Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Christen-Democratie & Magisch Denken
over goede mensen die misschien kwade geesten zijn
VK-blog van 16 oktober 2005 door Wim Duzijn


Hoewel we als VK-bloggers met z’n allen gezellig een gemeenschap zitten te wezen - of in elk geval proberen te doen alsof - dreigt er roet in de pot met gemeenschapsvoer gegooid te worden door de redactie van ‘de Volkskrant’, de papieren reus, die door eerzuchtige webloggertjes ‘de echte krant’ wordt genoemd, hetgeen ertoe leidt dat zij alles op alles zetten om aandacht te trekken, met de onuitgesproken bedoeling ook deel uit te mogen maken van ‘de grote mensen wereld’'...

Dat we een gemeenschap moeten vormen wordt benadrukt door Jan Peter Balkenende, een best wel gezellig ogende politicus, die graag op een christelijke wijze - met behulp van waarden en normen - een waardevolle bijdrage wil leveren aan ‘het publieke debat’ dat wij hier ook met z’n allen aan het voeren zijn, en wie ben ik om die mooie boodschap aan diggelen te gooien?
Nee, Jan Peter is een echte idealist – of hij wil graag die rol spelen, dat weet ik nog niet want ik kom pas later op hem terug – en dat kun je van de redactie van de Volkskrant niet zeggen, omdat de Volkskrant een blad is met een Januskop (op een niet volkse wijze voor 'het volk' willen zijn), een werkelijkheid die nooit als zodanig wordt herkend, omdat we met z’n allen hebben afgesproken dat de gekte van mensen die de macht of de meerderheid vertegenwoordigen onzichtbaar moet worden gemaakt.

Die krant dan, 'onze' Volkskrant, de krant met de twee gezichten, heeft – en nou kom ik op de zaak waar dit blogje over gaat – een onrust zaaiend meisje ingehuurd – Simone de Schipper – die als journalist (een schrijvend personage dat meestal geen universitair diploma bezit maar dat desondanks toch doet alsof het heel erg geleerd is) een stuk mag schrijven over mensen die gek zijn...
Simone wijdt haar artikel namelijk aan mensen die stemmen horen in hun hoofd.
Zulke mensen zijn er. Vroeger, toen de medicijnenindustrie nog niet zo goed ontwikkeld was, zag je ze wel eens op straat lopen, van die schuwe mensenhatende typen die met gebogen hoofd over de stoep dwalen. Ergens in de binnenzak van het verschoten jasje dat ze droegen ging een drankflesje schuil, en omdat zij ook vrijwel altijd een thuisloze status hadden, daarom wist je dat ze op weg waren naar een daklozencentrum of naar een opvangcentrum van het Leger des Heils waar arme mensen gratis en voor niks een bord met eten werd aangeboden, afkomstig uit een keuken die - en dat heb ik nooit echt goed begrepen 'gaarkeuken - werd genoemd.

In het artikel van Simone worden deregelijke buitenissige mensen schizofrenen genoemd, stemmenhoorders die niet op een sociaal aanvaardbare wijze met de negatieve stemmen die ze horen kunnen omgaan, en ze plaatst er (eerlijk is eerlijk) ook mensen tegenover die wel op een positieve wijze met stemmen om kunnen gaan, zonder daarbij op duidelijke wijze te vermelden dat de ene groep uitgesproken negatieve, ja zelfs kwaadaardige, stemmen hoort en de andere groep positieve stemmen, een tegenstelling die van stemmenhoorders in zekere zijn doodgewone mensen maakt, waarvan altijd de ene helft tot de geluksvogels behoort (behulpzame personen ontmoet) terwijl de andere helft de pech heeft deel uit te moeten maken van een asociale wereld, waarin de anderen die ze ontmoeten - vaak gewoon voor de lol - hun slachtoffers bedriegen, bedonderen en voor paal zetten.

