Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Leon-de-Winter-dag
ofwel: Leon de Winter en de Pretenties
VK-blog van woensdag 25 februari 2009 door Wim Duzijn


"Ik doe in leesplezier,
ik ben een producent van lekker leesbare boeken.

Middelbare scholieren die mij lezen, zijn waarschijnlijk
net zo ziek van de pretentie als ik.'
Leon de Winter, HP/De Tijd, 6-11-1992


Leon de Winter warnt vor der Entmšnnlichung unserer Gesellschaft (Focus magazin 2013)

Vandaag (21 februari 2004) is het "leon de winter-dag".
Je hebt van die dagen. Die worden bijzonder gemaakt, omdat de commercie er geld in ziet. Daarom heeft de Volkskrant, die langzaam maar zeker wordt omgetoverd in 'de linkse Telegraaf' die de krant van de directie behoort te zijn (veel economie dus en een agressief ogende opmaak) de weekendbijlage voorzien van een foto van een schrijver die van zichzelf een groepsdenker heeft gemaakt - een absolute voorwaarde om mee te mogen tellen in dit kleine anti-anarchistische land.

De pest van groepsdenkers is dat je altijd de hele groep op je nek krijgt wanneer je kritiek op hem of haar uitoefent.
Wanneer je tegen een groepsdenker zegt dat hij zijn haar moet knippen, dan komt onmiddellijk de hele groep op je afgestapt, schreeuwend en roepend: "Wat heb je tegen onze haardracht...?"
Helemaal niks natuurlijk, want wat kan het mij schelen of in Staphorst de vrouwen baaien rokken dragen en de mannen pofbroeken..., maar wanneer ik een enkeling ontmoet, dan heb ik zo de gewoonte een persoonlijk gesprek met zo iemand aan te gaan en dan beoordeel je de ander als gewone sterveling en niet als lid van een eeuwig levende groep.

Ooit was ik bevriend met een individu dat afkomstig was uit een conservatief moslimland. Door en door geÔndoctrineerd dus. Varkensvlees is smerig want varkens leven in de stront, homo's zijn smerig want die neuken stront en vrouwen deugen ook niet, hoewel ze geen directe binding met stront schijnen te hebben...
Vreemd die afkeer van stront die moslims er op na houden. Sigmund Freud zou ongetwijfeld spreken over 'anale fixatie', een begrip dat astrologisch gezien thuishoort bij het teken Schorpioen, dat op zijn beurt wordt beheerst door de planeet Pluto, een planeet die zulke schandalige geheime wensen bezit, dat hij altijd een schaduwleven moet leiden, weggestopt in een onderwereld (Hades of hel), die verborgen dient te blijven.
Freud was in zoverre een eerlijk mens dat hij zijn eigen gerichtheid op Plutonische zaken (anus, penis, vagina en de daarbij behorende afscheidingsproducten) niet verstopte, maar op een redelijk intelligente en fantasierijke wijze verwerkte in een geheel aan theorieŽn, die alleen maar daarom onzinnig zijn omdat er wetenschappelijke universaliteitwaarde aan werd toegekend.
Wanneer hij zichzelf had bekeken door de bril van een astroloog, dan zou hij die fout niet hebben gemaakt, maar de astrologie heeft hij, in tegenstelling tot zijn collega Jung nooit echt serieus genomen, hoewel zijn theorieŽn teruggrijpen op begrippen die stammen uit een tijd waarin elk intelligent mens op de hoogte was van het astrologische begrippenapparaat.

