Eenling worden in een
Schijn-Democratie



Bonhoeffer en de Domme Mens
VKblog van woensdag 3 februari 2010 door Wim Duzijn


"Waar het om gaat is de vraag, of de machthebbers meer verwachten van de domheid der mensen dan van hun innerlijke zelfstandigheid en wijsheid." Dietrich Bonhoeffer, Verzet en Overgave 1970.


Ik ben er eentje die gezien kan worden als ‘een slachtoffer van dom makend ideologisch geweld’, het ideologische jaren 60 en 70 geweld dat een einde maakte aan het PERSONALISME van de jaren 50 en ons uitleverde aan de massificatiedrang van het COLLECTIVISME.
Het is een historisch gegeven dat mijn leven in belangrijke mate heeft beinvloed en wanneer je er van uitgaat dat ieder mens het recht heeft op een eigen, persoonlijk levensverhaal, een recht dat onlosmakelijk verbonden is met het proces van eenling worden, dan mag je jezelf er niet bij neerleggen dat collectivistische machthebbers dat persoonlijke verhaal domweg uit willen wissen, vanwege het simpele gegeven dat het verhaal van een eenling nutteloos en onbruikbaar is, omdat een machthebber zichzelf er niet belangrijk mee kan maken...

In het jaar 1969 vertrok ik na voltooiing van een kandidaatsstudie sociologie in Utrecht naar de stad Amsterdam, waar juist op dat moment de marxistische revolutie in gang werd gezet: de keuze voor het collectief en de uitstoting van het tot ‘fascist’ uitgeroepen vrije, naar unieke waardigheid strevende individu.
De meeste mensen realiseren zich dat niet. Zodra je hen wijst op de fundamentele cultuuromslag van de jaren 60/70, waarin het personalistische denken werd ingeruild voor collectivisme worden alle primitieve veroordelingsmechanismen die bij massadenken behoren in gang gezet.
Dat kan ook niet anders. Het SLACHTOFFER, dat altijd een eenling is, nooit een groep, vertegenwoordigt in een massamaatschappij het geweten, een woord dat zelden wordt gebruikt, omdat een massamaatschappij geen mensen met geweten nodig heeft maar mensen die op gehoorzame wijze zichzelf onderwerpen aan wat altijd 'de moraal' wordt genoemd, een geheel van opvattingen dus, die onaantastbaar worden verklaard, zodat elk individu die zich opstelt als 'weigeraar' in de hoek van de immorelen kan worden geplaatst: een woord dat dus niet verwijst naar moraalloosheid, maar naar ongehoorzaamheid en..., en daar gaat het hier om...: geweten...

Juist omdat massadenken er op is gericht het persoonlijke geweten in te ruilen voor een massageweten (dat uit dient te groeien tot de absoluut goede moraal van de meerderheid) wordt het (tot dader uitgeroepen) slachtoffer gehaat, zodat de massa zal proberen tegenover het slachtoffer met zijn oprechte angsten, zijn oprechte verdriet en zijn werkelijke lijdensverhaal (denk aan het CHRISTUS-verhaal) een SURROGAATSLACHTOFFER te plaatsen, een merkwaardige constructie die als enige functie heeft de eeuwige geestelijke gemakzucht en de afkeer van het (ge)weten in stand te houden.

Wie als slachtoffer van ideologisch geweld zijn recht probeert te halen in zo’n wereld wordt niet op een gewone simpele manier de samenleving uitgezet, want dat klinkt een beetje ‘slecht’, maar hij wordt tegenover HET GROTE SURROGAATSLACHTOFFER geplaatst, de morele meerderheid die zich in allerlei vormen en gedaanten aan de enkeling manifesteert.
De tot collectieve persoonlijkheid verheven Holocaust is er een van... Niet JEZUS is het slachtoffer, maar ‘het joodse volk’, de tot slachtoffer uitgeroepen massa, waaraan via mythologisering en mystificatie eigenschappen worden toegedicht die met de werkelijkheid niets meer te maken hebben.