Het grote verschil tussen stemmenland en gewone mensenland is dat in stemmenland niemand in staat is de boze stemmen tot de orde te roepen.
Als een asociale idioot die toevallig je buurman geworden is de versterker wijd openzet dan kun je naar de huismeester of de politie stappen en zeggen: die vent daar, die maakt de geesten van andere mensen kapot.
Dat gebeurt. We geven mensen - vaak zonder dat we ons daar bewust van zijn - instrumenten in handen waarmee ze anderen kapot maken –zelfs mogen maken.
Maar wanneer iemand een boze, agressieve stem in zijn hoofd heeft zitten die voortdurend rotzooi zit te trappen en mensen oplaadt met negatieve, destructieve energie (want dat is wat er gebeurt wanneer er negatieve stemmen in je hoofd zitten), dan komt hij terecht bij de een of andere hulpverlener die van helemaal niks weet.
Ja, hij noemt zich psychiater of psychekenner maar hij heeft zelf nooit een psychose gehad en haalt daarom al zijn kennis uit een boekje.
Dat stelt niet zo veel voor, boekenwijsheid...
Zo kan ik in een boekje mensen gaan vertellen dat keiharde muziek een kwelling kan zijn voor mensen, maar als mensen me dan vragen, wat voelen die mensen dan, dan sta ik met de mond vol tanden...; ik weet het niet.
Wat je wel kunt zeggen is dat er voor het probleem van die mensen een oplossing is: mensen die overlast bezorgen, zeg je, die moet je uit hun wereld verwijderen.

In de wereld van een psychiatrische patient die stemmen hoort ligt de zaak wat moeilijker.
De hamvraag is waar de invloeden die mensen als negatief ervaren vandaan komen. Psycologen zijn al snel geneigd de mensen die tegenover hen zetten te vertellen dat al die negatieve destructie energie het gevolg is van een verkeerde kijk op de wereld, zodat de ander, die je eigenlijk een slachtoffer zou moeten noemen (net als de man met de asociale buren die geluidsoverlast veroorzaken) zo heel ineens wordt voorzien van een medisch etiket dat van het slachtoffer een ziek mens maakt die therapie nodig heeft, een wijze van aanpakken die mensen in de middeleeuwen minachtend van de hand zouden wijzen.
De middeleeuwers zeiden simpelweg: die vent is bezeten door geesten en die moeten worden uitgebannen, helemaal niet zo een raar idee, want je hoort mensen die geconfronteerd worden met positieve stemmen in hun hoofd heel vaak vertellen dat ze contact hebben met wat ze 'entiteiten of geesten uit een andere wereld' noemen.
Zij worden - omdat ze liefde en soms ook kennis ontvangen - niet geestesziek, maar paranormaal begaafd genoemd - soms ook, zoals in het geval van Albert Einstein, geniaal..
Helderziendheid, helderhorendheid en genialiteit zijn zaken die bestaan en die niet door een pschiater met behilp van medicijnen of gespreks therapieën bestreden worden.

Eigenlijk is de behandeling van mensen die negatieve invloeden ervaren in hun hoofd verschrikkelijk primitief, en dat komt natuurlijk ook door het merkwaardige feit dat de behandelaars niks van paranormale verschijnselen afweten - daar veelal zelfs vijandig of mogelijk angstig tegenover staan..
Als je in gewonemensenland een vent die met geluidsapparatuur destructief bezig is aanwijst als boosdoener, dan gaat de huismeester niet zeggen dat al dat keiharde destructieve discogedreun in je hoofd zit vanwege het feit dat je vader je als kind een pak voor de broek gegeven heeft…
Ik bedoel maar, je kunt op een nuchtere en eerlijke wijze de boel bekijken, maar je kunt ook, gewoon vanuit het onvermogen iets zinvols te ondernemen, wat in medische termen verpakte flauwekul verzinnen en daar het slachtoffer van de paranormale agressie aan onderwerpen.
En daarmee komen we terecht bij de vraag of paranormale ervaringen ‘echte ervaringen’ zijn of ervaringen waarop het etiket ‘gek’ moet worden geplakt.

Simone de Schipper maakt in haar artikel geen duidelijke keuze.
Enerzijds stelt ze dat de ervaringen van stemmenhoorders ingepast kunnen worden in wat alternatieve wetenschappers ‘de wereld van het magische denken’ noemen, maar anderzijds stigmatiseert zij dat magische denken via stellingen als "familieleden van patiënten bleken opvallend vaak belangstelling te hebben voor astrologie, numerologie of het paranormale".
Daarmee wek je de indruk dat magisch denken een vorm van genetisch bepaalde ziekelijkheid is. Zo van ‘wie in een heksengezin geboren is zal als heks zijn verdere leven moeten slijten…’, een opvatting die geen recht doet aan al die mensen die proberen het begrip ‘magisch denken’ uit de sfeer van ziekelijkheid en burgermanshaat te halen, hetgeen - en dat klinkt sommige mensen misschien vreemd in de oren - in feite de bedoeling was van de literaire groep DE VIJFTIGERS, waarvoor ik op deze weblogpagina’s een plaats heb ingeruimd.

