Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Wormen & Maden, ofwel:
Marjolijn Drenth & Vandalistisch Machogedrag


Las vandaag (28-2-2004) in de Volkskrant een artikeltje van Marjolijn Februari (geb: Drenth).
Marjolijn is een merkwaardig soort kruising van meneer de dominee en wouter bos, een alchemistisch proces zou je kunnen stellen, waaruit op een welhaast miraculeuze wijze een Volkskrantcolumnist is ontstaan, een gestereotypeerde vrouw met een beetje een zuinig-Hollands gezicht dat nog strenger wordt gemaakt door het merkwaardig vormloze (je zou bijna willen zeggen: partij-van-de-arbeid...) kapsel waarmee het door meneer de dominee en wouter bos is omhangen.
Heel apart natuurlijk, ‘a political look…’, zeggen ze in linkse kringen, maar best wel moeilijk te verkopen aan schandaaljongeren die vandalistische neigingen bezitten, omdat zulke brutale lastpakken alles wat 'meneer de dominee en wouter bos' heet nu eenmaal van nature wantrouwen.

Gelukkig ben ik een uiterst serieus persoontje dat met de jaren wijzer en wijzer wordt en daarom trek ik me niets aan van het enigszins zuinige 'meneer de dominee en wouter bos' uiterlijk van deze columniste en beperk ik me tot het bespreken van de inhoud van de column, of - beter gezegd - haal ik uit dat artikel een paar begrippen die te maken hebben met het onderwerp dat in dit arikel centraal staat: 'normen en waarden', een serieus 'item' dus, dat door de jaren zestig generatie die zich ooit vrijgevochten noemde steevast wordt aangeduid met de woordjes 'wormen en maden', zonder dat de luitjes ooit hebben begrepen dat de marxistische wormen en maden die zij met hun walgelijke 'ons kent ons'- mentaliteit kritiekloos verdedigden de meest enge ziekten in de menselijke geest veroorzaken, hetgeen ook vanzelfsprekend is, omdat wormen en maden geen leuke woordjes zijn, maar gevaarlijk, hersenloos ongedierte.

Serieuze mensen belachelijk maken is leuk, totdat je het slachtoffer wordt van de onverschilligen en de gevoellozen, egoïstische marionetten die blindelings reageren op negatieve impulsen waar niemand iets van begrijpt - of - beter gezegd - wil begrijpen omdat we domweg ons culturele verleden hebben weggegooid.
Marjolijn Drenth (filosofe en juriste) - die schuilend onder een inhoudsloos pseudoniem meestal haar uiterste best doet een vorm van realiteitsloos filosofisch handelen te propageren die elk nuchter mens opzadelt met een vaag soort afkeer van alles wat intellectueel is - brengt in haar jongste artikel de lezer in contact met het nuchtere woordje 'concreet', een abstract woord dat verwijst naar het verlangen de wereld op een heldere, realistische, zeur- en zanikloze wijze te bekijken: Saturnaal - zou een astroloog zeggen...

Mensen die het begrip 'waarden en normen' gebruiken kunnen altijd in twee groepen worden opgedeeld: de zalvers (veelal door en door schijnheilig) en de (zogenaamde) realisten.
De zalvers zeggen altijd: 'dat zou toch niet moeten kunnen' en intussen laten ze alles toe en wordt de wereld een grote chaos: denk aan de Marxistische bezetting van de Universiteiten in de jaren zestig, een ongekend fenomeen in de geschiedenis van het Universitaire Onderwijs en tegelijkertijd een gebeuren dat door de jaren zestig generatie op een vals-moralistische wijze wordt ontkend - weggeschreven uit de geschiedenis - zodat de voze wormen en maden-grappen die ze maken volmaakt betekenisloos zijn, omdat iedereen die de werkelijkheid wil vervalsen, verdraaien en weg liegen een benepen zalver is, die elk serieus waarden en normen debat met zijn huichelarij verziekt.

