Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Make Love Not War
Open brief aan Margot M. door Wim Duzijn


"Bob Dylan is my father, Joan Baez is my mother,
and I'm their bastard son."


Ask whether people have heard John Wesley Harding and any response is likely to contain the words "Bob Dylan". While it's true Harding took his stage name from the Dylan album of the same name, musically there are few, if any, similarities. Whereas the Dylan album casts back in time to traditional folk music laced with biblical imagery and strait-laced morality, Harding prefers drama of the kitchen sink variety together with songs which look at life through refractive glass..
His lyrics show a cynical humour - "folk noir" is his description - and a sense of purpose that examines a moral and social state of affairs rather than specific issues.
Combined with an approach shrewd enough to simply question rather than answer, Harding's effect is as intelligently thought-provoking as protest music ever was. (Why We Fight Info)


Brief aan de redactie van de Volkskrant,
12 februari 1991, t.a.v. Margot M.

Aan een Lieve Vriendin

Mijn Liefste, er woedt, zoals je weet, een oorlog in het Midden-Oosten (wij - de goeden - tegen het kwaad: Saddam Hoessein), en omdat het een oorlog is uit puur kapitalistische motieven, kapitalistisch, dat is dus "hebzuchtig groepsbelang een mooie morele verpakking meegeven" - daarom heb ik me voorgenomen om - zolang het oorlog is - van de hele wereld te houden - nou ja..., hele wereld..., dat is natuurlijk een beetje overdreven..., want ik wil me toch wel graag distantiŽren van Billy Graham en al die andere religieuze orthodoxen, die nooit mijn vrienden zullen worden, zolang zij op een rechts-extremistische wijze een lapje grond heilig verklaren.
Ik houd nu eenmaal niet van heilig verklaarde naties.., omdat overal waar de natie heilig wordt verklaard, het intellect gedwongen wordt te vertrekken..
Nee, ik houd van 'de hele wereld', gewoon in zijn algemeenheid: een grote bol in de kosmos, die wordt bewoond door kleine mensjes, en omdat jij ook een van die kleine nietige menselijke wezentjes bent, die samen met alle anderen een duizelingwekkend snelle reis door een onbegrijpelijk grote kosmos maakt, daarom houd ik ook van jou, en ik verzeker je dat mijn Liefde groot en sterk en hevig zal zijn, want Liefde is in feite ook een vorm van oorlog...

Je kent de uitdrukking waarschijnlijk wel: 'de woeste oorlog der zinnen', daar geven ze mee aan dat Liefde de hele wereld kan verschroeien - niet letterlijk natuurlijk, want daarom is Liefde nu juist zo mooi, en daarom is harde, verbeeldingsloze burgermansliefde zo gruwelijk en verschrikkelijk, nee, Liefde verschroeit, maar Liefde kan ook genezen, wonden helen, vergeving schenken, zelfs zoeken naar een nieuw begin, en het is daarom dat mijn hart in brand staat, begrijp je, een ware vlammenvloed, maar dan niet gevaarlijk voor andere mensen, of voor het milieu, omdat ik zelf de grens bepaal - of, beter gezegd, omdat ik de grens ben...

Ze zeggen wel eens dat een mens die verliefd is in feite waanzinnig is en dat is best wel een beetje waar, dat weet jij evengoed als ik, wanneer je tenminste echt van iemand hebt gehouden in je leven.
Weet je, ik ben jaren geleden smoorverliefd geweest op een jongen, zomaar een gewone jongen in een klein christelijk dorp in Groningen, en ook al zou ik het willen, ik kan je niet vertellen wat ik voor hem voelde.
Ze zeggen wel eens dat een mens maar ťťn keer in zijn leven echt verliefd wordt, en voor mij gaat dat gezegde wel een beetje op. Je een voelen met een ander, helemaal in de ban van hem raken, gegrepen worden door het besef dat die ander bij je hoort en dat je via hem een wereld kunt binnentreden waarin er geen verschillen meer bestaan tussen jou en de ander, dat is werkelijk een welhaast mystieke ervaring, die je niet elke dag meemaakt.
Nu zul jij misschien denken: 'had jij even geluk', maar helaas, het was - zoals ze dat zo mooi kunnen noemen - een 'ouderwetse vorm van romantische Liefde', en daar schijnt een vloek op te liggen in deze wereld. Wie de romantiek ontdekt, die schijnt te moeten lijden, die moet akkoord gaan met de wrede wetmatigheid dat romantische Liefde nooit beantwoord wordt. Tragedie of zoiets, zo noemen ze dat...

