Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Een Heer In Het Verkeer
VK-blog van vrijdag 28 september 2007 door Wim Duzijn


Vraaggesprek dat ik ooit, als bewoner van een zeer kleine landarbeidersbehuizing in de provincie Groningen, met mijzelf voerde en dat in een wereld waarin de tijd is stil gezet, nog altijd aktueel is.
Het wordt hier geplaatst omdat sommige mensen mij verwijten dat ik ruzie aan het zoeken ben met VK-blogger FRED van der Wal, een uiterst fatsoenlijke, netjes getrouwde heteroseksele kunstartiest, die zich hier op het blog manifesteert als een recalcitrante puber, en die waarschijnlijk mede daarom door medebloggers op een zeer eufemistische wijze FREDDIE wordt genoemd.

Voor FREDDIE - en alle andere fred-achtige internetpubers die je voortdurend met rotzooi bekogelen - daarom dit mooie, leerzame gesprek met een echte, volwassen en gerijpte heer.


BEDUM 1974

Een uitgesproken zonnige dag vandaag..
De schaamteloze openheid van het zonovergoten land verbijstert me.
Vanuit de woonkamer van een schrijver die de kleinheid van de mens verafschuwt tuur ik naar een breed-uitwaaierende, wazige horizon, die steeds verder terug schijnt te wijken, alsof ze me duidelijk wil maken dat er in deze vlakke, open wereld geen grenzen meer bestaan.
De jonge schrijver, die zich uitdrukkelijk 'Heer' laat noemen, staat naast me.
Rond zijn mondhoeken speelt een mysterieus lachje, dat een enigszins arrogante indruk op me maakt. 'Zo lacht iemand die denkt dat hij meer weet dan de anderen', zeg ik tegen mezelf.
Mijn gesprekspartner kijkt me onderzoekend aan. Het is alsof hij weet wat ik voel en onwillekeurig, zonder dat ik in staat ben me er tegen te verzetten, wellen er intense gevoelens van schaamte in me op, schaamte, die niet te beredeneren valt, maar die desondanks een zeer ontwrichtende uitwerking op me heeft, zoals me dat in mijn jeugd wel eens overkwam, wanneer ik zojuist de koekjesbus had leeggeplunderd en met volle mond mijn moeder uit moest leggen waarom die bus leeg was, met een vuurrode blos op de wangen, dat spreekt vanzelf, omdat ik moest liegen, terwijl ik wist dat liegen in een dergelijke situatie volmaakt zinloos was.
Haastig loop ik daarom terug naar het kleine halletje, waar ik mijn tas met paperassen heb neergezet.
Wanneer ik na enig aarzelend oponthoud terugkeer in de woonkamer kijkt mijn gesprekspartner me vragend aan vanaf een zwart-fluwelen kussen dat vlak naast de fel brandende kachel op de vloer is neergelegd.
Een merkwaardig gezicht is dat, die kleine, tengere figuur die daar ineengedoken op de grond zit, de armen om de hoog opgetrokken benen gevouwen...
Even sta ik stil. Zit daar een gewoon mens? Of is het een roofdier, dat klaarstaat om zijn prooi te bespringen?
Ik overwin mijn onredelijke angstgevoelens en neem plaats in de met bruin ribcord overtrokken fauteuil die me wordt aangeboden.
Met enig onbehagen blik ik neer op het vreemde, mysterieus glimlachende gezicht voor me, dat me elk gevoel van volwassen zekerheid dreigt te ontnemen.

- Mijnheer Duzijn, zoals u zich ongetwijfeld nog zult herinneren hebben we de vorige keer gesproken over 'kunst'. U stelde dat u, ondanks uw liberaal-anarchistische levensinstelling, streeft naar orde en evenwicht, een zekere mate van 'classicisme' zelfs, een begrip overigens dat u op uw geheel eigen wijze interpreteert, en u hebt zich in tamelijk negatieve zin uitgelaten over vertegenwoordigers van de zogenoemde 'experimentele kunst'...

De Heer Duzijn staart me met een zekere spottende fonkeling in de ogen aan en hij zegt:
- Dat klopt! Met name de salon-socialisten die in de revolutionaire jaren 70 dik en vet en VVD-er geworden zijn, die haat ik, zoals ik zelden in mijn leven mensen heb gehaat.

