Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Een Subversieve Onderstroom
VK-blog van dinsdag 4 september 2007 door Wim Duzijn


Soms lees je de krant, gewoon, zoals altijd: eerst wat bladeren en naar de koppen kijken en als het allemaal weer een beetje van hetzelfde is, oud nieuws waarvan nieuw nieuws is gemaakt, dan begin je maar weer, gedreven door een soort vals plichtsbesef, vooraan..
Dan schuif je de kop met koffie naar je toe en geef je jezelf over aan wat niet avontuurlijke geesten 'de dagelijkse sleur' plegen te noemen...

Maar vanmorgen gaat alles ander. 'Gnosticisme lijkt bezit te nemen van de televisie', lees ik in de krant. En de geïnteresseerde lezer zal het al wel begrepen hebben...: ik heb als New Age belangstellende (een lid van een uitgestorven groep zou je kunnen zeggen - de laatste der Mohikanen, jawel...!) onmiddellijk het artikeltje gelezen dat onder die uiterst vreemde kop stond afgedrukt - vreemd daarom, omdat het gewoon niet waar is wat er wordt gezegd.
Voor het doorsnee-publiek in Nederland bestaat 'de televisie' namelijk alleen maar uit de Nederlandstalige netten (het nationalisme van bier, wijven en gezang of zoiets), terwijl het oordeel dat in het bewuste artikel wordt uitgesproken is gebaseerd op het bekijken van een aantal serieuze Engelstalige (BBC) programma's.
En zeg nou zelf: wie kijkt er nu 's avonds naar de BBC...?

‘Ik werk graag alleen. Die ene keer dat ik in teamverband moest werken mislukte het ook meteen. Ik heb er de genen niet voor.' Sietse van der Hoek, 1995
Wat me ook bevreemdt, maar dan op een positieve wijze, is dat de schrijver van het artikel - Sietse van der Hoek (in de jaren 80 tv-recensent van de Volkskrant) - bereid is terwille van de onwetende lezers in het kort aan te geven waar het begrip 'gnosticisme' naar verwijst. Hij haalt zelfs een in De Groene Amsterdammer verschenen artikel van Keularzt aan, waarin het gnosticisme wordt omschreven als "een subversieve onderstroom onder de oppervlakte van het Westerse denken", hetgeen naar mijn mening een definitie is die de waarheid behoorlijk dicht benadert.
Schandalig eigenlijk, dat een tv-recensent de Volkskrantlezer in moet wijden in deze uiterst belangrijke materie. De bazige, aangepaste, aan de vooruitgangsideologie verslaafde typen die binnen de redactie de dienst uitmaken zouden zich dood moeten schamen. Zij zijn op een uiterst gemakzuchtige wijze egoïstisch, nemen de grootste kolder serieus, verdedigen de meest onrechtvaardige zaken, waaien met alle winden mee, en hebben nooit eens tijd om op een hele simpele wijze een belangrijke kwestie onder de aandacht van het lezende publiek te brengen.
Dat noemen geleerden de destructieve wet van de kwaliteitskrant:
Kwaliteit verbiedt eenvoud. Wie eenvoudig is, haalt de norm niet, en wat niet aan de norm voldoet moet weg. Zo vernietigt de kwaliteit uiteindelijk zichzelf, omdat ze zich vervreemdt van de werkelijkheid, waar alle kwaliteitsartikelen naar behoren te verwijzen.
Waarom ik me daar zo over opwind? Heel simpel: omdat ik als New Ager (een soort indiaan dus, die stiekem thuis rondloopt met een immense verentooi op het hoofd...; echt waar? echt waar...!) een moderne vertegenwoordiger ben van het gnosticisme, die eigenaardige 'subversieve onderstroom', die op buitenlandse netten wel besproken wordt, maar op de Nederlandse, nationaal genoemde, netten niet.

Het gnosticisme is vanaf het begin van haar ontstaan een modernistische (Hellenistische) vrouwvriendelijke volksbeweging geweest, die alle onzinnige burgerlijke denksystemen te lijf wilde gaan. Athene, simpel gesteld, werd tegenover Jeruzalem geplaatst.
De hoofdfiguur van het christelijke evangelie, Jezus van Nazareth, de man die door sadistische kleinburgers tot 'God' verheven is, was zo een gnosticus, een man die het joodse geloof alleen maar serieus wilde nemen, wanneer dat geloof in dienst stond van de mens: niet één enkele schijnheilige orthodox-gelovige persoon, die met een zalvende smoel alle anderen slecht probeert te maken, want zulke personen haatte hij als de pest, maar alle mensen die deel uitmaakten van de staatkundige eenheid Palestina. Doodgerwoon humanisme dus, dat religie reduceert tot die 'goddelijke' principes die in dienst staan van de mens.
Waar de gnosticus uitgaat van een toestand van onwetendheid, die door het streven naar bewustwording (of het verwerven van kennis) kan worden opgeheven, daar gaat de gelovige uit van een door God aan hem geschonken weten dat onaantastbaar, onveranderlijk en eeuwigdurend is.
Daarom was Jezus anti-joods. Hij wilde een hervormer zijn, en we weten allemaal dat iemand die wil hervormen voor verandering staat; een eeuwig aan zichzelf gelijkblijvend ideologisch systeem past niet in zijn wereldbeeld.