Ik had dus - het Noodlot wilde het zo - verschrikkelijk veel pech, want de jongen in kwestie maakte deel uit van een streng gereformeerd milieu en hij was bevriend met de dochter van het Hoofd van de School met de Bijbel, alwaar men de kinderen ontzag bijbrengt voor de God van Mozes, Mohammed en Jan van Voorst uit Schiermonnikoog (je kent hem waarschijnlijk niet, maar betere profeten hebben wij in ons vlakke, afgeplatte polderland helaas niet..), en ach, dan weet je zelf wel wat er gebeurt met mystieke eenheidservaringen...
Die worden met een grote fatsoensbijl aan stukken gehakt, alsof het dor hout is, waarmee de open haard moet worden aangemaakt.

Je kunt je zeker wel voorstellen dat iemand na zo'n afschuwelijke ervaring het burgermansfatsoen geen warm hart toedraagt..?
Geloof me, wanneer je een dergelijke ervaring ondergaat, nadat een stel marxisten die ons het socialistische paradijs wilden brengen je wetenschappelijke carriŤre aan flarden heeft geschoten, dan ga je de terreur van goede mensen op een bijzonder intense wijze haten.
Dat je zomaar de hel in kunt worden gestuurd, terwijl je overweldigd wordt door de mooiste en meest lieve gevoelens, dat kun je als verliefd mens niet begrijpen. Zoals ik al zei: Liefde is een vorm van waanzin, een zoete oorlog der zinnen - die soms een heel erg wrange nasmaak heeft..
Dat lompe pummels je gevoelens kapot mogen maken met een hoop onzinnig, onredelijk gezwam, dat weiger je aanvankelijk te geloven.. Dat kan hooguit een thema zijn voor de een of andere Franstalige intellectuelenfilm, zo een sombere zwart-wit-film, waarvan de VPRO het alleenvertoningsrecht schijnt te bezitten, maar zoiets bestaat niet echt, niet als een reŽel drama, iets dat je zelf overkomt.., nee, dat is onmogelijk.. Ik denk dat iedereen dat wel zal begrijpen.

Alles lijkt mooi als het een ander overkomt, of als je vanuit je gemakkelijke stoel naar een film zit te kijken, maar owee als je zelf de hoofdpersoon bent van een liefdesdrama. Dan zijn de intense dramatische ervaringen lang zo leuk niet meer...

Waarom ik je dat alles vertel? Omdat het oorlog is, Mijn Allerliefste, en we weten allemaal dat in een oorlog alle mooie zaken worden verwoest.
Mensen verliezen hun meest dierbare bezit, hun echtgenoten, hun kinderen, hun vrienden en vriendinnen, de plekjes waar ze vroeger droomden en fantaseerden, het ouderlijk huis, de school, de cafetaria om de hoek..., en weet je, omdat ik op zoek ben naar de Liefde, een Liefde die ruim en universeel is, dat wil zeggen 'boven-sexueel' (dus niet a- of anti-sexueel), daarom denk ik aan al dat intense Liefdesverdriet, dat mensen ongevraagd wordt opgedrongen, en als ik daar aan denk, aan al die huilende mensen die vol wanhoop omhoog staren naar een verduisterde hemel waaruit alleen maar bommen mogen regenen, dan zie ik die jongen weer voor me, die doodgewone Hollandse jongen, die mijn eerste grote Liefde was..
Alle grenzen vallen weg. Leeftijd bestaat niet meer. Alles huilt in mij, alsof ik een kleine, bange jongen ben, die men zijn moeder heeft afgenomen.
Ken je die uitdrukking: 'moederziel alleen' zijn? Dat gevoel heeft een mens die aan Liefdesverdriet lijdt.
Hij heeft de hemel in zichzelf ontmoet en nu dwingt het een of andere vreemde lot hem afstand te doen van al dat moois, zodat hij heel ineens terechtkomt in een lege, verduisterde wereld, waarin alles hard en kil en lomp en gevoelloos is.

