vaak zo deftig 'het geschreven woord' noemen (schrijvers worden in die wereld als superiere wezens boven de als gewoon bestempelde praters geplaatst), ontmoet je zelden mensen die het begrip 'rustige, bescheiden wetenschapsbeoefenaar' inhoud weten mee te geven.
De meeste lezers kan dat ook weinig schelen, omdat kennis in hun ogen alleen maar macht mag zijn - in dienst moet staan van de alles en iedereen gelijk schakelende platvloersheid - maar een enkeling wordt door dat gemis aan het denken gezet. Die vraagt zich af: "Wat is er mis met de wereld? Waarom die voortdurende jacht naar meer, en waarom zijn intelligente mensen niet meer in staat op een rustige, objectieve wijze het leven te benaderen?"
Waarom - simpel gesteld - is de intellectueel een aan grootheidswaanzin lijdende hystericus geworden?

Ik behoor tot de weinige serieuze enkelingen die erg gesteld zijn op rustige, ernstige wetenschappers. Daarom heb ik me alle jaren door op een uiterst felle wijze afgezet tegen mensen, die de wereld komen vertellen dat de mens geboren is om 'wild' te zijn (verwijzing naar de jaren 60 hit "Born to be wild").
Waarom, denk je bij jezelf, moeten we allemaal verwilderde idioten zijn?. Mensen zijn toch verschillend? We leven toch in een pluriforme samenleving? Waarom zouden we dan allemaal met een groot jachtgeweer achter serieuze mensen aan moeten hollen? Dat klopt toch niet? En wat schieten we er mee op?

Wie zijn ogen open doet die kan alleen maar concluderen dat we in een tijd leven die kalme geesten hard nodig heeft: mensen die de wildheid, de bluf, de opschepperij en de carriërejacht niet belangrijk vinden, mensen die de ernst en de zakelijkheid weer de ereplaats willen geven die hen toekomen.
Je hoort er niemand meer over, maar het blijft een schandalige zaak, dat in de jaren zestig en zeventig een wilde, blufferige groep linkse moralisten de rustige, ernstige mensen de universiteit uit wilde treiteren.
Consequenties werden daar niet aan verbonden, want in een land dat wordt geregeerd door hysterische moralisten wast de ene moralist nu eenmaal altijd de hand van de andere moralist, en het spreekt dan ook vanzelf dat de ernstige mens - waarvan het kenmerk is dat hij niet een mensenjager wil zijn - in dit land nog altijd belachelijk wordt gemaakt.
En niet alleen hij... Nee, ook de vrouwelijke mens, de gevoelige mens, en de dichterlijke mens...

Dichters en denkers zouden tegen dat onrecht te keer moeten gaan, maar de dichters en denkers in Nederland zijn op de wereld gezet (nou ja, gezet...: met windkracht dertig de baarmoeder uitgeblazen, kun je beter stellen..) door een uiterst negatief ingesteld vrouwenhatend gedrocht - en hun lieve, valse wildekindjesbarende moedertje aanvallen..., nee..., daar zijn ze toch echt te braaf en te netjes voor...: in moralistisch Nederland...
In dat geval blijft er weinig anders over dan in je eentje de strijd aan te binden met de moraal van de wild geworden braven.
Wat moet een mens die eerlijk wil zijn anders doen? Dan zet je alle bluf aan de kant en dan ga je als een klein, ernstig kind tegenover het valse loeder dat zich 'Moeder der Schone Kunsten' noemt staan, en dan vertel je haar op ferme wijze je kleine, simpele boodschap:
Dat je op een simpele manier naar wat gewone, niet aan moraal gebonden, Liefde verlangt, en dat je daarom voortdurend in een underdog-positie wordt geplaatst, omdat een simpel mens nu eenmaal geen protserig masker van schijnheilige vroomheid bezit, zodat hij door iedereen als oud vuil behandeld mag worden...
'Klein maar dapper', hoor je een paar omstanders roepen: 'David tegenover Goliath..' Maar ook: W'at een wereldvreemde gek', 'vechten tegen windmolens...: donquichotterie... '
Ja, je kunt het zo gek niet bedenken of ze zeggen het wel tegen iemand die als een buitenbeentje wordt gezien. En nooit zul je de dichters en denkers in dit land met een beschuldigende vinger zien wijzen naar het valse loeder dat zich 'Moeder der Schone Kunsten' noemt.
Dat durven ze niet. Want hun moedertje is een doodgewone, ongelijkheid scheppende vrouwenhater, die niet houdt van mensen die het wagen de gelijk makende Liefde boven de chaos van de wilde ego's vergrotende Kunst te plaatsen.
Een man van liefde (als ideaal naar voren geschoven door zich christelijk noemende mensen) is de vijand van alle kleinburgerlijke gedachtenvormen, hoe goed en vroom die vormen ook worden genoemd door de morele meerderheid.
Zo iemand haat alles wat de 'mens' in de mens ontkent, en je zou hem daarom de ware socialist kunnen noemen, socialisten zoals ze voor de oorlog nog bestonden, mensen die vanuit een welhaast esoterisch geloof in de mens oude vormen en gedachten willen vernietigen.
Kom daar nu eens om. Vraag eens aan een socialist of hij het lef heeft oude vormen aan te vallen. Heb eens de moed in zijn vrijgevochten wereldje de begrippen 'jood', 'moslim' en 'christen' op een intelligente, serieuze wijze belachelijk te maken.
De volledige redactie van de Volkskrant, bestaande uit progressieve christenen, progressieve joden en progressieve socialisten zal zich tegen je keren. Want medewerkers van de Volkskrant houden van zinloos gekanker, maar ze haten elke vorm van esoterisch denken, omdat esoterici de mens willen bevrijden uit collectivistische kaders, die door de exoterisch ingestelde luitjes heilig zijn verklaard.
Kiezen voor mystiek, merkte een Turkse soefi-aanhanger ooit op (zie het citaat hieronder), is de meest revolutionaire (vormen vernietigende) daad die je kunt stellen.Het is in feite een simpele kwestie van nee zeggen. Door te weigeren mee te doen ontwricht je een systeem dat op geestelijke gelijkschakeling is gericht.

