Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Nietzsche en de schreeuw van de st(r)aat
VK-blog van zondag 29 maart 2009 door Wim Duzijn



“Mijn boog heb Ik gegeven in de wolken;
die zal zijn tot een teken des verbonds tussen Mij en tussen de aarde.”


Uit 'Aldus Sprak Zarathustra' van Friedrich Nietzsche:
De Nieuwe Afgod

"Een sterven voor velen werd er uitgevonden, een vorm van dood die zichzelf als ‘leven' aanprijst...
STAAT noem ik het, waar alle mensen gifdrinkers zijn, goeden en slechten, Staat, waar allen zichzelf verliezen, goeden en slechten. Staat, waar de langzame zelfmoord van allen ‘het leven' heet.
Kijk eens goed naar deze overtolligen. Ze stelen het werk van uitvinders en de schatten van de wijzen. Beschaving noemen zij die diefstal en alles wordt door hen in dienst gesteld van ziekte en onheil.
Ziek zijn ze. Ze braken hun gal uit en noemen dat ‘dagblad'.
Ze verslinden elkaar en kunnen het verslondene niet verteren. Rijkdommen verwerven ze zich en ze worden daarbij armer. Macht willen ze, en daarom ook het breekijzer van de macht, veel geld..., deze onvermogenden!
Zie ze klauteren, die vlugge apen. Ze klimmen over elkaar heen en sleuren elkaar daarbij in het slijk en in de diepte.
Naar de troon willen ze allemaal: dat is hun waanzin, als zou het geluk op een troon zitten. Vaak zit het slijk op de troon - en vaak ook zetelt de troon op het slijk. Waanzinnig zijn ze, klauterende, heetgebakerde apen. Hun afgod stinkt, dat koude ondier. En ook zijzelf verspreiden als ziekelijke afgodendienaren een kwalijke stank.
Mijn hemel, wil dan iedereen stikken in de walm van hun onzinnige begeerten? Sla liever de ruiten stuk en spring naar buiten. Ga de kwade stank uit de weg. Wend je af van de afgodendienst van deze overtolligen.
Voor grote zielen staat ook nu nog de wereld open. Leeg staan nog vele zetels voor eenzamen, voor twee-zamen, en daar omheen waait de geur van stille zeeën.
Waarlijk, wie weinig bezit valt niet ten prooi aan bezetenheid. Daar, waar de staat ophoudt begint eerst de mens die niet overtollig is, daar klinkt het lied van het noodzakelijke...
Daar waar de staat ophoudt - ei, zie toch daarheen... Zien jullie niet de regenboog en de bruggen die leiden naar de Uebermensch?


De Regenboog en de Brug


De Latijnse spreuk E pluribus unum (Uit velen één) was lange tijd het onofficiële motto van de Verenigde Staten. In 1956 nam president Dwight D. Eisenhower een resolutie aan waardoor In God We Trust het officiële nationaal motto werd.
De 'regenboog' en 'de brug' zijn symbolen die binnen de NEW AGE beweging een grote rol spelen.
De regenboog verwijst naar het ideaal van eenheid scheppen uit veelheid (jarenlang beschouwd als 'de Amerikaanse droom').
De brug verwijst naar het beeld van de middelaar, de mens die tegenstellingen in en buiten zichzelf weet op te heffen.
Je zou die symbolen in de categorie 'soft' kunnen plaatsen, hetgeen mogelijk een verklaring kan bieden voor de immense afkeer waarmee vertegenwoordigers van een door de staat aangemoedigde (op polarisatie gerichte) massacultuur alles veroordelen en belachelijk maken wat niet in 'het bekende straatje' past.
Massacultuur (sommigen noemen het populisme) is altijd geestelijke paden aanwijzen als levenspad die naar de geestelijke blindheid en de spirituele dood voeren, een uitspraak Jezus, van de hoofdpersoon van het evangelie, die we volgens de christelijke vertegenwoordigers van het Staat- of Staatkundige denken serieus moeten nemen.

De belangrijkste kenmerken van de toestand van blindheid zijn al die eigenschappen die de ontkenning vormen van het regenboog- en het brugprincipe: Koude oorlog, eeuwige vijandschap, demonisering van de ander, niets geven voor niets, eigen volk eerst, enz, enz...

