Eenling worden in een
Schijn-Democratie



BR> danny dayan, un 2019


Breken met het joodse formalisme
hier geplaatst n.a.v. de tegen de Islam gerichte propagandaoorlog
VK-blog van woensdag 12 september 2007 door Wim Duzijn


Ik blijf me er over verbazen dat mensen die zeggen dat ze 'Jezus Christus' aanbidden maar blijven zeuren over de waarden van 'onze joods-christelijke beschaving'.
Het een of het ander: of onze beschaving is joods, of onze beschaving is christelijk.
Je kunt niet van een appel en een ei een broodje maken, behalve wanneer je op een infantiele wijze er een eind op los gaat zitten liegen.
Maar liegen is niet bepaald een teken van beschaving, laat staan van 'christelijke beschaving', omdat Jezus van Nazareth maar een boodschap wilde verkondigen: de waarheid, die een weg moest banen naar het leven.

Christus, als vertegenwoordiger van de waarheid, is de ontkenning van het farizeÔsche jodendom (kiezen voor de utopistische theocratie), dat in de ogen van Jezus van Nazareth de vertegenwoordiger was van de leugen en de onwil om het leven te leven zoals het is.
Dat kun je leuk vinden of niet leuk vinden. Dat kun je antisemitisme noemen of godslastering. Het maakt allemaal niks uit. De waarheid is de waarheid. En als we allemaal zo graag op een objectief-wetenschappelijke wijze met het bestaan bezig willen zijn, dan geeft het geen pas om een objectieve wetenschapper dood te slaan wanneer hij conclusies trekt die niet in je eigen morele straatje passen.

Het orthodoxe jodendom dat in de staat IsraŽl (een staat die alle joden in de wereld zegt te vertegenwoordigen) tot staatsgodsdienst is uitgeroepen staat of valt met de komst van de Messias, geen Jezusfiguur, een watje dat zich aan het kruis liet nagelen, maar een triomfator, een koning, een machtige man.
Religieuze joden in IsraŽl (in Amerika domineren reformisten en seculiere liberalen) zien zichzelf als vertegenwoordigers van een God die hun eigendom is ('de God van IsraŽl') en de speciale band die ze met God hebben zal worden bevestigd door de Messias, die als een grote eenzame wereldheerser zijn intrek zal nemen in een koninklijk optrekje in de stad Jeruzalem, een stad die daarom zo belangrijk is, omdat het de woonplaats van God en zijn uitverkoren volk moet zijn.
Wanneer je dergelijke religieuze verzinsels (die met orde scheppende moraal en/of objectieve wetgeving niets te maken hebben) in verband brengt met de een of andere willekeurige sekte, dan zal iedereen zijn schouders ophalen en mompelen: "Waarschijnlijk weer een raar stelletje gekken dat aan godsdienstwaanzin lijdt - geen aandacht aan besteden dus...".
Maar als het om het jodendom gaat dan mag het woord 'verdwaasde, wereldvreemde sekte' niet gebruikt worden, dan wordt onmiddellijk de Duitse Messias Adolf Hitler van stal gehaald en dan proberen ze een eerlijk waarheidlievend mens slecht te maken met behulp van een man die alleen daarom niet deugde, omdat hij een Messiasfiguur wilde zijn, een Duitse Messias wel te verstaan, die de wereldbevolking wilde verdedigen tegen de gevaren van tot duivels uitgeroepen tegenstanders (Zie The Guardian: Hitler en de bolsjewisten).

Jezus van Nazareth presenteerde zich volgens de evangelieverhalen (die grotendeels gebaseerd zijn op gnostische geschriften) tweeduizend jaar geleden ook als een soort Messiasfiguur, maar dan iemand die het als zijn taak zag de bevolking van de kleine provincie Judea te bevrijden.
Wat betekent dat, kun je jezelf afvragen, het merkwaardige gegeven dat er in een samenleving plotseling iemand verschijnt die zegt datgene te vertegenwoordiger wat een groep mensen tot zin en eindpunt van zijn of haar bestaan heeft uitgeroepen?
Dat betekent (en dat realiseren veel mensen zich niet) dat met zijn komst die groep - het messianistische jodendom in dit geval - puur objectief gezien zijn bestaansrecht heeft verloren.