Ik probeer, zo goed en zo kwaad als ik het kan, de opgewonden schrijver tot kalmte te manen en ik gebruik daarvoor de volgende formule:
"Is het misschien zo, Mijnheer Duzijn, dat u voorstander bent van een 'cultureel reveil'?"
De in elkaar gedoken figuur voor me staart me met een verwonderde blik in de ogen aan. Heb ik hem verrast? Had hij dit niet verwacht? En maakt hij daarom zo'n overdonderde indruk..?
Roerloos zit hij naast de kachel, volmaakt stil en zwijgend, zodat het lijkt alsof de tijd is stilgezet. Vol verwachting staar ik hem aan, mezelf ergerend aan mijn eigen lichaam, dat allerlei nerveuze trekkingen en bewegingen vertoont, die me in het leven van alledag nooit opvallen, maar die in deze stille, mysterieuze wereld overweldigende proporties aannemen en me het gevoel geven dat ik niets meer ben dan een wilde, chaotische indringer, die met zijn onbeheerste gedrag de harmonische orde van een ander verstoort.
"Een cultureel reveil?", mompelt hij, "wat eigenaardig... Versta ik je goed...?"
"Ja", antwoord ik, "waarom bent u zo verbaasd?"
- Je bedoelt de opsluiting van alle ex-socialistische VVD-ers in grote stalen kooien, zodat ze via een uitgekiend proces van psychologische stimulerings- en responstechnieken uit kunnen groeien tot volwaardige, sociaal-aangepaste leden van de gemeenschap?
- Ehh nee, Mijnheer Duzijn, dat is niet de gedachte die me voor ogen staat wanneer ik het woord 'cultuur' in de mond neem. Laten we alstublieft serieus blijven, u begrijpt drommels goed wat ik bedoel. U moet niet op zo'n kinderachtige wijze op de man gaan zitten spelen hier. VVD-er geworden socialisten als Vogelaar en Mulisch vormen trouwens slechts een zeer kleine minderheid binnen de wereld van uitstekende schrijvers die we in Nederland bezitten, een groep niet al te belangrijke vertegenwoordigers van een bepaalde kunstrichting, die...

Opnieuw lukt het me niet mijn betoog ten einde te voeren, omdat de Heer Duzijn vol walging uitroept: "Kunstrichting? Noem je dat asociale en volksvijandige gepruts 'kunst'?"
Ik negeer die woedende uitroep en antwoord op kalme toon: "Een antwoord graag, Mijnheer Duzijn, ik ben geen redacteur van de een of andere door puisterige pubers gecontroleerde schoolkrant met wie je kinderachtige spelletjes kunt gaan zitten spelen - dat moet u goed beseffen!"

