Eenling worden in een
Schijn-Democratie



De Geboorte van het Leven
en de opstanding uit de dood
VK-blog van dinsdag 22 december 2009 door Wim Duzijn


Het is een wrang gegeven dat de drie grote religies die zich baseren op een reeks verhalen uit een vrijzinnige oudheid - een oudheid die (met name in Egypte waar de niet-joodse naam Mozes naar verwijst) Het Leven tot God wilde verheffen - zichzelf verstikt hebben in ideologisch vormdenken, dat weinig meer is dan het aanbidden van afgodsbeelden: tot mythische grootheid verheven aardse feiten en feitjes die op zo'n (antireligieuze) manier worden vergoddelijkt dat ze belangrijker geworden zijn dan de 'God' die men zegt te eren en te aanbidden.
God met andere woorden is binnen de wereld van religieuze mensen een leeg inhoudsloos begrip geworden. Zelfs betekenisvolle symbolen (denk aan astrologische symboliek..), die zouden kunnen verwijzen naar het gewone alledaagse leven werden ontdaan van hun 'goddelijke' (lees: universele) karakter, om omgezet te worden in diolen, die via heiligverklaring in feite ontmenselijkt werden.
Het protestantisme wees als anticlericale beweging die idolisering af, maar op zo'n lompe, onnadenkende wijze, dat met het idool ook het symbool uit het christelijk-religieuze denken werd weggeschrapt.
Wat overbleef was een kaal, symboolloos kerkgebouw, dat in al zijn kaalheid door de beeldenstormers tot nieuw idool werd uitgeroepen. Zonder kerk kan er volgens protestanten geen geloof bestaan.

Het probleem van idolisering en ontmystificering binnen de Westerse religieuze cultuur kan teruggevoerd worden op het verlangen naar politieke en religieuze macht in de Romeinse staat, een sterk gecentraliseerde staat die zich geplaatst zag tegenover religieus-democratische volksbewegingen (veelal gnostisch van aard) die het centrale staatsgezag zouden kunnen aantasten.
De Romeinse machthebbers hebben 'het instituut kerk' vergoddelijkt en ze bonden vervolgens de strijd aan met de als rebels beschouwde gnosis.
Binnen wereld van de Islam gebeurde iets soortgelijks. De niet-kerkelijke Islam, die in wezen een anarchistisch karakter heeft en zich via uitspraken in de Koran afzet tegen institutionalisering van het geloof (niemand mag tussen God en de gelovige in gaan staan) heeft na een aanvankelijke, zeer liberale bloeiperiode op joods-orthodoxe wijze 'de Wet' (Sharia) vergoddelijkt, en daarmee de moslim - die volgens de KORAN nooit aan dwang onderworpen mag worden - tot slaaf gemaakt van de wettenstellende staat.
En het jodendom tenslotte heeft zijn bonte spirituele veelzijdigheid ondergeschikt gemaakt aan het pathologische groepsdenken van niet-religieuze mensen (zionisten, nationalistische machtdenkers die in meerderheid atheïst zijn) die op een schizofrene wijze zowel 'jood' (religieus) als 'anti-jood' (anti-religieus) zijn, hetgeen alleen rationeel verdedigbaar kan worden gemaakt via het in stand houden van het beeld van 'het absolute kwaad 'dat elke persoon die op een of andere manier 'jood' is zou bedreigen.
"Zionisme", stelde THEODOR HERZL, "is eenheid scheppen rondom een gemeenschappelijke vijand." Het is, anders gezegd, de taak van de vijand een in zichzelf verdeeld volk te verenigen...

Die fixatie op 'het kwaad', dat elke minuut van de dag de mens zou bedreigen, wordt belicht in een artikel van AVRAHAM BURG (ex-politicus).
In dat dat artikel (waaruit de onderstaande citaten afkomstig zijn) roept hij de ideologen binnen de Israëlisch-joodse gemeenschap op afstand te doen van de gerichtheid op het kwaad om in plaats daarvan te kiezen voor positieve doelstellingen: het aanmoedigen van geestelijk vrijheidsverlangen en een verlangen naar een wereld waarin het gelijkheidsdenken centraal staat - een echte democratische wereld dus - die nu, zo luidt zijn sombere conclusie, niet bestaat, omdat de fixatie op 'het kwaad' alleen maar in dienst staat van een primitieve, plat-materialistische overlevingsdrang.


