Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Henriette Roland-Holst & de Harde Krachten
aanvullend info-blog van maandag 12 mei 2021 door Wim Duzijn




In de Volkskrant van 12 mei vraagt columnist Max Pam zich af of het wel zinvol is het begrip 'ZACHTE KRACHTEN', te gebruiken in een wereld waarin hardheid domineert..
Met dat begrip 'wereld' bedoelt hij niet zijn eigen 'goede' wereld, de wereld van het establishment, waar hij al jaren als nestor en oude wijze man deel van uitmaakt, maar de wereld van 'de slechte anderen', luitjes waarvan de identiteit afhankelijk is van de waan van de dag.

Ik loop net als Max - maar dan als een door hem belachelijk gemaakte marginale zweversfiguur - al een tijd mee in deze 'goede wereld', een wereld die voor de New Age denker die ik ben nooit echt lief en vriendelijk is geweest, en ik heb heel wat tot duivel uitgeroepen mensen ontmoet, mensen die net als ik buitenstaander waren en die helemaal niet zo slecht bleken te zijn, maar die domweg slecht werden gemaakt, via een proces dat de eerlijke mens 'demonisering' noemt, maar dat de oneerlijke mens 'morele verontwaardiging' noemt.
Een van de meest sprekende voorbeelden is de demonisering van de Katholieke Volkspartij (KVP) in de jaren 70, een keurig nette partij waarin Dries van Agt een hoofdrol speelde. Nieuw Links weigerde elke samenwerking met die duivelse club. Het was de tijd waarin PvdA-politicus Ed van Thijn de polarisering predikte...

"Van Thijn was (zo wordt gesteld in een Trouw artikel van 9-9-2000) destijds de man van de beruchte meerderheidsstrategie, De Telegraaf noemde hem een regelrecht gevaar voor Nederland."
Die polarisatie was volgens Van Thijn toen "een absolute noodzaak, ze heeft ook een positieve invloed gehad. Maar het was te radicaal en te humorloos en het is te lang doorgezet. Er is een eind aan gekomen ergens in 1981, op de dag dat de PvdA-fractie Van Agt accepteerde. Ik was daar mordicus tegen.."

Als vijand van het marxisme, dat op een welhaast kritiekloze wijze door Nieuw Links werd gesteund (een van de redenen waarom de sociaal-democraat Willem Drees senior uit de partij stapte) was ik geen voorstander van die blinde verketteringswoede.
Polarisatie was simpelweg een net woord voor 'jezelf absoluut goed verklaren ten koste van een ander'. En omdat ik zelf het slachtoffer werd van dat simplistische dualisme (een woord dat ik in het rijk der goeden niet mag gebruiken) is het begrijpelijk dat ik in die tijd ontdekte dat zich 'moreel' noemende mensen eigenlijk helemaal geen geweten hebben, omdat ze domweg de wetten van de heersende mode gehoorzamen .
Ed van Thijn gooide na een aantal jaren het onbruikbaar geworden linkse aureooltje dat hij zichzelf op het hoofd had geplaatst weg, om het te vervangen door ander polariserend aureool: dat van 'de liberaal-orthodoxe jood'.
Hij werd lid van een gemeenschap die niet het werk van Karl Marx, maar de Talmoed en de Thora centraal stelt, en iedereen die een beetje eerlijk is weet dat die twee joodse geschriften een behoorlijk polariserend karakter hebben, anders gezegd: de wereld van de jood wordt binnen die religieuze wereld heel duidelijk afgebakend van de wereld van de niet-jood.
In Israël, waar het orthodoxe jodendom gewoon onvervalst orthodox, dat wil zeggen antiliberaal, is (daar schaamt niemand zich voor) zeggen de rabbijnen dat het humanisme, waarvan het kenmerk is dat het de antiliberale polarisatiegedachte afwijst, een gevaar is voor 'het jodendom', en daar mag in de scholen dan ook geen aandacht aan worden besteed.
Wat dat betreft zijn zij eerlijker dan al die orthodoxe mensen hier, die zich ‘liberaal’ noemen, maar tegelijkertijd eisen dat je hun antiliberale collega's in 'het heilige land' goed noemt.

