Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Shalom Shalom
VK-blog van maandag 11 januari 2010 door Wim Duzijn



jan blokker, 27 mei 1927 – 6 juli 2010


Begin jaren 90 (de jaren van de allang weer vergeten Golfoorlog) heb ik als lezer (en abonnee) van de Volkskrant een reeks pacifistische brieven geschreven die hevige gevoelens van woede opriepen bij die redactieleden die het binnenkomende materiaal moesten lezen en filteren.
Mijn brieven werden niet gewoon terzijde gelegd maar ik kreeg vermanende briefjes van de redactie waarin me werd meegedeeld dat men zich groen en geel ergerde, zodat het maar beter was dat ik niets meer stuurde omdat de kans dat er iets zou worden gepubliceerd nilhil was.
Nu de kwestie IRAK weer in het middelpunt van de belangstelling staat en alle zich links noemende VK-medewerkers voor een nieuwe oorlog pleiten plaats ik hier een paar van die 'epistels'. Ze zijn erg lang, maar wanneer het over zaken als leven en dood gaat dan mag je best proberen serieus te zijn. Vind ik...


Open brief aan Jan Blokker,
geschreven tijdens de Golf-oorlog, 17 februari 1991

Beste Jan Blokker,

Gisteravond was je op de buis.
Bij Karel van de Graaf. In een talkshow van de AVRO.
Eerst een psychiater, die er beter niet had kunnen zijn, omdat de man niets te vertellen had. Daarna een Rotterdams zangduo. Dat ging dus over zang. En toen dat allemaal afgelopen was, toen mocht jij aanschuiven aan de grote tafel, die in het midden van de studio stond opgesteld.
Heel amicaal natuurlijk. Karel buigen als een knipmes, 'fijn dat u kon komen', handje geven, lachen als een kleine schooljongen die men heeft toegestaan de rijke oom uit Amerika van de trein te halen, maar verder zeer correct, zoals dat de gewoonte is van Karel van de Graaf.

Het gesprek dat werd gevoerd was niet bijzonder diepzinnig. Het ging, als ik het me goed herinner, over Eline Vere, de hoofdpersoon uit een film waarvoor jij het scenario geschreven hebt, en verder werd er tamelijk lang doorgezaagd over de platonische liefdesrelatie die je schijnt te onderhouden met de immer stuurs kijkende CDA-politicus Hanja Maij, die als ‘meisje Maij’ een tijdlang een hoofdrol heeft gespeeld in jouw Volkskrantcolumns.
Ik zat er, terwijl het gesprek zo voortkabbelde, een beetje oneerbiedig bij. Mag ik dat hier zeggen? Dat ik lui onderuitgezakt in een fauteuil voor de televisie lag, met de broek halfopen en de voeten in een paar dikke wollen sokken gestoken - vanwege de felle winterkou?
Ik weet echt niet meer wat ik zeggen mag, de laatste tijd.
Weet je dat de redactie van de Volkskrant me nu een definitief en permanent schrijfverbod heeft opgelegd?
De moralistische jaren-zestig-generatie heeft de rebellie afgezworen. Wil alleen nog moralistisch zijn...
Jij schijnt daar ook niet van te houden, van rebelse, immorele gekkigheid.
'Stel je vooral niet aan', dat is tegenwoordig jouw leefdevies. En dat verklaart een beetje de eigenaardige liefdesgevoelens die je koestert voor het stuurse meisje Hanja Maij, want Hanja stelt zich ook nooit aan.
Dat komt waarschijnlijk omdat zij net als jouw moeder uit Friesland komt - daar ligt het aan.., vermoed ik..., en aan een hardnekkige moederbinding natuurlijk..., want hoe kun je anders verklaren dat jij steeds op stuurs kijkende Friezinnen valt...?

