Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Stil Pessimisme & Lawaaierig Utopisme
VK-blog van zaterdag 4 juli 2009 door Wim Duzijn


"True knowledge has always begun in disillusionment, in the stripping away of false beliefs and idols. From there, we can move on - and perhaps even to begin to dream of a better future." (Jason Cowley een bespreking van John Gray's Straw Dogs)


WORD VOLWASSEN!, staat in grote vette letters afgedrukt onder het portret van de Engelse filosoof John Gray, 'de filosoof van het pessimisme', die door de redactie van de Volkskrant een 'radicale anti-utopist' wordt genoemd (VK 26/4 2009).
Ware kennis, stelt Jason Cowley, die het boek 'Straw Dogs' (Strohonden) bespreekt, begint met ontnuchtering, teleurstelling en het afstand doen van idolen en valse geloofsvoorstellingen...

Ik kijk naar de grote, dure woorden.
Ik ben altijd een pessimist geweest. Op mijn twaalfde jaar schoven ze een bril op mijn hoofd en toen riep iedereen om me heen: 'daar heb je meneer de professor'...
Ik geloof dat daar de oorzaak van mijn pessimisme ligt: Een breuk met de anti-intellectuelen, waar ik als jochie heel goed mee op kon schieten...

Als puber schreef ik uiterst sombere gedichtjes, waarin zinsneden voorkwamen als 'hoger, sterker, machtig, rijk - babel, torens, straks in het slijk..'
Bij tijden - als ik heel erg pessimistisch ben - noem ik mezelf een anarchistisch schrijver. Niet omdat ik rotzooi wil trappen, maar omdat ik het slordige optimisme van nette mensen verafschuw.
Dus ik kijk en mompel: 'Tja...'
Niet verbitterd of zo. Wel een beetje melancholiek. Omdat geen mens in Holland ooit eerbied of respect zal tonen voor een nuchtere, ernstige pessimist die zichzelf een 'radicale anti-utopist' noemt.
Nuchtere mensen zijn altijd de vijanden geweest van de dwaasheid, het onzinnige rumoer en de vernietigers van een stiltecultuur.
Pessimisme is nu eenmaal kiezen voor de stilte. Wie zwaarmoedig is - een ziekelijke vorm van pessimisme - zoekt nooit het lawaai. De zwaarmoedige patiënt - de mens die aan het leven lijdt - weet wat hij nodig heeft: STILTE.

Onze Westerse anti-cultuur is de vernietiger van de stilte. Wij aanbidden hier de anticulturele anti-intellectueel, de vertegenwoordiger van alles wat nep en opschepperij is. Nep in dienst van de macht.
Frits Bolkestein (door sommigen de vader van het neoliberalisme genoemd, hoewel hij zelf steeds zegt dat hij niet weet wat daar mee wordt bedoeld...) is zo'n anti-intellectueel, iemand die de cultuur van het lawaai verdedigt.
En hij laat zich omringen door middelmatige paladijnen die ons de terreur van het lawaaidenken opdringen, een wereld waarin de pessimistische mens met zijn radicale anti-utopisme hopeloos tenonder gaat.

Een pessimist heeft stilte nodig: stille films, stille muziek, stille kunst, allemaal zaken die niet verwijzen naar passief dodediendersgedrag maar naar het verlangen naar orde dat onlosmakelijk gekoppeld is aan een pessimistische levensvisie.
Die stilte geven we hem niet. Alles wat we hem aanbieden is lawaai. O, heel vrolijk natuurlijk, dat wel. Want stilletjes doodgaan, daar houden we niet van.
Daarom gaat een pessimist op een vrolijke wijze dood - wordt hij langzaam gewurgd als het ware door het lawaai van lachende en zingende mensen.
Omdat stilte te duur geworden is, alleen bereikbaar - en dat maakt de situatie zo macaber en sadistisch - voor de producenten van het dierlijke lawaai waaraan de pessimist kapot gaat.

Die lawaaiproducenten zitten vrolijk schreeuwend de stilte belachelijk te maken in hun door de overheid gesubsidieerde paleizen. O, ze verdienen er tonnen mee!
Omdat zij leven in het eeuwige heden van de stiltedoders.
Nooit zullen zij op een dichterlijke wijze luisteren naar de stem van de eeuwigheid. Omdat zij van het leven afgesneden zijn. Omdat de enige stilte die zij kennen de stilte is van de dood: de geestelijke dood van rumoerige mensen die op weg zijn naar het grote, rumoerige Niets.

