Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Rechtvaardigheid versus Fatsoen
VK-blog van 10 april 2010 door Wim Duzijn


Als je over rechtvaardigheid in relatie met wat 'men' (in het algemeen) moraal noemt wilt praten kun je er niet omheen een omschrijving te geven van het hoerige begrip moraal - hoerig omdat het zich als bezit van een meerderheid (de morele meerderheid) aan Jan en alleman verkoopt
Wie in een dergelijke wereld, waarin de pooier moralist is geworden, geen geld bezit zal voor een goedkope vorm van zelfbevrediging moeten kiezen....
Een simpele verwijzing naar ethiek deugt niet, omdat een dergelijke omschrijving geen recht doet aan de complexiteit van de tegen de algemene moraal gerichte wereld, een wereld die zowel positieve als negatieve anti-moralisten kent.

Binnen de wereld van de anti-moraal kun je twee hoofdbewegingen aanduiden: het AMORALISME en het IMMORALISME.
Amorele mensen hebben maling aan elke vorm van moraal. Wat goed of slecht is interesseert ze niet. Je zou ze nihilisten kunnen noemen, maar die term is niet correct omdat ze er niet voor terugdeinzen zichzelf 'goed' te noemen wanneer die keus hen voordeel brengt. Met andere woorden: amorele mensen kun je overal ontmoeten, ook in de wereld van de morele meerderheid, omdat amorele mensen altijd uit zijn op eigen gewin en daarom bereid zijn op grond van opportunistische (amorele) overwegingen 'moralist' te zijn.
Moraal is een spel. Wie het spel 'goed' speelt wint.

Immorele mensen zijn idealisten, die de moraal neer leggen bij het individu, de eenling. Zij verdedigen wel degelijk een moraal, een moraal die gericht is op gewetensvorming, maar omdat ze een valse moraal afwijzen (ook al wordt die moraal verdedigd door de meerderheid) daarom worden ze in hoek van 'slechte mensen' geplaatst.
Immorele mensen gaan dus uit van een eerlijkheidsideaal dat tegen een als vals ervaren ethiek is gericht. Zij plaatsen zich buiten de moraal (denk aan Nietzsche's 'Jenseits von Gut und BŲse') met de bedoeling een werkelijk serieuze, objectieve moraal te scheppen die niet heilig wordt verklaard (gecanoniseerd).
Immorele moraal tendeert naar anarchisme, een vorm van positief liberalisme die door de 'goedheid' claimende morelen altijd wordt gekoppeld aan 'chaos', hoewel anarchisme weinig meer is dan kiezen voor het ideaal van 'de grote familie', waarin iedereen gelijk is en zich vrijwillig onderwerpt aan het gezag van de vader en de moeder, begrippen die binnen het immorele denken symbolische waarde bezitten.

De morele meerderheid staat altijd voor een strenge vorm van ethisch denken, Zij hanteert altijd een regelboekje (religieus: catechismus, sharia of heilig verklaarde wet) dat als onaantastbaar gegeven aan de ander wordt aangeboden.
Wie zich aan de groepsregels houdt is FATSOENLIJK, wie zich niet aan de regels houdt is ONFATSOENLIJK (ander woord voor immoreel).
Het gaat dus om regels, die weinig te maken hebben met individueel geweten of ingebouwde gevoelens van rechtvaardigheid, die versterkt kunnen worden via op bewustwording gericht gedrag.
Mensen hoeven eigenlijk niets te doen. Fatsoen is weinig meer dan gehoorzaamheid aanleren. De regels worden van bovenaf opgelegd en domweg heilig verklaard door mensen die macht bezitten of macht willen hebben.
Wie de macht dient kan binnen een fatsoensmaatschappij een zeer fatsoenlijk of 'moreel' mens zijn, ook al hebben de regels die hij ontwikkeld niks te maken met gevoelens van rechtvaardigheid die in individuele mensen leven,

Op blinde gehoorzaamheid gebouwd fatsoensdenken is altijd de vijand van anarchisme en immoralisme.
De PVDA kiest momenteel (moraal is nu eenmaal tijdgeboden) voor de fatsoensmoraal van de IsraŽlische schrijver en denker . Daarom kun je als anarchist maar beter niet op de anti-anarchistische PVDA stemmen.
Alles wat je hoeft te doen is denken aan de wijze waarop de aan een rechts-nationalistische ideologie gebonden staat Israel Arabische landen ((Irak, Libanon) en Arabische mensen (Palestijnen) behandeld heeft en je weet dat het woordje 'fatsoen' een volmaakt betekenisloos begrip is.
Een Israelische fatsoensdenker noemt doodleuk 'het Zionisme' goed en dat betekent dat al die daden die verricht worden vanuit een Zionistische levensovertuiging fatsoenlijk (en dus moreel goed) zijn.
FATSOEN heeft ondanks de schijn van streng moralisme niets te maken met eerlijkheid en/of rechtvaardigheid, ontkent die zaken zelfs - en noemt verlangen naar eerlijkheid en rechtvaardigheid een teken van morele zwakte. Je bent, wanneer je kritiek uitoefent, in de ogen van een fatsoensdenler iemand die niet deugt, kortom: 'een immoreel mens', een eenling die zich buiten 'het morele collectief' plaatst.