Ik val niet zo op norse Friezinnen, daar kom ik eerlijkvoor uit, en ik lag dan ook, zoals gezegd, op een uiterst sensuele wijze in mijn relaxfauteuil, terwijl de kat - mijn kat, beter gezegd, een fraai slank zwart exemplaar met een lief, brutaal kattesmoeltje - op een aanhankelijke wijze heel erg zwaar lag te wezen op mijn schoot.
Heel ernstig en serieus zaten wij, mijn kat en ik, jouw verrichtingen op de buis te bekijken.
Wat mijn kat dacht weet ik niet, maar ik vond jou maar een softe, verlegen man, zoals je daar tegenover Karel zat, helemaal niet de flinke, kritische figuur die je soms in je columns speelt.
Mag ik dat zeggen? Of ga jij nu ook hevig verontwaardigd mijn brief terugsturen, net als het woedende 'meisje' Margot M. van de Volkskrant dat heeft gedaan, door met grote krassen het woord Volkskrant door te strepen en er het giftige RETOUR AFZENDER boven te plaatsen...?


Ik vind het wel zo immens kinderachtig, dat fatsoensrakkerige gedrag van een redactie die naar eigen zeggen in de jaren zestig de begrippen rebellie en provocatie heeft uitgevonden, omdat de klootjesmensen in ons land te veel de neiging hadden zich vast te klampen aan taboes.
Als jij een provocerend stukje schrijft, dan gaan de lezers van de Volkskrant toch ook niet hun kranten op zitten sturen naar jou?
Of doen ze dat wel? Ik zou dat best eens willen weten.
Maar ja, dan zou je linkse taboes moeten aanvallen en dat doe jij niet, zo verstandig ben jij wel.
Het lijkt me trouwens wel een aardig idee - ludiek, weet je wel - om iedere keer wanneer de inhoud van de krant je niet bevalt het gewraakte exemplaar terug te sturen naar de redactie in haar grote, kapitalistische kantoorgebouw aan de Amsterdamse Wibautstraat, met op het omslagwikkel de tekst: Inhoud afgewezen, retour afzender...

Maar om het interessante en filosofische verhaal dat ik wilde vertellen voort te zetten, ik zat dus naar jou te kijken - samen met mijn steeds zwaarder wordende zwarte kat - jij vriendelijk uit de ogen blikkend tegenover Karel van de Graaf in een talkshow van de AVRO - en ik dacht bij mezelf: 'Waarom gaat die Jan Blokker, die zo dapper stelt dat domheid een vorm van misdaad is, niet tekeer tegen het domme gedrag van de redactie van de Volkskrant, een collectief van zich 'links' noemende mensen, dat weigert het filosofische woordje dialectiek serieus te nemen, omdat het zich ver verheven voelt boven anderen, zozeer zelfs, dat het zich in een democratie het recht aanmatigt een moreel oordeel uit te spreken over de inhoud van ingezonden brieven?'

Jij bent ooit, in een goed verstopt verleden, adjunct-hoofdredacteur geweest van de Volkskrant en wanneer je in die hoedanigheid een oordeel had moeten uitspreken over mijn brieven, zou jij dan ook het besluit genomen hebben om alles wat provocerend en anarchistisch is op de vuilnisbelt te gooien?
Ik kan me dat niet voorstellen, eerlijk gezegd. Ik stel me zo voor dat jij - in de hoedanigheid van adjunct-hoofdredacteur - tegen de boze redactieleden zou zeggen: "Alles wat jullie moeten doen, dames en heren journalisten van de Volkskrant, is het binnengekomen materiaal schiften: dit is geschikt voor plaatsing, dit niet, dit is mogelijk interessant, dit niet, en dat, dat gooien we weg, want we kunnen niet alles bewaren..."
Gewoon een kwestie van gezond verstand, en ook zelfbeheersing natuurlijk - want hoe kun je nu zonder zelfbeheersing en relativeringsvermogen een kwaliteitskrant maken?

Weet je, ik heb als ernstig, serieus en overgevoelig mens de wilde jaren zestig moeten uitzitten, een periode die in geen enkel opzicht vergeleken kan worden met de beruchte 'Roaring Twenties in Amerika, omdat in de jaren zestig door middelmatige, blues-loze figuren een einde werd gemaakt aan een geniale jazz-cultuur, waarvoor in de wilde jaren twintig de basis werd gelegd.
En juist omdat ik als ernstige vent in een positie van zwijgend toekijken werd gemanoeuvreerd, daarom weet ik heel goed welke televisieprogramma's er in die tijd populair waren in linkse kringen.
Niet de serieuze programma's, de programma's die de mens confronteren met de dwingende, ontluisterende krachten van het Noodlot - want aan Noodlot hadden de linkse hervormers die een nieuwe mens wilden scheppen een broertje dood - dat was in het land van de utopisten en de maakbaarheidsapostelen een uiterst reactionair begrip. Nee, de grote klappers waren de extreem oppervlakkige kunstprodukten van Wim Schippers, de Barend Servet-, Fred Hachee- en Sjef van Oekel-shows, programma's, waarin een vorm van humor tentoon werd gespreid die jij, als bestrijder van 'de domheid', nu ongetwijfeld zou typeren als 'banale onderbroekenlol', waar een linkse heer van stand zich alleen maar vol afgrijzen van af kan wenden…