Waarheidlievende mensen waarderen daarom de astrologie omdat er sprake is van een wetenschap die laat zien dat het goede en het slechte in elk mens aanwezig zijn.
Het pretentievolle begrip 'uitverkoren' (via een collectieve band met een zelfgeschapen God absoluut 'goed' zijn) bestaat niet in de nuchtere pretentieloze wereld van de astroloog.
Wie een horoscoop van een misdadiger naast de horoscoop van de koningin legt ziet weinig verschil. Vaak is het zo dat heel nuchter bekeken een horoscoop van een belangrijk genoemde persoonlijkheid negatiever in elkaar steekt dan de horoscoop van een misdadiger.
Zich 'wetenschappelijk' noemende geesten trekken daaruit de conclusie dat een horoscoop onzin is, hetgeen natuurlijk doodgewone onlogische flauwekul is, omdat een horoscoop primair iets vertelt over het karakter van een mens, waaruit dan weer afgeleid kan worden dat er sprake is van bepaalde, onbestemde 'invloeden' die het gedrag van een mens direct of indirect sturen.

Dat mensen gestuurd kunnen worden en het slachtoffer worden van vreemde invloeden waarover ze geen controle kunnen uitoefenen laten psychiatrische patiŽnten ons zien, vooral aan schizofrenie lijdende mensen die stemmen horen die op een dwingende wijze opdrachten geven die altijd een negatief, destructief karakter dragen. Heel merkwaardig is dat, alsof er krachten werkzaam zijn die het stellen van positieve daden onmogelijk willen maken...
Het zal duidelijk zijn dat mensen die in de greep zijn van krachten die hen tot robot transformeren geen slechte mensen hoeven te zijn wanneer ze slechte dingen doen.
Kijk naar een militair die gedwongen wordt mensen kapot te maken. Hij kan dat doen omdat hem wordt afgeleerd de wereld op een eigen (morele) wijze te bekijken. Maar ondanks de op gelijkschakeling gerichte (anti-morele) training zijn er altijd enkelingen die geestelijk in elkaar storten, psychisch in de war raken of zelfs zelfmoord plegen, omdat op de een of andere manier het gelijkschakelingsproces faalt en de eigen gewetensvolle, gevoelige persoonlijkheid het wint van het van boven af opgelegde (meedogenloze) groepsdenken.

Misdaden, zo kun je stellen, worden altijd gepleegd door mensen die de slaaf zijn van agressieve impulsen, waarbij je jezelf af dient te vragen of die agressie van binnen uit komt, of dat er sprake is van wezensvreemde agressie van buitenaf, mogelijk ook negatieve invloed van andere mensen, die via robotisering (onderdrukking van de eigen persoonlijkheid) tot uitdrukking kan worden gebracht.

Groepsdenkers zullen zelden zichzelf afvragen in hoeverre hun gedrag 'eigen gedrag' is en in hoeverre er sprake is van 'gestuurd gedrag'.
En toch is die vraag uitermate belangrijk, wanneer je wilt proberen jezelf te ontwikkelen tot een onafhankelijk individu dat in staat is mee te draaien in een wereld die naar individuele verantwoordelijkheid streeft.
De moeilijkheid is echter dat veel groepsdenkers gekozen hebben voor de groep omdat ze een zwakke eigen persoonlijkheid bezitten, met andere woorden: de groep wordt gezien als een beschermingsmiddel, hetgeen ertoe leidt dat iedereen die het groepsdenken aanvalt wordt gezien als een duivel, omdat hij via zijn aanval op de groep de zwakke enkeling zijn beschermende pantser afneemt.

