Eenling worden in een
Schijn-Democratie


Marjolijn Februari & Het Economisch Nut
VKblog van 11 december 2005 door Wim Duzijn




1. Reactie van VK-blogger A. v.d. Enden, 10 december 2005

Ik heb bewondering voor de columns van Marjolijn Februari. Ik heb bij haar echter nooit enige toespeling op astrologie of anarchisme opgemerkt. Laat staan dat zij die twee hersenschimmige begrippen met elkaar in verband zou hebben gebracht.
En ik dank de redactie van de Volkskrant dat ze geen ruimte gunt aan de bijdragen van ANARCHIST. Bakoenin & de Wijzen uit het Oosten: bien étonnés de se trouver ensemble. Wat een rampen zouden die veroorzaakt hebben als ze elkaar hadden ontmoet!
De economische mens is dan wel beperkt tot zijn ene zelf, je hebt er tenminste wat aan."


2. De Nuttige Marjolijn en de Nutteloze Anarchist

"Ik dank de redactie dat ze weigert aandacht te besteden aan de bijdragen van Anarchist", dat is de links-liberale en ozo fijnzinnig democratische reactie van een Volkskrantlezer die het anti-anarchistische beleid van de redactie niet alleen bewondert, maar zelfs aanmoedigt.
Alles onder het motto dat je wat hebt aan de economische mens, met daaraan verbonden de onuitgesproken stelling dat je aan anarchisten en aanhangers van de astrologische triniteitgedachte (een gedachte die vertaling heeft gevonden in het religieuze begrip 'de drie wijzen' ) helemaal niets hebt.

Omdat Marjolijn Februari zowel schrijfster als filosofe is, en in die hoedanigheid stelt dat het beeld van de economische mens te beperkt is (ze noemt het zelfs een wetenschappelijke fictie) vraag ik me af of de ronduit kwaadaardige reactie van een van haar bewonderaars (iemand die de redactie van een dagblad bedankt omdat ze een vrij burger in een vrij land de wereld van de democratieverdedigers uit werkt..) haar nu echt met gevoelens van overweldigende blijdschap kan vervullen.
Marjolijn Februari zelf zal haar bewonderaars nooit terecht wijzen. Wat wil je, zij is 'filosofe' (iemand die volgens de hoogleraar waar ik als student sociologie in het verleden college bij volgde 'speelt met woorden') en zij leeft daarom in een hogere wereld, een wereld waarin iemand die veel woorden bezit 'wat heeft': Grote blokkendoos, simpel gezegd, is goed. Kleine blokkendoos is heel slecht.

Als vertegenwoordiger van de bezittende klasse heeft zij gekozen voor wat men in bourgeoiskringen 'een diva-positie' noemt, jezelf omtoveren in een met toeters en bellen omhangen praatdame, die de woordjes 'schrijfster' en ‘filosofe’ heeft ongezet in mooie witte pareltjes die aan een gouden koordje om de hals bevestigd zijn, zodat zij alleen maar haar wijsvinger op haar voorhoofd hoeft te richten waneer het leespubliek ervan overtuigd dient te worden dat de kritiek van een asociale onverlaat (een anarchist of – erger nog - een astroloog, die met rare wijze mannen uit het Oosten aan komt zetten) niet deugt.
Dat is wel zo onfilosofisch en antiliterair..., anarchistische en antiautoritaire kritiek…, daar doet men in hogere kringen niet aan. Dat is eten uit de trog waarin alleen maar die voederbieten worden gestort die binnen een goed draaiende economie geen functie meer kunnen vervullen: waardeloos voer dus voor asociale anarchisten en verknipte astrologen, nutteloze luitjes die door de nuttige mensen uit de samenleving verbannen mogen worden, voorzien van een etiket waarop de woordjes 'verboden, want zeer nutteloos' zijn gekrast.