De pessimist is melancholiek. Omdat hij de stilte mist die hij nodig heeft. Zo is het leven. De ernstige mens wordt altijd aan de kant geschoven in een anticulturele wereld die ons het lawaai aanbiedt.
Daarom walgt een pessimist van ordeloze lawaaimakers. Daarom haat hij een chaotische cultuur die het totale, absolute lawaai tot hoogste waarde heeft uitgeroepen: lawaai dat omschreven kan worden als 'een eeuwigdurende oorlog'...
De anti-pacifistische cultuur die ons leven momenteel beheerst kun je zien als een oorlog van lawaaiproducenten tegen de vertegenwoordigers van de stilte.
Dat lawaai vertaalt zichzelf in krankzinnige illusies, arrogante waanwijsheden, primitief machtsdenken dat alles wat stil is bestrijdt met bommen, granaten en valse propaganda - de meest sadistische vorm van lawaaidenken die er bestaat.

De propagandist is de eeuwige schreeuwer die de stilte alleen maar kruisigen kan.

"Ich frage euch: Wollt ihr den totalen Krieg? Wollt ihr ihn, wenn nötig, totaler und radikaler, als wir ihn uns heute überhaupt erst vorstellen können?" "Nun, Volk, steh auf und Sturm brich los!"
Joseph Goebbels, Hitlers propagandaminister, praatte niet, nee, hij schreeuwde - om ons duidelijk te maken dat oorlog lawaai is, dood van de stilte, kruisiging van de ernstige mens - die weinig meer kan doen dan zich zwaarmoedig afzijdig houden van al die drukte, stilletjes hopend op een verlosser die de stilte weer herstellen kan.
In de stilte verdwijnen onzinnige beelden en voorstellingen. Daarom trekt in het Oude Testament Mozes, in het verhaal dat zijn contacten met God beschrijft, de bergen in - een plek waar stilte heerst, omdat God alleen via de stilte tot de mens kan spreken.
Een mooi beeld is dat: God die de stem van de stilte is. God is geen lawaaimaker. Nee, hij spreekt tot je via een zwijgende wereld die door te zwijgen zijn vijandige karakter verliest.
Mensen die niet kunnen zwijgen zullen nooit God ontmoeten. Daarom is onze lawaaicultuur een Goddeloze cultuur. Nooit zullen wij de Liefde vinden, omdat wij niet weten wat stilte is.
Stilte wordt alleen zo hier en daar nog gecultiveerd door zonderlingen, religieuze mensen die van de stilte een idool maken, zodat de stilte via een proces van dwang wordt omgezet in lawaai, dat altijd datgene doodt waar stilte eigenlijk naar zou moeten verwijzen: mystieke eenwording met de wereld als geheel. Compassie, medelijden, dood van alles wat onzinnig en absurd is.

Stilte is geen dwang, omdat dwang een product is van het lawaai.
Daarom is onze cultuur dood. Want heel ons leven is dwang.
Niemand mag iemand zijn. Wie iets is wordt achtervolgd door lawaai. Net zo lang tot hij kapotgeslagen is. En dan begraven we hem. Zoals het hoort natuurlijk. Want hij is dood.
Volmaakte zinloosheid is het kenmerk van een lawaaicultuur. Maar we merken het niet. We verheerlijken de oorlog. En we weten niet dat oorlog het toppunt is van lawaai.
Amerika is geen machtige natie. Amerika is een lawaainatie.
Amerika exporteert lawaai. En daarom is Amerika, gezien vanuit het oogpunt van de stiltemens, de antichrist. Omdat Christusfilosofie stilte is.
Alleen stilte kan een mens volwassen maken. Wie lawaai produceert zal altijd een schreeuwende puber blijven. En dat kan en mag natuurlijk.
Waarom zou een mens volwassen moeten worden? Niet iedereen wil volwassen zijn. Waar het om gaat is scheppen van cultuur. En cultuur scheppen betekent dat volwassen mensen boven lawaaimakende pubers worden geplaatst.

De pessimist is volwassen, maar hij word belachelijk gemaakt door puberale lawaaimakers. Daarom is de wereld van de vrolijken voor hem - als volwassen mens - een anticultuur.
Die vrolijke wereld beschermt stille mensen niet. Omdat de mensen die cultuur zouden moeten scheppen het lawaai aanbidden.
De ergste vorm van lawaai die er momenteel bestaat is het christelijke neoliberalisme dat zichzelf aanprijst als verdediger van 'het vrije westen'.
Neoliberalen proberen een geweldscultuur te scheppen waarin mensen lawaai moeten gaan ervaren als stilte. Net zoiets als van heet water een ijsco maken. Zoiets lukt alleen wanneer je mensen zo hard slaat dat ze alles geloven wat je hen aan onzin voorspiegelt.
Maar waarom zou je dat doen? Waarom zou je mensen laten geloven in leugens en illusies? Wat schiet je er mee op wanneer je op een grote troon zit in een rijk dat is gevuld met marionetten die niks anders kunnen dan gekkebekkentrekkend lawaaierige nonsens uitkramen?
Waarom voel je jezelf belangrijk als een onderworpen mens zegt dat 'neoliberalisme' iets groots en belangrijk is? Is dat cultuur? Is het onderwerpen van mensen met de bedoeling ze te laten geloven in onzin een teken van geestelijke grootheid?
Moeten we niet juist afstand doen van alle vormen van nonsens? Is niet het leven in stilte de weg naar de ware wijsheid en de ware kennis?

