Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Gretta's Hart
VK-blog van vrijdag 29 januari 2010 door Wim Duzijn


"Op volstrekt eigentijdse wijze zegt Gretta Duisenberg wat ze denkt... Tegenover de hartstochtelijkheid van de haat plaatst zij een andere hartstocht - die van de liefde. Als een engel streek zij neer in het van alle god en liefde gespeende 'beloofde land' en reikte het Leven, dat in een diepe afgrond verkeert, een trillende hand.."
"Op alle denkbare manieren is getracht haar in diskrediet te brengen, de mond te snoeren. Evenwel, dit alles was op voorhand vruchteloos. Omdat haar tegenstanders weigeren in te zien dat Gretta niet a priori spreekt en handelt vanuit de Rede, maar vanuit het hart. En: het hart valt niet te snoeren..."
"Ik heb altijd al geloofd dat het de vrouw is die uiteindelijk de wereld zal redden. Dat geloof is gesterkt. Laten we in stilte hopen dat er nog duizenden Gretta's zullen opstaan."

Mohammed Benzakour, Volkskrant,14 januari 2003


What's In A Name?

Allochtone schrijvers zijn schrijvers met rare namen die zwart haar bezitten.
Waren ze blond en was hun naam gewoon 'Pietersen' of 'Blokker', dan waren ze Hollanders, dus autochtoon, en dan was er niks aan de hand. Dus waarom zou een mens z’n haar niet verven en zichzelf gewoon 'Jansen' noemen?

Het is zo maar een losse, politiek niet bijzonder correcte opmerking uit de losse pols, maar een feit is dat Amerikanen en Joden weinig moeite hebben met het veranderen van namen.
Amerikanen in Amerika willen 'Amerikaan' zijn en joden in de staat Israel willen 'Jood' zijn en daarom nemen ze gewoon een andere identiteit aan wanneer ze eenmaal gevestigd zijn in het nieuwe vaderland.
Kijk naar de Israelische politicus Ariel Sharon, die via zijn naam wilde bewijzen dat hij een 'echte jood' is, terwijl hij gewoon Scheinermann heet, een oer-Duitse naam, die laat zien dat het begrip 'jood' eigenlijk weinig meer is dan een raar bedenksel, dat via allerlei irrationele bezweringen en magische toverspreuken inhoud wordt gegeven. Op zo een duistere wijze dat mensen gaan denken dat de zinloze woordenklank hun identiteit bepaalt, een gedachte die eigenlijk juist ertoe zou moeten leiden dat men zichzelf een nieuwe naam aanmeet die uitdrukking kan zijn van een afwijkende, geheel eigen identiteit - een praktijk waarvoor gekozen werd in de commune van de Bhagwan, waar mensen via het afstand doen van de naam de bereidheid om geestelijk te veranderen dienden aan te tonen..; je losmaken dus van alles wat je volgens andere mensen hoorde te zijn...

De naam 'Mohamed Benzakour' is - gezien vanuit het standpunt van de Oosterse goeroe - een naam die niet deugt. Die naam schept afstand die er niet hoeft te zijn en daarom zou je hem moeten begraven in de achtertuin - in een klein kuiltje, waarop een klein steentje kan worden geplaatst.
Het haar blonderen met behulp van een flesje waterstofperoxyde is daarenboven erg goedkoop en het geeft je uiterlijk iets vrouwelijks - en volgens Mohammed gaat het daar om!
Hij heeft namelijk een tijdje geleden een artikel in de Volkskrant geschreven, met de zeer on-Hollands klinkende titel ‘Gretta’s Hart’, en daarin stelt hij dat alleen ‘de vrouw’ het Palestijnse volk redden kan.
Prima de luxe dus, maar omdat ik met simpele antwoorden geen genoegen neem, kom ik onmiddellijk aanzetten met de vraag wie dan wel die vrouw is…