Ik ben geen primitieve moralist. Op zichzelf genomen heb ik daarom helemaal niets tegen puberale loltrapperij (zonder puberale verzetsdrang zou er nooit zoiets zijn ontstaan als jazz...), maar het wordt anders wanneer de loltrappers van weleer het puberale gedrag van anderen op een giftig-moralistische wijze gaan zitten veroordelen. Ik denk dan met name aan de pesterige flauwekulgrappen waarmee ik jou (via mijn brieven aan de redactie) een tijdlang bestookte, als reactie op de bizarre woordpuzzelarij van Hugo Brandt-Corstius: Jan Blokhoofd, Balk Jonker, en meer van dergelijke puberale nonsens.
Wanneer de linkse rebelen van weleer dan met een zuur gezicht opmerken 'Wij haten zulke grappen', terwijl heel mijn zonde daarin schuilt dat ik de banale jaren-zestig-jas van Fred Hachee en Barend Servet heel eventjes aantrek, dan kan ik alleen maar het woordje hypocriet uit de la halen. Huichelarij, zelfbedrog, zelfontkenning zelfs...
Fred Hachee - zo mogen we samen concluderen - is uit. Wie zich gedraagt als Fred Hachee is momenteel in links rebellenland rechts...

De PvdA-er Arie van de Zwan, die in de jaren zestig alles wat in zijn ogen oud en belegen was met behulp van grote touringcarbussen in de kille diepten van de Noordzee wilde dumpen, draagt tegenwoordig een smoking en hij presenteert kunstprogramma’s, die volgegoten zijn met kille, waterdunne kak.
Dat is echt opmerkelijk. Alle linkse hervormers van weleer zijn op een wonderbaarlijke wijze bekeerd tot 'de Kunst' - kunst met de grote K van kak.
Zelfs Wim Schippers, de profeet van de banale lol wordt tegenwoordig 'een kunstenaar' genoemd, omdat hij van een ordinaire hoop stront een artistieke drolliteit heeft gemaakt, iets grappigs dus, iets dat associaties dient op te roepen met het duur klinkende Franse woordje drôle - omdat het binnen linkse kringen niet meer is gepermitteerd van de straat te zijn.

En moet je mij hier nu zien liggen, met de broek halfopen in mijn goedkope relaxfauteuil en een spinnende loodzware zwarte kat op schoot...
Ik, die dweep met de heer-achtige muziek van Duke Ellington... Ik, die walg van banale lolprogramma's, waaruit het ernstige woordje blues verdreven is.... Ik die oppervlakkigheid haat en uit ervaring weet dat het heer-zijn geen uiterlijke, maar een innerlijke kwalificatie is…
Ik kan alleen maar vol intense afschuw kijken naar de oppervlakkige pogingen van linkse luitjes hun wilde, anti-autoritaire verleden uit te wissen.
Waarom, zo denk ik bij mezelf, zouden ze dat willen doen? Waarom willen ze niet degene zijn, die ze krachtens hun karakter zijn? Ik ontken mijn eigen karakter toch ook niet?
Ik heb zo het vage idee dat ze alleen maar verschrikkelijk trots, ijdel en eerzuchtig zijn en dat ze daarom niet herinnerd willen worden aan een periode, die hun namen voorgoed heeft weggegomd uit de annalen van de 'groten der geest'.
Ze waren middelmatig, en ze behoorden tot de 'kleinen der geest'. Niemand stoorde zich daar aan, omdat de 'kleinheid' de macht bezat.
In die jaren, waarin Bob Dylan zong dat de tijden aan het veranderen waren - " the first one now will later be last" - was de Vietnamoorlog een slechte oorlog, die veroordeeld diende te worden.
De communisten (en wat voor communisten..) vertegenwoordigden alles wat ‘goed’ en ‘vredelievend’ was en het was derhalve een verschrikkelijk amorele daad om met behulp van een immense luchtvloot grote delen van Vietnam plat te bombarderen, alleen maar om 'de rechtvaardige vrijheidsstrijd van de Vietnamezen' een halt toe te roepen..
Nixon is een moordenaar, fluisterde Anet Bleich, de grote verdediger van oorlog in het Midden-Oosten, tegen het ongeboren kind in haar buik. En Harry Mulisch droeg als vrolijke revolutionair de slippen van haar rode bruidsjapon.
"Toen Casto de macht veroverd had", vertelt Harry ons, "daalde er een witte duif uit de hemel neer, die wel een kwartier lang op zijn schouder bleef zitten…"