Blind conservatisme (de onwil iets te veranderen dus) staat altijd in dienst van de meest slechte eigenschappen in de mens. Daarom moet een gnosticus proberen de positieve eigenschappen in de mens tot leven te wekken via een aanval op die religieuze en politieke systemen, die de mens als vrij en onafhankelijk wezen kwaad willen doen.
Volgens het gnosticisme, merkt Sietse van der Hoek op, is "de mens ten diepste verwant aan de goede god van het licht, maar een gecorrumpeerde vreemde geworden in een duistere wereld".
Wanneer we het betekenisloze woordje 'goed' weglaten ontstaat er een stelling die op een heldere wijze aangeeft door welke basisgedachte ik mij als New Age verdediger laat leiden.
Wanneer ik in navolging van de Bhagwan stel dat de mens geen christen maar een 'christus' moet zijn, dan zal de goede verstaander moeten inzien dat die term niet in verband mag worden gebracht met de kleinburgerlijke, vergoddelijkte 'christusfiguur', want wie wat doet maakt van mij een zielige, aan grootheidswaan lijdende gek.
Nee, je zult je los moeten maken van het kleinburgerlijke sadisme dat eenlingen via een absurd vergoddelijkingsproces tot duivels uit wil roepen, om zodoende die loodzwaar gemaakte term heel simpelweg te kunnen duiden als een verwijzing naar de liberale gnostische 'verlosser' die het als zijn taak ziet de mens los te weken uit een wereld, die van hem een eenzaam, liefdeloos monster wil maken, dat geketend is aan het eeuwig rondwentelende rad van het Noodlot, zodat hij nooit een zelfstandige positieve daad zal stellen, omdat alles wat zogenaamd positief is weinig meer is dan een illusie binnen een werkelijkheid die in diepste wezen slecht - want blind en onwetend - is.

Een 'verlosser' is gedwongen een confrontatie aan te gaan met een angstige wereld, die niet in staat is in een anarchistische eenling een bevrijder te zien.
Het 'kwaad' dat hij ontmoet is gebouwd op angst en daarom moeilijk te bestrijden want het kenmerk van angstige mensen is dat ze geneigd zijn alles wat intelligent is aan de kant te schuiven wanneer er in hun ogen 'iets raars' gebeurt.
Elke serieuze schrijver - iemand die niet gebonden is aan wat ik hierboven de destructieve wet van de kwaliteitskrant noem - zal het woordje 'angst' binnen zijn werk centraal stellen.
Angst is een kracht die de mensen verenigt in obscure kleinburgerlijke samenlevingssystemen. De schrijvers Willem Frederik Hermans en Gerard van het Reve praten in hun werk voortdurend over de waanzinnige, negatieve beïnvloeding waaraan ze kapot dreigen te gaan.
Dat is heel goed te begrijpen. Zij leven in de marge van de samenleving en iedereen die een beetje verstand in zijn hoofd heeft weet dat de marge van de samenleving een grote vuilnisopslagplaats is, waar de kleinburger alles mag deponeren wat hem niet van pas komt, zonder dat hem iets in de weg wordt gelegd.
Harry Mulisch daarentegen, een (moralistisch geworden) schrijver die zichzelf vanuit de marge (in de jaren vijftig was hij een onaangepaste zonderling) omhoog geschreven heeft naar de 'goede' wereld van 'het men', kent het woordje 'angst' niet. Hij is dankzij de linkse revolutie van de jaren zestig en zeventig bij uitstek de vertegenwoordiger geworden van de kleinburgerlijke, aan de ideologie gebonden moraal, die het lijden afwentelt op zondebokken.
Dat is een waarheid die je als serieuze waarnemer in een op zelfhandhaving gerichte wereld steeds onder ogen moet zien.
In de wereld van de aangepaste ideoloog (de mens die het onaangename buiten zichzelf plaatst) gebeurt alles ten koste van iets anders. Geven bestaat er alleen als er van een ander iets wordt afgepakt, leven is dood, genieten is genot verbieden, etcetera...
In die wereld is als geestesziekte beschouwde (zichtbare) angst er alleen voor de dommen, de zwakken, de onnozelen en al die eerlijke, waarheidslievende mensen, die zo stom zijn geweest om pech te hebben in het leven.