Zalvers hebben we dus niet nodig, die kunnen we missen als pijn in je kont (pijn in je kont? ja, kiespijn klinkt zo truttig..) maar aan de andere kant moeten we ook voorkomen dat de lui die zichzelf realist noemen hun macht gaan gebruiken om een stapel rechtse vooroordelen tot 'werkelijkheid' uit te roepen, want in een waarden en normen debat proberen altijd de leugenaars, de huichelaars en de sadisten zichzelf tot koningen en keizers uit te roepen.
De begrippen die ik uit het artikel van Marjolein Februari-Drenth, heb gehaald zijn de volgende:
Utrecht, Uithof, rotzooi, rommelig, verveling, disco, beatmuziek, infantiel, Dalai Lama en gedeelde kennis, woordjes die in Marjolijns artikel op indirecte wijze aangeven dat het moderne studentenleven elke glans van gebondenheid aan 'het hogere' verloren heeft.
Nieuwsgierig geworden heb ik daarom op het net de woordjes 'Utrecht & Uithof' opgezocht en zo kwam ik terecht bij de 'waarden en normen pagina' van het Utrechtse Uithofnet, waaruit ik de volgende discussie heb gelicht:


Utrecht - Uithof Maden en Wormen Discussie

"Gisteren kwam ik er achter dat in beide liften de spiegels in de linkerflat (vanaf de Spar) waren gesloopt. Vorige week was het nog een raam in de flat. Kan iemand vertellen wat er leuk is aan het slopen hiervan? Ik heb hier eigenlijk maar 1 woord voor TRIEST.
Sla met een hamer tegen je eigen rotkop, als je jezelf niet meer kunt zien in een spiegel..."

(Reactie) "Vandalisme is naar. Volgens mij wordt het gepleegd door mensen die ontevreden zijn met zichzelf en dat in deze ongerichte vorm botvieren. Indirect pakken ze iedereen terug, de hele gemeenschap. Ze ontberen een gevoel met de gemeenschap en de objecten die aan die gemeenschap of de leden ervan toebehoren. Andere opties zijn ook mogelijk:
-dronkenschap, wat voorgaand systeem versterkt
-wraak
-etc.
Feit is wel: als ik ooit iemand betrap op het mollen van iets (die spiegel kost honderden euro's (incl. plaatsen)) dan grijp ik mijn kans om
A- Deze of gene uit de anonimiteit te halen en
B- De aloude combinatie van pek en veren toe te passen op dit persoon."

(Reactie) "Je moet kwaad niet met kwaad bestrijden".

(Reactie)"Ach ja, dit is het zoveelste topic dat over het vandalisme hier op de Uithof wordt geopend. Helaas heeft het weinig zin, aangezien het slopen hier nog steeds doorgaat. Echt in en in triest, maar waarschijnlijk lezen de vandalen het forum toch niet, omdat ze de hele dag te druk zijn met het kapotmaken van andermans spullen.
Maar wat ik niet snap, is dat deze calamiteiten ook op klaarlichte dag gebeuren en dat er nooit iemand getuige is geweest van zo´n vandaal.
Als ik iemand zou herkennen, had ik hem meteen aan de schandpaal genageld door de naam hier overal openbaar te maken..."

(Urecht - Uithof infosite)


Asocialen zijn Macht=Recht-denkers

Aangezien ik zelf in een hoge torenflat woon waar elke bewoner via de macht van de asocialen automatisch een zwart Kainsteken op het voorhoofd wordt gestempeld (postorderbedrijven bijvoorbeeld weigeren je goederen te sturen, tenzij je vooraf betaalt...) kan ik onmogelijk mijzelf een gewild-lollige Kooten & De Bie houding aanmeten en de discussie hierboven afdoen als wat kleinburgerlijk 'wormen en maden gedoe'.
Ik bedoel maar, wie ontdekt dat asocialen domweg het bestaansrecht van anderen ontkennen en steevast proberen via hun waarden- en normenloze MACHT=RECHT houding anderen te terroriseren, die heeft maling aan schijnprogressieven die de rotzooi aan de ander geven en zichzelf opsluiten in een wereldje waarin progressiviteit niks anders is dan jezelf naar de top werken, zodat je vanuit een gouden paleis de anderen die je hebt laten barsten de les kunt lezen.
Dat soort moraal noem ik nu 'maden en wormen moraal'. Hetgeen betekent dat ik niet zonder meer de agressie veroordeel van mensen die het slachtoffer zijn geworden van asociaal gedrag, want als lid van de alleronderste laag van de bevolking (marxistenslachtoffer, homo, ex-psychiatrisch patiënt, uitkeringstrekker, tot 'infantiele zwever' uitgeroepen schrijver, op een zwarte lijst geplaatste astrologisch vernieuwer en ga zo maar door..) weet ik uit ervaring dat het leven een behoorlijk asociale hel kan worden wanneer je de macht in handen geeft van meedogenloze moralisten die de sociale begrippen zorg, meegevoel en compassie uit hun woordenboek hebben weg geschrapt.
Wraakzuchtig ben ik niet, omdat ik een uiterst serieus mens ben, hetgeen wil zeggen dat ik mijn eigen negatieve ervaringen wil gebruiken om onverschillige, en natuurlijk ook de betweterige linkse luitjes van de Volkskrant, wat wijzer te maken, hetgeen de enige mogelijkheid is om te voorkomen dat andere mensen hetzelfde trieste lot treft.

