Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Der Blonde Hans
VK-blog van vrijdag 12 maart 2010 door Wim Duzijn



Hans van Mierlo, D66, ex-anarcholiberaal


Der Blonde Hans...
Een begrip in het Duitsland van de jaren dertig.
Zeemansliederen.
"Nimm mich mit Kapitän auf die Reise.."
Hans Albers.
Zee. Haven. Drank en Hoeren.

Hamburg met zijn 'Reeperbahn' was het centrum van de blonde 'Liedermacher'.
Schlagerzanger Freddy Quinn zette de traditie in de jaren vijftig voort.
Werd razend populair. Met teksten als "Junge, komm bald wieder, bald wieder nach Haus..."
Stoere mannen, maar wel gevoelig. Sterk verbonden met hun moeder. Sentimenteel. Volwassen kinderen met een hart van goud.
Mannen die de ruimte zoeken - weg van het land - naar de verre zee - die vaak zo leeg en troosteloos eenzaam is.
Slauerhoff. Zeemansgedichten. Rusteloos zwerven over de wereld. Nergens een rustpunt. Alleen dat voortdurende heimwee naar vroeger: "Junge, komm bald wieder nach Haus.."

De hond van Adolf Hitler heette 'Blondy'.
Hitler las het werk van Nietzsche. Voelde zich sterk aangesproken door het idee van de persoonlijkheid. Tegen de massa. Tegen het marxisme. Voor het vrije individu.
Friedrich Nietzsche verwierp de kleinburgerlijke moraal. Voert in zijn werk het 'Blonde Beest' ten tonele. Alsof het woordje 'blond' een synoniem is voor kracht, vitaliteit en levenslust.

Der Blonde Hans...

Vrijheid. Ongebondenheid. Vage, onbestemde homo-erotiek. Liefde die wordt gecombineerd met haat, zonder het vermogen uit te stijgen boven de gelijkschakelende wereld van het burgerlijke cliché.

Der Blonde Hans.

Idool van de zwakken, centrale spil van een niet te bevredigen lustmechanisme, speelbal van alles dat macht bezit.
Zou D'66, dat werd opgericht door Hans van Mierlo, die in veel opzichten ook een 'blonde jongen' was, een 'blonde-jongens-partij' kunnen zijn?
De partij van Hans van Mierlo, 'het blonde beest' van politiek Den Haag, die de stelregel huldigde dat we elkaar naakt tegemoet moeten treden, figuurlijk wel te verstaan, een partij die de macht van het oude verzuilde partijenstelsel wil breken. Een bom in het bestel...

Hoewel een democratisch politiek systeem gebouwd dient te zijn op sterke middenpartijen, die het rood-wit-blauw principe behoren te huldigen (linkervleugel=rood, harde kern van bruggenbouwers=wit, en de rechtervleugel=blauw), wordt ons systeem nog altijd gedragen door partijen die gebonden zijn aan de ideologie: ideologisch liberaal, ideologisch links en ideologisch christelijk, partijen dus die de vorm boven de vent plaatsen.

De meeste mensen weigeren in te zien dat ideologisch vormdenken (niet de vent is belangrijk maar de man die vaandeldrager wil zijn) de dood is van de democratie.
Daarom had D'66 bestaansrecht en daarom mocht D'66 zich een democratische partij noemen, een partij die streeft naar de dood van de vaandelzwaaiende ideologie.

Blond - sentimenteel - kinderlijk - een moeder die het schip nawuift. De wind in de haren... 'Junge komm bald wieder, bald wieder nach Haus'.

Sentiment is niet vies. Ook al denken veel mensen dat.
Sentiment wordt pas smerig wanneer mannen geen 'blonde jongens' mogen zijn.
Dan wordt de moeder een hoerig wijf dat van de kade wordt afgetrapt... Dan komen de sletten, de hoerige teven en de hatelijke wijven naar voren gekropen, uit riolen, gifputten en afvalhopen, en dan wordt de wereld een perverse 'horror-film', waarin alleen nog maar betaalde liefde mag bestaan.