De Messias is het logische eindpunt van het orthodoxe geloof. Hij is de zin van het leven. Niet 'het jodendom', dat weinig meer is dan een in regels en geboden gegoten toekomstverwachting, die noodzakelijkerwijs moet eindigen als de toekomst verwezenlijkt is.
Het vervelende van ideologen en gelovigen in het algemeen is echter dat ze helemaal geen eindpunt willen bereiken!
Daarom is de Messias als reŽel bestaand gegeven, een mens van vlees en bloed, in feite de doodsvijand van de gelovigen, zoals elke droomverwezenlijking in feite een soort ontnuchtering is.
De Joden in IsraŽl (waarvan de overgrote meerderheid het Messiasdenken serieus neemt) aanbidden als irrationele dromers een werkelijkheid die ze alleen maar kunnen vernietigen en kapotmaken, omdat het een werkelijkheid is waarin het grote verlangen, 'de komst van de Messias' niet meer kan bestaan.
De Messias wordt binnen het jodendom - en dat maakt het allemaal nog gecompliceerder - gezien als een vertegenwoordiger van een 'god', wiens naam onuitsprekelijk is. Joden mogen de naam van God niet uitspreken of in welke vorm dan ook uitbeelden. Het woordje GOD wordt dan ook niet gebruikt, maar men noteert alleen de medeklinkers 'G-D'.
Het probleem is (ik wees er hierboven al op) dat een politieke ideologie (en het zionisme is weinig meer dan de politieke, nationalistische vertaling van een religieuze droom) de ontkenning is van het onuitsprekelijke mysterie.
Het woordje ideologie verwijst naar vorm, formalisme, naamgeving. Een ideologie kun je daarom omschrijven als een van alle magie ontdaan politiek-religieus systeem, dat alleen maar kan bestaan dankzij de terreur van het eendimensionale woord.
Het zionisme heeft zich (sommige orthodoxe joden wijzen daar ook op) niet aan de goddelijke wens gehouden, een opdracht die daar zichtbaar wordt waar een geheimzinnige stem tegen Mozes zegt: "Ik heb geen naam, Ik ben die is.."

Joden in IsraŽl hebben (net als de nationaal-socialisten van Adolf Hitler) het woordje 'God' vastgepind aan 'het woord', 'de mensenwet', en 'de politiek georganiseerde natie', en daarmee de magische universaliteit van het onuitspreekbare en mysterieuze geschonden.
God als naamloze vertegenwoordiger van het leven is de ontkenning van het vormgebonden nationalisme. Die levende God is de ontkenning van de tegen de mens gerichte wet. Hij/Zij is de ziel (of de geest) die meer is dan het woord.
Dat is ook de essentie van het christendom, dat in feite weinig meer is dan een van joods nationalisme ontdane MozaÔsche levens- of zijnsleer.
Het Christusverhaal is een verhaal van alle tijden en voor alle mensen. De Christusfiguur bestaat ook in andere culturen en religies. Heilige mannen, boeddha's en boddhisatva's, ze komen overal voor. Alleen in een Joods-christelijke priestercultuur worden ze aan de kant geschoven, belachelijk gemaakt of opgeborgen in gevangenissen, inrichtingen en ziekenhuizen (denk aan de Bhagwan, die zich niet mocht vestigen in ons liberale landje..).
Dat komt omdat de Joods-christelijke priestercultuur een zondebok-cultuur is. De priester leeft niet (grondstelling van de gnosis) en daarom ziet hij in mensen die het leven willen vergoddelijken een doodsvijand.
Het is de taak van een 'messias' - niet de formalist en de machthebber, maar de anarchistische, verlichte geest - die zondebokbeschaving op te heffen.
Kijk naar Jezus van Nazareth. Hij is de zondebok die helemaal geen zondebok wilde zijn. Hij liep niet met opgeheven armen de vijand tegemoet - "kruisig me alsjeblieft' - maar hij verborg zichzelf.
Niet bijzonder dapper dus, maar waarom zou een gewoon, intelligent mens een irrationele masochist en martelaar moeten zijn?
Dat hij uiteindelijk een martelaar werd was het gevolg van ontrouw en verraad. Voor een paar luttele centen werd hij overgeleverd aan de vertegenwoordigers van een politiek-religieus systeem, dat zonder toekomst zijn bestaansrecht (het bestaansrecht van 'het volk') zou verliezen.

