Eenling worden in een
Schijn-Democratie


Kurt Cobain


de gevoelige Vis
die zijn macho-ego dood schoot
VKblog van woensdag 24 november 2010
door Wim Duzijn



Kurt Cobain, geboren in Aberdeen (Washington) op 20 februari 1967, 19u 38m, schiet zichzelf op 5 april 1994 dood, omdat hij niet langer de als negatief ervaren rol van rock-idool wil spelen.


'Er zit goedheid in ons allemaal en ik denk dat ik gewoon te veel van mensen hou, zoveel dat ik me afschuwelijk verdrietig voel:
Het verdrietige, kleine gevoelige, niet-gewaardeerde, Vissenjongetje...
Jezus man. Waarom geniet je er niet gewoon van? Ik weet het niet! Ik heb een goddelijke vrouw die ambitieus en empathisch is en een dochter die me herinnert aan wat ik vroeger was, een kind vol liefde en vreugde.. En juist dat maakt me bang...
Ik kan niet tegen de gedachte dat Frances de ellendige, zelfdestructieve 'death-rocker' wordt, die ik ben geworden... " Kurt Cobain.

Kurt Donald Cobain is geboren op 20 februari 1967,
om 19u:38m (7:38 PM) in Aberdeen, Washington

Zijn geboortehoroscoop laat een wereld zien die gedomineerd wordt door zachte, milde en zelfs vrouwelijk-ouderwetse tekens (Kreeft, Weegschaal, Vis en Steenbok), met daarin twee planeten - Uranus en Pluto - die bij uitstek het symbool zijn van de punk-rock-wereld die hem langzaam maar zeker opslokte, op zo'n sterke wijze dat hij zichzelf een gevangene, ja zelfs, een marionet, ging voelen.
Zingen over vrijheid maakte een depressieve gevangene van hem, niet iemand die zich los kon breken (de gevoelige jongen was te zwak in een zwak makende machowereld), maar een wanhopige, overgevoelige figuur die de sterke wilde machowereld in en om hem steeds meer ging haten...

"Een zielige, kleine, overgevoelige en miskende Vis....",

zo omschrijft een tot Grote Feestvierende Macho uitgeroepen popzanger zichzelf in zijn afscheidsbrief.
Het feit dat hij zichzelf zo omschrijft is best bijzonder. Weinig gevoelige mensen komen ooit op het idee zichzelf af te vragen of ze wel passen in een wereld die door gevoelloze macho's wordt gedomineerd.
We hebben afgesproken dat jongeren niet gevoelig zijn. Dat noemen we mode. Je zou het ook massahysterie kunnen noemen, kuddegeest of hersenspoeling... "Sex, Drug & Rock and Roll", schreewde een hele generatie in de jaren 60 en 70..
Jongeren zijn hard, wild en actief. Ze zijn geen watje. Ze willen geweld en je moet ze geweld geven. Ook al ben je het tegendeel van een gewelddadig mens.
Gewelddadigheid is een wrede, nivellerende kracht, die alles wat gevoelig en intelligent is uit wil roeien - direct of indirect.
Geweldadige mensen passen zich niet aan. Ze eisen dat anderen zich onderwerpen. Wie mee kan doen is in. Wie niet mee kan doen is uit. Zo simpel zit de wereld van de gewelddadige, anti-autoritaire mens (hoe goed en hoe links hij ook mag zijn...) in elkaar.

Gewelddadigheid is een normaal onderdeel van het menselijke bestaan geworden, omdat moderniteit in feite weinig meer is dan 'de dood van het kind in jezelf'.
Iedereen weet dat kinderen geen volwassen monsters zijn. Wanneer ze dat zijn dan is dat een uitvloeisel van een monsterlijke cultuur die alles wat kinderlijk is in een mens wil doden. Religieus fundamentalisme neemt binnen dergelijke anti-culturen altijd een toppositie in.
Daarom is het weinig zinvol binnen een ontkinderlijkte wereld op te komen voor 'moderniteit'. Het begrip 'modern' vooronderstelt een houding van vrijheid, reinheid en geestelijke onbedorvenheid. De banden met een chaotisch, verwaarloosd wilde-mensen-verleden worden verbroken, de grote knots en het beestenvel worden in de vuilnisbak geworpen en we zien elkaar als mens met gevoelens en een kop waar een brein in zit.
"Redelijk willen stroomt uit over de aarde", zo vertelt volgens Henriette Roland-Holst, het socialistenlied 'De Internationale' ons... Het is een vriendelijke vertaling van de oorsponkelijke tekst, die niet al te zachtzinnig is.

