Eenling worden in een
Schijn-Democratie




Moderniteit & de verdierlijkte kerk
VK-blog van maandag 18 augustus 2008 door Wim Duzijn


"Freud stelde, dat de meeste mensen niet met twee benen in de werkelijke wereld stonden, zoals deze was. Men leeft volgens hem aan de hand van een collage van stukjes en beetjes informatie, die in het brein te hooi en te gras aan elkaar worden gelapt. Met als resultaat, dat denkbeelden van mensen doorgaans weinig overeenkomen met realiteiten van de wereld, zoals deze zijn." Willem Oltmans 13-9-2003


Modern wetenschappelijk denken is de vijand (beter gezegd: zou de vijand moeten zijn) van al die vormen van religie die gebouwd zijn op een vals-autoritaire gezagsstructuur.
Dat betekent - heel autoritair gesteld - dat het moderne denken de plicht heeft de lijn van onze cultuurgeschiedenis, die in feite kapot gemaakt is door de collectivistische (lees: vals-autoritaire) religies, te herstellen.

[Ter verduidelijking: het begrip 'vals autoritair' verwijst hier naar het vervangen van het dienende (mensvriendelijke) gezag door de dwingende (mensvijandige) macht.
Astrologen geven een duidelijke beschrijving van deze situatie wanneer ze het Vader-Moeder-denken dat hoort bij de planeten Saturnus en de Maan, tegenover het dwingende denken van Zon, Mars en Pluto plaatsen.]

Religie zoals wij die in het westen kennen - een samenvoeging van keizerlijk-imperialistisch machtsdenken en joods-Perzisch hogepriesterlijk gehoorzaamheidsdenken- is (mogelijk was, want de tijden kunnen veranderen) de autoritaire, collectivistische vernietiging van de vrije, individuele geest, die - juist omdat hij niet gehoorzaam is - altijd in de hoek van de slechte, immorele mensen wordt geplaatst.
Dat is de reden waarom de filosoof Friedrich Nietzsche op zo een felle wijze het joods-christelijke denken aanviel.
Als eenling wilde hij zich los maken uit de greep van negatieve groepsdenkers, die altijd hun vuil en hun drek in het tuintje van de naar bevrijding verlangende eenling willen deponeren.
De vrije denker zegt nooit 'wij denken', maar altijd 'ik denk'.
"Ik ben ik ben", zegt een anti-collectivistische God tegen de Egyptische prins Mozes, waarmee hij het doodvonnis uitspreekt over al die wereldvreemde collectivistische geesten die eeuwenlang hebben geprobeerd de vrije, individuele (lees: ketterse) geest te vernietigen.

Denken - het kan niet vaak genoeg gezegd worden - kan alleen maar 'vrij denken' zijn.
Zodra je het blind-gehoorzamende collectief boven de vrije geest (de rebellerende, eenzelvige profetische mens) gaat plaatsen ben je bezig met primitief dierlijk denken en vernietig je een cultuur, waarin eerbied bestaat voor het vrije denken.
De figuur Jezus in het door de Roomse kerk verkrachte evangelie zou je kunnen zien als de vertegenwoordiger van dat vrije denken. "Met de dood van Jezus", zegt Nietzsche, "is in feite het ware, vrijheidlievende christendom gestorven..."

De irrationele, collectivistische reacties op de 11 september aanslag in Amerika (versterking van op repressie gerichte nationalistische gevoelens) moeten vanuit christelijk oogpunt gezien (en Amerika noemt zichzelf 'een christelijke natie') daarom beschouwd worden als een ernstige bedreiging voor wat we cultuur of beschaving plegen te noemen.
Collectivisme of geestelijke gelijkschakeling is namelijk altijd vernietiging van modern, liberaal denken. Zodra politieke leiders de massa (met het daarbij behorende vals-autoritaire leiderschap) boven de enkeling gaan plaatsen scharen ze zich aan de zijde van de Middeleeuwse ketterjagers en scheppen ze een hel voor de eenling die zichzelf geestelijk wil ontwikkelen.
Wie het werk van serieuze schrijvers bestudeert zal ontdekken dat alle grote schrijvers eenlingen zijn die zich op een duidelijke wijze willen onderscheiden van de massa (beter gezegd: een blind makende massacultuur), die ze zien als een log monster dat alles wat anders is kapot trapt.
Vanuit dat licht gezien kan het verzet van Willem Oltmans tegen het in zijn ogen ‘leugenachtige Westerse establishment', dat volgens hem op een arrogante wijze neer blikt op alles wat niet-westers is, gezien worden als een poging de leugencultuur die ons afsnijdt van een waarheidlievend verleden te helen.