Volkskrantcriticus Kees Fens, die graag de indruk wekt anders te zijn, kalmer en bezadigder, bespreekt in de Volkskrant van vandaag (10 februar 1992) een aan het nationaal-socialisme gewijd boek van de 'rustige wetenschapper' M.C. van den Toorn: 'Wij melden u den nieuwen tijd, een beschouwing van het woordgebruik van de Nederlandse nationaal-socialisten'.

Wat mij na lezing is bijgebleven is het begrip 'woordbeschadiging', dat verwijst naar het emotioneel inkleuren van woorden, die in feite niet meer zouden mogen zijn dan een zakelijke verwijzing naar een bepaald facet van de werkelijkheid.
Die emotionele geladenheid leidt ertoe dat mensen gedegradeerd worden tot gewillige, op prikkels reagerende Pavlov-iaanse honden.
Kees Fens pikt uit de negatieve woordenschat van het nationaal-socialisme het woordje 'jood'. Dat is zijn goede recht natuurlijk, hoewel ik het niet verstandig vind. Ikzelf zou de woordjes 'decadent', 'ontaard', 'verwijfd' een ereplaats in mijn kritische betoog hebben gegeven, en wel vanwege het feit dat die woorden nog steeds binnen de wereld van de kleinburger een Pavlov-iaanse debielenreactie uitlokken.
Georganiseerde 'jodenhaat' - mensen vervolgen op grond van het simpele feit dat ze tot een etnische groep behoren - bestaat er in de wereld niet meer. Niet in het westen, niet in de voormalige sovjetunie en niet in de arabische landen. Antisemitisme (gezien als ordinair racisme) komt weliswaar voor, maar slechts als onbeduidend randverschijnsel.
Joden zijn er en ze mogen er zijn en juist omdat ze er mogen zijn hebben ze het feit te accepteren dat ze binnen een democratische samenleving dezelfde rechten en plichten hebben als alle andere mensen en dat ze als gevolg daarvan net als andere religieuze groeperingen het voorwerp van kritiek, spot en satire kunnen zijn.
Jan Blokker, een opportunistische journalist, die als 'luis in de pels van de macht' er niet over zal peinzen zichzelf een gewone mensenjas aan te meten, omdat zo'n jas niet de juiste woonplaats schijnt te zijn voor een 'linkse luis van stand', gaf in een van zijn columns een erg fraaie definitie van het begrip democratie:
"Democratie is oorlog", merkte hij op, en dat is een omschrijving die mij erg aanspreekt.