Ik vertel je dit, omdat in de Volkskrant van vandaag een brief staat afgedrukt van een Irakese vrouw, Yasmin Jawad, die zich afvraagt wat er aan de hand is met haar 'Nederlandse intellectuele vrienden'.
'Ik begrijp er niets van', zegt ze, 'zoeken naar het verschil tussen goed en kwaad verduistert je blik op de realiteit', vertelden ze me, 'wees cynisch. En nu?..'
'Waar is dat vrolijke cynisme gebleven dat hun in het verleden een heldere blik garandeerde?'

Weet je, Liefste Lieverd Van Me, de conclusie die ik trek is heel erg simpel: die zogenaamde cynische intellectuelen zijn nooit echt cynisch geweest, omdat echt werkelijk cynisme gevoed wordt door een sterk gevoel van medelijden en mededogen.
Een cynisch mens is een gekwetst mens, en ik durf dan ook rustig te stellen dat cynisme zonder gekwetstheid niks anders is dan doodgewone, kille, harteloze afgestomptheid - een mentaliteit die je aantreft bij aan lager wal geraakte schilleboeren en strontscheppers, van die luitjes, die een ferme scheet laten wanneer je het woordje 'gevoel' ter sprake brengt.
Dergelijke cynici zijn de beste maatjes van de moralist, omdat een moralist in feite ook een cynicus is, en wel een van de allerergste soort.
Daarom kun je de uitwerking van de kleinburgerlijke moraal ook gelijkstellen aan het desastreuze effect van een exploderende atoombom.

Pats, Boem, daar valt dat verschrikkelijk product van harteloze wetenschappers en botte machtswellustelingen boven op je hoofd en je hebt maar te vertrekken. Niemand vraagt je wat, niemand voelt wat voor je, niemand kent je enige waarde toe. Je bent een niks, een nul, een zielig hoopje niets.
En mijn god, welk mens wil er nu een niks, een nul en een niemand zijn?
De Irakese vrouw wijst in haar brief op de woedende reactie van een familielid van haar die midden in Bagdad woedend stond te gebaren in de richting van een cameraman:
'Wij zijn mensen', riep ze, 'We are no indians'.
Ik las die brief en ik dacht: Waarom vind ik deze reactie sympathiek, terwijl ik het vals-sentimentele commentaar van de oorlogszuchtige Volkskrantcolumnisten zo walgelijk vind?
Misschien omdat de Volkskrant er de moraal bijhaalt, in de vorm van een tot aanklagende God uitgeroepen 'holocaust'?
Ik denk het, want zodra ergens een vals-sentimentele moraal om de hoek komt kijken word ik witheet van woede - omdat ik op datzelfde moment de hel voor me zie, die de burgerman de naar vrijheid verlangende mens aanbiedt: een hel die hij met de mond verafschuwt, maar die hij met alles wat in hem zit aanbidt, bewondert en heilig verklaart.

"Wij willen de totale oorlog", schreeuwden de Duitsers, opgezweept door een fanatieke man, die zichzelf (als overtuigd nationaal-socialist) gespecialiseerd had in propaganda.
Diezelfde roep klinkt nu. De propagandamachine werkt op volle toeren...
En morgen...
Morgen is de Golfoorlog voorbij. En dan is alles weer vergeten. Dan vloeit er weer een stroom van vredeswensen uit onze monden, en dan kijken we minachtend neer op al diegenen die tegen ons zeggen: "Wat zijn jullie ongelooflijk hypocriet..."

In een wereld waarin moralisten het voor het zeggen hebben kan een gevoelig, intelligent mens eigenlijk niet leven - niet op een volwaardige manier tenminste, alleen maar half, stiekem, verborgen, mogelijk zelfs gek verklaard of opgesloten in een cel..
Heb jij je dat wel eens gerealiseerd? Heb jij wel eens de behoefte gevoeld om iemand die je niet kent lief aan te kijken en dacht je dan ook niet een beetje angstig bij jezelf: "laat ik het maar niet doen, want misschien slaat die ander me wel dood?"
Ik heb dat altijd zo gek gevonden, dat andere mensen je zomaar willen doodslaan. Hou zou het toch komen dat de wil anderen te vermoorden zo sterk aanwezig is in sommige mensen?
Ik heb nooit die rare behoefte gevoeld. Ik wilde van de hele wereld houden, heel naÔef in feite, maar op de een of andere manier mocht dat niet en sloeg iedereen me met die afgrijselijke burgermansmoraal om de oren, zodat ik er helemaal ziek van werd.
De redactie van de Volkskrant heeft mij ook de deur uit gezet, en ze deed dat op een niet al te eerlijke wijze, omdat ik mezelf niet op een gelijkwaardige manier kon verdedigen als inzender van brieven, maar dat schijnt het lot te zijn van machtelozen, dat is de les die ik blijkbaar leren moest en daarom houd ik nu ook van iedereen..., zolang het oorlog is...
Ja, zolang het oorlog is wil ik verliefd zijn en ik zal je verwennen, Liefste Lieveling, ja, werkelijk, ik zal je het gevoel geven dat je de incarnatie bent van de Heilige Maagd Maria..., zo adembenemend lief vind ik jou...