De schrijver Harry Mulisch heeft weinig echte, diepingrijpende pech gehad in zijn leven. De Vlaamse schrijver Jeroen Brouwers noemt hem 'een gelukkige schrijver'.
En hoe kan het ook anders? Want Harry Mulisch is een opportunistische leugenaar en een fantast die met het harde, calvinistische woordje 'waarheid ' weinig kan beginnen, en een leugenaar is in het leugenwereldje van de kleinburger altijd een 'gelukkig' mens, omdat kleinburgerlijkheid weinig meer is dan aanbidding van de Leugen... Alles wat leugen is, dat noemt de kleinburger 'God'.
Wie de moeite neemt om het gnostische 'Evangelie der Waarheid' te lezen, zal op de volgende uitspraak stuiten:
"Onwetendheid aangaande de Vader bracht Angst en Vrees voort. De Angst verdichtte zich tot een mist, zodat niemand iets kon zien. Zo won de Dwaling aan kracht, ze begon een werk in haar eigen materie in de Leegte, de Waarheid niet kennende. Ze legde zich toe op het maken van een formatie, zich inspannend om in schoonheid een surrogaat van de Waarheid te maken... Zij waren een Niets, deze Angst en deze Vergetelheid en deze formatie van Valsheid..."

Wanneer ik de Nederlandse Literatuur op een generaliserende wijze onderbreng in de categorie 'Niets' (een cultuur van nietszeggers..), dan zal de goede verstaander inzien dat ik als gnosticus een gnostische terminologie hanteer.
Het gaat mij niet om de vorm, nee, het gaat mij erom de mens ervan bewust te maken dat kleinburgerlijk (geestloos) schoonheidsstreven bedrog is, omdat het niet gebouwd is op de wil de ideologische bolwerken van de kleinburgerlijke angst aan te vallen. Het gnosticisme is subversief. Dat wil zeggen: Het valt de bestaande orde aan, omdat die 'orde' een valse, vervreemdende orde is. De kleinburger kan de chaos orde noemen, omdat hij altijd het 'grote getal' aan zijn zijde heeft.
De gnostische verlosser daarentegen staat alleen. Hij vertegenwoordigt de orde, maar iedereen weigert zijn ordelievendheid te erkennen, omdat de chaotische mens de chaos-onthullende orde haat.

De gnostische orde wordt door aangepaste 'nietszeggers' wanorde genoemd, ontwrichtend, puberaal anarchisme, dat zou getuigen van een stuitend gebrek aan respect voor algemeen aanvaarde burgerlijke waarden.
De gnosticus echter merkt weinig van de waardevastheid van zijn zogenaamd ordelijke medeburgers. Hij ziet zich geplaatst in het brandpunt van de kleinburgerlijke haat- en angstgevoelens en hij kan alleen maar op een wat meewarige wijze glimlachen - vrolijk, en soms met een van pijn vertrokken gezicht.
Hij waait niet met alle winden mee.
Hij is degene die door leugenaars omver wordt gewaaid...

(bewerking van een open brief aan de Volkskrant,
Zwolle, 19 juni 1991, dag van de aangepaste mens)


Reacties

Fred van der Wal 04-09-2007 17:23
artikel is zo complex dat er weinig tegen in valt te brengen

Fred van der Wal 04-09-2007 17:29
vandaag via mijn dochter in Leeuwarden jouw twee boeken ontvangen Wim en ze zien er aantrekkelijk uit

s.b. 04-09-2007 19:19
Complex is het niet; wel bevat het een aantal onjuistheden en is het daardoor misschien minder leesbaar. De burger heeft net zo goed zijn waarheid als de gnosticus; een echte gnosticus zou dat onderscheid tussen zichzelf en anderen waarschijnlijk niet eens maken. Psychologische projectie en geestelijke onrijpheid zijn venijnige valstrikken blijkt maar weer eens.

Wim Duzijn 04-09-2007 22:24
Ik denk dat de rijpe S.B. als waarheidzoeker nooit mijn twee mooie zelfgemaakte boekjes zal kopen, zoals jij dat als geniale en zeer onrijpe kunstenaar hebt gedaan...FRED. Dus wie is de ware gnosticus?

s.b. 04-09-2007 22:34
@Wim Duzijn: ik beschouw mezelf niet als gnosticus, maar minachting voor de burger lijkt me dus geen goed spiritueel uitgangspunt.