Religie en politiek die gebonden zijn aan een anti-intellectuele massacultuur leiden tot primitieve vormen van egoïsme die de mens elk respect doen verliezen voor de intelligente eenling die naar wijsheid, inzicht of waarheid streeft.
Toen in Irak een van de leidende ayatollahs door rebellen met behulp van een wagen vol explosieven het grote niets werd ingeblazen riepen woedende sjiieten: "Blijf van onze wijze mannen af."
Of die mannen inderdaad 'wijs' zijn is de vraag, maar waar het om gaat is dat er waarde wordt gehecht aan het anti-autoritaire begrip 'wijsheid'
Wie in een onwijze Westerse kapitalistenwereld moet leven luistert daar vol ongeloof naar. Hij verbaast zich dat er landen bestaan waar mensen eerbied hebben voor wijze mannen, een begrip dat ons terugvoert naar een pre-religieus verleden, waarin de wijze mens als gezaghebbende eenling de tegenpool was van de autoritaire priester, die daarom vals-autoritair moet worden genoemd, omdat hij in al zijn betogen de woordjes 'gehoorzaamheid' en 'straf' centraal staan.
Een ayatollah, gezien als wijze man (dus niet de enge, zwartgallige man die conservatieven van hem willen maken), is een antipriester, die adviezen geeft die er op gericht zijn mensen een gevoel van zekerheid te geven in een onveilige, chaotische wereld.
Kom er eens om in het vals-moralistische westen. Daar mag je alleen maar wijs zijn wanneer je aan de leiband loopt van banvloeken uitdelende priesters - priesters van de Islamkerk, de Roomse kerk, de protestantse kerk, de joodse kerk, de Amerikaanse kerk, de NATO-kerk, de liberale kerk, de socialistische kerk en ga zo maar door...

Alles hier is kerk (dus heilig..) en daarmee afgesneden van het waarheids- of wijsheidsverlangen van het naar geestelijke vrijheid verlangende individu dat alleen maar kan gedijen in een sfeer van onkerkelijkheid, een sfeer die ooit, in een verleden, van wetenschappelijke instituten wijsheidcentra maakten, waar individuen als Sigmund Freud zich konden ontwikkelen tot waarheidlievende (antikerkelijke) geesten.
Geestelijke ontwikkeling is echter allang niet meer het doel van de wetenschap.
Alles is massa geworden en die massa erkent alleen de autoriteit van het irrationele (dierlijke) collectivisten-ik, een ik, dat geestelijk onontwikkeld is en daarom volstrekt egoïstisch, gericht op de directe bevrediging van dierlijke lusten die niets te maken hebben met de doelstelling die wijsheidzoekers ooit na streefden: de volwassen mens weer in contact brengen met zijn kinderlijke of niet-dierlijke vrije, liefhebbende en nieuwsgierige ik.

Het noodlot wil dat in onze wereld ‘volwassen worden' niets anders mag zijn dan ‘dier worden'. Dat is een stelling die ten grondslag ligt aan het evangelie dat door massadenkers wordt aanbeden (denk aan de erfzonde..), een stelling die ze niet begrijpen, zodat ze alles wat kinderlijk is of wil zijn gaan haten en verafschuwen.
Het kind is in feite een geslachtsloos (en ook androgyn) wezen. Het onderhoudt geen seksuele kontakten met anderen en kan desondanks met iedereen bevriend zijn.
Binnen een verdierlijkte massacultuur bestaan geen kinderlijke vriendschappen. Seksualiteit is ont-erotiseerd en gericht op dierlijke, egoïstische lustbevrediging. Je neukt of wordt geneukt en als je niet meer neuken kunt ben je een soort invalide, die eenzaam rond moet dolen in een wereld vol dieren die alleen maar daarom vitaal en gezond zijn, omdat ze dier zijn.
Dierlijke geesten regeren onze wereld. Wie naar het conflict in het Midden-Oosten kijkt die ontdekt dat joden en Palestijnen (gesteund door het Westen) elkaar niet wijzer (intelligenter en vrijheidlievender) maken, maar dat ze elkaar op een uiterst primitieve wijze aan het verdierlijken zijn, zodat we moeten constateren dat onze zogenaamd liberale politieke leiders de verdierlijking aanbidden.
We aanbidden het dier en we zijn niet in staat het proces van verdierlijking dat in het Midden-Oosten - vooral als gevolg van het heilig verklaren van de staat Israël - in gang is gezet te stoppen.