Jij moest in die tijd ook weinig van rechtse mensen hebben. Op felle wijze ging je tekeer tegen Gerard Reve, die provocerende, anti-communistische stukjes schreef, zoals de beroemde Pjet-Nak-brieven, waarvan Volkskrantredactrice Margot M. ongetwijfeld zou zeggen dat ze stuitend zijn.
En toch vertegenwoordigde Gerard Reve de ernst en jij niet. Die ernst vind je terug in de song "This is a mean old men's world" van Dinah Washington, een bluesachtig lied, waarin de gedachte wordt uitgesproken dat een mens maar beter niet geboren kan worden in een wereld waarin sadistische ouwe lullen alles te vertellen hebben.
Denk jij dat wel eens bij jezelf, als je in een wat moedeloze stemming bent? Dat ze je maar beter naar een klein onbewoond planeetje ergens in de verre kosmos hadden kunnen sturen?
Of heb jij nooit van die ernstige, filosofische buien, wanneer je in de stoel voor de televisie zit?
Ik weet niet hoor, of jij veel van 'Eline Vere' begrepen hebt.
Zaken als noodlot en fatalisme - die in het werk van Louis Couperus een grote plaats innemen - horen bij begrippen als twijfel, relativeren en ruimdenkendheid, en als ik zo eens terugkijk op jouw schrijfverleden, dan kan ik alleen maar concluderen dat jij - net als alle andere linkse mensen - eigenlijk alleen maar een façade opbouwt.
Je lijkt ruimdenkend, maar op kardinale ogenblikken - momenten waarop we ruimdenkendheid hard nodig hebben - ben je domweg niet aanwezig.
Zoals jij als linkse intellectueel bijvoorbeeld tekeer ging tegen de Bhagwan, een eigenzinnige, soms erg kinderlijke, man die zo anti-godsdienstig en anti-establishment is dat hij de filosoof Friedrich Nietzsche belangrijker vindt dan Jezus, dat was, om de fatsoensrakkers-terminologie van Volkskrantredactrice Margot M. te gebruiken: gewoonweg stuitend.
En zoals je nu - tijdens de Golfoorlog - tekeer gaat tegen Groen Links, de enige politieke partij in Nederland die de intellectuele moed opbrengt tegen de oorlog te zijn...

Daar wilde ik het in deze brief eigenlijk over hebben. Niet over de talkshow van Karel van de Graaf, maar over de oorlog.
Zoals je weet heeft de pacifiste Anet Bleich (een van de mensen die in het Amsterdam van de jaren 70 deel uitmaakte van de marxistische universiteitbezetters) zich op wonderbaarlijke wijze ontpopt als een felle voorstander van de oorlog tegen Irak.
In het jaar 1989 gooide ze ons dood met mooie, prekerige verhalen over 'de zachte oorlog van het humanisme' en een mogelijk einde van de ideologie. Vol walging gaf zij uiting aan haar afschuw voor al diegenen die zich in het bevrijde Oost-Duitsland gewelddadig opstelden.
Ik hoef je alleen maar te herinneren aan de opgewonden kreet: "De kleinburgers komen uit hun holen gekropen..", waarmee ze ons wilde vertellen dat het niet juist was het communisme zo fel te veroordelen.
Nu staat ze met opgeheven vuist aan de zijde van extreemrechtse kleinburgers en ze verdedigt het meest kille en harde geweld dat de mens in staat is voort te brengen. Terwijl Saddam Hoessein net zo 'links' is als al die linkse grootheden die zij als pacifistische socialiste in het verleden bewonderde...
Vind je het vreemd dat ik dan zeg: "Hier doe ik niet aan mee"?
O, werkelijk, alles wat in haar ogen grof en onbeschaafd was werd in het jaar 1989 tot voorwerp van haar morele verontwaardiging uitgeroepen.
"Kijk naar Tsjecho-Slowakije", riep ze ons vermanend toe: "hoe daar alles op een geweldloze wijze wordt opgelost, laten we daar een voorbeeld aan nemen..."
Nu spreekt ze over "een terechte oorlog", een oorlog die niet gevoerd moet worden door zachte, geweldloze linkse intellectuelen, maar door keiharde rechtse soldaten, omdat we volgens haar geconfronteerd worden met "het ergste kwaad sinds Adolf Hitler… "