Max Pam ziet dat allemaal niet zo goed, want net als al die andere moralisten - die ik in mijn Volkskrantblogjes steevast nepmoralisten of valse moralisten noemde - bekijkt hij de wereld door een gekleurde bril, een bril waarvan de glazen in feite bont gekleurde mozaïek-venstertjes zijn.
De aanleiding voor hem om het onderwerp ‘zachte kracht’ met zo een vreemde bril op het hoofd te bekijken was de kritiek die vanuit diverse kringen geuit werd op VVD-leider Mark Rutte.
Die kritiek droeg in eerste instantie een zakelijk karakter, maar werd later overgenomen door fanatieke nepmoralisten die van Mark een soort karikatuur maakten, een vorm van karaktermoord die hij eigenlijk best wel verdiende, omdat Mark op zijn beurt in de verkiezingstijd een karikatuur had gemaakt van Forum voor Democratie leider Thierry Baudet, een daad die Max Pam, zonder ook maar het geringste greintje gewetenswroeging als zijnde 'heel normaal' accepteerde.
Waar het lot van Thierry Baudet Max Pam volstrekt koud laat, daar verdedigt hij in zijn 12-mei-column de stelling dat Mark Rutte de harde kritiek die op hem geuit wordt eigenlijk niet verdient..
“Er zijn veel slechtere mensen”, hoor ik hem zeggen, en ja hoor..., wat ik al vreesde gebeurt onmiddellijk. Als was hij een echte Hollandse magister en goochelaar tovert hij een duivels konijn tevoorschijn uit zijn zwarte moralistische toverhoed, en na wat kneden hier en wat kneden daar, weg met de flaporen en de roze snuit, wordt de Russische president Vladimir Putin als grote boeman aan de linkse lezer voorgesteld.
De bruinhemden, die Thierry Baudet cadeau kreeg van Mark Rutte ontbreken, maar als het een beetje meezit komen die in een volgende column, als een soort toegift, aan de beurt, ondanks het feit dat de Russen in de Sovjettijd ‘keurige’ rode luitjes waren, die net als de leden van de Partij van de Arbeid uit volle borst het socialistische strijdlied ‘De Internationale’ meezongen tijdens vergaderingen en massabijeenkomsten.

“Het valt hier allemaal best wel mee”, merkt Nestor Max op, en als de oude wijze man die hij binnen de wereld van het linkse establishment mag zijn, lepelt hij de progressieve Volkskrantlezer de volgende morele conclusie in de gehoorzaam geopende mond:
"Heeft onze minister-president dan misschien toch niet een beetje gelijk dat Nederland ‘een ontzettend gaaf land’ is, waar de laatste tien jaar onder zijn regime wel van alles fout is gegaan, maar waar toch ook geen al te dodelijke ongelukken zijn gebeurd?"
Best wel een beetje vals natuurlijk, gezien vanuit objectief-moreel standpunt, want als Minister-President van Nederland was Mark op een zeer directe wijze betrokken bij al die vreemde dodelijke ongelukken in het Midden-Oosten waar de meest krankzinnige en meest gevaarlijke religieuze idioten 'goed' werden genoemd.
Vrouwenhaat, homohaat, intellectuelenhaat, humanistenhaat, vreemdelingenhaat..., het werd allemaal getolereerd, omdat er maar twee echte vijanden waren: de seculiere socialist Bashar al-Assad en de liberaal-Groene mysticus Muammar Gaddafi, die op de meest wrede wijze gelyncht werd door moslimfundamentalisten, die directe banden onderhielden met de terreurgroep Al-Qaeda.
Mark Rutte haalde in die tijd (op de nonchalante wijze die hem nu kwalijk wordt genomen) de schouders op: "waarom je druk maken over een dolgedraaide dictator?" Precies de mentaliteit die humanisten die 'de zachte krachten' verdedigen afwijzen.

Max Pam ziet dat allemaal niet, omdat hij, zoals gezegd, de gelukkige eigenaar is van die merkwaardige oud-Hollandse moralistenbril die via allerlei vreemde, onverklaarde kleureffecten een werkelijkheid toont die van de drager - hoe beperkt zijn geest ook moge zijn - een Vaderlandse wijze geest maakt.
In die hoedanigheid – “ik meneer, ik ben een wijze man” - gaat hij in zijn column op de relativeringstoer..
Zachte mensen, stelt hij, kunnen best hard zijn, en omdat het begrip zachte krachten gehanteerd werd door de socialistische schrijfster en activiste Henriette Roland-Holst, somt hij een aantal feiten op die aan moeten tonen dat Henriette het tegendeel was van een zacht ei, een constatering die natuurlijk niks afdoet aan de stelling die zij in een van haar gedichten poneert dat 'de zachte krachten moeten winnen'.