- Goed, goed, goed..., wat je wilt...
De Heer Duzijn haalt schouderophalend een pakje menthol-shag uit een van zijn broekzakken en rolt op enigszins omslachtige wijze een sigaret.
- "Laat ik je dit zeggen", merkt hij op, en hij spuugt op nonchalante wijze een paar losse sliertjes tabak voor zich uit, hetgeen een tamelijk ongemanierde indruk op me maakt, "het is inderdaad zo dat ik een 'cultureel reveil' voorsta, ja, dat heb je goed gezien. Ik heb me voorgenomen om iedereen die het niet met me eens is radicaal en volledig te vernietigen, zoals het een revolutionair voorman betaamt. Wat dat betreft heb ik aan de marxisten Mulisch en Vogelaar met hun anti-bourgeois-houding uitstekende geestelijke voorbeelden gehad!
Weet je, als kind mocht ik vroeger nooit de stoep sneeuwvrij maken van mijn ouders. Iedereen om me heen danste en zong van vreugde als er witte sneeuwvlokken vanuit de hemel neerdwarrelden, en ze schreeuwden om het hardst: "Ikke, ikke...", maar ik viel steevast uit de boot.
Altijd stond ik maar een beetje sip en bedremmeld toe te kijken hoe een van mijn grotere en sterkere broers met een sneeuwruimer in de weer was - je kent die dingen wel, denk ik, je noemt het 'sneeuwruimer', alsof het iets heel bijzonders is, terwijl het in feite weinig meer is dan een ordinaire, halfverrotte houten plank, die op een primitieve wijze met behulp van een paar veel te grote spijkers aan een bezemsteel gespijkerd is, erg klungelig allemaal, maar dat valt je als onwetend kind niet op, zo gaat dat nu eenmaal in het leven - en omdat ik dat idiote rotding dus niet mocht gebruiken, omdat ik er te klein voor was, daarom heb ik in mijzelf een immens groot verlangen naar opruimen en schoonmaken ontwikkeld...
Ja, ik durf rustig te stellen dat die frustrerende ervaringen mij bewust hebben gemaakt van mijn profetische taak: Het ontmaskeren en aan de kaak stellen van de verborgen rotzooitrappers en het oproepen tot de vernietiging en vernieuwing van versleten en overbodige zaken in de wereld van de kunst en de filosofie. Zo heb ik het tot nu toe nog nooit geformuleerd, maar nu ik mezelf zo hoor praten, nu bevalt die terminologie me wel en ik geloof dat ik er mijn voordeel mee kan doen... Zeer zeker, ja...
- 'An unhappy childhood is a writer's goldmine'?
- Ongetwijfeld! En een lege kuil met een hoop zand er naast voor een ander! Laten we dat vooral niet vergeten...!
De een zijn dood is de ander zijn brood, dat is ook een hele goeie, een van die uitstekende Nederlandse spreekwoorden, waar ik mijn hart aan heb verpand.... Ja, ik geloof dat we in de culturele strijd die we te voeren hebben het dualisme en de dialectiek niet uit de weg moeten gaan. Want zeg nu zelf: waar de kleinburgerlijke schrijver kiest voor een primitief dualisme, daar zal hij moeten gaan beseffen dat hij in een wereld van slachters en slachtoffers op een goede dag zelf het slachtoffer zal zijn. Zo gaat dat nu eenmaal. De slachter van nu is het slachtoffer van morgen. Dat is toch een simpele, logische gevolgtrekking? Wie een put graaft voor een ander, die valt er zelf in, dat is ook zo'n fraai gezegde...
Ja, een 'cultureel reveil', gebaseerd op goudeerlijke Hollandse gezegden en volkswijsheden, dat lijkt me een moreel uitstekend te verantwoorden zaak!
- Spreekt daar niet een zekere meedogenloosheid uit?
- Zo kun je het noemen, ja.
- Vanwaar die hardheid?
- Ach, dat heb ik je toch net uitgelegd? Het geeft volstrekt geen pas mij op een veroordelende wijze op mijn hardheid te wijzen. Ik ben weinig meer dan degene die een geworpen bal terugkaatst...
Waar de anderen kiezen voor een primitief, bikkelhard dualisme, daar kan ik de wetmatigheid van hun bestaan niet ongedaan maken. Dat is hun taak, een taak die ze nooit serieus hebben genomen omdat ze altijd aan de 'goede kant' stonden. Ik kan zulke mensen er alleen maar op wijzen dat in deze wereld geen enkel handelen zonder consequenties is. Eenieder plukt de vruchten van zijn eigen arbeid en als iemand nooit een hand heeft uitgestoken, dan moet hij niet gaan zitten klagen wanneer blijkt dat hij niets te oogsten heeft. Zo simpel is het...
- Men wordt dus het slachtoffer van de eigen hardheid?
- Precies! En men zal ongetwijfeld proberen de eigen hardheid op onschuldige zondebokken te projecteren, omdat men altijd gekozen heeft voor een ziekelijke leugenzucht, maar daar zal ik koud noch warm van worden, omdat ik nooit voor de leugen gestaan heb. Integendeel, ik heb altijd, alle jaren door, voor eerlijkheid, rechtvaardigheid en waarachtigheid gevochten, werkelijk waar, alle jaren door..!
- Maar maakt u zichzelf daarmee niet tot een starre, onverdraagzame figuur?
- Natuurlijk, dat spreekt vanzelf, maar dat kan ook niet anders... Je moet goed beseffen dat de werkelijkheid volstrekt paradoxaal in elkaar zit, dat wil zeggen: verdraagzaamheid moet ten strijde trekken tegen onverdraagzaamheid, daar ontkom je niet aan. Wie rechtlijnig wil denken, die moet zichzelf niet met het leven bemoeien want hij zal ofwel de anderen, ofwel zichzelf bedriegen, en veel goeds vloeit daar meestal niet uit voort.