In Nederland worden regenboog- en brugmensen nog altijd op een felle wijze aangevallen door wat je aanhangers van 'de Theo van Gogh gemeente' kunt noemen, een heel bijzondere sekte met een geheel eigen religieuze leer, die gecentreerd is rondom 'de Schreeuw', een ogenschijnlijk best wel vreemde daad, wanneer je kijkt naar de uitspraak die Theo ooit deed in een rustige bui: "De zachte krachten moeten winnen", maar tegelijkertijd ook weer een begrijpelijke daad, wanneer je de moeite neemt het karakter van Theo onder een astrologische loep te leggen, hetgeen in zich 'links' noemende schreeuwerskringen weer streng verboden is, zodat je als niet schreeuwende enkeling die gewoon op zijn eigen wijze de wereld wil bekijken eigenlijk helemaal alleen tegenover een blinde schreeuwersclub staat...


Geboortehoroscoop van Theo van Gogh: Zon in Leeuw, dominant geplaatst in huis 10, naast de Maan (heerser Kreeft) en de anarchistenplaneet Uranus. De Maan staat in Tweeling, Ascendant in Weegschaal. Neptunus (de zachte kracht, die heerser is van het teken Vis) bevindt zich in het ascendanthuis.
Volgens het (unieke) aspectensysteem van het programma New Age Astrologie vormt de Zon een negatief aspect met de planeet Pluto. Dit aspect versterkt de negatieve uitingen van de Zon (egogerichtheid, opschepperij, grootspraak, enz..) en Pluto (chaos, dwingelandij, schelden en kankeren, etc..)


Schreeuwers aanvallen leidt er in dit land vrijwel altijd toe dat je tot vijand van de 'heilige staat' wordt uitgeroepen, want daar schijnt de nationalistische Van Gogh Gemeente een voorstander van te zijn, van een aan een heilige staat gebonden vrijheid, een tamelijk onzindelijk gedachte naar mijn mening, waar je echter geen zinnige argumenten meer tegen aan kunt voeren omdat de sekteleiders (Van Gogh & Fortuyn) dood zijn zodat je altijd zult moeten vechten met een schim, die via een proces van heiligverklaring op een stenen sokkel is geplaatst....
De schreeuw, heel simpel geformuleerd, is idool geworden.

Ik hecht, als afstandelijk ingesteld, anarcholiberaal waarnemertje, weinig waarde aan primitieve vormen van nationalisme.
Anarchisme doet niet aan heiligheid en accepteert nationalisme alleen dan, wanneer het woord verwijst naar de anarchistische 'grote familie gedachte' (het 'e pluribus unum' principe dat ooit Amerika kenmerkte), en ik zal daarom als loyaal familielid ook nooit een schreeuwerige sekte in het leven roepen.
Dat is - zo vermoed ik - de reden waarom er voor mij als enkeling eigenlijk nooit echt plaats was binnen een door staatsdenkers aangemoedigde massacultuur.
Ik kan daar niet wakker van liggen, want zoals gezegd, ik verdedig geen enkele sekte, ben ook niet op zoek naar bombastische vormen van heilig verklaarde vrijheid, en zoek eigenlijk alleen maar een beetje doodgewone intellectuele en emotionele vrijheid voor mezelf.
Dat kleine beetje vrijheid is erg belangrijk, omdat ik zonder dat hele kleine beetje persoonlijke vrijheid ga behoren tot de groep staatgebonden heiligen die Nietzsche hierboven 'de overtolligen' noemt, mensen die altijd meelopen met de kudde, en ik ben altijd al een eigenwijs, eenzelvig type geweest dat zoiets niet nodig vindt en die daarom tegen alle sekteleiders in heilig verklaarde landen zegt: "Als jullie nou eens stoppen met als blindemannen achter luitjes met opgeblazen collectivistenidealen aan te hollen, dan ontstaat er misschien ook een beetje ruimte voor mensen die op een niet-heilige wijze enkeling willen en durven zijn..."

Als doodgewone seculiere eenling, die heilige (en/of heilig verklaarde) schreeuwers net zo vervelend vindt als niet-heilige schreeuwers, merk ik weinig van ‘vrijheid' en 'cultuur, zaken die vrijwel altijd gekoppeld worden aan groeperingen die verlengstukken zijn van de heilig verklaarde staat.
Alles wat je mag doen is plaats nemen voor de steeds platter wordende televisiebuis en kijken naar een stel bobo's die 'cultureel' aan het doen zijn, leuke spelletjes spelen dus voor dikke volgegeten schreeuwers, spelletjes die volmaakt zinloos zijn voor een rustige eenling die zich moet zien te ontwikkelen in een wereld waarin het begrip 'massa' een gevaarlijk, bedreigend begrip geworden is, een negatieve brij die alleen maar een vieze, nare smaak oproept in je mond.