Een Harde Tante
Max Pam, Volkskrant 11 mei 2021

"Vorige week bracht de Volkskrant een gastcolumn van Julia Wouters... Zij pleitte voor meer ‘zachte krachten’ in de politiek, want die werken ‘helend en geruststellend’. Zij wil een politiek ‘die met ons meeleeft’, een politiek van ‘meer empathie en meer emoties’.
Dat hoor je vaker van mensen, die er zelf niet meer aan mee mogen doen. De zachte krachten zijn een oud stokpaardje van het socialisme. De uitdrukking komt uit een gedicht van Henriette Roland Holst:
‘De zachte krachten zullen zeker winnen, in ’t eind -- dit hoor ik als een innig fluistren, in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren, alle warmte zou verstarren van binnen’. Ondanks haar innig fluisteren was Henriette zelf een harde tante. Toen zij met een zwarte voile de opgebaarde Domela Nieuwenhuis de laatste eer kwam bewijzen – haar oude strijdmakker – deinsden de arbeiders, die met fakkels het lijk stonden te bewaken, terug voor haar spookachtige verschijning.
Elsbeth Etty vertelt in haar biografie dat tante Jet, zoals ze werd genoemd, testamentair een grote aandelenportefeuille naliet, zodat je in elk geval moet concluderen dat ook zij enige baat heeft gehad bij de harde krachten van het kapitalisme...".

Iemand die in stemmige kleding een begrafenis bezoekt een spook noemen is een beetje kinderachtig, het soort foute jongens grappenmakerij dat van Thierry Baudet een paria heeft gemaakt. Niet erg logisch dus.
Waar het om gaat is het woordje 'winnen'. Dat wijst er op dat Henriette er vanuit gaat dat in een wereld waarin de hardheid dominant aanwezig is we moeten proberen alles wat zacht is sterk en belangrijk te maken.
Simpel gesteld: Dat wat belangrijk is, maar wat door harde bikkels zwak wordt gemaakt, moet weer op de eerste plaats worden gezet. De zachte mens mag niet tot slaaf worden gemaakt van de harde mens, maar de harde mens moet het als zijn of haar taak zien de zachte mens sterk te maken.
In de jaren 70 vertegenwoordigde de sociaaldemocraat Willem Drees senior, als vader van de verzorgingsstaat, de wereld van de zachte krachten, een waarde-toekenning waar je vraagtekens bij kunt plaatse omdat het militaire bezettingsbeleid in Nederlands Indië, dat bepaald niet zacht genoemd kan worden, onder zijn verantwoordelijkheid viel.
Toch noemt niemand Willem Drees een harde rotzak, een maffiabaas, die de leider was van een wrede socialistenbende. Hard en zacht bestaan nu eenmaal altijd naast elkaar, dat wisten de denkers duizenden jaren geleden al en heel het Messiaanse denken dat door Perzen (en later door joden) werd opgebouwd draait eigenlijk steeds om de vraag hoe de hardheid aan banden kan worden gelegd.
Henriette Roland-Holst hardheid verwijten is daarom weinig meer dan het intrappen van een open deur, juist ook omdat Henriette deel uitmaakte van een socialistische wereld die een revolutionair karakter droeg. Niet voor niets staat de Nederlandse vertaling van het marxistische strijdlied De Internationale' op haar naam...

Het fragment uit een biografische infosite hieronder schetst wat dat betreft een helder beeld. Het laat zien dat Henriette, net als veel andere links georiënteerde intellectuelen (marxisten en anarchisten), in het begin van de 19e eeuw op een welhaast blinde wijze de Russische Revolutie steunde.
Die blindheid verklaren is niet gemakkelijk. De biografe die hieronder aan het woord is probeert een willekeurige psychologische theorie op 'het geval Henriette' toe te passen, maar net als elke andere psychologen-theorie is het een nietszeggende poging om iets wat je niet kunt verklaren via eenreeks zinloze 'wetenschappelijk ogende' woorden betekenis te geven.
Vandaar dat ik met behulp van mijn astrologieprogramma (NEW AGE ASTROLOGIE) de geboortehoroscoop van Henriette heb opgesteld. Die horoscoop laat heel duidelijk de tegenstelling zien tussen de gematigde, serieuze vrouw die Henriette was - Zon in Steenbok, Maan dominant geplaatst en ascendant in het teken Weegschaal (een verwijzing naar wat astrologen De Drie Koningen noemen) - en de strijdbare, naar verandering en revolutie verlangende vrouw die vertegenwoordigd wordt door de twee negatieve hoeken die de Zon vormt met de op verandering (soms positief, soms negatief) gerichte planeten URANUS (anarchisme) en PLUTO (collectivisme), planeten die bij uitstek de socialistische frase ‘Sterft gij oude vormen en gedachten’ symboliseren.