- Bent u dan tegen pluriformiteit in de kunst?
- Welnee, hoe zou ik als vrijdenker daar nu tegen kunnen zijn...? Maar je kunt onmogelijk je eigen identiteit relativeren, wanneer je jezelf tenminste serieus wilt nemen - dat zie je hopelijk in...
- Hoe wilt u in dat licht bezien uw levenstaak omschrijven?
- Tja, beste vragenstellende man, wat moet ik nu met zo'n hoogdravende vraag beginnen...? In de eerste plaats heb ik geen taak in dit leven, ik wil alleen maar mezelf kenbaar maken, en in de tweede plaats is het zo dat de taak die ik te volvoeren heb mij geschonken is door de Hemel!
- Jaja. Dat klinkt, als ik zo vrij mag zijn dat op te merken hier, een tikje warrig en..., als u het mij toestaat dat op te merken: niet bijster consequent.
Is het niet enigszins merkwaardig een als hoogdravend aangemerkte ander terecht te wijzen met behulp van een nog arroganter en hoogdravender antwoord...?
- Dat mag u wel zeggen, ja!
- Ik bedoel: het lijkt me tegenstrijdig wat u daar beweert.
- Dat is het ook. Ik heb je toch gezegd dat de ex-socialistische leden van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie uitstekende geestelijke voorbeelden zijn...
- Ik begrijp u niet.
- Jammer dan. Dat is toch echt jouw probleem!
- U wilt er niets ter verduidelijking aan toevoegen? Op deze manier wordt het toch echt bijzonder moeilijk om een zinnig gesprek met elkaar te voeren...
- Laat ik je dit zeggen, beste man: Taak is niet hetzelfde als 'taak' - begrijp je dat?
- Nee, eerlijk gezegd niet.
- Nou ja, nu vraag ik je....! En jij komt hier aanzetten met dure verhalen over logisch-positivisme en wetenschappelijke taalanalyse en weet ik wat al niet meer...?
Het is echt doodsimpel hoor. Alles wat ik wil zeggen is dat mensen die ogenschijnlijk dezelfde taal spreken dat in feite niet doen. Dat is het probleem met de taal binnen een kleinburgerlijke wereld. Woorden roepen misverstanden op, zonder dat er een daad van negatieve moedwil aan ten grondslag ligt. Dat wilde ik met dit voorbeeld demonstreren.
Wanneer 'taak' niet hetzelfde is als 'taak', dan is mijn antwoord logisch juist. Wanneer 'taak' hetzelfde is als 'taak', dan verkondig ik onzin. Zo moet je het bekijken. Paradoxen zijn niet altijd logisch onjuist of betekenisloos. De wereld zit complex in elkaar en het is de taak van intellectuelen daar op te wijzen. Intellectuelen die zichzelf op een blinde, onnadenkende wijze tot paradox gaan zitten maken deugen niet. Zulke mensen moet je 'vernietigen'. Niet op een blinde, rechtlijnige wijze. Nee, paradoxaal! Snap je dat? Slim, koel, berekenend, met gebruikmaking van je gezonde verstand!
- Jaja, Mijnheer Duzijn, dat riekt sterk naar academische spitsvondigheid, waar u in het algemeen op zo'n denigrerende wijze over pleegt te spreken. Wat bedoelt u nu eigenlijk?
- Dat er maar één taak is, beste man: Jezelf uitdrukken, volledig en radicaal, zonder enig intellectueel voorbehoud. Het uitdragen van heilsboodschappen is niet de eerste taak die ik me stel. Wanneer ik het al doe, dan alleen maar vanuit een bepaald oogmerk, vanuit het verlangen de verstarring de doorbreken, waardoor ik mijzelf - en mogelijk ook anderen, die op dezelfde golflengte zitten - meer mogelijkheden verschaf tot zelfuitdrukking. Begrijp je?
- Jaja. Het klinkt enigszins gecompliceerd, maar ik geloof dat ik nu de strekking van uw betoog begin te doorzien...
- Dat doet me plezier. Ga toch vooral verder.
- Ehh, ja... Mijnheer Duzijn, wat dat 'culturele reveil' betreft: dat is, gezien in het licht van uw paradoxale werkelijkheidsbenadering, dus ook een betrekkelijke zaak?
- Betrekkelijk ja, dat is een juiste formulering.
- En zo meedogenloos bent u in feite ook niet?
- Jawel, dat ben ik wel. Je moet me niet misverstaan. Ik wil graag wat leven in de brouwerij brengen, om het eens populair uit te drukken, en dat betekent dat de rottende brij van de verstarring waarmee onwetende lieden ons opgezadeld hebben uit de weg geruimd moet worden. Ik kan mijzelf toch niet verloochenen?
- 'Rottende brij van de verstarring...' God, Mijnheer Duzijn, vindt u nu zelf niet dat zo'n uitspraak waanzinnig bombastisch en grootsprakerig van toonzetting is?
- Mogelijk.
- Ja dus.., bedoelt u... En dat accepteert u van uzelf?
- Dat accepteer ik, ja. Mag ik?
- Jaja. U beroept uzelf natuurlijk op uw anarchistische levenshouding. Maar een harmonische samenleving bouwen we op die manier niet op. Ik neem aan dat u dat beseft?
- Ach, je moet daar niet zo dramatisch over doen. Ik haat hysterie en aanstellerij. Mijn moeder kon ook zo hysterisch reageren op allerlei onbeduidende probleempjes. Dan kom je een uurtje te laat thuis en dan staat bij wijze van spreken heel politioneel Nederland al klaar op de stoep omdat het verloren zoontje hoogstwaarschijnlijk door een stel onverlaten gekidnapt, beroofd, verkracht en geslagen is - heel fantasierijk allemaal, die zorg, maar soms ook behoorlijk hinderlijk.