Leon de Winter behoort, astrologisch gezien, tot de groep van gevoelig-emotionele - dus zwakke - enkelingen: Zon in het gevoelige, labiele teken Vis en Maan in het emotionele teken Schorpioen, een teken dat al eeuwenlang 'het collectivisten - of bendeteken' wordt genoemd, hetgeen je zou kunnen zien als een soort van bewijs voor de stelling dat er een direct verband bestaat tussen groepsdenken en extreme, ongecontroleerde emotionaliteit.
Ikzelf ben een Steenbok en ik heb altijd de bij dat teken behorende afstandelijkheid en eenzelvigheid als een groot goed gezien (hoewel de wil alles te controleren, eerlijk gezegd, ook negatief kan uitwerken...).
Deel zijn van een groep stoot me af en op alle foto's die er ooit van me zijn gemaakt laat ik mezelf zien als een eenling die eigenlijk nergens bij hoort, hetgeen me bij tijden - vooral wanneer ik zie dat mensen zich blindelings in idiote avonturen storten - grote voldoening geeft.
Leon de Winter is gevoelig en juist omdat hij die gevoeligheid niet wil accepteren (in het interview stelt hij - in navolging van zijn schrijvende collega Grunberg - dat hij het onverdraaglijk vindt bij zichzelf sentimentaliteit waar te nemen) kiest hij voor een groep die van agressie een moralistische mode heeft gemaakt.
Wie namelijk kritiek heeft op 'een jood' (een persoon die zichzelf heeft voorzien van een etiket dat verwijst naar het collectief) is binnen de wereld van Leon de Winter automatisch een misdadiger - denk aan het rumoer rondom Theo van Gogh die 'de eeuwige antisemiet' werd genoemd, alleen maar omdat hij duidelijk maakte dat oneerlijke mensen via morele terreur en exploitatie van menselijk leed zichzelf belangrijk proberen te maken..
Waarom een gevoelig mens het als zijn taak ziet kritische anderen te demoniseren is een vraag die in het primitieve rijk der moralisten nooit aan de orde wordt gesteld.
Primitieve moralisten hebben duivels nodig om de groepssamenhang in stand te kunnen houden en daarom word je domweg tot vijand uitgeroepen, ook wanneer je helemaal geen vijand bent.

Ik ben geen groepsdenker en zal daarom nooit een enkeling als deel van een collectief beschouwen. Daarom kreeg ik grote ruzie met de moslimjongen die niet als onafhankelijk individu aangesproken wenste te worden en mij daarom beschouwde als Ďeen agressieve rotzak', die weigerde de strontvooroordelen van de Islam serieus te nemen.
"Daar praat je domweg niet over", zei hij maar steeds, en wanneer ik dat moralistische antwoord pareerde met een provocerende tegenvraag zoals: "jouw vooroordeel is in feite niets anders dan een verborgen angst voor alles wat met stront te maken heeft", dan werd hij nog kwader en dan riep hij: "Zeg toch niet steeds stront tegen me..."

En toch is het zo dat de meeste moslims geen varkensvlees willen eten omdat ze een varken zien als een vies wezen, een onrein dier dat door de modder rolt en niet alleen gras, maar ook kleine dieren en uitwerpselen eet.
Maar je mag het niet zeggen - modder en stront - want als je stront zegt toon je aan dat je een infantiel wezen bent, dat volgens Freud is blijven steken in een kinderlijk-anale levensfase.
Belachelijk natuurlijk, omdat objectief gezien er geen verschil bestaat tussen het bordje pap dat je eet en de bruine derrie die er vervolgens uit je achterwerk stroomt, want zo zit een mens nu eenmaal (puur wetenschappelijk-biologisch gezien) in elkaar. Hij geeft een ingang en een uitgang en elke arts zal je er op wijzen dat de uitgang net zo belangrijk is als de ingang, want als er iets mankeert aan je uitgang dan ga je mooi hartstikke dood!

Schorpioen & Vis

Maar we zijn groepsdenkers. Dus we stoppen de duistere Plutonische onderwereld van de anale fixaties weg en we verdoen onze tijd met oppervlakkige onzinpraatjes, zonder ons te realiseren dat die onderwereld er is en dankzij het feit dat zij er is invloed op ons leven uitoefent.
Anders gezegd: wat bestaat blijft bestaan, ook wanneer we hebben afgesproken dat het bestaande niet bestaat.
Dat is de reden waarom ik een ogenschijnlijk onzinnig verhalenboekje als 'De Gouden Fallus' heb geproduceerd, een pretentieloos boekje waarin de Plutonische onderwereld van 'onreine schuttingwoorden' (kut, lul en kont) in contact wordt gebracht met de 'hogere' wereld van liefde en gevoel: "Hard en Zacht bij elkaar brengen", noem ik dat...