De pest met mannen is dat ze geneigd zijn het vrouwelijke principe los te weken uit 'de man', en die losgemaakte vrouwelijkheid op te bergen in een wezen dat 'de vrouw' wordt genoemd. Dat wezen kan emotioneel zijn en liefde tonen, terwijl de man eenzaam en liefdeloos voort sjokt in zijn ontvrouwelijkte liefdeloze mannenwereld.
Geblondeerde mannen zie je tegenwoordig bijna niet meer. Vrouwelijkheid is uit, zelfs in de homowereld, waar domme macho's, die alleen van winkelen, skiën en dierlijk seksueel gedrag houden de toon aangeven.
Heel het mediagebeuren dat jongeren momenteel aan het opvoeden is centreert zich rond het thema ontvrouwelijking en ontkinderlijking. 'Hoe kunnen we jongeren zo snel mogelijk ontdoen van hun kinderlijke eigenschappen', dat is de enige vraag die tot opvoeders omgebouwde programmaleiders zich stellen.

Heel opmerkelijk is daarom het feit te noemen dat de voorman van de Partij voor de Vrijheid, GEERT WILDERS, gekozen heeft voor het in de jaren vijftig als toppunt van nichterige vrouwelijkheid geldende blonde kapsel.
Jaren vijftig en zestig filmsterren, met name de vrouwen onder hen - denk aan BRIGITTE BARDOT, of MARILYN MONROE, een soort vrouwelijke GEERT WILDERS - droegen vol gretige behaagzucht de gedachte van 'het blonde kind' uit, een verwijzing naar allerlei vage mystieke idealen waarin kinderlijkheid gezien wordt als een teken van geestelijke volwassenheid.
Zwart staat voor ouderdom, wit staat voor het kind. Vandaar de keuze voor blond, omdat blonde mensen altijd kind willen blijven, ook al roept iedereen dat blond voor domheid en infantilisme staat....

Mohammed Benzakour heeft zwart haar, ziet er dus (mogelijk tegen wil en dank) erg ouwelijk uit, maar hij stelt desondanks dat noch rede, noch macht, iets zullen kunnen veranderen aan de terreur van de liefdelozen.
Rede is geen liefde en macht is geen liefde. Zowel rede als macht vertegenwoordigen in de eerste plaats de man en niet de vrouw.
Dat is mogelijk ook de reden waarom Friedrich Nietzsche de Griekse wijsgeer Socrates aanviel. Socrates legde teveel de nadruk op de rede en besteedde volgens Nietzsche te weinig aandacht aan de wereld van het gevoel en het instinct, zaken die Mohammed Benzakour sterk benadrukt waar hij in zijn bespreking van het optreden van Gretta Duisenberg in Palestina stelt dat een ‘intuïtieve, op menselijke maat toegesneden hartenkreet wel eens meer zoden aan de dijk zou kunnen zetten dan alle pro-Palestina artikelen en documentaires bij elkaar…’
Daarom is vervrouwelijking van de man zo gek nog niet. Blonderen van het haar en aanpassen van je naam..., kan dat? Kun je het geestelijk opbrengen jezelf niet langer te vereenzelvigen met een naam die je altijd gedragen hebt?
Weinig mensen doen het. Zelfs Gretta Duisenberg kan er niet toe komen haar donkere bos haar een lichtblond tintje te geven, terwijl zij toch als vrouw ter wereld gekomen is.