Nee, wat we nodig hebben is wat gezond verstand dat orde aan kan brengen in de chaotische wereld van aanstellers en hysterici. En dat betekent dat je zeer zeker niet moet streven naar een harmonische samenleving!
Disharmonie kan bevrijdender werken dan een rozige schijnharmonie. Utopische samenlevingen verafschuw ik, omdat utopieën altijd voorbijgaan aan de noodzaak van geestelijke groei en ontwikkeling, zaken die binnen de wereld van het gezonde verstand een hoge plaats innemen op de prioriteitsladder. Nee echt, geloof me: disharmonie is uiterst heilzaam en nuttig en kan ertoe leiden dat mensen eindelijk zichzelf weer eens ter discussie gaan stellen om zodoende te proberen nieuwe wegen te vinden binnen een wereld die door primitieve hokjesdenkers onleefbaar wordt gemaakt.
Durf, wilskracht en initiatief, dat zijn zaken die ontbreken in een samenleving die is voortgevloeid uit primitieve kudde-instincten. Niemand wijkt meer af van de groepscode en dat is de dood in de pot: het einde van de individuele ontwikkeling - het einde van de cultuur...
Daarom is echte kunst volgens mij onverenigbaar met groepsvorming, primitieve groepsvorming wel te verstaan, die niet is gebaseerd op een vrije, intelligente liefdeskeuze, een keuze die eigenbelang weet te combineren met groepsbelang.
Nee, de echte kunstenaar is altijd een egoïst, eentje die nooit primitief kan zijn, omdat een egoïst al zijn verlangens wil bevredigen, dus ook zijn verlangen naar Tederheid en Liefde. Altijd zie je weer die paradox. Je moet hard zijn om zacht te kunnen zijn. Je moet egoïst zijn om de Liefde te kunnen vinden. Wanneer je jezelf namelijk losbreekt uit de kille aangepaste leugenwereld van de eigen groep en op zoek gaat naar de aan de volwassen enkeling gebonden Liefde, dan is je egoïsme in feite al geen egoïsme meer. Dat zal de kleinburger nooit begrijpen, omdat de kleinburger het surrogaat op de troon heeft gezet.
Binnen de egoïstische wereld van de kunstenaar kan een werkelijk creatieve daad plaatsvinden: Men schept en men wordt geschapen. Daardoor kan er sprake zijn van beweging, ontwikkeling en vooruitgang, waar in de wereld van de kleinburger alles dood en verrotting is, omdat de een de ander op een volstrekt kille en harteloze wijze gebruikt. De een zijn dood, weet je wel, is de ander zijn brood..., dat is een harde werkelijkheid die maar weinig mensen onder ogen durven te zien...
- Tja, een zekere mate van plausibiliteit wil ik dit betoog niet ontzeggen, maar u realiseert zich hopelijk wel dat u met die opstelling erg veel vergt van een kunstenaar?
- Ik weet niet of ik zulke buitensporige eisen stel aan anderen. Ik verlang van een kunstenaar dat hij een werkelijk creatieve geest is, en werkelijke creativiteit impliceert volgens mij een wezenlijke betrokkenheid bij het bestaan - het eigen bestaan, en dus ook het bestaan van de ander, omdat binnen een op Liefde gerichte wereld de ander een reëel bestaand gegeven is, hoe schofterig, klootzakkerig en verleugend hij ook is.
Een kunstenaar die slechts objecten maakt, dingen weet je wel, mooie vormen en ingewikkelde constructies, die is in mijn ogen geen kunstenaar maar een doodgewone kunstnijverheidsbeoefenaar: niets anders dan een gezapige, lome en gemakzuchtige kleinburger, die zichzelf tooit met een betekenisloos etiket, uit ijdelheid wellicht, of omdat hij gewoon te dom is om de onzinnigheid van het eigen gedrag in te zien...
Vol opgeblazen trots kun je zulke idioten op de Nederlandse poëziepodia zien staan, in van die wijduitgezakte, in de wasmachine gewassen wollen truien, standje 70 graden, weet je wel, als het maar 'anti-bourgeois' is..!, en het liefst op van die hoge, zwarte, met lood verzwaarde kunstenaarsschoenen, waarin een normaal mens niet lopen kan, omdat een normaal mens zijn voeten optilt wanneer hij een wandeling maakt.
Dat soort, dat altijd bang is dat het van de aarde af zal vallen, dat schuifelt maar wat aan. Net een stoet blinden die zich zoekend en tastend een weg zoeken in een wereld die allang niet meer bestaat, een wereld ook, waarin een mens helemaal niet blind hoeft te zijn, en dat is natuurlijk het meest tragische aspect ervan, dat men in staat is te zien en desondanks kiest voor het blind-zijn. Ik hoop dat je enigszins aan kunt voelen waarom ik zo weinig waardering op kan brengen voor zulke onvrije geesten...
Ze staan daar op het podium hun verregaande onmacht te bewijzen. "Kijk naar mij..", schreeuwen ze je toe.., "ik ben iemand'..", de zelfingenomen domkoppen...
Gewoon een stel stomme burgermannetjes, die een rare hoed hebben opgezet, domoren die denken dat kunstenaarskleren de man maken, harlekijnen zonder bellen aan de pet, onnozele zielen die alles wat echt belangrijk is belachelijk maken, luitjes die klakkeloos hun woorden uitstoten, waarbij ze niet de mond opendoen, zoals intelligente mensen dat gewoon zijn te doen, maar het rimpelige uiteinde van de endeldarm, zodat er niets anders zichtbaar is dan een ordinaire, giftig-zwarte kunstenaarsdrol - een drol die er net zo banaal en triviaal uitziet als de drol van willekeurig andere burgerman. That's All There Is...