Ik deel haar mening niet. Ik ben (net als de moreel failliet verklaarde Paus van Rome) de mening toegedaan dat we het ons niet meer kunnen permitteren grootschalige oorlogen te voeren. Het levensgeluk van miljoenen en miljoenen mensen staat op het spel.
Geweldacties van beperkte omvang (defensieve en politionele acties) behoren tot de categorie 'terechte oorlogen' - het systematisch platbombarderen van een ander land met behulp van immense hoeveelheden bommen daarentegen is doodgewone waanzin. Niet vanuit een moreel oogpunt, want de kleinburgerlijke moraal is niks anders dan een hoeveelheid, lege holle frasen, maar vanuit een nuchter, zakelijk streven naar zelfbehoud, het behoud van de natuur en de menselijke soort.

Iedereen weet dat het Midden-Oosten een kruitvat is. Wanneer je dat weet, dan moet je daar je gedrag op afstemmen. Dan ga je niet met vuur zitten spelen. En dat is nu net wat momenteel voortdurend wordt gedaan.
Men probeert op een ronduit infantiele (en tegelijkertijd uiterst cynische) wijze de hele problematiek in het Midden-Oosten terug te brengen tot het duivelse spel van één enkele man: Saddam Hoessein. Wanneer die man verslagen is, dan wordt, zo houdt men ons voor, de hele wereld 'goed'.
Een nuchter mens noemt zoiets: 'jezelf op een afschuwelijke en ronduit infantiele wijze voor de gek houden'.
Het is een terugkeer naar de middeleeuwen, de tijd waarin iedereen die niet deugde op de brandstapel werd gezet.

Altijd zijn er wel luitjes de klos in de goede wereld van de aangepaste burgerij. Nooit komt het goede op voor het kwade, terwijl het kwade wel steeds het goede moet verdedigen.
Kijk toch eens naar de luitjes die in deze oorlogsdagen allemaal de 'flinke man' zitten te spelen.
Altijd waren ze zalvende bangebroeken. Laat God vooral niet denken dat wij tot het kwade in staat zijn... En nu, mijn god, nu straalt de flinkheid er van af. Ze hebben iemand gevonden die ze dood kunnen slaan en nu zullen ze de verdomde, fletse intellectuelen onder ons wel even laten zien hoe stoer en mannelijk ze zijn.
Alexander Haig, een republikeinse superhavik waar pacifistisch links ooit van walgde, roept televisiekijkend Amerika toe dat er niks heel gelaten moet worden van Irak en dat Saddam Hoessein finaal aan flarden geschoten moet worden...
Ik kijk naar dat onredelijke, angstaanjagende geweld en ik denk aan de oorlog in Vietnam.
Ook toen verkondigde rechts-moralistisch Amerika dat de vijand aan flarden geschoten moest worden. De duivelse communisten moesten worden uitgeroeid, volledig en totaal.
Vijftig jaar geleden kwam Adolf Hitler met dergelijke radicale oplossingen aandragen. Via zijn propagandaminister Joseph Goebbels riep hij het volk op tot de 'totale oorlog'...
Ik heb er in het verleden regelmatig naar geluisterd, naar die duizenden mensen in dat grote stadion, die massaal 'ja' riepen na het hysterisch uitgegilde: "Wollt Ihr den totalen Krieg...?"
Adolf Hitler was een doodgewone man die demonische, d.w.z. massahyserie bevorderende, trekjes bezat. Sommige mensen hebben dat. Daar moet je als intellectueel je bewust van zijn. En wanneer je dat weet, dan moet je alles in het werk stellen om te voorkomen dat die demonie op een buitenproportionele wijze wordt versterkt en uitvergroot.
De vraag is of we dat willen.
Willen we het kwaad indammen, of hebben we het blinde, collectieve kwaad nodig om ons er tegen af te zetten?
Wanneer dat laatste het geval is, dan zullen we dat vreemde begrip 'kwaad' tussen aanhalingstekens moeten plaatsen, dan zullen we onderscheid moeten maken tussen kwaad dat ons overkomt en kwaad dat door onszelf in het leven wordt geroepen.