Voortdurend dat gedram van oorlogszuchtige hetzers... Waarom moeten naar Liefde verlangende mensen, daar altijd maar mee akkoord gaan?
Wij - mensen die de Liefde hoogachten - zijn gevoelig. Wij zijn teder. Wij kennen medelijden. En we zijn verlegen en eigenlijk heel erg klein.
Wij haten het grote, het lompe, het allesvertrappende geweld van de sterke man.
Waarom moeten wij altijd de hulpeloze, machteloze figuren zijn in de wereld van sterke anderen - is dat een onveranderlijk noodlot, waarvan de ban alleen door onze dood gebroken kan worden?
Waarom komen sterke mensen niet eens op voor Lieve anderen? Waarom kiezen ze niet eens een keer voor eerlijkheid en gerechtigheid? Waarom hebben zij alles en waarom hebben wij niks?
Ja, want zeg nu zelf: oneerlijk verdeeld is het wel in de wereld... Ik houd van je, dat weet je, omdat het oorlog is, maar die sterke jongens, waarom houden die niet van een ander?
Weet je, ik blader zo af en toe wel eens in dat hatelijke boekwerk dat men 'de Bijbel' noemt, je weet wel, dat rare verslag van mensen die altijd maar op zoek zijn naar een stukje grond, waarvan men onder geen enkel beding afstand mag doen - alsof die God een broertje is van de tot duivel uitgeroepen despoot Saddam Hoessein, die zomaar een stukje grond dat 'Koeweit' heet tot zijn eigen bezit heeft uitgeroepen - en moet je horen wat ik een tijdje geleden las:

Dit heeft Jehovah gezegd:
Vervloekt is de fysiek sterke man die op de aardse mens vertrouwt...
En hij zal stellig worden als een eenzame boom in de woestijnvlakte...
Gezegend is de fysiek sterke man die op Jehovah vertrouwt,
en wiens vertrouwen Jehovah is geworden...
(JEREMIA 17;5)

Begrijp je wat daar wordt gezegd?
Het is eigenlijk erg verschrikkelijk hoor, want hier wordt op een onverbloemde wijze de intellectuelenhaat gepreekt...
Jij bent erg intelligent, zeggen ze, en je hebt mogen doorleren van je uit een arbeidersmilieu afkomstige ouders, zoals alle linkse mensen dat na de oorlog hebben mogen doen (toch...?), en eigenlijk zou men jou een soortement 'intellectueel' kunnen noemen, ook al ben je dan soms erg haatdragend en wraakzuchtig diep in jezelf.
En vind jij, als academisch gevormd persoon het niet een beetje onfatsoenlijk dat een stel godsdienstfanatici 'fysiek sterke mannen' (stoere jongens dus, die wel veel kracht bezitten, maar niet zoveel verstand...) oproept intelligente mensen links te laten liggen? Die mogen ze niet gehoorzamen, want dan zullen ze gestraft worden met een dodelijke eenzaamheid.
Wie ongehoorzaam is zal worden als een eenzame boom in de woestijn....
De God van het oude testament wil alle sterke mannen aan zich binden, en wat blijft er in dat geval over voor een arme goddeloze intellectueel?
Je zult het al begrepen hebben...
Precies: die hatelijke rotboom in een dode, levenloze woestijn...