Enigszins verbaasd staar ik naar het van woede vertrokken gezicht voor me. Omdat ik niet goed weet wat ik moet vragen zeg ik: "God, dat is nogal wat..."
De Heer Duzijn glimlacht op een spontane, jongensachtige wijze - uiterst merkwaardig is dat, na die razende uitval van woede - en hij antwoordt op zachte toon: "Zo ben ik nu eenmaal: een naïef supporter van mijn eigen ideeën. Die kinderlijkheid zal ik wel nooit kwijtraken..."
Ik neem het besluit ons gesprek in een wat rustiger vaarwater te navigeren en stel derhalve de volgende vraag:

- Mijnheer Duzijn, een geheel ander onderwerp. Het is me opgevallen dat uw woordgebruik bij tijden nogal losjes en gewoon is. Veel mensen zullen uw woordkeus - vrees ik - ordinair of banaal noemen. Is dat een juiste indruk van me?
- Ach, ik weet niet. Wat is ordinair en wat is banaal? Is een verpleegster die een volwassen patiënt op de po zet een banale vrouw? Of een urinoloog, die voortdurend in de penissen en de anussen van zijn patiënten zit te gluren met behulp van de meest geavanceerde medische apparatuur, is zo iemand een ordinaire, perverse viespeuk, die zijn voyeursneigingen in een witte doktersjas verpakt heeft...?
Het is allemaal nogal betrekkelijk. De filmbeelden van hun niet al te normale bezigheden mogen rustig op het televisiescherm worden vertoond. Zelfs kinderen van vijf jaar zitten met ernstige gezichtjes toe te kijken hoe vrouwen zich wijdbeens uitstrekken voor de camera..., niemand die durft op te merken dat een in groene operatielappen gehulde vrouwenkut de onschuldige kinderziel bederft... Maar probeer eens een fantasierijk pornofilmpje uit te zenden waarin mensen dezelfde handelingen verrichten - niet om de technologische verdinging van de mens te etaleren, nee, om te proberen een toestand van geile extase te bewerkstelligen.., los van de aarde dus, mysterie en mystiek.., nou, dan breekt de hel los...
Nee, je moet het kille gesmeer van kleinburgers niet serieus nemen. Voor een kleinburger blijf je altijd een ding, een object, in handen van een onderdrukkende overheid. Ik stoor me dan ook niet aan hun morele verontwaardiging. Ik probeer zo eenvoudig mogelijk te praten en te schrijven.
Dat vloeit voort uit een behoefte om begrepen te worden, niet alleen door een klein aantal met literaire theorieën bewapende academici, maar ook door gewone, eigenzinnige mensen, die beschikken over een flinke dosis gezond verstand.
Ik wil niet in de eerste plaats een 'literator' zijn. Het schrijven heb ik altijf ondergeschikt gemaakt aan de ideeën. Pas wanneer ik de indruk heb dat ik mijn ideeën volledig onder woorden heb gebracht zal ik erover na gaan denken of ik wellicht op een wat bezadigder wijze te werk kan gaan. Daar is rust en innerlijke kalmte voor nodig, zaken die ik op het ogenblik nog niet in voldoende mate in mijzelf ontdek.
Op het ogenblik voel ik enkel de behoefte om binnen de begrenzingen van mijn evenwichts-ideaal een beetje lawaai te maken. Zodra mijn behoefte om te schreeuwen afneemt zal vanzelf het streven naar perfectionering van woordgebruik en verhaaltechniek belangrijker worden - hoewel ik zinloze mooischrijverij en overcultivering altijd zal blijven afwijzen.
- Mijnheer Duzijn, dat begrijp ik volkomen. Ik wil u hartelijk danken voor dit gesprek.