Arise ye workers from your slumbers
Arise ye prisoners of want
For reason in revolt now thunders
And at last ends the age of cant.
Away with all your superstitions
Servile masses arise, arise
We’ll change henceforth the old tradition
And spurn the dust to win the prize...
www.marxists.org

Het probleem met Marxisten was altijd dat gewelddadige mensen een oude wereld afbraken, zonder er een gevoelig en redelijk alternatief voor in de plaats te zetten. Niet de zachte krachten, een begrip dat door Henriette Roland-Holst gekoppeld wordt aan het socialisme, wonnen, maar de harde krachten, die ondanks alle goede bedoelingen niet in staat waren zichzelf ondergeschikt te maken aan de gevoelige en redelijke mens, die Henriette Roland-Holst - astrologisch gezien - is...


Al in de prille oudheid werden de Maan en Jupiter gezien als planeten die een positieve invloed (kunnen) uitoefenen op mens en maatschappij...


Het is de eeuwige tragiek van het menselijke bestaan. Eeuwenlang al weten intelligente mensen dat gevoeldodend geweld de grootste ramp is die de mens kan treffen en intellectuelen en kunstenaars probeerden daarom dammen op te werpen tegen de primitieve kracht van de dierlijke domheid en stompzinnigheid.
Dat noemen we 'cultuur' of 'autoriteit' - want echte cultuur is altijd autoritair. Zodra een cultuur afstand doet van haar autoriteit is zij ten dode opgeschreven. Cultuur is niet het jezelf blindelings onderwerpen aan het geweld. Cultuur is geweld indammen - beheersbaar maken.
Daarom speelden autoritaire, gevoelige mensen en goden (met name de moedergodin - Venus en/of Maan) binnen de wereld van de cultuur altijd een hoofdrol - omdat zij in staat werden geacht een bindende rol te spelen in een op versplintering gerichte, gewelddadige samenleving.

"I never wanted to sing. I just wanted to play rhythm guitar - hide in the back and just play."

"I definitely feel closer to the feminine side of the human being than I do the male."

De overgevoelige zanger Kurt Cobain, die de mensen niet wil bedonderen, omdat hij van de mensheid houdt, vertelt ons dat hij als gevoelig mens niet meer kan functioneren in een zich 'modern' en 'vrij' noemende wereld die van hem een miserabele, zelf-destructieve 'death-rocker' heeft gemaakt.
Het gewelddadige publiek begrijpt hem niet. Hij is toch een idool? Hij slaat toch de boel kapot en hij heeft toch schijt aan iedereen...?
Ze hebben ongelijk.
Gevoelige mensen zijn geen cynici die aan iedereen schijt hebben. Ze hoeven geen idool te zijn en ze willen niet alles kapot slaan. Ze staan liever een beetje achteraan en ze hebben behoefte aan liefde en tederheid..., een kinderlijke verlangen dat Kurt Cobain tot uiting brengt in een aangrijpende afscheidsbrief die gericht is aan het denkbeeldige vriendje BODDAH dat hij in zijn kindertijd beschouwde als zijn liefste speelkameraadje...
Een soort Return To Innocence.., terug naar het verloren paradijs...

Kurt Cobain (Zon in Vis, Maan in Kreeft, Ascendant in Maagd) mocht als luidruchtige volwassen vent geen stille, lieve vriendjes meer hebben, vanuit astrologisch oogpunt bezien absurd, omdat de partner- en vriendenwereld die door de horoscoop wordt aangegeven gedomineerd wordt door lieve, vrouwelijke tekens.
Het anti-autoritaire Uranus en Pluto-gedeelte in hemzelf werd gedwongen een monsterlijke, ronduit karikaturale gedaante aan te nemen, waar het gevoelige, kind gebleven, deel van walgde. Daarom verliet de gevoelige mens het liefdeloze (want gevoelige mensen buitensluitende) 'drank-drugs-en rock-and-roll-bestaan'... en keerde hij terug naar de grenzenloze, denkbeeldige wereld van het jongetje Boddah, dat gewoon een heel lief stil ventje was...