Die verdierlijking (een direct gevolg van het egoïstische, op ontpersoonlijking gerichte groepsdenken) leidt ertoe dat emoties en driften (onderbuikgevoelens) het politieke beleid gaan bepalen.
Niemand neemt meer de moeite na te denken. De denkers die er zijn worden domweg niet serieus genomen en als lastige insecten terzijde geschoven, omdat het ene dier nu eenmaal niet onder wil doen voor het andere dier.
De oplossing ligt voor de hand: het verwijderen van de verdierlijkte mens. Maar wat te doen wanneer die verdierlijkte mens zichzelf 'een uitverkorene van God' noemt, een vertegenwoordiger van 'de vrijheid', een inhoudsloos begrip dat niets te maken heeft met het kleine, machteloze ikje dat wijs wil zijn.
Mogen we een 'goddelijk dier' terzijde schuiven en hem duidelijk maken dat zijn zogenaamde goddelijkheid doodgewone onzin en flauwekul is?

Binnen een intelligente, vrijheidlievende wereld is zoiets heel gewoon. Binnen een intelligente wereld nemen we een geleerde man (zoals Sigmund Freud) serieus, maar omdat de massa niet geleid wenst te worden door geleerde of wijze mannen, daarom staart het vergoddelijkte dier ons vanaf zijn grote, kolossale machthebberstroon met woedende, fanatieke - edoch zeer heilige - blikken aan...


Reacties

Luna 19-08-2008 08:02
Je beschrijft het weer mooi Wim, maar één ding begrijp ik niet, waarom zeg je dat dat proces van verdierlijking door de staat Israël in gang is gezet? Dat proces is toch al gaande zolang er mensen op aarde zijn? Is dat niet gewoon een gevolg van machtsmisbruik (en dus manipulatie) in het algemeen? Groet, Luna

Wim Duzijn 19-08-2008 11:34
Het gaat mij niet om Lutjebroek of welke andere idiote plaats dan ook. Waar het om gaat is dat mensen idiote oorden als Lutjebroek heilig gaan verklaren en dan van andere mensen eisen dat ze Lutjebroekers bijzondere rechten geven.
Ik heb niks met de staat Israël. Joden zijn voor mij doodgewone mensen, maar het probleem is dat ik in joden helemaal geen doodgewone mensen mag zien.
Wat ik in feite zeg is dat we Lutjebroek zijn goddelijke status af moeten nemen. Het Lutjebroekdenken hoort bij 'de kerk'. De ontkenning van het Lutjebroekdenken is het PERSONALISME. Dat verdedig ik.
Personalisme kent geen pausen en keizers. In het christelijke evangelie wordt het autoritaire pausdom trouwens uitdrukkelijk afgewezen: "Niemand mag zich goed of heilig of vader noemen."
Nou je ziet wat kerken doen. De kerk ontkent de mens en zet de heilige op de troon. Nietzsche wist precies wat dat betekent: "Er is nooit iets valsers en leugenachtigers onder de zon geweest dan heiligen..." "Afgoden vernietigen zie ik als mijn meest belangrijke taak..."

maria 19-08-2008 12:07
Het dier in ons, kan, net zo goed en zo weinig als het kind in ons, een bevrijding zijn. Lees eens goed na bij Nietzsche.

Wim Duzijn 19-08-2008 15:02
Beetje kinderachtige reactie MARIA. Waar het bij Nietzsche om gaat is de bevrijding van 'het beest' uit de sadistische wereld van de kleinburgerlijke algemeenheid, een wereld waarin een door en door valse moraal alles wat vitaal en levenslustig is reduceert tot destructief nihilisme.
Dat is wat het collectivisme altijd nastreeft: via de ontkinderlijking van de mens vitale krachten in dienst stellen van op vals moralisme gebaseerde vernietigingswoede.
Dat is wat hij veroordeelt in de protestantse rebellie. Die omschrijft hij als 'een boerenopstand', niet gericht op bevrijding van de vitale (positief-dierlijke) mens, maar gericht op onderdrukking van alles wat vitaal en levenslustig is.
Als een ouderwetse goeroe stelt Nietzsche dan ook dat de oude mens moet sterven, opdat de nieuwe, niet aan valse morele waarden gebonden vrije mens geboren kan worden - een spiritueel gegeven dat ook in het evangelie centraal staat.
Die nieuwe mens (een gevaarlijk woord, dat geef ik toe) overwint de onmenselijkheid van de moraal en schept een nieuwe vorm van doodgewone menselijkheid die alle mensen in staat stelt vitaal te zijn.