Wim Duzijn, Bedum 1974


Reacties

fred van der wal 28-09-2007 19:52
Sneeuwruimen! Belangrijk item! Alleen hoe moet dat nou als door de Klimatwechsel er helemaal geen sneeuw meer komt? Net goed voor die Friezen als het niet meer gaat vriezen; nooit meer een 11 steden tocht!

Wim Duzijn 29-09-2007 09:37
DAG FRED. Kreeg een alarmerend bericht van een medeblogger die jou in bescherming wilde nemen. "Je gaat die arme FREDDIE toch niet aanvallen?" En natuurlijk doe ik dat ook niet, want ik heb als heerachtige man een zwak voor mannen die PUBERS zijn, hoewel mijn verdraagzaamheid natuurlijk wel grenzen kent, gezien het feit dat ik astrologisch gezien inderdaad een soort veredelde DOMINEE ben (Zon in Steenbok en Saturnus dominant geplaatst) en daarmee het tegendeel van de Pietje-Bell-figuur die jij (Zon in Schorpioen, Uranus dominant geplaatst) op het VK-blog probeert te zijn.
De botsing tussen de Heerachtige Steenbok en de negatieve Schorpioen die jij op het blog bent wordt in jouw horoscoop aangegeven door een negatief Saturnus-Pluto-aspect, een aspect dat verwijst naar hardheid en vernietiging van alles wat vrouwelijk is in de mens...

Fred van der Wal 02-10-2007 20:20
Er zijn vragen waar ik geen antwoord op weet, Wim. De astrologische wichelarij daar kan ik niet over oordelen. Die medeweblogger heeft het beste met mij voor.
Die uroloog die voort durend penissen in anussen stopt daar ben ik helemaal voor, daar wil ik het adres wel van hebben als hij Uranus en Saturnus er buiten laat anders wordt het dringen geblazen. Nooit heb ik iets in groepssex gezien. Het is voorlopig dan maar behelpen met dildo's, vibrators en buttpluggen. Prima Ersatz voor de moderne man die ook wel eens wat wil.
Ik heb begrepen dat jij niet echt veel in het seksjuwelen leven ziet. Dat is toch een gemis!

Wim Duzijn 03-10-2007 09:44
Ik ben meer dan een anus en een penis FRED. Dat is de reden waarom ik je confronteer met een herenblogje, een wereld waarin mensen gewoon en ook een beetje zwak mogen zijn.
In een wereld waarin het recht van de sterkste geldt ga ik hopeloos tenonder. Ik behoor tot de kleine groep uitverkorenen die door het noodlot de rol van zwak en gevoelig buitenbeentje toegewezen kregen. Echt zo eentje die als vaderlijk geboren (Steenbok)mannetje in een verweesde samenleving niks te vertellen heeft.
De echte Fred (zoals je hem hebt afgebeeld op het schilderij hiernaast - de vrouwelijke man met de babyface) kan daar over mee praten. Die heeft als kind een lading vader- en moederloos geweld over zich heen gekregen waar je maar beter niet U tegen kunt zeggen.
Overal waar de sterke geilen heersten (de mensen die in jouw puberale fantasiewereld tot grote baas worden uitgeroepen) werd ik met mijn verlangen naar tederheid in elkaar getimmerd en met blinde haat bekogeld. Wat dat betreft zou je me 'een echte kunstenaar' kunnen noemen, ware het niet dat ik helemaal geen kunstenaar wil zijn.
Ik heb je in het verleden regelmatig gewezen op het motto dat mijn websites siert: "Een gewoonheid zoekende zonderling".
Mijn debuutbundeltje 'Revolutie in het Gekkenhuis' bevat het verhaaltje 'De teddybeer van Chrisje', een verhaal over een volwassen wordende jongen die geen afstand wil doen van de tederheid waar de teddybeer het symbool van is, omdat hij zonder die Teddybeer niet echt geestelijk volwassen kan worden. Zo een jongen is de eeuwige wees die in een vader- en moederloze wereld hopeloos tenonder gaat.

In jouw ongewone SM-wereld, ongewoon omdat het een bizarre, humorloze mengeling van angst, liefdeloze lust, haat en wraak is, kan een gewoon gevoelig mens niet leven.
Hetgeen betekent dat ik ideologisch dichter bij Ronald Plasterk en de Christen-Unie sta (met hun aanval op de pornografisering van de samenleving) dan bij de tederheidsloze SM-wereld die jij als schizofrene burgerman hier schildert - schiozfreen in die zin dat je een dubbelleven leidt: mensen in de waan laat dat je een soort machofiguur bent, terwijl die macho alleen maar een holle, lege fantasiefiguur is die met helemaal niemand contact kan en wil maken.
Liefde, schreeuwt dat fantasiewezen je toe, bestaat niet. En nadat hij dat geschreeuwd heeft kruipt hij terug in zijn veilige bugermansholletje, waar hij een heel keurig aangepast burgermansbestaantje leidt.