VIJFTIG stond voor magisch denken. Niet de dagelijkse gang maken naar meneer de psycholoog, die op een vals-autoritaire wijze de magie uit het bestaan van een mens weg wil halen, maar kiezen voor de magische wereld van het kind, waarvan de essentie is dat de wereld op een vrije, spontane en onbevooroordeelde wijze bekeken kan worden, zonder dat de noodzaak aanwezig is de kinderlijke kwetsbaarheid (die deel uitmaakt van het magische bestaan) te vervangen door volwassen kilheid en buitenbeentjeshaat.
Dat zoiets niet gemakkelijk is ligt voor de hand, omdat we in een cultuur leven waarin de magie altijd het ondergeschoven kindje was – en ook nog steeds is – zoals mag blijken uit de profielschets van CDA-politicus Jan Peter Balkenende, die als hobbies opgeeft: REIZEN & DE BIJBEL, twee volwassen begrippen die weinig te maken met magisch of christelijk denken, omdat reizen hier bedoeld wordt als de vlucht uit het eigen huis (de reiziger is de vijand van de 'home sweet home' mens), terwijl de bijbel niks anders is dan de ontkenning van het magisch-evangelische denken dat niet bij de aan het clericale denken gekoppelde Oude Testament behoort, maar bij het Nieuwe Testament, waarin een anticlericale waarheidzoeker centraat staat, iemand die de eigen geest ook ziet als een spiritueel huis dat op orde dient te worden gemaakt.

Magische denkers weten dat het begrip ‘eigen huis’ thuishoort bij het vader en moederdenken, het gezin, de familie, het verlangen deel uit te maken van een gemeenschap, zodat zij met enige bevreemding een man aankijken die stelt dat hij ‘een reiziger’ wil zijn.
Reizen is veelal puur egoďstische lustbevrediging, zoals het bestuderen van de bijbel ook egoďsme is, omdat de bijbel gezien als vergoddelijking van ‘de priester’ niks anders is dan het verbannen van de magische of kinderlijke gemeenschapsmens.
De vraag die je nu moet stellen is of de CDA-er Jan Peter Balkenende als antimagiër deel mag uitmaken van een gemeenschap waarvan de belangrijkste kenmerken altijd huiselijkheid en priesterloosheid zijn.
Volgens de normen van de psychiatrie is hij man gezond, maar volgens de normen van de gemeenschap, een niet aan wetenschappelijke boeken gebonden begrip dat je eigenlijk alleen op magische wijze inhoud kunt geven, is hij een beetje ziek.
Zodat je de vraag op zou kunnen werpen of het niet zinvol zou zijn hem een aantal sociale hobby’s aan te reiken, zoals bijvoorbeeld ‘thuis leren zitten’ en ‘magie bedrijven’…

Misschien dat een dergelijke vorm van sociaal gedrag een dam zou kunnen opwerpen tegen al die negatieve, tegen huiselijkheid en paranomale zaken gerichte invloeden waar schizofrene mensen mee geconfronteerd worden...
Want als mensen werkelijk een gemeenschap vormen - ook op geestelijk, spiritueel gebied - dan hangt alles met alles samen (holisme noemen New Agers dat) en dan is het best mogelijk dat een christelijke hater van niet als christelijk ervaren zaken een ander mens waarmee een geestelijke band bestaat met negatieve viezigheid bekogelt, zoals de asociale man met de grote versterker dat doet, wanneer hij - met de volumeknop in de hoogste stand gedraaid - naar 'zijn lieve, leuke en heilzame muziekje' luistert...


Vijftig-blogjes:
01: Afgewezen anarchisme - 2: Kees Fens & onschuld - 03: Campert & de ouwe lul - -04: Iets vervelends - 05: Campert & Arends - 06: Campert & Eenvoud - 07: De onverstaanbaarheid - 08: Lucebert & Andreus - 09: Vinkenoog & marxisme - 10: Campert bakt kip - 11: Schrijvende regenten - 12: Gruwelijk bericht - 13: Hanlo & het kwaad