Wim Duzijn 05-09-2007 09:35
Het woordje 'burger' kun je op een positieve en een negatieve manier gebruiken.
Elke inwoner van een staat is staatsburger en als zodanig lid van een grote democratische gemeenschap. Burger willen zijn is in dat geval een positieve zaak, omdat het mensen beschermt tegen aanvallen van religieuze idioten en racistische fascisten.
Problemen bestaan daar waar de burger de ruimte die het staatsburgerschap biedt gaat verkleinen, inperken, via religieus-ideologische onzinpraat of andere vormen van beperkend, dogmatisch denken. Die bezigheid wordt algemeen 'kleinburgerlijke of kleingeestige bewustzijnsvernauwing' genoemd. Binnen de wereld van de GNOSIS wordt gesproken over verblinding, het jezelf uitleveren aan de tot God verheven Leugen ('de Demiurg', 'Ahriman', 'de Slang', etc.).
Wanneer je het evangelie leest (een boek dat christenen 'goed' noemen maar dat religieuze joden verafschuwen omdat het een van minachting getuigende aanval op 'het keurig nette joodse rabbinaat' zou zijn) zul je ontdekken dat het boordevol aanvallen zit op diegenen die blind, geestelijk dood en schijnheilig worden genoemd. De uitspraak: "Laat de doden de doden begraven" is wat dat betreft veelzeggend.

s.b. 05-09-2007 14:02
Ik denk dat je zo'n uitspraak "Laat de doden de doden begraven" niet kunt veralgemeniseren; ik denk ook dat die wat ironisch was bedoeld, en niet als een zware aanval. En Jezus waarschuwde ervoor om zelf te oordelen; ik denk wel dat hij inhoudelijk kritiek op sommige zaken zou hebben gehad, maar van de burger een zwarte piet maken zou hij denk ik niet gauw doen. Je nuanceert het hier ook al wat, maar de kern waar het om gaat zijn toch je eigen projecties. De wereld kan nooit beter worden zolang je geen vrede in jezelf vindt, en het komt op mij over dat je je teveel richt op externe factoren.

Wim Duzijn 06-09-2007 09:13
Je luistert helemaal niet naar me, ook niet als ik nuanceringen aanbreng. Dat maakt een gesprek moeilijk.
Alles hangt met alles samen. En een onnadenkende (kleinburgerlijke) wereld zit vol met mensen die geen innerlijke vrede zoeken en die daarom (veelal onbewust) anderen tot hun gevangenen maken.
Dat inzien: dat zogenaamd goede mensen een wereld opbouwen die een hel kan zijn voor een ander is de essentie van bewustwording. Bewustwording is niet de schone schijn dienen, maar de waarheid ontdekken. Dat is wat de Bhagwan ook stelt: "Jullie zoeken niet de waarheid maar het geluk. En zolang je geluk blijft zoeken zul je nooit de waarheid bloot kunnen leggen."
Kijk naar Israel, dat een paradijs dient te zijn, maar dat in feite een staat is die gebouwd is op de ontkenning en zelfs de vernietiging van 'de ander'. Alles wat de schone schijn (Israel gezien als joodse modelstaat) kan aantasten wordt met behullp van botte, brutale miliatire macht vernietigt.
Mensen er op wijzen dat de Zionistische droom een sadistische utopie is wordt beschouwd als een daad van 'antisemitisme'. Met andere worden: als je 'gelukkig' wilt zijn moet je de ogen sluiten voor de waarheid en blindelings het morele sadisme van de zoch 'goed' noemende mens dienen.
En hoe je ook wendt of keert: Het goed maken van sadisme leidt ertoe dat sadisten het recht krijgen andere mensen (de zwakken en/of zwak gemaakten) in een hel te zetten.

Als slot een verwijzing naar het citaat uit een gesprek met de Turkse Soefi-muzikant Kudsi Erguner dat al jarenlang als toelichtende info op dit VK-blog staat: Mystiek Verbrijzelt Schijnheiligheid.

Mystiek is het verbrijzelen van de religieuze hypocrisie. Het is het forceren van de deur om opnieuw toegang te krijgen tot de kern van het geloof. Daarom is mystieke poëzie vaak volkomen a-religieus. Ze moet zich immers verzetten tegen de corruptie van de religie en kan dus geen gebruik maken van dezelfde taal als gebruikt wordt door de tendens die ze bestrijdt.
Mystiek, dat is de houding van Jezus die de marktkramers uit de tempel verdrijft. Middeleeuwse moslimmystici zoals Jahahi'ddin Rumi en Haci Bektas Veli waren dichters en denkers die hun tijdgenoten wilden bevrijden van valse waarden en gewoonten, van zaken die vervormd waren door machtsstreven en menselijke tekorten.
Ze verwierpen het gevestigde religieuze en politieke gezag. Daarom werden ze in hun periode voor ketters aangezien.
Mystiek voert je altijd terug op de essentie van het bestaan: de mens, het individu. De wegbereiders zijn begenadigde mensen.
De massa of 'het algemeen belang' staan vaak hun eigenlijke roeping in de weg. Zodra politieke, economische of andere belangen een rol gaan spelen, verdwijnt de genade. Want macht is niet enkel in staat het lichaam van de mensen te verkrachten, maar ook de geest.