Het is (ondanks de ordinaire vorm die wordt gehanteerd) een vorm van spiritualiteit. De esoterische dichter William Blake spreekt over het huwelijk van hemel en hel, en dat is nu precies wat dit ogenschijnlijk zo ordinaire boekje doet.
Het heft in al zijn pretentieloosheid de schizofrenie op (valse moralisten scheppen namelijk een schizofrene wereld), plaatst een duistere onderwereld in het licht van een bevrijdend bewustzijn en maakt de duisternis onschadelijk via de toevoeging van aan gevoel en intelligentie gebonden licht.
Primitieve moralisten kijken daar op neer.
Zij maken de duisternis niet onschadelijk door zichzelf omhoog te laten tillen door intelligente en gevoelige mensen. Nee, ze maken de duisternis dieper door van gevoelige intelligente mensen slaven te maken die kritiekloos en met uitschakeling van de eigen gevoelige persoonlijkheid andere mensen gaan verketteren en demoniseren, hetgeen nu juist niet de bedoeling is van zulke belangrijke zaken als intelligentie en gevoel.
Intelligentie en gevoel scheppen altijd een pretentieloze wereld, een wereld waarin mensen niet doen alsof ze beter en groter en hoger zijn dan anderen, een wereld waarin een koningin dezelfde drol produceert als haar werkster, omdat een mens nu eenmaal een mens is en omdat niemand - ook een koningin niet - kan leven zonder dat er elke dag pies en poep wordt geproduceerd.

Eigenlijk zou Leon de Winter als verdediger van pretentieloze literatuur mijn beste vriend moeten zijn, maar toch is hij dat niet, omdat hij lid is van een groep, en niet zomaar een groep, maar een groep met pretenties.
Leon spreekt dan ook steeds over de grote aantallen geniale figuren die 'het jodendom' heeft voortgebracht en hij kleineert voortdurend zijn vader die maar een gewone, pretentieloze voddenman was, die hem als klein jongetje een grote bel in de handen stopte, waarmee hij potentiŽle klanten moest zien te werven...
Hem vertellen dat verlangen naar pretentieloosheid niet samengaat met het lid willen zijn van een groep met pretenties - zodat je maar beter een voddenman kunt worden - heeft geen zin.
Zijn gevoeligheid verbiedt hem om te gaan met mensen die hem het beschermende groepspantser afpakken - hetgeen uiteindelijk alleen maar aantoont dat de wereld waarin veel mensen moeten leven een sadistische wereld is, waarin intelligente en gevoelige mensen niet in staat zijn op hun eigen gevoelige en pretentieloze wijze vrij te zijn...

Zwolle 21-2-2004

Aanvullende info - Willliam Blake.
Het Huwelijk van Hemel en Hel
2nd July 2009 gepost door Frank d'Esprit

Het Huwelijk van Hemel en Hel (geschreven rond 1790) behoort tot een serie boeken die William Blake (1757-1827) met eigenhandig gekleurde etsen op koperen platen versierde.
Het boek bestaat voornamelijk uit proza en bevat een duidelijke filosofische boodschap: de verbeelding staat boven de rede. Met deze boodschap bevindt Blake zich diagonaal tegenover filosofen en wetenschapsmensen als Bacon, Newton of Locke.
Omwille van zijn extreme ideeŽn werd Blake door zijn tijdgenoten niet ernstig genomen. Men hield hem zelfs voor krankzinnig.
Alhoewel Het Huwelijk van Hemel en Hel impliciete verwijzingen bevat naar de Franse Revolutie, is het een visionair gedicht dat niet gebonden is aan een bepaalde tijd of plaats. De toon van het gedicht is ironisch en de taal is symbolisch, vaak cryptisch, en vol beeldspraak.
De belangrijkste tegenstelling is die tussen de Dichterlijke Geest (Energie of de god die leeft in iedereen) en de Rede (of de som van de vijf zintuigen). Het is de tegenstelling tussen profeet (of dichter) en priester, geloof en ongeloof, vrijheid en slavernij.
Andere tegenstellingen die Blake in Het Huwelijk van Hemel en Hel tracht op te heffen, zijn die tussen goed en kwaad, waarheid en leugen, ziel en lichaam, hemel en hel, engel en duivel. Hij betracht met zijn extreme visioen een ĎUmwertung aller Werteí. Daardoor is dit het meest polemische werk van deze dichter.