Flashback: Grappig nieuws in een niet grappige tijd.

"De PvdA steunt de destructieve, illegale aanvalsoorlog tegen Irak. Socialistisch-Christelijk kabinet kan nu snel worden gevormd. Balkenende spreekt niet over knieval, maar is wel verheugd.."
Veel grappiger is dat een prominent lid van de PvdA, Jeltje van Nieuwenhoven, in een niet te ver verleden de volgende uitspraak deed over de vader van Prinses Maxima:
"Ik veroordeel hem, omdat hij niet in staat was de terreur op een menselijke wijze te bestrijden".
Waaruit we dus de conclusie kunnen afleiden dat het principe gelijke monniken gelijke kappen in het wereldje van de Nederlandse politiek niet bijzonder ingeburgerd schijnt te zijn... (Wim Duzijn, 20-3-2003)

Binnen de wereld van de serieuze mens is elk individu belangrijk. Binnen die wereld is de geestelijke leider een 'goede herder', een mens die de kudde in de steek laat om de verdwaalde enkeling te redden, en dat is nu precies de zaak waar het in een waarden en normen discussie om dient te gaan.
Kenmerk van vandalisme is namelijk dat het altijd om een groepsgebeuren gaat, waarbij de brutaalste wil bewijzen dat je met behulp van moraalloos machtsgedrag alles kunt veroveren wat je wilt hebben.
"Niks vergeven, maar eigen wangedrag vergeten" is de essentie van dit maden en wormen gedrag.
De bezetting van Irak – die zowel linkse als rechtse partijen in dit land kritiekloos verdedigen - was een daad van vandalisme. De moraal werd aan de kant geschoven en het machtshongerige beest nam heel even de plaats van de moralist in.
Nu is Irak 'ons bezit', nu zijn wij ordinaire kolonisten die proberen een groep collectivistische Ayatollah's te koppelen aan de wereld van het hersenloze kapitaal en tegelijkertijd proberen we die daad van vandalisme om te bouwen tot een bevrijdingsdaad, hetgeen alleen maar mogelijk is wanneer we de rotzooi, het vuil, de infantiliteit en de verveling uit het chaotische geheel wegschrappen, een niet bijzonder wetenschappelijk verhaal dus, waarop een eerlijk mens alleen maar het eitket 'geschiedvervalsing' kan plakken.

Het is een vorm van luxegedrag. Je kunt rustig blindeman spelen omdat je deel uitmaakt van een wereld waarin iedereen met oogkleppen voor het gezicht gebonden rondloopt.
Wie echter in een asociale buurt woont die kan de rotzooi niet zomaar uit zijn bestaan wegschrappen. Hij wordt er dagelijks mee geconfronteerd en dat betekent dat hij weinig begrip kan opbrengen voor leugenaars en huichelaars.
Wie een leefbaar bestaan voor zichzelf probeert op te bouwen - gewoon omdat hij niet tot de rijken, de bevoorrechten, de sterken en de gezonden behoort - die walgt van grappenmakers die zijn serieuze pogingen de boel leefbaar te maken afdoet met 'maden en wormen gezeur'.
En dat is de reden waarom ik het artikel van Marjolijn Februari, geboren Drenth, heb aangegrepen om iets van mijn kennis via mijn blogjes mee te delen aan anderen, kennis waarvan de essentie is dat je alleen een serieuze moralist kunt zijn, wanneer je bereid bent de vals moralistische oogkleppen die je jezelf hebt voorgebonden af te doen...