Democratie kan zichzelf volgens deze opvatting alleen daar handhaven, waar mensen elkaar op een democratische wijze kunnen en mogen bestrijden.
Binnen een democratie, een staatsvorm waarin alle mensen een anti-racistische grondwet onderschrijven, mag het woord 'antisemitisme' derhalve niet gebruikt worden, omdat het een woord is dat hoort bij het nationaal-socialisme, een woord dat is opgeladen met een negatieve, antidemocratische inhoud door (zoals Kees Fens het uitdrukt) "het schrijvende schorem uit STORM ('Der Stürmer' van Julius Streicher) en andere bladen".
Wie beschadigde woorden wil herstellen moet zich verzetten tegen al diegenen die woorden op een onredelijke (vals-moralistische) wijze willen gebruiken.
Je moet een fervent anti-ideoloog zijn. Je moet de rede verdedigen in een wereld waarin onredelijke (lees: woordvervuilende) mensen de dienst willen uitmaken.
Je moet eerlijk zijn en elke moraal die het kwaad van goede mensen goed wil praten bestrijden.

Woorden worden altijd beschadigd door onredelijke mensen, mensen die de onderbuik boven het verstand plaatsen. Ze vervalsen de werkelijkheid, ontkennen de waarheid, en dat betekent dat de woorden die ze gebruiken niet meer verwijzen naar de inhoud die ze geacht worden te bezitten.
In de jaren zestig en zeventig verdedigden marxisten het fascisme van landen waarin collectivisme, partijdictatuur en verbanning van kritische intellectuelem de norm was. Toch noemden ze zichzelf 'anti-fascist', hetgeen betekende dat de echte vijanden van het fascisme 'fascist' werden genoemd.
Dat is een van de negatieve gevolgen van het fenomeen 'woordbeschadiging'. Woord en inhoud komen in conflict met elkaar. Maar bijna niemand ziet dat conflict...

Wat is in dat geval de betekenis van woorden?, vraag je jezelf af. Is het wel zinvol om woorden te gebruiken? Moet je waarde hechten aan de mooie woorden van mensen? Is het niet beter om de inhoud op de eerste plaats te zetten?
De marxistische gemeenschap van weleer heeft daar geen boodschap aan. Die heeft zich op een fanatieke wijze op het jodendom en de allochtone medemens geworpen - heel slim natuurlijk, want als je hen nu aanvalt, dan ben je automatisch een 'antisemiet' en een 'racist' - een 'fascist' derhalve - en dan hebben ze toch bereikt wat ze in de jaren zestig wilden bereiken..: de buitenbeentjes en de dissidenten kapotmaken met behulp van een hoop lasterpraat.
Waarom zou je als intelligent mens het begrip 'jood' moeten verdedigen? Dat begrip bezit alleen maar een intellectueel-relevante betekenisinhoud wanneer het bescherming kan bieden tegen nieuwe vormen van fascisme. Maar mij is daar in in het verleden helemaal niets van gebleken. Ik heb geconstateerd dat mensen die zich nu 'progressieve of liberale jood' noemen in de jaren zestig en zeventig doodrustig het stalinisme (d.w.z: de geestelijke terreur en het concentratiekamp) verdedigden.
Met andere woorden: het woordje 'jood' bleek in die tijd een lege, inhoudsloze huls te zijn...

Wie anti-fascistisch wil zijn zal zich moeten verzetten tegen al diegenen die blinde moralisten tot geestelijke leiders willen uitroepen.
Het klinkt natuurlijk heel menslievend als je zegt dat je voor de 'arme onderdrukte medemens' opkomt, maar wat te doen als je ziet dat die 'arme onderdrukte medemens' een stekeblinde moralist is, die juist vanwege het feit dat hij niet in staat is de werkelijkheid op een nuchtere, zakelijke wijze te benaderen een gevaar is voor andere mensen?
Moeten mensen akkoord gaan met het bestaan van 'goede' concentratiekampen omdat een groep misdadigers in het verleden op een beestachtige wijze te keer is gegaan tegen andere mensen die tot zondebok werden uitgeroepen?