'Holocaust's unholy hold' - door Avraham Burg
voormalig voorzitter Israëlisch parlement - 16-11-2008

Hoe dieper we vastzitten in ons Auschwitz-verleden, hoe moeilijker het wordt er ons los van te maken.
Zelfs vandaag de dag, nu economische stormen over de hele wereld een bedreiging vormen voor de stabiliteit van hele landen en samenlevingen, gedraagt Israël zich alsof ze een zwemmer is in een geheel eigen privé-oceaan die met de buitenwereld niets te maken heeft...
In Israël is de donkerste periode uit de joodse geschiedenis altijd aanwezig. ... Elke dreiging of klacht van groot of ondergeschikt belang wordt in de kiem gesmoord door het grootste argument van allemaal naar voren brengen - de Shoah - en vanaf dat moment wordt elke serieuze discussie onmogelijk gemaakt.
De constante aanwezigheid van de Shoah is als een soort vage ruis altijd aanwezig in mijn oren.
In Israël zijn kinderen, zo lijkt het me toe, zich altijd aan het voorbereiden op hun rituele "reis naar Auschwitz" in Polen. Er gaat geen dag voorbij zonder een vermelding van de Holocaust in de Israëlische krant die ik lees, Haaretz. De Shoah is als een gat in de ozonlaag: ongezien maar toch aanwezig, abstract en toch krachtig. Ze is meer aanwezig in ons leven dan God.

Dat de Shoah zo belangrijk is gemaakt bleek uit een onderzoek dat een paar jaar geleden in Tel Aviv werd uitgevoerd in een opleidingsinstituut voor leraren. Meer dan 90% van de ondervraagden beschouwde de Shoah als de belangrijkste gebeurtenis in de joodse geschiedenis.
Dat betekent dat ze belangrijker is dan de schepping van de wereld, de uittocht uit Egypte, de bevrijding van de Torah op Mt. Sinai, de ondergang van de joodse tempels, de ballingschap, de geboorte van het Zionisme, de oprichting van de staat of de Zesdaagse Oorlog van 1967.
De Shoah moet natuurlijk een belangrijke plaats innemen binnen in het herdenkingsmozaïek van de natie. Maar de manier waarop het nu wordt gedaan - via monopolisering elk aspect van ons leven op een allesoverheersende wijze beïnvloeden - verandert de herinnering in een belachelijke heiligschennis en zet geleden pijn om in gevoelloze holheid en vals-sentimentele kitsch.

Wat betekent het primaat van de Shoah in termen van politiek beleid?
Vooral één ding: het is vrijwel onmogelijk om een redelijk gesprek te voeren, waarin zaken als geduld, zelfbeheersing en terughoudendheid centraal staan.
Er zijn maar weinig mensen in Israël die willen proberen de werkelijkheid op een andere wijze te bekijken, een manier van kijken die niet uitgaat van de onwrikbare tegenstelling 'uitroeiing versus op verdediging gericht isolement'.
Weinigen zijn bereid te kiezen voor een dialoog die gebaseerd is op begrip en hoop. In plaats daarvan is de vraag altijd: is er een tweede Shoah op komst?
Dat is een van de belangrijkste redenen waarom ik me vrijwillig terugtrok uit het politieke leven in Israël. Ik kreeg het gevoel dat Israël een koninkrijk is geworden zonder visie en zonder een profetische horizon. Op het eerste gezicht is alles in orde ... Maar waar gaan we met zijn allen naar toe? Niemand weet het.

Ik geloof dat Israël afstand moet nemen van 'het trauma' en moet kiezen voor vertrouwen in de toekomst. We moeten de "alles is Auschwitz" mentaliteit opgeven en in plaats daarvan kiezen voor vrijheid en democratie.


Wat Avraham Burg beweert is dat ISRAEL in feite (ondanks het religieuze karakter dat men de staat meegegeven heeft) goddeloos is geworden door aanbidding van een kunstmatig in stand gehouden duivelse bedreiging, een vorm van SATANISME die van de duivel een 'morele goedmaker' maakt.
Zonder dat 'goed' makende absolute kwaad kan er geen 'heilige staat' Israël bestaan. Hetgeen betekent dat je nooit in staat zult worden gesteld mensen die zich 'zionist' (ander woord voor 'joods nationalist') noemen dat kwaad - dat op iedereen die als een vijand wordt gezien wordt geprojecteerd - af te pakken.
Elke poging tot relativering wordt gezien als een aanslag op 'de goede zeden' en 'de van god afkomstige joodse moraal', die alleen verdedigd kunnen worden wanneer je je tegenstander totaal, radicaal en absoluut mag vernietigen. Simpel gesteld: "Ik wil kwaad zijn en daarom mag je mij mijn duivel niet afpakken..."