Liberalen verdedigen het humanisme

You can't get a good education
if they're only telling you half the story
Students for academic freedom

The central purposes of a University are the pursuit of truth, the discovery of new knowledge through scholarship and research, the study and reasoned criticism of intellectual and cultural traditions, the teaching and general development of students to help them become creative individuals and productive citizens of a pluralistic democracy, and the transmission of knowledge and learning to a society at large...
The freedom to teach and to learn depend upon the creation of appropriate conditions and opportunities on the campus as a whole as well as in the classrooms and lecture halls. These purposes reflect the values -- pluralism, diversity, opportunity, critical intelligence, openness and fairness -- that are the cornerstones of American society.

Als anarcho-liberale eenling blijf ik het merkwaardig vinden dat antiwetenschappelijke geesten, mensen die een sadistische afwentelingsmoraal boven het objectieve kennisverlangen van de onafhankelijke vrije geest plaatsten, alles op alles zetten om de macht van het moralistische collectivisme te handhaven.
Onafhankelijke geesten - mensen die zich immoreel durven te noemen - kent ons land niet.
Liberaal zijn is de onafhankelijke enkeling boven het dierlijke collectief plaatsen, maar wie windt zich op over het feit dat alle Amerikaanse presidenten in het Midden-Oosten blindelings de collectivistische onzin van het zionisme verdedigen?
Een liberaal verdedigt altijd humanisme, staat voor de mensenstaat, maar het zionisme verdedigt geen mensenstaat maar een 'jodenstaat', een tribalistische staat van en voor luitjes die in een niet-joodse ander een stukje poep zien, iemand die een bedreiging is voor het voortbestaan van 'de groep' ('the tribe')
Het is die onredelijke verdediging van verdierlijkt massadenken (dierlijk daarom omdat blind collectivisme altijd irrationeel massagedrag in de hand werkt) die de Amerikaanse politiek op een werkelijk stuitende wijze devalueert en reduceert tot kletserij op dorpsniveau.
De grenzen die landen scheiden vervagen in een wereld die zich moderniseert en wie op grond van dat feit zou verwachten dat de wereld in geestelijk opzicht groter wordt vergist zich, omdat politieke leiders van de wereld een reuzengehucht willen maken, een dorp waarin de Staphorster boer koning is.
Staphorst is leuk als folklore, maar owee wanneer de klomp het verstand gaat vervangen. En dat is nu precies wat er op wereldniveau gebeurt.
Christelijke klompen, joodse klompen en Islamitische klompen beheersen momenteel het wereldtoneel en wie gewoon een vrije geest wil zijn die universele (hierboven 'Amerikaans' genoemde) vrijheidswaarden wil verdedigen, waarden die de totale en radicale ontkenning zijn van het kleinsteedse klompendenken, die wordt aan de kant gezet.
Je moet de klomp aanbidden, in positieve of in negatieve zin.
Dat is de reden waarom ik de meeste columnisten in Nederland verafschuw. Zij zouden dwars en eigenzinnig moeten zijn, weigeren welk Staphorster dorp dan ook te verdedigen, maar ze verdedigen alleen maar de eigen portemonee. Ze zijn niet vrij maar binden zich, alleen maar omdat we in een dolgedraaide geldcultuur leven, aan het collectief - juist ook omdat het collectivsme 'geld & macht' geworden is.
Nederlandse columnisten zijn te beroerd om de vrijheid van het individu te verdedigen. Zij verdedigen de irrationele klompenmens, door hem enerzijds te dienen, maar ook door hem anderzijds, voorzien van een paar infantiele hoorntjes ('hihi, jij duivel zijn'), op een irrationele, antiwetenschappelijke wijze aan te vallen, een houding die gebaseerd is op de onwil Universitaire vrijheidswaarden te verdedigen.