De schrijver Franz Kafka was ook een eenzame boom. Hij was een bijzonder gevoelige man die aan een vreemde vorm van chronische uitputting leed. 'Hulpeloosheid', 'zwakte' en 'uitputting' vormen de sleutelwoorden in zijn dagboeken. Nergens in zijn werk is een 'fysiek sterke jongen' te vinden die hem kracht geeft, die hem aanmoedigt of die gewoon van hem houdt.
Het lijkt wel alsof de 'sterke mannen' van deze aarde allemaal God of het Idool aanbidden. Die God haat intelligente mensen die Zijn macht willen breken, en dat is een verschrikkelijke toestand.
Je zou zo graag een 'sterke jongen' willen verwennen en liefhebben en hem vertroetelen en verzorgen, maar zo een jongen luistert alleen maar naar God en hij mag zich niet door jou laten verwennen - want jij bent maar een 'gewoon mens', die niet in God gelooft.
Ik vraag me vaak af wat er in die landen waar God de mannen 'sterk' maakt gebeurt met mensen als Franz Kafka, mensen die niet zo sterk en mannelijk zijn.
Wat te doen wanneer je net als Franz Kafka een gevoelig mens bent?
Dan loop je in de straten van zomaar een stad ergens in het Midden-Ooosten en dan zie je al die strenge, bonkige en bebaarde mannenfiguren om je heen, en dan kijk je naar jezelf, naar je tengere, spier- en baardloze lichaam en dan voel je je gewoon een stukje stront dat maar beter niet kan bestaan.
En die grote sterke God Jehovah in zijn Helse Hoge Hemel maar lachen... Alle 'fysiek sterke' jongens lokt hij naar zich toe, zodat er voor intelligente goddeloze en gevoelige mensen niets meer overblijft.

Weet je, omdat ik die brief van Yasmin Jawad las, daarom dacht ik daar aan, en ook omdat ik in de Volkskrant van zaterdag een artikel las van Constant Vecht, een jongen die zichzelf 'progressief-joods' noemt.
Heb jij dat artikel gelezen? Ik wel en ik heb er echt even om moeten lachen, vooral vanwege de rare uitdrukkingen die er in staan.
Ik weet niet of hij in Jehovah gelooft, die 'progressieve' jongen, want dat weet je nooit bij mensen die zichzelf 'jood' noemen en dat is verschrikkelijk lastig.
Zo mag je niet spreken over 'de' jood, want dan ben je een antisemiet, maar toch moet je spreken over 'het' joodse volk, want wanneer je dat niet doet, dan ben je ook een antisemiet, en weet je, omdat je ook nog bedreigd wordt door 'Het Grote Oorlogsleed' (het geheime wapen van de kleinburgerlijke moraal, noem ik het altijd, of ook wel, simpeler en doeltreffender: morele chantage..), daarom ben ik gewoon doodsbang om hier iets neer te schrijven over dat artikeltje van Constant Vecht.
Ik ben niet zo'n fysiek sterke krachtpatser en ik ben dus echt wel bang voor potige luitjes, die me op een agressieve wijze met een dikke Bijbel achtervolgen, echt waar, want ik ben helemaal alleen op deze wereld - een boom in de woestijn - en er zijn geen sterke mannen die voor me opkomen, terwijl die jodenmensen en die moslims, mensen die weinig liefde kunnen opbrengen voor buitenbeentjes, hele grote legermachten achter zich hebben staan.
Dat maakt je natuurlijk heel erg alleen, dat zul je wel begrijpen, denk ik...

Maar jij bent ook een beetje alleen op dit moment, want het is oorlog, en je bent door mij uitgeroepen tot mijn Allerliefste Droomvriendin, en daarom schrijf ik je deze brief, omdat we als vrienden Liefde moeten 'maken', net als John Lennon en Yoko Ono in het Amsterdamse Hiltonhotel.
Zou je het fijn vinden om samen met mij in een groot tweepersoonsbed te liggen? Samen op een provocerende wijze demonstreren tegen de pogingen van Amerika de hele wereld zijn kapitalistische wil op te leggen... Een linkse droom, die werkelijkheid wordt...
Dan druk jij op de knop voor de hotelservice en dan verschijnt daar in onze dure suite een mooie jongen in een prachtig donkerrood uniform, echt zo een jongen die je aan kunt treffen in de liefdesboeken van Gerard Reve, met van die kleine stevige en uitdagende jongensbillen, weet je wel, die ons een grote roestvrijstalen schaal vol heerlijke lekkernijen aanreikt...
O, wat zitten wij daar heerlijk te smullen met zijn tweeŽn in dat Grote Liefdesbed. Jij en Ik...
Af en toe sla jij je armen om mijn schouders, om een paar lieve woordjes in mijn oor te fluisteren, en ik noem jou 'Lieve Hoerige Del' en jij noemt mij 'Lieve Geile Pooiervent', hetgeen ik natuurlijk een beetje gek vindt aanvankelijk, want ik ben weliswaar erg lief en geil, maar toch ook een beetje zakelijk en nuchter, en als je dan zoiets te horen krijgt, dan voel je jezelf een beetje opgelaten, en daarom mompel ik dan ook op een wat verlegen wijze: 'Ach doe toch niet zo gek.., Mallerd...'