Het is mijn stellige overtuiging dat fascisme nooit met behulp van vals moralisme bestreden kan worden.
Het beest in de mens moet aangevallen worden. Maar het probleem is dat vals moralisme juist in dienst staat van dat chaotische beest en die valse moraal levert de 'rustige, zakelijk ingestelde enkeling' zonder enig spoor van slecht geweten aan de chaos uit...
Je zou kunnen stellen dat de mensheid na tweeduizend jaar christendom nog altijd voor de keuze 'Christus of Barabbas' staat.
Christus is de intelligente, waarheidlievende man van het midden, de man die schijnheiligheid en extremisme afwijst.
Barabbas is de man van het nationalisme, de chauvinistische opstandeling, die de natie op gewelddadige wijze wil bevrijden.
Christus verdedigde Rome ('geef de keizer wat de keizer toekomt') en hij verwierp alle vormen van terreur. Als man van het midden koos hij voor vrijheid, veiligheid en vertrouwen, begrippen die nog altijd terug te vinden zijn in het christelijke triniteitsbeginsel, de goddelijke drie-eenheid, die verwijst naar de astrologische dierenriemtekens: Boogschutter (vrijheid), Kreeft (veiligheid) en Steenbok (vertrouwen of betrouwbaarheid).
Het Christus-denken heeft in onze wereld nooit een rol van betekenis gespeeld. Nog altijd zijn religieuze mensen in het Westen ervan overtuigd dat zij van een bijbelse God te opdracht hebben gekregen om de mensheid het goede voorbeeld te geven.
Dat is een opvatting die onvermijdelijk een situatie van schijnheiligheid in het leven roept. Want wie het goede voorbeeld wil zijn, zal zichzelf moeten ontkennen. Hij zal een mooie rol moeten spelen en hij is daarom gedwongen de ander slecht te maken.
Jezus van Nazareth wees daar tweeduizend jaar geleden reeds op. Maar Jezus wordt door orthodoxe gelovigen niet serieus genomen. Alles wat hij mag zijn is de slaaf van het moralistische priesterdom: de goede imam, de goede dominee, en de goede meneer pastoor...
De Indische goeroe Shree Rajneesh (de Bhagwan) daarentegen, een man die door de redactie van de Volkskrant jarenlang met slijk en modder werd bekogeld, neemt de Jezusfiguur uit het evangelie wel serieus en hij laat hem de hoofdrol spelen in een toneelstuk dat met de klucht van religieuze mensen niets te maken heeft.
In een reeks redevoeringen (samengebracht in het boek 'Het Mosterdzaad') wordt een eerlijk portret geschilderd van Jezus van Nazareth. Niet de zalvende, vredelievende, heilige man, die biddend en zegenend door de woeste dreven van het heilige land wandelt wordt ons hier voorgeschoteld (Jezus op wonderbaarlijke wijze veranderd in een roomsoes op een goudomrand bordje, dat elk jaar met goede vrijdag tijdens een 'passie-partijtje' wordt aangeboden aan de politieke elite van ons land..), nee, op een realistische wijze wordt Jezus hier geportretteerd als een rebelse, anti-maatschappelijke geest.

Wie denkt dat de medewerkers van de Volkskrant respect hebben voor een man die de rebel in Jezus aanbidt, komt bedrogen uit. De columnisten Piet Vroon (inmiddels overleden) en Brandt-Corstius (altijd in voor een cultureel partijtje) maken zijn originele gedachten op een gruwelijke wijze belachelijk, omdat de man volgens hen 'een gevaarlijke godsdienststichter' zou zijn.
Dat gevaar valt echter mee. Wie de gebundelde gesprekken leest ontdekt dat de Bhagwan een geheel eigen opvatting over religie heeft, dat hij de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche belangrijker vindt dan Jezus en en dat hij van de grote wereldreligies die de rebelse Volkskrantmedwerkers zo grondig zeggen te haten weinig moet hebben:
"De maatschappij heeft je voor de gek gehouden", merkt hij in zijn boek heel kalmpjes op, "ze heeft haar eigen religies geschapen: christendom, boeddhisme, mohammedanisme - dat zijn maatschappelijke listen. Jezus is anti-maatschappelijk."
De goede moralisten van de Volkskrant kijken je ongelovig aan. "Toch vinden wij dat hij een godsdienststichter is", roepen ze in koor, "ook al is hij tegen de maatschappij..."
Want hoe progressief ze ook zeggen te zijn, ze willen hun zin doordrijven. Niet omdat ze groot en intelligent zijn. Maar omdat ze kleine domme en onhandige jongetjes zijn, hele bangelijke jongetjes ook, met zware, dikke, reusachtige mannenlijven, die alleen maar 'sterk' zijn omdat ze deel uitmaken van een wereld waarin een nare, onverdraagzame God, die alles haat wat rustig en intelligent en onaangepast is, alles te vertellen heeft.


Reacties

Rein Scholtens 30-08-2007 15:16
Heer Wim, u heeft in 1992 veel brieven verzonden, als ik het zo bekijk. Interessant overigens! Mag ik u ook de schrifturen van de heer Maarten 't Hart dienaangaande aanbevelen. Ik heb er hartelijk om moeten lachen. Het ga u goed.