Het zal duidelijk zijn dat ik niet blij ben met dit 'liberaal' genoemde uitstotingsproces.
Een anarchist is als overtuigd gelijkheidsdenker een vijand van de kwaadaardige, altijd verdeling zaaiende, bourgeoisie.
“Mijn vrijheid”, stelt BAKOENIN op welhaast evangelische wijze, “is volmaakt zinloos wanneer er ook maar een enkele ander onvrij is…”
Dat is heel wat anders dan stellen dat je moet kiezen voor mensen waar je wat aan hebt. Alsof je met behulp van dat in wezen zeer wrede nuttigheidprincipe zoiets in stand kunt houden als een samenleving waarin ‘normen en waarden’ belangrijk zijn.
Normen en waarden verliezen juist elke waarde wanneer je het anarchistische gelijkheidprincipe overboord zet.

Quand on n'a que l'amour - Jacques Brel
Dat is de reden waarom anarchisten altijd dat deel van de burgerij dat voor klein denken kiest (en het economische nuttigheidprincipe maakt daar deel van uit) belachelijk maken.
"Épater la bourgeoisie', noemt men dat in geschoolde (Frans sprekende!) kringen, een antischoolse leuze die in de jaren vijftig en zestig zeer serieus genomen werd door de Vlaamse zanger JACQUES BREL, die een immens verlangen naar liefde – hele simpele, nutteloze liefde, die geen enkel economisch doel dient – koppelde aan vitale levenskracht, die je als gevoelig mens kracht en moed schonk, waar de economische mens je weinig anders te bieden heeft dan zwakte en zwaarmoedigheid – het gevoel dus in een zich vrij noemende wereld volnaakt nutteloos te zijn…

Wat ik mij als nutteloze schrijver afvraag is waarom de als 'zeer nuttig' beoordeelde columniste Marjolijn Februari de moeite neemt filosofisch ogende stukjes te produceren voor lezers die kiezen voor die werkzaamheden waar een mens wat aan heeft (economisch nuttig zijn dus), een vraag die je trouwens kunt stellen aan het merendeel van de medewerkers van de papieren Volkskrant...
Wanneer ik de bijdragen van Volkskrantjournalisten en -columnisten op een nauwgerzette, welhaast wetenschappelijke wijze onderwerp aan een nuttigheidonderzoek (jezelf afvragen dus wat het praktische nut van al het gedoe is) dan kan ik alleen maar concluderen dat 99 procent van het geschrijf volmaakt nutteloos is.
Wat heb ik - om maar eens een voorbeeld te noemen - eraan dat ik weet dat in een Afrikaans dorp een stamhoofd is vermoord?
De redactie van de Volkskrant stuurt er een journalist naar toe, een grote zak met geld van de een vloeit in de portemonnee van een ander, de economie draait als een tierelier, dat wel.., maar het resultaat is (filosofisch-wetenschappelijk, etc. gezien) een volstrekte nulliteit:
'STAMHOOFD VERMOORD',
een bericht in de krant waar geen enkele zakenman in ons land ook maar iets aan heeft.
Want zeg nu zelf: Wat koopt een vent die kerstbomen verkoopt ervoor dat hij weet dat er ergens in den vreemde een STAMHOOFD is vermoord?

Hetzelfde geldt voor al het zinloze geschrijf van journalistieke nuttigheidsapostelen over Irak en Iran en Israel.
De lui die het voor het zeggen hebben zijn de economische machthebbers, en die economische machthebbers zullen je echt niet lastigvallen met literaire of filosofische gedachtespinsels, omdat zij - economisch getraind als ze zijn - heel goed weten dat je met academisch geschrijf en geouwehoer de wereld niet kunt veranderen, zodat (als nuttig resultaat) de meest agressieve en meest rijke bommengooiers een gevecht op leven en dood met elkaar aangaan, echt van die heerlijke zinvolle bezigheden waar een economisch ingesteld mens wat aan heeft, terwijl de pratende en denkende gemeente daar ingewikkelde stukjes over schrijft, die op geen enkele wijze het zeer primitieve gevecht van agressieve machthebbers beďnvloeden, hetgeen blijkbaar ook de bedoeling is, omdat je volgens Volkskrantlezer A. van de Enden als schrijver en filosoof weinig meer mag zijn dan een gehoorzaam aangepast wezen dat het als zijn taak moet zien 'de economische mens' te dienen: de mens waar je wat aan hebt: hetgeen dus niet de lezer is, want lezen is nutteloos, levert geen geld op, maar de uitgever en de investeerder, die alleen maar boeken uitgeven waar zij wat aan hebben (simpel gezegd: een daad is een daad als er goud op de plank kan worden gezet...).