Maar jij trekt je van niks en niemand wat aan, zoals het een echte progressieve, aan de Liefde verslaafde vrouw betaamt, en je vraagt: 'Wat was dat nou, met dat stukje van die joods-progressieve jongen?'
Oja, mompel ik, met volle mond, want de broodjes die de brutale service-jongen met zijn geile stevige jongensbillen ons heeft gebracht zijn werkelijk overheerlijk..., en zo goed en zo kwaad als het kan, zonder al te veel kruimels uit te spugen over de dure zwartsatijnen lakens, zeg ik: 'Iemand die zichzelf jood noemt kan toch nooit progressief zijn?'
Jij kijkt mij eens aan met je grote intelligente ogen en je trekt je wenkbrauwen omhoog en vraagt: 'Waarom dan niet, Lieve schat'.
'Pooier', roep ik, want ik heb ineens mijn verlegenheid overwonnen, 'noem me toch gewoon geile pooier, dat woord windt me veel meer op als ik in bed lig..., wordt-ie echt keihard van.., hier, voel maar...', en ik probeer een zo exact mogelijk antwoord te formuleren:
'Kijk eens, dat begrip jood, dat is een woord dat mensen verbindt met de joodse traditie - een traditie die vertegenwoordigd wordt door oerconservatieve mensen in een staat die 'het jodendom' zegt te vertegenwoordigen. En hoe kan een aan de traditie gebonden mens, iemand die de waandenkbeelden van een stel anti-intellectuelen weigert aan te vallen nu progressief zijn?
Progressie is vooruitgang en vernieuwing, maar welke vernieuwing kunnen mensen je aanbieden die vast blijven houden aan een verhaaltje dat mensen verbiedt hun kracht en energie in dienst te stellen van de intelligente, niet aan God gebonden mens?
Fysiek sterke mannen mogen de goddeloze mens niet dienen, want dat is in de ogen van hun god het ergste wat er is, en zolang zij gewone mensen niet mogen dienen zullen gevoelige, intelligente mensen, altijd tenonder gaan en nooit zullen zij echte Liefde vinden - omdat Liefde in de ogen van God maar een pervers vrouwenzaakje is... Zo is het toch?

Jij bent niet erg in de stemming voor gepraat, omdat het oorlog is, en je slaat vol gretige wellust je armen om me heen en drukt me stevig tegen je aan.
'O zalige hete teef van me', mompel ik, 'wat ben jij toch slim en lief en zacht, en wat is het heerlijk om jouw geile pooier te zijn..; maar wat vind jij er nou van?'
Jij zoent me in de nek en je duwt je tong op een bazig-sadistische wijze in een van mijn oren. Best wel lekker, als je geil en opgewonden bent...
Ik probeer de Volkskrant, die van het bed gegleden is, op te rapen, maar jij verhindert dat.
Op resolute wijze pak je mijn arm beet en je roept op ongeduldige wijze: 'Laat die vervloekte rotkrant toch eens een keer liggen..., het gaat toch om de Liefde'
'Jaja, goed hoor, alles voor jou, Mijn Liefste...', mompel ik, heel gehoorzaam ineens, en ik kruip weg onder de dure zwartsatijnen lakens, na nog heel even een snelle - maar toch tedere - blik geworpen te hebben op de tekst die jij met behulp van een naar zuurtjes smakende lippenstift op het vensterglas geschreven hebt:

MAKE LOVE, NOT WAR!


Bezoek ook mijn boekensite:
AnarchoPress - Play it cool,
Zeg 'nee' tegen de liefdeloze boel

Gewoon een wonder: liefdesgedichten
en De Gouden Fallus: erotische verhalen