De (aanvullende) tekst hieronder werd geschreven in het jaar 2004...

Tegen Het Fatsoen, ofwel:
Vrij denken in een geestloze maatschappij

ďWhat is to become of the Palestinians?Ē ďOh,Ē Sharon said, ďweíll make a pastrami sandwich of them.Ē I said, ďWhat?Ē He said, ďYes, weíll insert a strip of Jewish settlement, in between the Palestinians, and then another strip of Jewish settlement, right across the West Bank, so that in twenty-five years time, neither the United Nations, nor the United States, nobody, will be able to tear it apartĒ. (Winston S. Churchill III)


Dat je maar beter niet intelligent kunt zijn in deze wereld bewijst het voornemen van de regering Bush de staatsterreur van de staat IsraŽl te belonen. Tegen de dommen en de onnozelen zeggen we dat we nooit mogen buigen voor terreur, maar de gehaaiden en de uitgekookten krijgen doodleuk hun zin. Zij zijn de uitverkorenen die boven de wet mogen gaan staan.
Hoe er binnen zo'n oneerlijk, rechteloos denksysteem ooit een normale relatie met de slachtoffers van de terreur kan worden opgebouwd is voor een intelligent mens een raadsel, maar voor een gehaaide uitgekookte ideoloog natuurlijk een uiterst simpel gegeven, namelijk: keiharde, domme en botte machtspolitiek.
Zo hard op mensen gaan inslaan dat ze gaan geloven dat 2 + 2 gelijk is aan 5.

Intelligentie wordt altijd bestraft in een naar geestelijke verdomming strevende collectivistische wereld.
En daarom kan ik alleen maar een beetje medelijdend glimlachen wanneer ik in de Volkskrant een groot vraaggesprek afgedrukt zie staan waarin Volkskrantmedewerker Martin Sommer 'intelligente antwoorden' probeert te ontlokken aan een in IsraŽl geboren filosoof, Avishai Margalit, die - zo wordt in een bijgevoegd CV-tabelletje vermeld - 'summa cum laude' is afgestudeerd...
Summa cum laude afstuderen in een geesteswetenschap. Wat betekent dat in een wereld waarin de oneerlijke, geestloze strijder tot God verheven is? In IsraŽl stellen filosofen zulke vragen niet, omdat IsraŽl geen individualistische filosofen kent, maar alleen collectivistische filosofen (mensen die die deel uitmaken van Ďhet joods-Zionistische collectiefí).

Filosofie is van oorsprong een anti-academische bezigheid, gericht op het verwerven van inzicht, waarheid en wijsheid (Sophia).
Zodra een filosoof een academicus wordt (iemand die een systeem gaat bouwen) is hij geestelijk dood. Hij filosofeert niet meer vanuit het verlangen de waarheid te ontdekken, maar hij filosofeert met de bedoeling zijn aangepaste academische status te rechtvaardigen.
Wie als academicus met handen en voeten gebonden is aan het establishment dat hem voorziet van bijzondere voorrechten, die zal niet snel een filosofie ontwikkelen die hem al die mooie voordeeltjes afneemt. Dat is een simpele psychologische wet waarvan de waarde door iedereen kan worden ingezien.
Summa cum laude afstuderen in de filosofie is echt niet noodzakelijk om wijs en verstandig te kunnen zijn. Je kunt als supergeleerde aangepaste man bijzonder dom en onverstandig zijn en daden verrichten die objectief gezien bijzonder mensvijandig zijn.

Sophia, godin van de wijsheid

De godin van de wijsheid vind je in vele culturen terug in verschillende vormen: Athena bij de Grieken als godin van de wijsheid en de krijgskunst, Minerva als de Romeinse godin van wijsheid en oorlog, Tara, de boeddhistische godin van mededogen die de wijsheid van de onthechting onderwijst, en Inanna, een oude Sumerische godin. Sophia, wier naam in het Grieks Ďwijsheidí betekent, is verbonden met de verschillende incarnaties van de goddelijke vrouwelijke kennis en met al de godinnen hierboven.
Sophia is een van de centrale figuren in het gnosticisme, een christelijke filosofie met mogelijk wortels in het oude Egypte en PerziŽ.
Het gnosticisme legt de nadruk op individuele kennis en wijsheid als weg naar de verlossing en vereniging met God. Zijn volgelingen aanbidden Sophia zowel als goddelijke vrouwelijke schepper en tegenhanger van Jezus Christus.
Volgens de gnostici vertoonde Christus twee gedaanten: een half mannelijke als zoon van God en een half vrouwelijke die Sophia werd genoemd, vereerd als de moeder van het universum.
Het christelijke beeld van 'Maria met het Goddelijke kind op schoot' zou je daarom het symbool van de gnostische Jezus kunnen noemen.