Het belangrijkste onderwerp is het conflict. Zonder conflict kan er geen integratie mogelijk zijn op een hoger niveau.
Zonder tegenstellingen als aantrekking en afstoting, rede en energie, liefde en haat, is er geen vooruitgang mogelijk. De engel wordt tot duivel bekeerd, waarna hij de bijbel leest ďin zijn duivelse betekenisĒ. De profeet (en dus ook de dichter) is per definitie subversief (i.e. de heersende machten ondermijnend).
Voor Blake bestaat het kwaad uit passieve aanvaarding en het goede uit actieve tegenstand. Zo zijn de rollen omgekeerd: wat wij goed noemen is kwaad, wat we hemel noemen is hel...

Reacties

martin 25-02-2009 15:43
Wim alles om het even, maar ik denk toch dat ik eerder ziek wordt van het eten van een drol dan van een appeltje. Toen ik een tijdje slager was kon ik me de afkeer van varkensvlees (pork dus en niet de pig) goed begrijpen. Bijna al die dieren hadden zwellingen en ontstekingen, sneed je per ongelukt tijdens het uitbenen in je vingers dan kon je er zeker van zijn dat je zweren kreeg. Stront en pork hebben misschien wel met elkaar te maken.
Overigens mmoi dat je de pretentieloze pretentie even van zijn kleren hebt ontdaan.

Jasper 25-02-2009 20:24
Hear, hear w.b Leon de Winter. Het is interessant om waar te nemen dat vanuit de astrologische optiek wilszwakke en gevoelige individuen zo vaak een hard en ongenaakbaar masker opzetten. Soms heb ik het idee (zeker als het iemand in een machtige positie betreft) dat ze vooral de agressie van anderen manifesteren op die plek. Ik denk aan Bush die eigenlijk steeds spreekbuis voor anderen is geweest (evangelicals, olielobby, cheney/rumsfeld/vader bush etc. etc.).
Er is trouwens niks mis met stront. Dat kan elke boer beamen (vaak nuchtere, saturnale types). Het wegstoppen van innerlijke 'immorele' impulsen leidt er altijd toe dat de bijbehorende agressie extern geprojecteerd wordt.
Zo zou je kunnen denken dat heel wat Joden zich schuldig voelen t.a.v Palestijnen.

iris kijkt 25-02-2009 22:37
Het is gewoon weer veel te lang. Waarom maak je er niet vijf blogs van ? Dat stelt ook wat hogere eisen aan wat je wilt zeggen, nu lepel je maar door en wordt het zelfs onsamenhangend, terwijl een korter blog samenhang eist en een pointe.

christien damman 26-02-2009 07:12
Graag gelezen Wim. En onsamenhangend? Nee!

Wim Duzijn 26-02-2009 10:08
Waarom probeer je niet eens een keer in je leven een beetje eerlijk - of gewoon loyaal - te zijn, IRIS? Je wilt graag niveau - tenminste, dat beweer je steeds - en als er dan eens iemand een artikel produceert dat meer wil zijn dan wat nietszeggend (of vals-moralistisch) geschreeuw dan doe je alles om hem te kleineren.
Je hebt mensen bij wie je nooit iets goed kan doen. Zulke mensen ontmoet ik voortdurend. Ben ik naief dan moet ik serieus en volwassen zijn. Ben ik serieus dan ben ik een zwartkijker die mensen hun idealen af wil pakken. Schrijf ik korte verhaaltjes dan worden die simplistische anekdotes genoemd. Schrijf ik een zwaarwichtig boek dan moet er gelachen worden. Kortom. In het land van Zeiksnor & Co is de zeikerd altijd koning. Als je een eerlijke vent was dan zou je tegen de redactie zeggen: "Die vent presteert veel meer dan ik, waarom bevelen jullie hem niet eens een keerjte aan?"