Waar de massacultuur regeert worden de symbolen die Nietzsche aan de 'Übermensch' (d.i. de extreem gewone en menselijke mens) toekent nooit serieus genomen.
De regenboog is een oeroud symbool dat in het Oude Testament het einde van de zondvloed aangeeft.
Die zondvloed was een straf van God die er op was gericht de oude mens die vastgebakken zat aan het verval van een leeg, inhoudsloos bestaan te vernietigen, of beter gezegd: 'schoon te wassen' (zuiveren met water - dopen dus) in dienst van het ideaal van een nieuwe aarde, wijd en open, vervuld van nieuwe dromen die (zoals Zarathustra het op zo'n heerlijke ouderwets-profetische wijze uit kan drukken) niet meer geperverteerd kunnen worden door een aan het vuil vastgebakken centjestellersbende...
Ik denk daar nu aan omdat ik zojuist een artikeltje gelezen heb van ex-staatsvijand nummer een Willem Oltmans (inmiddels overleden) waarin op een nogal felle wijze wordt uitgehaald naar een aantal Nederlandse culturele prominenten , die op hun geheel eigen (en daarom erg schijnheilige) wijze 'cultuurkritiek' aan het bedrijven zijn. Schijnheilig, omdat ze als zogenaamde heiligen de tot idool verheven schreeuw aan het verdedigen zijn...

Willem Oltmans typeren is een van de moeilijkste opgaven die je jezelf kunt geven. De man is soms net een klein kind die op een grote toeter gaat zitten blazen wanneer hij alleen maar een schepje extra suiker in zijn kopje koffie wil hebben.
Verkleinwoordjes kent zo'n aan eeuwige verontwaardiging lijdende toeteraar niet, zodat je gedwongen bent zijn werkelijkheid te onderwerpen aan de wetten van het eufemisme, wetten die je - om de staatkundigen onder ons een plezier te doen - kerstening zou kunnen noemen. Want de essentie van kerstening is dat je de felheid van het conflict verdoezelt en bedekt met een laag vroomheid die zo oneindig dik en vettig geworden is, dat gekerstende kunstenaars er kathedralen mee kunnen bouwen.

Een kathedraal zou je - wanneer je er een culturele definitie van zou moeten geven - kunnen omschrijven als een vorm geworden kleinburgerlijke eufemisme, een fraai omhulsel dat binnen een burgermanswereld een immense zee van leegheid omhult.
De Van Gogh-gemeente wekt ook die suggestie. Dat zij op een zeer kleingeestige wijze kathedralen aan het bouwen is rondom een wereld van schreeuw geworden leegheid, zodat je stilletjes gaat hopen dat de toeter waar men steeds op het blazen is eindelijk eens een keer een paar flinke scheurtjes gaat vertonen, die mogelijk zouden kunnen leiden tot de totale kladderadatsch en een moment van heerlijke, culturele stilte, waarin een simpele, eenvoudige vraag naar een extra schepje suiker weer als een simpele menselijke vraag hoorbaar wordt.
Want er zijn mensen, en ik behoor tot die groep, die de toeter en de megafoon verafschuwen...
Met de hand op mijn hart kan ik verzekeren dat ik geen enkel moment in mijn leven een toeter heb willen bezitten, want altijd al was ik een wat serieuze uitzondering en wanneer je als kind met een ernstig gezicht tussen de anderen staat, dan denk je niet aan een goedkope papieren buil vol bontgekleurde confetti en een glimmende feestmuts met een rode dop, maar meer aan simpele praktische zaken, alledaagse wensen en verlangens die volgens Nietzsche een ‘supermens' (een mens die op een doodgewone, niet-heilige wijzer zichzelf wil zijn) in hoge mate waardeert en bewondert.

Dat is - kort gezegd - de reden waarom ik een gekerstend staatkundig bestaan afwijs en waarom ik altijd kies voor het geschrijf van die mensen die binnen een zich sociaal noemende schreeuwerswereld eenzaam en/of twee-zaam kunnen zijn.
Ik houd niet van kerken en toeters, hoe sociaal al dat getoeter ook mag zijn..., behalve wanneer een kerk een mooi groot orgel bevat waarop eenzaam (of twee-zaam) makende muziek ten gehore wordt gebracht, woordloze klanken die je in contact kunnen brengen met de supermenselijke wereld van de regenboog en de brug....



"When an animal dies that has been especially close
to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge."


Reacties

lidy 30-03-2009 10:27
Toch ben je een wever, die met allerlei materiaal en met persoonlijke inzet een prachtig geheel kan maken voor anderen om van te genieten. In ieder geval 1 en dat ben ik...