Als anarchistisch buitenbeentje, dat elke vorm van collectivisering afwijst (dus ook het orthodox-Zionistische collectivisme), vind ik het een bedroevende zaak dat IsraŽl zo weinig anti-joodse intellectuelen kent.
Want in een land waarin de staat het begrip jood gecollectiviseerd heeft, ontdaan van de mogelijkheid je er als zelfstandig denkende enkeling mee te vereenzelvigen (zoals dat wel mogelijk is met abstracte begrippen als 'Palestijn' of 'IsraŽliŽr'), is er maar een echt antwoord mogelijk op de geestelijke terreur die er noodzakelijkerwijze het gevolg van is: geestelijke rebellie, als eenling weigeren jezelf 'jood' te noemen, breken met een onrechtvaardig verleden dat altijd heeft geŽist dat jij, als denkende en voelende enkeling, iemand die weten, een mechanisch handelend deel moet zijn van een heilig verklaard collectief.

Dat IsraŽlische denkers de noodzaak van ontcollectivisering niet inzien blijft een vreemd gegeven, vooral ook omdat het collectivisme binnen de Islamwereld (moslimfundamentalisme = dolgedraaid collectivisme) fel wordt afgewezen, ook door Avishai Margalit, die in het vraaggesprek met Martin Sommer ons het advies geeft de riskante Islam te bestrijden met behulp van wat hij 'de goede Islam' noemt.
Wie consequent is (wie filosoof wil zijn dus - want echt filosoferen is doordenken tot aan de wortels van een probleem) zal onmiddellijk stellen dat het onverdraagzame religieus-nationalistische collectivisme, dat de spil vormt van het neo-Zionisme van Ariel Sharon, vanuit een vorm van analoog logisch denken dus ook bestreden zal moeten worden met die denkwijzen binnen het JudaÔsme, die het onafhankelijke individu tot hoogste waarde uitroepen, denkwijzen, bijvoorbeeld, die zich baseren op het vrijheidsdenken van Jezus van Nazareth, de pro-Romeinse en pro-Hellenistische Ďanti-joodí die het geestelijke koninkrijk boven het aardse koninkrijk plaatste.

Wie een persoonlijkheid (eenling, Mensch, verlichte geest, etc..) wil zijn of wil worden zal zichzelf nooit onderwerpen aan welke vorm van staatsterreur dan ook.
Wie enkeling is zal van de staat eisen dat zijn geestelijke vrijheid en/of integriteit wordt gewaarborgd, hetgeen dus heel wat anders is dan het waarborgen van de 'joodse vrijheid' en de 'kapitalistische vrijheid', twee collectivistisch gegevenheden die momenteel worden samengesmeed door neocalvinisten, neozionisten en neoliberalen, ook in het land waarin Avsihai Margalit summa cum laude is afgestudeerd in de filosofie.
Als anarcho-liberale eenling vind ik het onbegrijpelijk dat een filosoof weigert het collectivisme te veroordelen en dat hij niet fel protesteert tegen de pogingen van antifilosofen de bevolking in een toestand van geestelijke slavernij te manoeuvreren: de collectivistische staat, waarin je geen vrij mens bent, maar een vrije collectivist, een positie die natuurlijk heel goed is voor jou als 'aangepaste burger' (deel van het heilige collectief), maar die heel slecht is voor iemand die toevallig geen deel uitmaakt van dat heilige collectief.

De onafhankelijke denker die anticollectivist is zal nooit een fatsoenlijk bestaan kunnen opbouwen in een staat die zichzelf 'joods' noemt. Elke poging het Jodendom te veroordelen zal worden gezien als een staatsgevaarlijke daad, omdat de staat ĎJodendomí geworden is (vanuit anarchistisch oogpunt bezien een gruweldaad).
En toch heeft Avishai Margalit een boek geschreven dat de titel 'Fatsoenlijke samenleving' draagt.
Een vreemde zaak natuurlijk en een reden voor mij dat boek nooit en te nimmer in handen te nemen, domweg vanwege het feit dat IsraŽl in zijn hoedanigheid van 'joodse staat' in mijn anarchistische ogen een zeer onfatsoenlijke staat is en alleen maar fatsoenlijk kan worden wanneer de denkers in die staat de moed kunnen opbrengen voor het eerlijke en rechtvaardige (d.w.z. objectieve) denken te kiezen, een levenswijze die de ontwikkeling van persoonlijk, onafhankelijk geweten mogelijk maakt.

(Bewerking van 12-4-2004 artikel)