Het zijn niet de onfatsoenlijke mensen die de liefde koppelen aan het geld. Dat proberen ze je wijs te maken, maar het is niet waar.
Wie wijs wil worden, moet verder kijken dan de neus van de machthebber lang is. Hij moet terugkeren naar de jaren dertig. Naar Hamburg. Naar de haven. En daar gaan zitten, op een bankje aan de haven.
Luisteren naar de schepen die een afscheidssignaal laten klinken. Het gedender van motoren, het vage rumoer van dronken mannen in de kroegen. Water, drank, en walgelijk sentiment. Zo walgelijk, dat je weet dat het door en door menselijk is...

In Nederland hebben we afscheid genomen van de 'Blonde Jongen' in de jaren zeventig. De politiek werd in die jaren zwart - pikzwart - zo zwart als roet!
De 'blonde jongen' staat voor het Midden, en de enige partij die nog een beetje 'Midden-partij' wilde zijn, D'66, was een buitenbeentje, dat getolereerd werd, omdat het opereerde in de marge - de enige plek die buitenbeentjes wordt gegund.
Met name het CDA is een partij die door het vernietigen van het katholicisme (de KVP) haar binding met het Midden volledig heeft kwijtgeraakt.
De essentie van het katholicisme is in politiek opzicht niet de religie, maar het beginsel van de algemeenheid - het Griekse bronwoord 'katholikos' betekent 'universeel'.
Een werkelijk katholieke partij is daarom een partij van en voor iedereen, een doodgewone volkspartij dus, die het onderscheid elite-volk op wil heffen.
Daarom waren katholieken in de jaren vijftig, ondanks het conservatisme van de bisschoppen, in staat samen met de sociaal-democraat Willem Drees (een man die het tegendeel van de door nieuw links bewonderde 'boer en arbeider' was) een verzorgingsstaat op te bouwen.
Het CDA echter heeft het katholicisme vernietigd. Het is een partij op 'bijbels-christelijke grondslag' geworden, en daarmee een partij die de anarchistische persoonlijkheid ('der Blonde Hans') ontkent.
Het CDA wil als politieke partij 'het evangelie' uitdragen, maar ze begrijpt niet dat je het Nieuwe Testament alleen uit kunt dragen wanneer je de confrontatie aan durft te gaan met het Oude Testament.

Het Oude Testament is een anti-katholiek boek waarin de macht (en het daar onverbrekelijk mee verbonden collectivisme) centraal staat.
God is macht en hij zal Zijn macht uiteindelijk in handen geven van een naar macht verlangend uitverkoren volk, dat de hele wereld aan zich dient te onderwerpen - dat is de oerbetekenis van wat je in feite 'het racistische of etnocentrische evangelie van Ezra' zou moeten noemen.
. Binnen het ideologische denken van ouderwetse joden was en is het de plicht van de ouders hun kinderen voor te bereiden op het overnemen van de macht, wanneer de Messias hen de heerschappij over de gehele wereld aanbiedt.
Het aan Duits nationalisme gekoppelde antisemitisme is in belangrijke mate een antwoord geweest op dat primitieve machtsverlangen ("we willen baas zijn in eigen land").

In het door Hitler geschreven boek 'Mein Kampf' kun je deze thematiek terugvinden. Wie dat boek op een eerlijke wijze leest, zal ontdekken dat Hitler niet alleen maar een hystericus was die op een wat brallerige wijze redevoeringen afstak, maar dat hij er ook opvattingen op na hield, waar iemand die er anarcho-liberale idealen op na houdt zich uitstekend in zal kunnen herkennen.
Die realiteit kun je ontkennen, je kunt struisvogelpolitiek bedrijven en net doen alsof joods machtsdenken geen ideologische ontkenning is van de persoonlijkheid ('der Blonde Hans'), maar met struisvogelpolitiek bereik je niet veel in het leven. Je schept er Hitler-iaanse politici mee, mensen die uit wraakzucht niet het mensonvriendelijke machtsdenken, maar al diegenen die als vertegenwoordigers van dat denken worden beschouwd, gaan vernietigen.
En wie één Adolf Hitler heeft meegemaakt zal volgens mij geen behoefte hebben aan de opkomst van nog een Adolf Hitler.
Daarom kun je maar beter de oogkleppen afzetten en realist worden, in plaats van ideoloog. Gewoon dat boek van Hitler gaan lezen en proberen in te zien dat zijn kritiek op het jodendom ook zinnige elementen bevat.
Zelfs de grootste duivel is een beetje God..., vooral op die momenten waarop hij inziet dat zich 'goddelijk' noemende mensen in feite volmaakt Goddeloos en liefdeloos geworden zijn..