Dat is de dood van God die 'leven' is. En die dood kun je alleen maar voorkomen door de band te verbreken met alle religie-uitingen (inclusief joods formalisme) die leiden tot het ontstaan van een conservatief, leven dodend, ideologisch systeem.
Een nieuwe, Messiaanse tijd, zou je daarom kunnen stellen, kan alleen maar een anti-ideologische tijd zijn, een anarchistisch toekomstbeeld als het ware, waarin de Levende God ('Ik Ben Die Is') weer degene mag zijn die hij in de oudheid altijd is geweest: het onuitspreekbare mysterie, dat zich manifesteert in diegenen die het leven leefbaar willen maken.., niet voor een beperkte groep uitverkoren mensen, nee voor ons allemaal, voor de hele wereld, voor iedereen...

(bewerking van een open brief aan het AD, 5 december 1994)


Reacties

Kanvas Tetrapool 12-09-2007 14:19
Ik geloof niet in het concept God. Maar verder een mooie analyse, en nog steeds actueel.

Wim Duzijn 13-09-2007 00:10
Wat een streng plaatje van jezelf KANVAS - hou niet zo van mannen met grote baarden en snorren - maar ben toch blij dat zo een strenge man de analyse van een haarloos watje kan waarderen.
Wat dat begrip 'God' betreft. Dat is in feite een heel simpel, doodgewoon woord dat alleen maar daarom ongewoon is omdat voorstanders en tegenstanders 'het geheim' (het wonder) afwijzen.
Het woordje geheim verwijst naar twijfel, zoeken, waarheidsvinding en al die andere zaken die de afstand tussen wetenschap en geloof kunnen overbruggen. Lui die de absolute waarheid voor zichzelf opeisen vormen een bedreiging.
Mensen die het leven als raadselachtig, wonderbaarlijk of simpel onbegrijpelijk ervaren zijn in staat een gesprek met elkaar aan te gaan.
Ik denk dat de anarchistisch klinkende evangelische opdracht om 'kind' te worden ook naar die opvatting verwijst. Niet het harde woord GOD, maar de stamelende, bijna stotterachtige letters Guh en Duh...

Mus 30-10-2007 14:38
Interessant stukje, misschien mag ik desalniettemin een kleine opmerking plaatsen.
Jij zegt: "Maar een politieke ideologie (en het zionisme is weinig meer dan de politieke vertaling van een religieuze droom) is de ontkenning van het onuitsprekelijke mysterie. Een ideologie is een van alle magie ontdaan politiek-religieus systeem, dat alleen maar kan bestaan dankzij de terreur van het eendimensionale woord. Het zionisme heeft zich (sommige orthodoxe joden wijzen daar ook op) niet aan de goddelijke wens gehouden, een opdracht die daar zichtbaar wordt waar een geheimzinnige stem tegen Mozes zegt: "Ik heb geen naam, Ik ben die is.." "

Geheimzinnige stem? Geen naam? Ik ben die is? Ik begrijp je voorkeur voor het mystieke, in deze. Desalniettemin zal deze opmerking gebasseerd zijn op Exodus 3:13-14, welke luidt:

(NWV) Niettemin zei Mozes tot de ware God: ĄVeronderstel dat ik nu tot de zonen van IsraŽl ben gekomen en dat ik werkelijk tot hen zeg: íDe God van uw voorvaders heeft mij tot u gezondení, en zij werkelijk tot mij zeggen: íHoe is zijn naam?í Wat zal ik hun dan zeggen?Ē Hierop zei God tot Mozes: ĄIK ZAL BEWIJZEN TE ZIJN WAT IK ZAL BEWIJZEN TE ZIJN.Ē En hij voegde eraan toe: ĄDit dient gij tot de zonen van IsraŽl te zeggen: íIK ZAL BEWIJZEN TE ZIJN heeft mij tot u gezonden.íĒ