Het probleem van het zionisme (uitgaande van Burg's visie) is dus hoe je mensen die gebonden zijn aan dood en vernietiging een positieve levenshouding bij kunt brengen, positief in die zin dat gekozen kan worden voor een persoonlijk, gewetensvol bestaan dat niet gebouwd is op 'de vijandige ander', die naast slechte dader ook slaaf, slachtoffer en zondebok behoort te zijn.
Het is dezelfde problematiek die tot uitdrukking wordt gebracht door de hoofdpersonen van de ketters-gnostische verhalen en de door Rome gecensureerde evangelieverhalen.
Binnen die verhalen staat de strijd tegen de leven-ontkennende wet centraal.
Het gaat er niet om jezelf op te sluiten in een heilig verklaard bolwerk van benepen goedheid waaruit de ander verwijderd wordt (die ander laat je, zoals blijkt uit het verhaal van de barmhartige Samaritaan, rustig creperen), maar wat belangrijk is dat je kiest voor de onafhankelijkheid van een vrij, niet aan negatieve dwanggedachten gebonden bestaan waarin gekozen wordt voor alles wat het leven rijker en vollediger maakt.

Die liberale, evangelische gedachte (het evangelie wil geestelijke bevrijding zijn) wordt goed uitgedrukt door de schrijver(s) van het Esseense Evangelie der Vrede, een evangelie dat volgens sommige deskundigen een vervalsing is, omdat het bedacht zou zijn door de Hongaarse taalkundige Edmond Bordeaux Szekely (geboren op 5 maart 1905; zowel Zon als Maan in het vredelievende dierenriemteken Vis).
In dit evangelie (ik noem het als astroloog 'het Vissen-evangelie') wordt niet de oorlogszuchtige strijd tegen 'de eeuwige vijand' op de voorgrond geplaatst, maar de terugkeer naar het positieve, vrede scheppende levensverlangen dat niet gebonden is aan welke neerdrukkende mensenwet dan ook.
Je zou het de Zoroastriaanse levensvisie kunnen noemen: Alles wat het leven van mensen op positieve wijze beïnvloedt is goed, alles wat mensen het leven onmogelijk wil maken, wat mensen wil kwellen, sarren en treiteren moet afgewezen worden.
De wereld is geen gevangenis. En de mens hoeft niet de slaaf te zijn van een stel zure, sadistische letterknechten.



En Hij zei tegen hen: Kom achter Mij, en Ik zal u
vissers van mensen maken. (Mattheüs 4:19)


De Schrift is dood, het Leven vertegenwoordigt de wet.
The Essene Gospel of Peace

"Zoek de wet niet in de Heilige Geschriften, want de wet verwijst naar het leven, terwijl de Schrift verwijst naar de dood...
In alles wat leven is, kan de wet gevonden worden. Je vindt de wet in het gras, in de bomen, in de rivier, in de bergen, in de vogels van de hemel, in de vissen van de zee; maar zoek de wet vooral bij jezelf. Want ik zeg je dat alle levende wezens dichter bij God staan dan de Schrift, die zonder leven is.
God schreef de wetten van het leven niet op de bladzijden van boeken, maar in je hart en in je geest. Ze zitten in je adem, je bloed, je botten; in uw vlees, je darmen, je ogen, je auto's en in elk klein deel van je lichaam. Zij zijn aanwezig in de lucht, in het water, in de aarde, in de planten, in de zonnestralen, in de diepte en in de hoogte. Ze spreken tegen je en ze vertegenwoordigen de wil van de levende God. Maar je sluit je ogen om niet te zien, en je sluit je oren om niet te horen.
Ik zeg je dat de Schrift het werk van mensen is, maar het leven en alles wat daar naar verwijst is het werk van God.
Waarom luister je niet naar de woorden van God die in Zijn werken zijn geschreven? En waarom bestudeer je de dode Schriften die het werk zijn van doodgewone mensen?"