Verandering van uiterlijk lijkt zo gemakkelijk, maar het brengt een ware revolutie in je leven teweeg.
De naam Mohammed is een uitgesproken mannelijke naam, net zoals Abdullah en Kader, allemaal zeer volwassen namen, die ver afliggen van de kinderlijke wereld die tot uiting komt via namen als 'Jimmy Carter', 'Billy May' of "Andy Gibb", kinderlijk-vrouwelijke klanken die alleen voorkomen in het merkwaardige macholand Amerika, waar kinderen soldaatje spelen met behulp van wapens die afkomstig zijn uit zeer onkinderlijke volwassen wapenfabrieken.
De Amerikaanse cultuur is een vreemde mengeling van kinderlijke onnozelheid en zware, antivrouwelijke volwassenheid.
Wat dat betreft zijn mensen als Bill Cllinton en George W. Bush, onnozel ogende kinderen die zware loden schoentjes dragen, uitgesproken exponenten van die door en door schizofrene Amerikaanse kindercultuur.
Zulke volwassen kinderen zijn gevaarlijk. Ze hebben een moeder nodig (de vrouw), maar met hun loden schoentjes trappen ze alles wat vrouwelijk is dood. Huilend lopen zulke kinderen rond in een wereld waarin ze - zonder dat ze het weten - dood en verderf aanrichten.
Wat je dus moet doen met zulke kinderen is ze laten zien dat ze loden schoentje dragen. Want als niemand ooit de moed durft op te brengen zulke kinderen hun loden schoentjes af te pakken zal er in de wereld nooit wat veranderen. Dan ontstaat er een situatie waar het sprookje over de kleren van de keizer naar verwijst. Dan zie je wel mooie blonde kuiven, maar voordat je er van kunt genieten ben je door het geweld van de loden schoentjes allang doodgetrapt.

Mohammed Benzakour, de zwartharige schrijver met de zware loden namen, is een allochtone schrijver.
Ik ben een anarchistisch georienteerde New Age denker, eentje die met loodzware clericale religies niks te maken wil hebben.
Kenmerk van anarchisme is dat loodzware begrippen, begrippen die het denken en voelen onmogelijk maken, via het toilet het riool in worden gespoeld. Met lood, zo zegt de anarchist, valt niet te leven.
Lood is een zwaar metaal. Lood is zelfs giftig wanneer het in te hoge doses in het voedsel zit en daarom ga je aan teveel lood dood. Vroeger waren revolverkogels van lood. Dat lees je in ouderwetse cowboyboekjes. "Ik schiet je vol met lood."
Lood, dat zal eenieder begrijpen, is gewoon een ander woord voor dood.

Mohammed Benzakour is dus zwaar. Dat kun je noodlot noemen. De een wordt geboren in een zware wereld, de ander krijgt zomaar wat lichtheid cadeau.
Zwaarte is een raar verschijnsel. In antiliberale moslimlanden worden jongens heel vroeg oud. Ze zijn als kind supervrouwelijk, en dan heel ineens worden ze volwassen, en dan is alle kinderlijkheid en vrouwelijkheid verdwenen. Zelfs blonderen schijnt geen genezing meer te kunnen brengen...
In zo'n wereld roepen om ‘de vrouw’ is een beetje kinderachtig. Wat je moet gaan inzien is dat ontvrouwelijking en ontkinderlijking van de man niet deugt.
Waarom zou je akkoord gaan met een zwaarte waarvoor je zelf niet gekozen hebt? Waarom zou je als kunstenaar niet een kunstwerk maken van jezelf? Dat is toch de taak van een kunstenaar?
Kijk naar de vreemde pseudoniemenfetisjist Hugo Brandt-Corstius die jarenlang als wiskundige de lezers van de Volkskrant heeft lastiggevallen met blonde-jongens-praat. De man gaf zichzelf de meest merkwaardige namen en is daarmee een uitgesproken vertegenwoordiger van het vrouwelijke - dat wil zeggen ‘ontzwaarde’ - denken.

Kunstenaars moeten de wereld veranderen. Dat is hun taak, tenminste, dat werd mij in het verleden altijd verteld. Een kunstenaar die een programma van anderen uitvoert is een burgerman. Hij schept niet meer. Hij laat zich misvormen door de zwaarte. Zijn kunst is anti-kunst.
Niet 'de vrouw', maar de vrouwelijke, kinderlijke mens, de mens met gevoel, de mens met een hart, de mens die kan huilen, de mens die eenzaam en verdrietig durft te zijn in een wereld waarin liefdeloze machthebbers alles te vertellen hebben.