Het Nieuwe Testament is ook een aanval op het jodendom. Het verschilt echter hemelsbreed van Hitler's 'Mein Kampf', omdat het een ontkenning is van het primitief-Messiaanse machtsverlangen, een Oud-testamentische droom die Hitler juist overgenomen heeft.
Volgens de evangelist Mattheus biedt de Duivel Jezus van Nazareth alle koninkrijken van de wereld aan, maar Jezus weigert. Ik zoek geen macht, zegt hij, ik zoek God.
Rechts-autoritaire mensen ontkennen altijd het belang van de persoonlijkheid.
Daarom was de jeugdige Hitler in feite geen rechtse extremist, omdat hij de persoonlijkheid boven het collectief plaatste (in mein Kampf dus - een boek dat in de jaren twintig werd geschreven).
Jezus van Nazareth was ook geen rechtse extremist. Ook hij plaatste de persoonlijkheid boven het collectief.
Hij wilde (wanneer je het evangelie mag geloven) de mensen verlossen van het clericaal-joodse fascisme, door het streven naar macht te relativeren en tegenover de 'sterke man' de zachtmoedige, de kwetsbare, de luie mens te plaatsen, de mens die het principe 'leven en laten leven' huldigt.
Daarin verschilt Jezus van Hitler. Jezus koos voor de zachtmoedige mens. Hitler koos voor de 'sterke man' - 'hard als Krupp-staal'.
Daarom is het idealisme van Hitler omgeslagen in fascisme. Hitler werd in feite de gevangene van de Macht..
Medelijden tonen met de vijand wordt in zo'n harde mannenwereld taboe verklaard.

Het fascisme heeft, omdat het zich blindelings onderwerpt aan de Macht, een destructief karakter. Het zet de destructieve mens op de troon en het weigert op een redelijke wijze de problemen waar het mee te maken krijgt op te lossen.
Een fascist is per definitie een vrouwen- en homosexuelenhater. Een fascist zal zichzelf nooit wegschenken aan een ander. Wie trouwt met een fascist, is altijd alleen.
Dat kun je als politicus die de Macht wil dienen 'evangelisch' noemen, maar dan begrijp je niet waar het evangelie over gaat.

Het anarchisme (en het daarvan afgeleide anarcho-liberalisme) slecht maken, dat is alles wat fascisten kunnen. Terwijl het anarchisme niks anders wil dan vrijheid en rechtvaardigheid nastreven: persoonlijke vrijheid, rechtvaardigheid voor iedereen, welk karakter en welke persoonlijkheidsstructuur hij ook mag bezitten. Niet aan de religie gebonden katholicisme dus.

Ieder mens die werkelijk geïnteresseerd is in de 'ander' zal het anarchisme positief beoordelen.
Wie het anarchisme afwijst geeft - hoe goed zijn bedoelingen ook mogen zijn - blijk van een fascistische mentaliteit, een mentaliteit die is gericht op vernedering en onderdrukking van de ander, uit naam van een wraakzuchtige burgermansgod, die alles wat liefde nastreeft moet vernietigen - omdat hij geen God van Liefde is, maar een God van Macht.