Wim Duzijn 30-08-2007 16:49
Leuk dat ik in jouw wereld een 'heer' mag zijn Rein. Want je kunt het christelijke woordje 'Here Here' wel belachelijk maken, maar het is in feite een doodgewoon woord dat verwijst naar de ernstige werkelijkheid van de herenplaneet Saturnus, die samen met de rechtvaardige planeet Jupiter 'de' Messias symboliseert binnen de Hebreeuwse astrologie (ik kies voor het woord hebreeuws omdat het (beschadigde) woord jood verwijst naar een aan clerus en theocratie gebonden religie die veel aspecten van de Hebreeuwse cultuur afwijst of zelfs ontkent).

fred van der wal 31-08-2007 12:41
Goed verhaal,Wim! Waar is het schilderij van Isis gebleven iop je rechter kolom? Heb je dat ook met windkracht dertig de artistieke baar moeder uitgeblazen? En waar is het dan heen gevlogen? Het is toch geen vlieger die je zo maar op laat? Alhoewel jij het laatst over ballonnetjes had met mannenzaad gevuld, dat vind ik veel erger, want als die knappen...nou ik mag er niet verder over praten want iedereen zit hier met parasols en rubber laarzen aan en ik in het leer, mijn motorpak en mijn helm ook op met het vizier naar beneden, mijn toeter in de hand, de buttplug in want we gaan niet voor Unplugged, anders verzet ik geen stap.
Heb jij wel eens die Franse laxeermiddelen gebruikt? Je weet niet wat je hoort! Eerst werkt het niet en dan neem je er nog een dozijn, maar dan heb je ook weken lang veel lol met jezelf! Vooral doen! Lekker blubberen! Experimenten met de Condition Humain zijn altijd op zijn plaats! Ik ben wel een beetje een smeerlap, hoor ik net en er gaat een stem op die zegt: een beetje veel!


fred van der wal website

Wim Duzijn 01-09-2007 10:08
Dag Fred. Astrologisch gezien zit het allemaal wel snor met je. Zon in het teken SCHORPIOEN. Dat teken regeert volgens de handboekjes de onderbuik - met name KONT (ANUS), KUT (VAGINA) en LUL (PENIS).
ANALE FIXATIE schijnt bij mensen die onder invloed staan van het teken Schorpioen de normaalste zaak van de wereld te zijn (zelfs FREUD, ascendant Schorpioen hechtte er veel waarde aan).
Daar komt bij dat de planeet PLUTO in jouw horoscoop een negatieve hoek maakt met SATURNUS en dat verklaart wel een beetje waarom je de ene keer een uiterst conservatieve christen wilt zijn, eentje die alles vies en smerig vindt, terwijl je de dag erop de nette gereformeerde christenmens op de meest platvloerse en vulgaire wijze je volgekakte huisje uitjaagt...
Het schilderij van ISIS (Isis Nedloni) heb ik in het verleden geplaatst als steunbetuiging. Maar erg solidair is de gemeenschap hier niet, want niemand komt verder voor haar op... Dus dan gaan mensen denken: "Who the fuck is ISIS?"


Mystiek Verbrijzelt Schijnheiligheid
Uit: Een gesprek met de Turkse Soefi-muzikant Kudsi Erguner

"Mystiek is het verbrijzelen van de religieuze hypocrisie. Het is het forceren van de deur om opnieuw toegang te krijgen tot de kern van het geloof.
Daarom is mystieke poëzie vaak volkomen a-religieus. Ze moet zich immers verzetten tegen de corruptie van de religie en kan dus geen gebruik maken van dezelfde taal als gebruikt wordt door de tendens die ze bestrijdt. Mystiek, dat is de houding van Jezus die de marktkramers uit de tempel verdrijft.
Middeleeuwse moslimmystici zoals Jahahi'ddin Rumi en Haci Bektas Veli waren dichters en denkers die hun tijdgenoten wilden bevrijden van valse waarden en gewoonten, van zaken die vervormd waren door machtsstreven en menselijke tekorten. Ze verwierpen het gevestigde religieuze en politieke gezag. Daarom werden ze in hun periode voor ketters aanzien.
Mystiek voert je altijd terug op de essentie van het bestaan: de mens, het individu. De wegbereiders zijn begenadigde mensen. De massa of 'het algemeen belang' staan vaak hun eigenlijke roeping in de weg.
Zodra politieke, economische of andere belangen een rol gaan spelen, verdwijnt de genade. Want macht is niet enkel in staat het lichaam van de mensen te verkrachten, maar ook de geest.