"..wie niet mee wil doen is gek, of op zijn minst een anarchist...
Maar welke allochtone schrijvers durven vrouwelijk en kinderlijk te zijn?
Mohammed Benzakour vertelt ons dat het wereldgebeuren alleen maar cynisme en onverschilligheid in hem oproept.
“Mijn idealen”, zong Robert Long begin jaren tachtig, “sterven een voor een, wie vals spel speelt heeft bij voorbaat al gewonnen…”
Het was het tijdperk van de grote verloochening en de keuze voor het ontkinderlijkte neoliberale anti-ideaal...

In een wereld waarin mannen niet kinderlijk mogen zijn worden cynisme en onverschilligheid tot hoogste waarden uitgeroepen en dat is precies wat de Macht wil.
Alle redelijke en gevoelige mensen worden in wereld waarin de Macht op de troon zit ontmoedigd en voor paal gezet. Dat is de reden waarom de Nederlandse schrijvers Gerard Reve en Willem Frederik Hermans het land uit werden gebonjourd door de machtsdenkers van Nieuw Links, een moralistische machobeweging, die de moraal uit de loop van het geweer wilde laten stromen. Niks geen kinderlijk ogende jaren vijftig blondjes meer, nee, de Rode Vrouw moest het grote ideaal zijn, een vrouw met grote lange hoektanden en haar dat een chaotische mengeling is van zwart, donkerrood en vaalgrijs....

Kunstenaars moeten daarom nooit naar anderen wijzen - naar 'de vrouw' bijvoorbeeld - nee, een kunstenaar moet de vrouw in zichzelf ontdekken.
Wie dat doet staat in een wereld waarin de zwaarte het bestaan regeert alleen. Maar dat alleen staan bewondert Mohammed Benzakour juist in die vrouwen die in een wereld vol agressieve hufters huilend aan de kant van de onderdrukten durven te gaan staan.
Rede en macht falen. De macht heeft de rede naar de marge van het bestaan verbannen. Argumenten tellen niet, alle intellectuele betogen worden van tafel geveegd. Al ben je God zelf, dat maakt niets uit. In de harteloze wereld van onredelijke machthebbers hangt God altijd aan het kruis.
Het is de boodschap van Jezus Christus die Mohammed Benzakour in feite uitdraagt. Jezus symboliseert het vernietigde hart, het hart dat door zich 'redelijk' noemende schriftgeleerden en opportunistische machthebbers aan het kruis werd geslagen.
Daarom moeten Jezusfiguren van het kruis worden gehaald, en de enigen die dat vermogen bezitten zijn vrouwelijke en kinderlijke mensen.

Wat we nodig hebben zijn dus vrouwelijke mensen - geen moralistische lesjes uitdelende kolossen die alles wat vrouwelijk is in mensen haten en verafschuwen.
Nu wordt er binnen de PvdA gezocht naar mensen die het volk terug doen denken aan de tijd van Wim Kok.
Wim Kok was een man met vrouwelijke kwaliteiten, maar daar is dan ook alles mee gezegd. In de jaren zestig was hij een soort laffe meeloper, die het haar lang liet groeien, zonder in te zien dat hij daarmee compleet voor paal stond.
Hetzelfde zie je gebeuren met Wouter Bos die als fractieleider op een infantiele wijze afstand doet van de stropdas - uit angst waarschijnlijk voor ‘mietje’ te worden uitgemaakt...
Wat wil je? Joep van de Omheining, de zeer onmannelijk ogende Hollandse God der Wrake, die als dikke toornige man geen andere dikke mannen naast zich duldt, ziet immers alles....
Volstrekt belachelijk, want als hij straks premier- of ministerkandidaat wordt, moet hij zo heel ineens vanuit een stropdasloze infantiele puberwereld de volwassen wereld van de stropdassendragers binnen treden - een stap die je met goed fatsoen eigenlijk niet kunt zetten, omdat het een afgang zou zijn, net zo een afgang als het lange haar waarmee Wim Kok zich in de jaren 60 en 70 belachelijk maakte.