Aan goede bedoelingen heeft een mens niks.
Het 'links' van de jaren zeventig zat boordevol goede bedoelingen, maar toch verdedigde men het fascisme (oorlog, strijd, polarisatie, anti-intellectualisme, sterke mannen, rode boekjes, utopisch irrationalisme, etc..), omdat men zich blindelings uitleverde aan de Macht.
Macht die niet wordt gecontroleerd door het altijd pessimistische gezag maakt mensen blind.
Daarom is macht ook in staat mensen de dood in te jagen. Het lijkt erg mooi, die opofferingsgezindheid, en het is ook erg moedig en dapper allemaal en verschrikkelijk goed bedoeld, maar het principe er achter is niet mooi. Omdat er sprake is van blinde meedogenloze kracht, en blinde kracht - die nooit de gevolgen van het eigen handelen onder ogen wil zien - kan tegen elk doel worden aangewend: niet alleen het 'slechte doel', maar ook het 'goede doel'.

In de jaren zeventig, toen de rode vlag van het collectivisme binnen de universiteiten de nationale driekleur verving, bestudeerde ik het werk van de Russische filosoof Nicolaj Berdjajev, een vertegenwoordiger van een personalistische stroming binnen het christelijke denken.
'Personalisme in brede zin is elke wijsgerige opvatting die de bijzondere zijnswijze van het persoon-zijn sterk benadrukt.
Het personalisme in strikte zin is de opvatting dat de persoon het hoogste is waarin alle werkelijkheid, waarde en waarheid samenkomen. Het personalisme verzet zich extreem tegen elke opvatting die het logische (ideële) of het materiële (economische) als basiswerkelijkheid en -waarde ziet.' (Winkler Prins Encyclopedie) <.p>

Dat personalisme, dat het individu en zijn ontplooiing centraal stelt, is nauw verbonden met het anarchisme.
In de jaren vijftig speelde dat begrip een vrij grote rol in onze vaderlandse politiek.
Mensen als Banning (PvdA) en Marga Klompee (Katholieke Volkspartij) waren personalisten, die in de eerste plaats de bindende functie van politieke partijen wilden benadrukken.
Dat begrijpen veel mensen niet, dat personalisme gericht is op binding. En toch is het zo. Je kunt alleen maar mensen bij elkaar brengen, wanneer je bereid bent ze te beschouwen als individu.In dat geval is het niet belangrijk meer of je kerkelijk of onkerkelijk bent. Wie de enkeling in de ander ziet is in staat katholiek te zijn.

Het calvinistische machtsdenken met zijn benadrukking van het collectief en de hardvochtige ontkenning van de persoonlijkheid speelde in die jaren geen dominante rol. Het was er wel, zoals het er altijd zal blijven, omdat het leven alle eeuwen door aan zichzelf gelijk blijft, en omdat het nu eenmaal geleefd moet worden, maar het was in die jaren niet in staat het personalisme te vernietigen.
Maar de tijden veranderden. Machtsdenkers vernietigden het personalisme binnen de Partij van de Arbeid. Piet Steenkamp knutselde het CDA in elkaar en de collectivisten marcheerden ons politieke bestel binnen. Het katholicisme overleed...
Niemand die nog zong: 'Junge komm bald wieder, bald wieder herum...'
Wie is er nog werkelijk katholiek in Den Haag?
Geen hond...

Het is alles Jehovah (ander woord voor macht) wat er de klok slaat en de personalisten Cals en Marga Klompee zijn allang mors- en morsdood.
De Partij van de Arbeid arbeidt. De VVD 'onderneemt'; is weer veilig teruggekeerd in de schoot van de zichzelf ontkennende opportunist Hans Wiegel. Het CDA spreekt een huichelachtig gebedje uit. En D'66 wordt door principeloze apparatsjiks die nooit van zijn leven het oude bestel willen vernietigen voor schut gezet.