(SV) En God zeide tot Mozes: IK ZAL ZIJN, DIE IK ZIJN ZAL! Ook zeide Hij: Alzo zult gij tot de kinderen IsraŽls zeggen: IK ZAL ZIJN heeft mij tot ulieden gezonden!

(NBV) Toen antwoordde God hem: ĎIk ben die er zijn zal. Zeg daarom tegen de IsraŽlieten: ďIK ZAL ER ZIJN"..
Over deze tekst zegt The Pentateuch and Haftorahs (Hebreeuwse tekst met Engelse vertaling en toelichting, onder redactie van dr. J. H. Hertz) dat in de uitdrukking "Ik ben, die Ik ben" de nadruk ligt op de actieve manifestatie van het goddelijke bestaan. Het was dus passend deze uitdrukking te gebruiken als titel of naam voor God, aangezien God op het punt stond zijn bestaan op een in het oog springende wijze ten behoeve van zijn volk te manifesteren door hen uit Egyptische knechtschap te bevrijden.

Wim Duzijn 30-10-2007 16:38
Wat jij doet Mus is de omschrijving 'Ik ben die is" - een uitdrukking die ik zie als een verwijzing naar de liberale, oud-Egyptische opvatting dat God het geheel van het bestaande is - koppelen aan wat joden 'de bevrijding uit Egypte' noemen.
Het een heeft niks met het ander te maken. Volgens jouw interpretatie zegt God niet dat hij alles is, maar dat hij er is voor de joden ('zijn volk'). En dat is ook wel begrijpelijk omdat de Hebreeuwse bijbel de Egyptische visie op het bestaan via de verjoodsing van de Egyptische prins Mozes heeft omgevormd tot een nationalistisch verhaal waarin niet het geheel van het bestaande, maar een uiterst klein deel ervan, namelijk 'het joodse volk' vergoddelijkt wordt.
Dat is nou precies wat ik hierboven in mijn betoog veroordeel, dat het mysterie van het leven via formalisering en naamgeving (god is van en voor het joodse volk) vernietigd wordt.
Joodse orthodoxie is daarmee de ontkenning van de (ontheiligende) mystiek, waarover de Turkse Soefi-muzikant Kudsi Erguner het volgende zegt:

Mystiek Verbrijzelt Schijnheiligheid
Uit: Een gesprek met de Turkse Soefi-muzikant Kudsi Erguner

Mystiek is het verbrijzelen van de religieuze hypocrisie. Het is het forceren van de deur om opnieuw toegang te krijgen tot de kern van het geloof. Daarom is mystieke poŽzie vaak volkomen a-religieus. Ze moet zich immers verzetten tegen de corruptie van de religie en kan dus geen gebruik maken van dezelfde taal als gebruikt wordt door de tendens die ze bestrijdt. Mystiek, dat is de houding van Jezus die de marktkramers uit de tempel verdrijft.
Middeleeuwse moslimmystici zoals Jahahi'ddin Rumi en Haci Bektas Veli waren dichters en denkers die hun tijdgenoten wilden bevrijden van valse waarden en gewoonten, van zaken die vervormd waren door machtsstreven en menselijke tekorten. Ze verwierpen het gevestigde religieuze en politieke gezag. Daarom werden ze in hun periode voor ketters aanzien.
Mystiek voert je altijd terug op de essentie van het bestaan: de mens, het individu.
De wegbereiders zijn begenadigde mensen. De massa of 'het algemeen belang' staan vaak hun eigenlijke roeping in de weg. Zodra politieke, economische of andere belangen een rol gaan spelen, verdwijnt de genade. Want macht is niet enkel in staat het lichaam van de mensen te verkrachten, maar ook de geest.