Anarchisme - en dan bedoel ik spiritueel anarchisme - is een weg naar stilte. Anarchisme is de ontkenning van het lawaai dat bij onderwerping hoort.
De stille mens wordt niet onderworpen. Hij wordt een met de wereld en door die eenwording gaat de stilte tot hem spreken.Dat spreken is een geschenk. Je geeft en er wordt iets teruggegeven.
Lawaaimakers dringen je iets op: hun weerzinwekkende lawaai. Dat lawaai onderwerpt andere lawaaimakers en schept een band met ze, omdat alleen geestelijk doden kunnen overleven in een lawaaicultuur.

De stille mens die stilte zoekt staat aan de kant. Hij is de eeuwige pessimist, die in het evangelie ‘een voorbijganger’ wordt genoemd. En wanneer hij zwaarmoedig is noemen we hem ziek. Dan zeggen de lawaaimakers: "hij lijdt aan het leven". En dat zeggen ze omdat ze niet in staat zijn stil te zijn.

Eindelijk
Een schot van
Stilte knalt
Door het lawaai.
Een moeder,
Veegt een traan
Uit haar ogen
En zegt tegen
Haar kind,
Dit is nu de
Lang verwachte stilte.

Uit: Flarden van gevoel en gedachten
van Harry Wanders


Reacties

Maria Trepp 04-07-2009 17:49
John Gray is interessant, ik heb alles van hem gelezen en ben het met veel eens. en tegen Bolkestein vindt je mij altijd aan je kant....

Wim Duzijn 04-07-2009 18:01
GEERT WILDERS schreef de toespraken die BOLKESTEIN daarna heel gewichtig voorlas. Dat zegt erg veel over de man.

volkskrantwatch 04-07-2009 18:24
De grote last van een pessiment is denk ik wel het feit dat hij meestal gelijk krijgt.

fred van der wal 05-07-2009 10:00
Hoe geheel anders sta ik in het leven dan een beroeps pessimist.
In elk geval een aanbeveling.
Bestond het Nederlandse volk uit Louter Bolkesteins dan overwint de rede het van de emoties en breekt de hemel op aarde aan.
Ik wil Bolkestein wel als buurman en die alfastudente die op haar bolle buik schreef "Fuck the Bolk" mag hier geen koffie komen drinken zonder rattengif er in.


fred van der wal website

Wim Duzijn 05-07-2009 10:42
Het is duidelijk niet jouw VROUWELIJKE INBORST die hier spreekt FRED. Wanneer je echt, welgemeend, vrouwelijke waarden zou verdedigen dan zou je de sadistische kleuter in jezelf nooit het NEOLIBERALISME laten verdedigen hier...
Omdat neoliberalisme helemaal geen keuze voor 'de rede' of 'het gezonde verstand' is, zaken waar gevoelsmensen bewondering voor hebben, omdat ze weten dat gevoel in een onredelijke wereld altijd en eeuwig het zwakke stiefkindje is (en moet zijn).
Jouw eigen onredelijke bijdragen tonen aan dat jij het tegendeel bent van een intellectueel. Dat hoef je van mij ook niet te zijn. Alles wat ik als pessimist vraag is 'mens ken je beperkingen'.
En als een ander meer weet, roep hem dan niet uit tot duivel.
De door neoliberalen in het leven geroepen kredietcrisis heeft laten zien dat nuchtere pessimistische zaken als grenzen stellen,. begrenzen, eenvoud scheppen, leven zonder schulden en meer van dat soort zaken die in de ogen van de optimisten 'NIET VROLIJK' zijn, niet hoog scoorden op de waardenladder van de Bolkesteinse schijnintellectuelen.

P.H.M. van de Kletersteeg 05-07-2009 16:59
de toren van babel die je hier in ronde vorm laat zien was vierkant; tekening is gemaakt uit fantasie; niet uit kennis of onderzoek

Wim Duzijn 05-07-2009 20:40
De Toren van Babel uit het bijbelverhaal is in de eerste plaats een symbool.
En wie symbolen hanteert, die mag de vorm ondergeschikt maken aan de inhoud. Dat is het grondprincipe van elk allegorisch verhaal.

curunir 12-07-2009 17:06
Mee eens, natuurlijk.