Als partijloze nietsdoener zit ik vol verbazing naar dat ouderwetse tafereeltje te kijken en ik denk bij mezelf: Moeten we daar de eenentwintigste eeuw mee in? Met dat oud-testamentische zootje ongeregeld, dat niet eens weet wat nietsdoen is?
Geef mij dan maar de roomsen van vroeger, die waren nog lui, daar kon je een deur mee opentrappen. Die waren niet fascistisch, omdat fascisme altijd de harde, hardwerkende man naar voren schuift. En een lui mens is domweg te lui om fascist te worden!
En dan kun je wel ongelovig gaan zitten lachen en met een zuur gezicht een ander bombarderen met onredelijke verwijten, maar onredelijke verwijten veranderen de werkelijkheid niet.
Luiheid is des duivels oorkussen, en daarom vond ik de katholieke mensen om me heen wel aardig.
Mijn ouders woonden pal naast de pastorie, dus ik weet waar ik over praat, want ik woonde bij mijn ouders in, op zolder, net niet op de vliering, maar het scheelde niet veel, en vanuit een rond raampje in de muur boven mijn bed keek ik zo pardoes de pastorietuin in, waar de pastoor en kapelaans in grote ligstoelen zomaar een beetje aan het niksdoen waren.
Ik voelde me dan net een koning, daar in mijn katholieke armeluisbedje, hoog in de lucht, mijzelf begerig koesterend in de schoot van moeder, tevreden omlaag blikkend op een troep luie dienaren van God.

Moeder Kerk bent U daar?
Ja hoor, lieve jongen, altijd, voor eeuwig en eeuwig.
En zult U mij altijd beschermen en verdedigen?
Ja hoor, altijd...
O, wat een mooie tijd was dat.

Heb ik u al verteld dat mijn kapper katholiek is?
Echt waar. Een keer in de twee maanden laat ik mij gierend van het lachen behandelen in zijn kappersstoel. Heerlijk is dat. Een man ontmoeten die nog lachen kan.
En die man komt er ook eerlijk voor uit dat hij lui is... Daarom lacht hij ook zo smakelijk.
Kent u die soort nog. Die luie roomse keettrappers, die een broertje dood hebben aan de ernst des levens en die daarom geen enkel gevaar vormen voor de ernst? Ouderwets keettrappen. Mijn hemel. Ik denk dat het woord helemaal niet meer voorkomt in de nieuwste Hollandse woordenboeken.
Een onpersoonlijke ernstloze CDA-er of PvdA-er zijn, dat is toch een doodvonnis? Dan kun je jezelf beter opknopen in het schuurtje waar de vuilniscontainer staat.
Daarom wil ik vanaf deze plaats alle anarcho-liberalen in het land oproepen nee te zeggen tegen het oude bestel.
Wijs het ernstloze vernederingsdenken van de ernst- en humorloze ideologen af, beste mensen.
Kom op voor het echte Midden, waar mensen weer katholiek en sociaal-democratisch kunnen zijn.
En laat vooral je haar knippen door een luie, ouderwets-katholieke kapper.
Als uw leven u tenminste lief is...


Reacties

Smokey 12-03-2010 14:37
Wim Duzijn, oei, een lijvige tekst, waarvoor ik nog terug dien te komen om die te lezen. Het eerste wat mij te binnen schoot was deze van Hans Teeuwen: Hard en zielig.
Aanbeveling voor je blog!

ErPee 12-03-2010 15:21
Mooie zin: "Geef mij dan maar de roomsen van vroeger, die waren nog lui, daar kon je een deur mee opentrappen. Die waren niet fascistisch, omdat fascisme altijd de harde, hardwerkende man naar voren schuift. En een lui mens is domweg te lui om fascist te worden!"
Daar kan een mens het weekend mee in. Dank u wel!

Wim Duzijn 12-03-2010 16:16
Kijk eens aan, zomaar iemand die me bedankt voor een blogbijdrage...
Ik voel me bijna PATER LEOPOLD VERHAGEN. Die man was erg geliefd in katholiek Nederland. "Hij sloot van 1953 tot 1967 voor de KRO de televisieavond af met gebed en een overweging..."
Vooral mijn moeder was dol op die man. Ik keek er wel naar, maar ja, als kind glijden al die woorden als water over je heen. Je pakt een dropje uit de grote bus waar je je snoep in bewaart en het zal je verder een zorg zijn wat de mensen zeggen... Heel de wereld om je heen is drop...

Wim Duzijn 12-03-2010 16:21
Zie ook het blogje: LOF DER VOLLEDIGHEID. Over de Belgische geestelijke Leqlercq en zijn stichtende boekje: "Over de luiheid en andere goede dingen in het leven."