Dat komt ervan als je voor het opportunisme van de mode kiest en van onbenullige zaken heilige koeien gaat zitten maken…
Nooit mag je van iets onbenulligs iets heiligs maken, dat is een soort hoofdwet waar elke politicus zich aan zou behoren te houden. Want alle ellende in de wereld vloeit voort uit het tot hoofdzaak verheffen van iets volstrekt onbenulligs.
Daarom heeft Mohammed Bezakour, de allochtone schrijver met de loden naam en het zwarte haar, ook zo'n grote bewondering voor 'de vrouw' - die hij verpersoonlijkt ziet in Gretta Duisenberg.
Gretta heeft een hart, zegt hij, waar ik cynisch en onverschillig dreig te worden, omdat ik alleen maar vlees- en visloze intellectuelenverhaaltjes zit te schrijven, daar drentelt zij op felle wijze door de harde wereld van de volwassenen en toont ze zomaar haar emoties, ook al vinden alle volwassen mensen die emoties raar.
Anarchistische schrijvers doen in feite precies hetzelfde. Zij zeggen wat ze denken en zij tonen emoties die niemand anders toont. Zij stappen werelden binnen die niet betreden mogen worden en zij stellen vragen die - als zijnde onfatsoenlijk - minachtend terzijde worden gelegd.
Dat betekent dat vrouw-zijn niet genoeg is om veranderingen te bewerkstelligen.
Gretta Duisenberg is niet alleen een vrouw, maar ook een onafhankelijk individu iemand die zichzelf durft los te maken uit de wereld van de algemeenheid.
Wat we dus nodig hebben zijn onafhankelijke persoonlijkheden die vrouwelijke waarden in het leven durven te verdedigen.

(Zwolle, 14-1-2003)


Wikipedia info: Mohammed Benzakour werd in 1972 (10 januari) geboren als vierde kind in het noordoostelijke Rifgedeelte van Marokko. Op driejarige leeftijd vertrok hij met zijn moeder en zijn broers naar Nederland, waar zijn vader gastarbeider was. Hij groeide op in Zwijndrecht en werd daar later, tijdens zijn studie, lid van de gemeenteraad . Hij studeerde sociologie en bestuurskunde, en ging na zijn afstuderen aan de slag bij twee ministeries in Den Haag. Maar zijn loopbaan als ambtenaar was van korte duur omdat Benzakour liever wilde schrijven. Naar eigen zeggen bracht hij een groot deel van zijn ambtelijke carrière door 'op het toilet met de boeken van Gerard Reve, Søren Kierkegaard en Jean-Jacques Rousseau'...


Reacties

Joke Mizée 29-01-2010 21:04
Die vrouwelijke kant van Noord-Afrikanen zie ik wel bij bv. muzikanten (nou en of).

Wim Duzijn 30-01-2010 11:12
Tja, dat is heel goed mogelijk, maar die vrouwelijke mannen heb ik nooit ontmoet en hoewel het mogelijk niet bijzonder redelijk is laat ik mijn eigen ervaringen toch sterk meespreken hier.., juist ook omdat ik mijn leven lang geleefd heb in wat men 'de marge van de samenleving' noemt, een wereld waarin je niet in staat bent een illusie van schijnveiligheid in het leven te roepen.
Zo werd ik als bewoner van 'een probleemflat' door een stel Marokkanen en Antillianen mijn woning uitgetreiterd met behulp van keiharde WESTERSE muziek. Mijn buren verhuisden. Doodsbang. "Die lui hebben een grote bek en de handjes zitten los..." Wegwezen dus...
Het was mogelijk een incident. Zoals er zoveel incidenten zijn. En waar het mij om gaat is dat al die incidentele zaken en gebeurtenissen niet ons leven gaan bepalen, vanwege het domme feit dat mensen die ons leven reguleren blind zijn voor het leven van alledag en op grond daarvan de werkelijkheid gaan vervangen door een leuke foto van mensen die in feite helemaal niet in het echt bestaan...