Wat wij hier universiteit noemen is baantjesjagerij en vriendjespolitiek. Wie eenmaal een dik inkomen heeft schrijft niet meer om waarden te verdedigen, nee, hij verdedigt zijn positie, zijn dikke inkomen en zijn recht dat inkomen te innen zonder er geestelijke prestaties voor te hoeven verrichten.
Wij denken dat we vrij zijn wanneer we miljarden dollars pompen in projecten die antiwetenschappelijke hobbyisten (dorpsbewoners die technische kunstjes hebben geleerd) in staat stellen leuke plaatjes te maken van de planeet Mars. En we vergeten dat duizenden jaren geleden heel het culturele denken niet gericht was op het schieten van mooie Marsplaatjes, maar op het bestuderen van de psychische krachten die gesymboliseerd werden door de planeet Mars, een planeet die in zijn negatieve gedaante verwijst naar vandalisme en op vrouwenhaat gebaseerd machogedrag.
In die tijden was de wereld helemaal geen dorp. De wereld maakte deel uit van een groot kosmisch geheel, waarin alles met alles verbonden was.
Wat wij nu joods-christelijke beschaving noemen is de verdediging van het dorp en het stimuleren van het verlangen de irrationele robotmens boven de wetenschapper te plaatsen.
Daarom wil ik hier uitdrukkelijk stellen dat ik voor het vrije onafhankelijke denken kies.
Niet voor George Bush of John Kerry of de Nederlandse Volkspartij voor Antiliberalen, die de vrijheid belachelijk maken met hun slaafse aanbidding van Macht is recht denkers, maar voor het idealistische vrijheidsdenken dat de strijd aanbindt met alle vormen van kleinsteeds klompendenken.
Het vrije denken begint altijd met het eren van de vrije, intelligente, onafhankelijke geest - de humanist die niet de zak met dollars tot grondprincipe van zijn morele handelen uitroept, maar de ernstige (morele) wil de geestelijke kleinheid van mensen aan te vallen.
Weg met Jeruzalem dus en terug naar de polytheistische grootheid van Athene, Babylon en Egypte...

Wim Duzijn, Zwolle 28-2-2004



Marjolijn Frebruari - Wikipedia info 2021

Marjolijn Februari noemt zich nu Maxim Februari, pseudoniem van Maximiliaan (Max) Drenth.

Februari debuteerde in 1989 onder de naam M. Februari en publiceerde later onder de naam Marjolijn Februari. Over genderidentiteit als auteur en het gebruik van de naam Marjolijn zei Februari in 2007 in een interview in het NRC Handelsblad door Elsbeth Etty:
“Ik heb me vroeger beijverd voor geestelijk hermafroditisme. In mijn eerste roman, gepubliceerd onder de naam M. Februari, komt voortdurend de auteur aan bod die nu weer vrouwelijk, dan weer mannelijk is. Er kwamen zes voornamen in voor, drie manlijke en drie vrouwelijke. Op verzoek van de hoofdredactie van de Volkskrant die blij was met een vrouwelijke columnist, heb ik de M. vervangen door Marjolijn. Op 15 september 2012 berichtte NRC Handelsblad dat Februari voortaan onder de naam Maxim Februari zou publiceren. Hij had de krant laten weten in het voorjaar van 2012 te zijn begonnen met het gebruik van mannelijke hormonen. „Dit om lichamelijk te transformeren en vanaf nu verder te leven als man.”

Commentaar Wim Duzijn 2021:
Zoals de foto's hierboven laten zien heeft Marjolijn Februari de mannelijke kant van haar karakter (die ik in 2004, juist vanwege het valse machogedrag van de pvda in die tijd, niet echt bewonderde) boven de zachte vrouwelijke kant geplaatst.
Het verbaast me eerlijk gezegd dat ze niet gewoon de moed heeft gehad zichzelf als zachte gevoelige vrouw (Zon in het lieve teken Vis) MAX te noemen.
Ze noemde zich aanvankelijk "M. Februari", om aan te geven dat ze zowel vrouwelijk als mannelijk wilde zijn, maar op verzoek van de 'linkse' Volkskrant koos ze voor de naam Marjolijn.
Nu is ze 'man' bij de liberale krant NRC en die liberale man durft zichzelf niet Marjolijn te noemen. Die man biedt je een mannelijk cliché-beeld aan dat de ontkenning is van alles wat in de flamboyante draqqueen-wereld vrouwelijk wordt genoemd.
Met geestelijk hermafroditisme, waar de spirituele New Ager in mij een groot voorstander van is, heeft dat rare cliché-gedrag weinig te maken...