Die levensleer van Nietzsche kun je alleen goed begrijpen wanneer je in wilt zien dat Nietzsche zichzelf zag als een gevangene van de moraal. Die moraal maakt mensen die nooit in hun leven serieus over iets of iemand hebben nagedacht goed en probeert diegenen die het slachtoffer worden van hun onwetendheid slecht te maken wanneer zij zich verzetten. Want op dat moment hullen ze zich in schaapskleren en prediken ze 'het medelijden', een gedragsvorm die Nietzsche afwijst omdat met dat medelijden sadistisch gedrag in feite wordt goed gepraat: "Ze weten niet beter, laat ze maar de boel kapotslaan, want ze bedoelen het goed..."

Jasper 20-08-2008 02:18
"Seksualiteit is ont-erotiseerd en gericht op dierlijke, egoïstische lustbevrediging. Je neukt of wordt geneukt en als je niet meer neuken kunt ben je een soort invalide, die eenzaam rond moet dolen in een wereld vol dieren die alleen maar daarom vitaal en gezond zijn, omdat ze dier zijn."
Ik vermoed dat de oude Nietzsche het daarmee niet eens zou zijn.

Wim Duzijn 20-08-2008 11:56
Nietzsche was het tegendeel van de geestloze nihilist. Bovendien is zijn werk chaotisch, ongeordend - een logisch uitvloeisel van zijn ziekte - en daarom is het onzinnig om stellingen als 'de oude Nietzsche zou het daar niet mee eens zijn' te lanceren. Omdat er simpelweg niet zoiets bestaat als een oude, gerijpte filosoof die een ordelijk overzicht van zijn werk heeft gemaakt.
Het filosofisch-spirituele hoofdwerk ALSO SPRACH ZARATHUSTRA is in elk geval de totale ontkenning van de chaotische, gewetenloze gebruikscultuur die zich kunstenaar noemende baantjesjagers en geldaanbidders - vaak uit naam van 'de vrijheid' - verdedigen.
Waar het om gaat is - zoals ik hierboven steeds stel - dat voorkomen moet worden dat alles wat waardevol is in het leven (dus ook erotiek of Eros) betekenisloos wordt gemaakt door mensen die in een ander geen vrije geest meer kunnen en willen zien...
Nietzsche verdedigde het vitalisme, plaatste Dionysus (de god van de levensvreugde) tegenover al die denkwijzen (ook eenzijdig Socratisme of Platonisme) die de mens vervreemden van zichzelf. Want hoe kun je een vitaal liefhebbend mens zijn, wanneer er niets in jezelf is dat van een ander houden kan...?
Dat is wat Nietzsche sterk veroordeelde in een priestercultuur: de vernietiging van het vermogen tot liefhebben (de dood van Eros) in de mens.

Voor mensen die al het intellectuele gedoe moe zijn en willen weten waar al dat gepraat nu eigenlijk over gaat verwijs ik naar de bundel erotische verhaaltjes die ik in de jaren 90 geschreven heb, verhaaltjes waarin hard en zacht, kinderlijk en volwassen, homo en hetero worden samengesmolten tot een groot immoreel geheel...

De Gouden Fallus,
recensie van IDEM DITO:

"De meeste sprookjes zijn normbevestigend (en ze hadden veel kinderen en leefden lang en gelukkig), saai en opvoedkundig verantwoord (de slechten verliezen altijd) en niet altijd even realistisch. Aan dit laatste kan je weinig doen, een sprookje is nu eenmaal een vastgeroeste genre (zoals een aktiefilm, een thriller of een opera) met standaard-ingrediënten, maar de schrijver heeft de andere beperkingen handig omzeild. Het verschil tussen goed en kwaad vervaagt, kinderen kweken hoeft niet meer. De prinses leefde lang, ongelukkig en kinderloos, want de prins doet het met zijn lijfwacht. En er wordt niet nagelaten de wel bijzondere anatomie van de mooie, gebruinde, gespierde, [...] tot in de meest intieme details te onthullen. Onthullingen zijn het eigenlijk ook niet, die strakke middeleeuwse broeken hadden toch bepaalde voordelen dat onze unisex kleding niet meer heeft: je kon moeiteloos de beschikbare waren keuren. Met kleine teugen te genieten, iedere dag één verhaal voor het slapengaan (alhoewel er van slapen in de komende uur/uren geen sprake meer zal zijn)."