Het maken van het kwaad is een gewoon gebeuren binnen een primitief-moralistische samenleving. Joseph Goebbels zag het als zijn taak 'kwaad' te scheppen. Hij was er zelfs trots op dat hij via propagandistische machinaties in staat was van de meest nobele en eerlijke vent een monster te maken.
Datzelfde gebeurt nu.
Wanneer je de moeite neemt op een rustige, objectieve wijze naar de Iraakse leider Saddam Hoessein te kijken, dan ontdek je dat de man geestelijk en fysiek verandert.
Er is duidelijk sprake van manipulatie, die er op is gericht hem te radicaliseren.
Hij mag geen positieve daad stellen. We gunnen hem niet het voordeel van de twijfel. Hij moet 'slecht' zijn.
De amerikaanse president George Bush roept het ons ook voortdurend toe: "Het gaat om de strijd van het goede tegen het kwade...", hetgeen betekent dat je alles wat positief is in de ander moet vernietigen.
In een gesprek met de secretaris-generaal van de UNO verwerpt Saddam Hoessein de oorlogshitserij van Amerika. Hij wil vrede. Maar hij wil een rechtvaardige vrede. Hij wil een gelijkwaardige partner aan de onderhandelingstafel zijn. Hij begrijpt niet waarom Israël boven de wet mag gaan staan, een wet waaraan hij zich strikt dient te houden.
Dat zijn simpele, objectieve feiten.
De bezetting van Koeweit, die in strijd was met de regels van de internationale rechtsorde, doen aan de objectieve waarde van het feitenmateriaal niets af.
Wie streeft naar een internationale rechtsorde, die zal de principes van het Recht moeten eerbiedigen.
Iedereen weet dat je binnen een rechtsorde een 'misdadiger' de kans op een eerlijk proces moet geven.
Iedereen weet dat een verdachte eerst schuldig is na het uitspreken van een vonnis door een onafhankelijke rechtsinstantie.
Waarom - denk je dan - worden die rechtsprincipes niet gewoon toegepast?
Binnen een rechtsorde heeft de aangeklaagde het recht een advocaat in de arm te nemen die hem verdedigt. Dat betekent dat het principe van de dialoog wordt gerespecteerd.
Aangeklaagde en aanklager gaan in de rechtszaal een gesprek met elkaar aan. Dat is rechtsorde.

In de columns die in de Volkskrant verschijnen bespeur ik momenteel niet het geringste verlangen naar een rechtsorde, waarin het ordelijke beginsel van fair play serieus wordt genomen.
De strenge en rechtvaardige oorlog van de humanistische, ordelievende intellectueel worden met behulp van niet ter zake doende verwijzingen naar de tweede wereldoorlog, subjectieve argumenten die ronduit populistisch genoemd moeten worden, belachelijk gemaakt...
Daar word ik niet echt vrolijk van...


Reacties

Wim Duzijn 11-01-2010 11:00
Hier een link naar JOHN LENNON - Give Peace A Chance, een song die tijdens de Golfoorlog op de ZWARTE LIJST werd geplaatst. Geen enkel radiostation mocht het uitzenden!

Theo/Klaverblad 11-01-2010 11:51
Het onderwerp boeit me. Ik heb al een stuk gelezen en ga het vanavond voltooien.