Geboren in Noordwijk-Binnen 24 december 1869, rond 4 uur 's morgens

Binnen politiek Nederland zou je Geert Wilders (vanuit astrologisch standpunt bekeken) kunnen zien als haar tweelingbroer: sterke, zacht makende Kreeft-invloeden (bij tijden nog linkser dan de SP) maar ook (via de negatieve aspecten van Zon met Pluto en Uranus) strijdbaar en geneigd iedereen die hem in de weg zit radicaal uit zijn wereld te verwijderen: "Weg met de maffiabende”, waar Mark Rutte volgens hem de leider van is.
Veel verschil met de wereld van wijze linkse man Max Pam is er eigenlijk niet. Max vindt Mark Rutte best een aardige vent, 'gaaf joh!', maar wijst onmiddellijk daarop naar Vladimir Putin en zijn maffiabende. Maar omdat hij die rare gekleurde moralistenbril draagt die alles vertekent en verdraait, daarom denkt hij dat hij anders dan Geert Wilders is.
Hetgeen best eens een grote vergissing zou kunnen zijn…

Biografische info
Henk Ras over Henriëtte Roland Holst – van der Schalk

"Henriëtte Roland Holst was een vrouw met een markant karakter. Door erfenissen steenrijk, maar heel haar leven strijdend voor de verbetering van de leefomstandigheden van de arbeider. Tegelijkertijd schiep zij aan de lopende band gedichten, biografieën, politieke geschriften en vertaalde zij de ‘Internationale’, het strijdlied van de socialisten, in het Nederlands.
Door de dichtbij wonende Albert Verwey en zijn vrouw Kitty van Vloten werd ze in contact gebracht met Herman Gorter, bekend reeds door zijn ‘Mei’, die haar Das Kapital’ van Karl Marx ter lezing aanbeval. Ook werd zij door Verwey voorgesteld aan Richard (Rik) Roland Holst, met wie Henriëtte een soort verstandshuwelijk sloot.
Aanvankelijk was Jet voorstander van – desnoods bloedige – revoluties om de arbeider te bevrijden van het juk der kapitalisten. Juichend besprak ze de Russische revolutie in 1917...
Midden in haar leven keerde ze zich echter van de stalinistische aanpak af en bekeerde zich tot een christelijk geïnspireerd humanisme dat onderdak had gevonden bij de Woodbrookers. Deze vereniging heeft veel bijgedragen aan de oecumene..." (gevonden op de website 'vrienden van oud-zuid')


De staat verdrukt; de wet is logen
de rijkaard leeft zelfzuchtig voort
Tot ‘t merg wordt d‘arme uitgezogen
en zijn recht is een ijdel woord
Wij zijn ‘t moe naar and‘rer wil te leven
Broeders! hoort hoe gelijkheid spreekt:
Geen recht waar plicht is opgeheven
geen plicht leert zij waar recht ontbreekt...


Henriette Roland-Holst volgens de psychologie van de Maya's
Tzolkin 13 = Ben of Hemelwandelaar en de Toon is 11

BEN of Rode Hemelwandelaar is zeer expressief, profetisch en ontvangt wijsheid. Zijn bewustzijn is mondiaal. Ben is populair, talentvol, competent en weet veel. Hij is de goddelijke boodschapper. Hij is een voorvechter van principes, een kruisvaarder. Hij houdt van uitdagingen en is een voorvechter van rechtvaardigheid. Ben schudt de mensheid wakker met vooruitstrevende ideeën. Hij heeft de moed grenzen te verleggen en daarmee naar buiten te treden.
Ben houdt er van om uitdagingen aan te gaan, maar wordt eigenlijk altijd uitgedaagd om zijn oordelende aard af te remmen en zijn rigide houding te matigen. Ben's ego verleid hem tot grootspraak en overheersen. Bij tegenstand maakt hij makkelijk ruzie Ben kan zijn strijdersgedrag verzachten door een diepe kennis van de menselijke natuur te verwerven en goede sociale vaardigheden te ontwikkelen.

HUN LAHUN: De Spectrale Toon – Toon van Loslaten en Bevrijding
Hun Lahun heeft betrekking op je bevrijden van dingen die je niet langer meer nodig hebt of dingen die voor jou niet meer van dienst zijn.
Het kan zijn dat jouw idealen of opvattingen veranderen, of dat ze niet meer voor jou bruikbaar zijn. Laat ze daarom los en sta veranderingen toe.
Verandering is waar het bij 11 allemaal om draait en die veranderingsliefde kan soms weerstanden oproepen bij mensen die vast willen houden aan het bestaande.
Het getal 11 vindt het leven een uitdaging en vaart wel bij deze uitdaging. Dit getal groeit door de omringende wereld in evenwicht en harmonie te brengen, het bewustzijn te verruimen en door alle zaken in een ruimer perspectief te plaatsen.