Waar het mij om gaat is dat de meeste internetbloggers helemaal niet beseffen dat al dat wilde geschreeuw doodgewone flauwekul is, zodat ze zich niet realiseren dat in een wereld waarin liefdeloze sterke mannen alles te vertellen hebben de gevoelige mens eeuwig zwak moet zijn.
In die liefdeloze wereld geldt het botte, alles dodende recht van de sterkste, hetgeen betekent dat de sterke man alles wat hem in de weg zit zwak zal maken - ook zwak moet maken - omdat je alleen kunt blijven functioneren wanneer de ander die jouw leugens zichtbaar kan maken onschadelijk wordt gemaakt.
"Wie zwak is", zo luidt de wet van de sterke man, "heeft altijd ongelijk..".

Het hoeft natuurlijk niet zo te zijn. In mijn jeugd waren de sterke vriendjes mijn gelijken. Maar als volwassene (en dat was echt geen leuke ontdekking) mag ik in hun wereld alleen maar een zwak object zijn...
Waarom denk je dat ik naar het oud-Perzische verhaal over AHRIMAN en AHURA MAZDA verwijs in de toelichtende info bij dit blog? Omdat ik een achterlijke debiel ben die in sprookjes gelooft?
Echt niet hoor. Omdat ik een intelligente en gevoelige realist ben die het sadistische liefdeloze maar zeer geile universum dat me wordt aangeboden niet als werkelijkheid wil aanvaarden. Het leven moet meer zijn dan een geestloos pornoverhaal.
Jij noemt als sterke man astrologie heel kleinerend 'wichelarij'. Maar zolang de puber in jou anderen op een volstrekt humorloze wijze blijft kleineren deug je niet en ben je een gevaarlijke gek waar elk gevoelig mens voor op zijn hoede dient te zijn.

Jasper 04-10-2007 01:04
Ach kom. Fred vult zijn blog met Magic: The Gathering en Tarotkaarten. Dus waar lullen we over wat betreft de 'wichelarij'.

Wim Duzijn 05-10-2007 10:12
FRED kan best voor zichzelf opkomen Jasper. Clubjesvorming - kenmerk van alles wat grauw en grijs is - is de dood van de vrije geest. En als hij dan zo een magieliefhebber is, waarom zegt hij dat dan niet gewoon?

Fred van der Wal 05-10-2007 10:54
Alle support is welkom, elke dicussie wordt gewaardeerd, het leven is één en al in gesprek blijven, toch?

Wim Duzijn 05-10-2007 12:00
Volkomen met je eens FRED. De democraat is de vijand van de monarch en zijn gevolg van kontlikkers. En met een dildo in je kont wordt praten best wel moeilijk. Toch?

Fred van der Wal 05-10-2007 18:32
en hoe blijven wij in gesprek, Wim en waar leidt het toe?

Wim Duzijn 06-10-2007 10:36
Waarom zou een gesprek ergens naar toe moeten leiden? En waarom zou je niet gewoon als een nieuwsgierig kind rond mogen kijken in de wereld van een ander zonder dat je door onverdraagzame gekken, in jouw geval denkbeeldige figuren die niet in staat zijn hardheid in dienst te stellen van zachtheid, de wereld uit gemept wordt?
In een wereld waarin alles dwang is (ik mag niet mezelf zijn, ik mag me niet kwetsbaar opstellen, ik mag niet relativeren en serieus zijn, want dan word ik misschien zelf het slachtoffer van brutaliserend sterkemannengeweld...) zullen mensen elkaar nooit ontmoeten.
Dat is de reden waarom ik hier de Heer in mezelf naar voren heb geschoven. Want de aanbidding van de schooier is leuk in een pornowereld, en dan bedoel ik een wereld waarin gespeeld mag worden, maar in de echte wereld kun je toch echt beter 'de ordescheppende Heer' aanbidden...
Als Christenmens heb je in het verleden een relatie gehad met 'de Heer'. Maar die Heer was een fantasiefiguur, zoals de schooier van nu ook grotendeels een fantasiefiguur is, en als je een echt werkelijk gesprek op wilt bouwen dan zul je een wereld moeten opbouwen waarin echte heren weer vriendjes kunnen worden van echte schooiers - zoals ik dat gekend heb in mijn jeugd, een mooie tijd waarin de schooiers gewone wilde jongetjes waren die nog niet met dildo's, tepelklemmen en kontverkrachtende buttpluggen aan het rotzooien waren..