Wim Duzijn 11-01-2010 11:53
Het onderwerp is misschien 'zwaar', THEO, maar wanneer je merkt dat je als vredelievende vent de samenleving wordt uitgewerkt dan wil je best de moeite nemen een kar met stenen vooruit te duwen....

rikus 11-01-2010 12:08
Een lang artikel maar met veel boeiende onderdelen. Ik zal het nog eens herlezen en dan inhoudelijk reageren.

rikus 11-01-2010 13:15
Ik heb het verhaal nu twee keer gelezen en probeer het te plaatsen in de tijd die je aangeeft. Een twintig jaar geleden.
Ik denk dat een redactie er in die tijd ook weinig mee kon aanvangen. Was men verstandig geweest dan had men het zwijgzaam ter zijde gelegd.
Ik wil nog even ingaan op Sadam Hoesein. Ooit had hij een minister met een bloedmooie vrouw . Sadam zette die minister gevangen. De vrouw smeekte hem haar man vrij te laten. Sadam stelde de voorwaarde dat zij seks met hem had. Ze stemde toe. En Sadam hield woord, Hij bezorgde haar man thuis in een vuilniszak - in stukken gehakt.

Wim Duzijn 11-01-2010 13:48
Dat 'ínhoudelijk reageren' van jou, RIKUS, valt me zwaar tegen. Het is mij al eerder opgevallen dat jij roddelpraat hier als 'feiten' lanceert.
Saddam Hussein was geen gemakkelijke man, in alle opzichten een dictator die harde maatregelen niet uit de weg ging (zoals Amerika keiharde maatregelen ook niet uit de weg gaat), maar een krankzinnige sadist was hij niet.
Hij verdedigde als BAATHIST de SOCIAAL-DEMOCATIE en wees alle vormen van religieus en politiek fundamentalisme af. Een van zijn beste vrienden was de zeer gematigde koning van Jordanie.
Een feit is ook dat hij steeds verdraagzamer werd aan het eind van zijn leven en zeer gematigde, intelligente en liberale figuren rondom zich verzamelde.
Valse moralisten ontkennen feiten die niet in hun straatje passen. Ze demoniseren hun tegenstanders. Er ontstaat op die manier een welhaast mythologisch vijandbeeld dat met de werkelijkheid uiteindelijk niets meer te maken heeft.

zilver 11-01-2010 13:58
Wat een brief. Sommige namen ken ik niet, bv Anet Bleich, ik kreeg wel meteen een associatie met Mient Jan Faber.
De krant luistert nog steeds niet naar lezers, de krant had er dan zeker anders uitgezien en had het beter gedaan. Nou wil dat natuurlijk niet zeggen dat de lezer altijd gelijk heeft, maar in dit geval gaat vrede ALTIJD voor.
Belachelijk dat ze je post terug stuurden, ik heb wel moeten lachen om jouw reactie om hun kranten terug te sturen, dat zou echt een geweldige actie zijn.

Wim Duzijn 11-01-2010 14:17
ANET BLEICH maakte in de jaren 60 en 70 deel uit van de vredesbeweging, maar was in de jaren 70 ook lid van de CPN.
Het feit dat ze van joodse afkomst is (ik ben van roomse afkomst maar zal er niet over peinzen Vaticaanstad te verdedigen) heeft haar er waarschijnlijk toe gedreven haar principes overboord te zetten. Een merkwaardige zaak omdat je een doodgewoon - dus anti-joods - persoontje bent wanneer je niet in een joodse god en een joodse religie gelooft.
Dat is wat ik als anarcholiberaal schrijvertje ook steeds zeg: wees een simpele, doodgewone humanist, die niet gebukt gaat onder een verleden dat door religieuze maniakken eeuwigheidswaarde wordt meegegeven...

MIENT JAN FABER is ook zo een vreemde vredesfiguur. SUPER-pacifistisch in de jaren 60 en 70 maar ook iemand die zo heel ineens al zijn principes overboord zet.. En je verkettert als je hem een oplichter noemt.

