Eenling worden in een
Schijn-Democratie


De teloorgang van de klassieke cultuur
VKblog van donderdag 12 februari 2009 door Wim Duzijn



"Every man needs aesthetic phantoms in order to exist. I have hunted mine out, pursued them and tracked them down. I have grappled with anguish and I have been through sheer hell. I have known fear and the terrors of solitude. I have known those fair-weather friends we call tranquilizers and drugs. I have known depression and the confinement of hospital. But one day, I was able to come through all of that, dazzled yet sober."

"It was Marcel Proust who taught me that 'the magnificent and pitiful family of the hypersensitive are the salt of the earth.' I, without knowing it, was part of that family." Yves Saint-Laurent


Dat mensen individuele wezens zijn, die zichzelf op hun geheel eigen wijze willen en kunnen uiten, is een gedachte die in de wereld van de neoliberalen en de neosocialisten domweg niet meer aanwezig is.
Daarom is het niveau van discussiëren in ons neo-liberale-tijdperk (waarin politici en wetenschappers als vals-moralistische gelijkschakelingsdenkers op de hogepriestertroon plaats genomen hebben) ook zo bedroevend laag. Want het kenmerk van ontindividualiseerde mensen is dat ze nooit bereid zijn een eigen standpunt in een ander bloot te leggen, omdat ze zelf volmaakt ik-loos zijn.

Dat ontdekken is een merkwaardig gebeuren. Inzien dat mensen die het woordje 'ik' gebruiken niet verwijzen naar een eigen persoonlijkheid, maar naar een reeks van clichébeelden die tesamen een gecollectiviseerd schijn-ik in het leven moeten roepen (vals moralisme dat is voorzien van een wetenschappelijk ogend laagje vernis).
Dat is ook de reden waarom elke schijn-discussie je als eenling achterlaat met een weemakend gevoel van intellectuele en emotionele misselijkheid, omdat geen enkele gedachte die werd uitgesproken gevuld werd met de sprankelende glans van de individuele persoonlijkheid die zichzelf in het woord heeft uitgedrukt.
En juist omdat ik de glans van de eigen persoonlijkheid zoek heb ik tegenover de glansloosheid van de geslaagde neoliberale schijnpersoonlijkheden, de luitjes die op het graf van hun nijvere, maden kwekende opoe nog een een leuk dansje willen maken, de glanzende melancholie van de geslaagde modeontwerper geplaatst (Saint-Laurent), om te laten zien dat een werkelijke discussie over waarden en normen binnen de samenleving nooit los mag worden gezien van de persoonlijkheid van diegenen die de discussie naar zich toe willen trekken.
Je zou dat standpunt 'klassiek' kunnen noemen, Socratisch of evangelisch, want hoewel christenen de figuur Jezus gesacraliseerd hebben is hij in feite de volledige ontkenning van alles wat het klassieke persoonlijkheidsdenken afwijst.

Het evangelie is een klassieke wordingsboodschap, een boodschap die zich richt tot mensen die zich geestelijk willen ontwikkelen, die de stilstand derhalve haten en die zich niet uit willen leveren aan welke conservatieve, betuttelende instantie dan ook.

Wanneer Jezus een Jan-Peter Balkenende zou zijn geweest (je weet wel, eentje van het VOC en de zilvervloot en zo), dan zou geen enkele joodse priester er over hebben gepeinsd hem uit te leveren aan de Romeinse machthebbers.
Maar Jezus' naam was niet Jan-Peter, zijn naam was Jezus, en dat is niet zo maar een leuke spitsvondige mededeling maar een serieuze verwijzing naar mijn stelling dat werkelijk discussiëren veronderstelt dat een mens een eigen naam bezit.
Christenen zijn naamloze wezens, omdat ze 'Jezus' zijn eigen naam hebben afgenomen.
Ze aanbidden in Jezus niet de geestelijke rebel, maar hun eigen kleinburgerlijke verlangens, die veelal volkomen haaks staan op de filosofie van het evangelie, die bepaald niet vaag is, maar alleen maar vaag wordt gemaakt door blinde aanhangers en even blinde bestrijders, on-personen die niet bestaan en daarom het bestaan van een ander ook ontkennen.
Wie een foto van de ouder wordende Jan-Peter Balkende bekijkt ziet niets, of beter gezegd, die ziet een masker. Maar wie een blik werpt op het portret van de modekoning Yves Saint-Laurent, die ziet een mens, een kinderlijk wezen dat binnen de vervormde entourage van een mislukt mannelijkheidsontwikkelingsproces, gevoelig zit te wezen op een melancholiek stemmende wijze, die daarom zo aangrijpend is, omdat het tragische gevoel dat wordt opgeroepen je in contact brengt met het oeroude klassieke verlangen dat als een soort oerbeeld (de psycholoog Gustav Jung spreekt over archetypisch beeld) in de menselijke psyche verankerd ligt.

Wat de modekoning ons vertelt is dat we als tragische mensen een tragisch verleden hebben. Wat Jan-Peter en de VOC-bestuurderen ons vertellen is dat we met onze klassieke pessimistische waarden naar de hel kunnen lopen, omdat klassieke cultuur, die gebouwd is op persoonlijkheidsontwikkeling, volmaakte onzin is.
Rechts en links verenigen zich in de afwijzing van het (Saturnale) classicisme, en dankzij de extreme verlegenheid van een gevoelig mens gaan we inzien dat de maskerade van Balkenende, Rouvoet en Bos niks anders is dan de mededeling dat in een oppervlakkige cultuur de oppervlakkige mens (de mens die zijn verleden 'geld' noemt) koning is.
Dat is natuurlijk niet niks, zo'n stelling, en daarom poneer ik hem ook, want wat koop ik als klassiek mens voor stellingen die niks zijn?