Afscheidsbrief van Kurt Cobain
Voor Boddah


"...since the age of seven,
I've become hateful towards all humans in general...".


I haven't felt the excitement of listening to as well as creating music along with reading and writing for too many years now. I feel guilty beyond words about these things.
For example when we're backstage and the lights go out and the manic roar of the crowd begins, it doesn't affect me the way in which it did for Freddy Mercury, who seem to love, relish in the love and adoration from the crowd, which is somehting I totally admire and envy.
The fact is, I can't fool you, any one of you. It simply isn't fair to you or me. The worst crime I can think of would be to rip people off by faking it and pretending as if I'm having 100% fun.
Sometimes I feel as if I should have a punch-in time clock before I walk out on stage. I've tried everything within my power to appreciate it (and I do, God believe me I do, but it's not enough). I appreciate the fact that I and we have affected and entertained a lot of people. I must be one of those narcissists who only appreciate things when they're gone.
I'm too sensitive. I need to be slightly numb in order to regain the enthusiasm I once had as a child.
On our last 3 tours, I've had a much better appreciation for all the people I've known personally and as fans of our music, but I still can't get over the frustration, the guilt and empathy I have for everyone.
There's good in all of us and I think I simply love people too much, so much that it makes me feel too fucking sad.
The sad little sensitive, unappreciative, Pisces, Jesus man. Why don't you just enjoy it? I don't know! I have a goddess of a wife who sweats ambition and empathy and a daughter who reminds me too much of what I used to be, full of love and joy, kissing every person she meets because everyone is good and will do her no harm.
And that terrifies me to the point where I can barely function. I can't stand the thought of Frances becoming the miserable, self-destructive, death rocker that I've become.
I have it good, very good, and I'm grateful, but since the age of seven, I've become hateful towards all humans in general.
Only because it seems so easy for people to get along and have empathy. Only because I love and feel sorry for people too much I guess.
Thank you all from the pit of my burning, nauseous stomach for your letters and concern during the past years. I'm too much of an erratic, moody, baby! I don't have the passion anymore, and so remember, it's better to burn out then to fade away.
Peace, Love, Empathy. Kurt Cobain.

Kurt Cobain Bio

Kurt Cobain werd op 20 februari 1967 geboren in Hoquiam, een klein stadje in de Amerikaanse staat Washington.
Toen hij zes maanden oud was, verhuisde Kurt met zijn ouders (Donald Cobain en Wendy Fradenburg) naar Aberdeen, dat zo’n 5 km ligt van Hoquiam. Toen hij drie was werd zijn zusje Kimberley geboren. Als kind was hij erg hyperactief en leidde aan een soort van ADHD. Hij kreeg amfetamine voorgeschreven, maar dit hielp helemaal niet. Als kind had Kurt een denkbeeldig vriendje Boddah, deze verdween van de voorgrond toen hij wat ouder werd.
Op zijn achtste kreeg zijn leven een tragische wending: zijn ouders gingen scheiden. Vanaf dan sloeg zijn hyperactieve, vrolijke karakter om in een stil, teruggetrokken kind. Op het behang van zijn kamer schreef hij een gedichtje:

"I hate mom, I hate dad.
Dad hates mom, mom hates dad.
It simply makes you want to be sad.".

Tussen 10- en 13-jarige leeftijd werd hij heen en weer gesleurd tussen verscheidene ooms en tantes. Nadat hij bij zijn moeder wegging omdat die geen geld meer had, ging hij uiteindelijk bij zijn oom Chuck wonen.
Voor zijn veertiende verjaardag kreeg Kurt een elektrische gitaar: de ‘Gibson Explorer’. Hij begon onmiddellijk met spelen en het schrijven van eigen nummers. Hij ontdekte onder meer alternatieve en punkmuziek.

Kurt was er ondertussen ook niet braver op geworden: hij werd meerdere keren gearresteerd voor het bekladden van auto’s en gebouwen met onder meer ‘schokkende’ teksten zoals "God is gay" en "Homosex rules".

Toen Kurt 18 was verliet hij zijn school, zonder diploma. Hij ontmoette Krist Novoselic, die net als hij een liefhebber was van punkmuziek. Kurt richtte met hem Nirvana op in 1987. (Bron: artikeltjes.com website, inmiddels verwijderd)