Wim Duzijn 11-01-2010 14:19
Ook in het jaar 2003 (het jaar van de Irakoorlog) werden door de Volkskrant oorlogshetzers naar voren geschoven. Zo noteerde ik in mijn webdagboek het volgende:
In de Volkskrant van 27-2-2003 probeert de in alle opzichten bevooroordeelde oorlogshitser Leo Kwarten de anti-oorlogsbeweging racisme en mensenhaat in de schoenen te schuiven.
"Mensen", zo roept Leo Kwarten hen vol pathos toe, "laat je toch niet misleiden. Luister naar de stem van de waarheid..."
Op 19 oktober van het jaar 2001, een maand na de aanslagen op het Pentagon en het Wereldhandelscentrum, liet Leo Kwarten de lezers van de krant weten dat hij precies wist wie de daders waren...: Saddam Hussein en zijn boezembriend Osama bin Laden...
Het volgende citaat is afkomstig uit zijn Volkskrantbijdrage:

"Saddam jaagt een duidelijk politiek belang na, maar hij is ook slim. Hij laat het vuile werk opknappen door fundamentalistische heethoofden, die logistieke en technische steun krijgen van Irak. In dit verband werkt hij ook samen met Osama bin Laden. Dat stelt Laurie Mylroie Mylroie.
Moeten we Mylroie's beweringen serieus nemen? Het antwoord is ja.
Laurie Mylroie is niet de eerste de beste. Zij is een autoriteit op het gebied van Irak en heeft verschillende boeken op haar naam staan..."

Het spreekt vanzelf dat iemand die zomaar lukraak beschuldigingen de wereld in gooit en die van een vermoeden de waarheid maakt moeilijk serieus genomen kan worden. Wie de ontwikkelingen van de afgelopen jaren heeft gevolgd kan niet anders doen dan concluderen dat de beweringen van Kwarten onjuist waren. Alle tegen Irak gerichte beschuldigingen bleken op drijfzand te berusten.

The_Saint 11-01-2010 18:47
"Saddam Hussein was geen gemakkelijke man, in alle opzichten een dictator die harde maatregelen niet uit de weg ging, maar een krankzinnige sadist was hij niet.."
Tja...hoe serieus moet men jou nu nog nemen vraag ik me af......

Theo/Klaverblad 11-01-2010 19:18
Wim, ik kan me voorstellen dat ze je stuk toen geweigerd hebben. Wat je vergoeilijkend over Saddam schrijft is onverteerbaar.

Wim Duzijn 11-01-2010 23:16
Tja, als je kiest voor PROGAGANDA dan moet je vooral jezelf niet bemoeien met RECHT. Dan kies je voor het MACHT=RECHT-denken van Amerika en Israel, en dat is echt de ergste en meest wrede vorm van sadisme die er is.
Omdat MACHT=RECHT-denken altijd op een volstrekt gewetenloze wijze DUIVELS schept.

Bovendien gaat het het in dit artikel in feite helemaal niet over de persoon Saddam Hussein, een Midden-Oosten-dictator die niet beter of slechter is dan de andere autoritaire leiders, een man ook die deel uitmaakte van een niet bijzonder zachtzinnige, patriarchale clancultuur, waarin eerwraak de gewoonste zaak van de wereld is, maar over de wijze waarop WIJ met het INTERNATIONALE RECHT omgaan. De interpretatie van het recht, zo stel ik, kun je niet overlaten aan blinde ideologen.

De reactie van THEO vind ik ronduit dom. Wanneer je als vrijdenker niet meer de rol van 'advocaat van de duivel' mag spelen, dan kun je de rechtstaat maar beter opdoeken.
THEO stelt zich op als de alwetende rechter die weet dat een ander absoluut slecht is. Het is een soort zienersgave, denk ik, een vermogen dat alle zich 'heilig' wanende mannen tegenwoordig schijnen te bezitten.

Speciaal voor Theo dit holistische of New Age achtige (dus anti-fundamentalistische) 'Yes To Life' gedicht dat in het jaar 2002 verscheen in de webversie van Saddam's Iraq Daily. Het bewijst niet dat Saddam 'goed' is (een begrip dat ik helemaal niet gebruik), maar wel dat hij een antifundamentalist is.

I look into a mirror to remain afloat
And talk an endless soliloquy
This entire torrent of words is
A great yes to life,
A yes indifferent to good and evil,
A self-regarding, prudent, avid,
Generous, stupid, cosmos yes,
A yes of acceptance
That in its monotonous flow
Fuses and confuses
Past, present and future
What I was, remain
And will become,
Everything and Everyone together
In a great exclamation
Like a sea surge
That rises, falls and jumbles
All things together in a whole
That has no beginning or end.

Niran Abbas, geplaatst in het BAATH-partijblad
Iraq Daily op 18 oktober 2002