In een discussie kun je niet volstaan met lege woorden en beelden, die worden uitgebraakt door nietszeggende mensen.
Yves Saint-Laurent is geen lege huls, De man is verlegen en vanwege zijn verlegenheid heeft hij nooit zichzelf kunnen ontkennen, omdat de ontkennende ander domweg niks met hem te maken wilde hebben.
Dat zou je een soort wet van de remmende voorsprong kunnen noemen. Sommige mensen worden voortdurend door het leven afgeremd, maar juist vanwege die afremming (waaronder ze soms op een verschrikkelijke manier gebukt gaan), zijn ze in staat op het juiste tijdmoment in contact te komen met diegenen die hun ontkende ik herkennen en de glans ervan gebruiken om de naamlozen te bestrijden. En dat is wat ik op deze pagina dus wil doen!

Ik plaats de verlegen modeontwerper boven blufferige (identiteitsloze) wetenschappers en politici en trek vol klassieke overgave een 'haute couture broek' aan.
Yves Saint-Laurent hield van fraai gestileerde broeken, probeerde (als echte classicus) ook vrouwen wat steviger en weerbaarder te maken via het ontwerpen van een broek die niet de vrouwelijkheid in de vrouw ontkende, maar op een waarlijk feministische wijze de vrouwelijkheid in de vrouw sterker maakte, weerbaarder en vitaler, en dat is nu juist precies wat we in een neoliberaal tijdperk waarin het classicisme van de individualistische mens verloren dreigt te gaan nodig hebben.


"Yves Saint Laurent combined elements of classicism and transgression in his designs for women, reviewing Yves Saint Laurent's career from his early days at Dior through the 1960s and 1970s. This period was a pivotal time in the history of contemporary fashion for women and Saint Laurent led the way.
Yves Saint Laurent believed in comfort, ease and elegance for women and was innovative in his designs - often achieving a heightened degree of femininity through the seemingly paradoxical use of masculine attire like "le smoking" and the pant suit." Laurent Cotta


De klassieke horoscoop van Yves Saint-Laurent


geboortehoroscoop: 1 augustus 1936, 19u 45m

De voorkeur - of zelfs liefde in sommige gevallen - voor traditie en klassieke waarden hoort bij uitstek bij de vader- en moedertekens Kreeft en Steenbok. En het zijn die twee tekens die op directe (Saturnus in ascendanthuis) en indirecte wijze (vriendenhuis 11 gedomineerd door de tekens Kreeft en Steenbok) het geestesleven van Yves Saint-Laurent bepalen.
Wie foto's van de jeugdige modeontwerper bekijkt ontdekt dat de klassieke trekken van die twee tekens dominant aanwezig zijn. Wat merkwaardig is, of eigenlijk ook helemaal niet opmerkelijk, is dat de ouder wordende man steeds meer in de ban raakt van de negatieve invloeden die bij het gevoelig makende dierenriemteken Vis horen. Overgevoeligheid, verlegenheid en schuwheid, overschaduwen het beeld van de klassieke, waardige Steenbok-Kreeft-persoonlijkheid, die er altijd naar streeft vrouwen wat sterker en mannen wat vrouwelijker te maken..
Het teken Vis kan zich in een door macho's beheerste zakenwereld maar zelden op een volwassen wijze uiten. Zelfs het feit dat Yves in een modewereld leefde waarin vrouwelijkheid een bron van kracht mag zijn kon niet voorkomen dat hij een uiitermate zwakke indruk maakte op harde, zakelijke anderen.

Over het teken Vis dat hier het ascendanthuis beheerst zegt het programma NEW AGE ASTROLOGIE:
Doet het gevoelsleven sterk op de voorgrond komen. Maakt erg gevoelig, hetgeen er toe kan leiden dat indrukken van anderen gemakkelijk worden opgevangen. Stemmingen van anderen, positieve, maar ook negatieve, ongelukkige, worden daardoor soms overgenomen, zonder dat men het weet. Fantaseren en dromen is een geliefde bezigheid. Soms vindt men de droomwereld belangrijker dan de werkelijke wereld. Liefde voor waterrijke streken, watersporten en zeevaart is altijd aanwezig.

Positieve aspecten maken mediamiek. Zin voor kunst en mystiek. Dankzij de grote gevoeligheid begrijpt men andere mensen erg goed...
Negatieve aspecten geven gebrek aan werkelijkheidszin en kunnen chaotisch maken. Vaak een groot gebrek aan wilskracht. Men raakt gemakkelijk verslaafd, afhankelijk of onderworpen aan anderen. Brengt in aanraking met bedrog en complotten. Te sterke fantasie. Overgevoelig voor chemische geneesmiddelen.


VKblog Info

Populaire berichten van deze blogger
Lang leve Wim - Swami Ramses Shaffy - Goede Mensen Masturberen Niet - Hans Andreus en de Dood - Het geheim van de kleine prins

Berichten met meeste reacties
Willem Oltmans en Integriteit (32) - De Moeder en het mateloze Beest (31) - Ahriman en het dagblad Trouw (28) - Menswording en Idolenaanbidding (25) - Vrijheid en Gebondenheid (24)