Het spreekt vanzelf dat ik het met die belachelijke, op bezitsvorming gerichte neoliberale stellingname van een Februari-bewonderaar niet eens ben. Alleen diegene waar je wat aan hebt is belangrijk. Alles wat geen nut heeft werp je weg…
Wat voor een soort een wereld bouw je op wanneer je alles wat vanuit economisch gezichtspunt gezien geen nut bezit wegwerpt?
Zou Marjolijn Februari dat nou echt willen, als schrijfster en filosofe? Dat een rijke machtige nuttigheiddenker als een soort bestraffende Sinterklaas op een grote troon plaats neemt met de bedoeling nuttigheidsbrevetten uit te delen aan ‘zoete kinderen’?
Jan Blokker?, mompelt Sinterklaas. Even in mijn grote boek kijken: Ja die is nuttig. Daar heeft de economische mens wat aan. Die stimuleert als Bee-Enner de verkoop van de krant.
Martin Bril: ook zeer een hoge nuttigheidsfactor, rijdt veel in auto’s, nooit van die zuinige burgermanswagentjes, gebruikt dus veel benzine, eet graag in restaurantjes, koopt zo nu en dan een mooi geschenk voor zijn dochter, bezit weliswaar een nutteloos tweede huis in Frankrijk, dat de Nederlandse staat geen geld oplevert, maar schrijft – ter compensatie - zoveel nuttige stukjes dat het personeel van de belastingdienst er erg door wordt gestimuleerd.
Jan Mulder…? Idem dito, krijgt voor volmaakt zinloos geneuzel en geouwehoer over voetbal van TALPA zoveel geld dat hij er dure Mercedessen en Jaguars voor koopt, laat het geld dus rollen, betaalt veel belasting en schijnt zelfs af en toe een paar euro per maand over te maken aan de Socialistische Partij van Jan Marijnissen, die veel de straat op gaat en niet thuis zit te niksen, zodat hij een bewonderenswaardige dienaar van de democratie mag worden genoemd. Zeer nuttige man dus...!

En zo kun je eindeloos doorgaan natuurlijk, wanneer je Sinterklaas bent en alle nuttige mensen mag belonen…
Hetgeen voor mij als anarchist de reden is elke man of vrouw die zichzelf Sinterklaas noemt de deur te wijzen, omdat ik van alles wil ontvangen, behalve een nuttigheidsbrevet uit de handen van goedheilige luitjes die de economische kletser tot ‘autoriteit’ verheven hebben.


Marjolijn Frebruari - Wikipedia info 2021

Marjolijn Februari noemt zich nu Maxim Februari, pseudoniem van Maximiliaan (Max) Drenth.

Februari debuteerde in 1989 onder de naam M. Februari en publiceerde later onder de naam Marjolijn Februari. Over genderidentiteit als auteur en het gebruik van de naam Marjolijn zei Februari in 2007 in een interview in het NRC Handelsblad door Elsbeth Etty:
“Ik heb me vroeger beijverd voor geestelijk hermafroditisme. In mijn eerste roman, gepubliceerd onder de naam M. Februari, komt voortdurend de auteur aan bod die nu weer vrouwelijk, dan weer mannelijk is. Er kwamen zes voornamen in voor, drie manlijke en drie vrouwelijke. Op verzoek van de hoofdredactie van de Volkskrant die blij was met een vrouwelijke columnist, heb ik de M. vervangen door Marjolijn. Op 15 september 2012 berichtte NRC Handelsblad dat Februari voortaan onder de naam Maxim Februari zou publiceren. Hij had de krant laten weten in het voorjaar van 2012 te zijn begonnen met het gebruik van mannelijke hormonen. „Dit om lichamelijk te transformeren en vanaf nu verder te leven als man.”

Zie ook het andere VKblog: M. Februari & Vandalisme