Mijn eenlingenblogjes staan niet in dienst van massadenken maar hebben de bedoeling de waarde van de PERSOONLIJKHEID te benadrukken, juist omdat we momenteel in een wereld leven waarin collectivisten proberen het waarheidsdenken van de gewetensvolle enkeling tot ‘kwaad’ uit te roepen.
Zo plaatste ik een een van mijn vorige blogjes het zionisme tegenover het persoonlijkheidsdenken van de rk-kerk. En ik wees erop dat zionisme en nationaalsocialisme aanvankelijk krachten waren die – ondanks de onderlinge vijandschap - elkaar vonden in de gemeenschappelijke doelstelling Europa jodenvrij te maken.
Net als het zionisme veroordeelden de nazi’s assimilatie van joden en net als de zionisten probeerden ze met behulp van (aan het orthodoxe jodendom ontleende) rassenwetten mensen die weinig affiniteit hadden met de wereld van het jodendom tot ‘jood’ uit te roepen – een vreemde zaak die ertoe leidde dat atheisten, maar ook nette protestanten die toevallig een joodse moeder hadden, ineens – via een blind-mechanische ingreep van de overheid – tot ‘slecht mens’ (vijand van de Duitse staat) werden uitgeroepen.

Dat domme mechanisme, dat de enkeling zijn individualiteit afneemt en hem reduceert tot zinloos radertje binnen een gemassificeerde wereld (die slecht maar ook goed kan zijn, omdat goed en kwaad relatieve begrippen zijn in een massamaatschappij), val ik aan. Hetgeen bij sommige bloggers een soort Pavlov-iaanse reactie opriep, een merkwaardige vorm van geprogrammeerd gedrag die mensen doet reageren wanneer er een in de hersenen aangebracht belknopje wordt ingedrukt.
Onmiddellijk werd het SURROGAATSLACHTOFFER uit de kast gehaald met de bedoeling mijn individuele slachtofferverhaal (de strijd van de gedemoniseerde, tot 'fascist' uitgeroepen enkeling tegen de massadenkers) ‘slecht’ te maken.
Het bontst maakte VK-blogger JAN PLEZIER het door uitgerekend een vijand van de vals-moralistische, zich goed wanende domheid, DIETRICH BONHOEFFER, als een soort harlekijn aan een touwtje voor mijn neus te hangen, met daaraan gekoppeld de stelling: “Jij bent de domme vals-moralistische goedzak waar deze intelligente denker zich tegen keert…”
Dat noemt men nu ‘de wereld op zijn kop zetten…”

Hieronder gedeelten uit het betoog van BONHOEFFER, voorzien van mijn commentaa:

1. BONHOEFFER: "Domheid is een gevaarlijker vijand dan slechtheid. Tegen het kwade kun je protesteren, je kunt het ontmaskeren; desnoods met geweld verhinderen. Het kwade draagt altijd de kiem van eigen ontbinding in zich, want het laat in de mens tenminste een gevoel van onbehagen achter.
Tegen domheid zijn wij weerloos. Noch met protesten noch met geweld is hier iets te bereiken. Argumenten baten niet.
Feiten die niet stroken met eigen vooroordeel kan men heel eenvoudig ongeloofwaardig noemen - in zulke gevallen wordt de domme mens zelfs kritisch - en feiten die niet te ontkennen zijn kunnen opzij geschoven worden als nietszeggende uitzonderingen.
Bovendien is de domme mens, in tegenstelling tot de slechte mens, zeer met zichzelf tevreden. Hij is zelfs gevaarlijk want hij is prikkelbaar en agressief. Daarom moet men met de domme voorzichtiger zijn dan met de slechte.
Nooit zullen wij weer proberen de domme met argumenten te overtuigen; dit heeft geen zin en is gevaarlijk….”

Mijn Commentaar: Wat ik in mijn anti-zionisme-blogje deed was weinig meer dan het opsommen van een paar feiten. Namelijk dat zionisme en nazi’s jarenlang samenwerkten. En dat een van de voormannen, de SS-er HEYDRICH, zich zelfs positief tegenover het zionisme opstelde.
De reacties waren ronduit hysterisch. Gevaarlijk, want prikkelbaar en agressief dus Niet ik ben hier de anti-intellectueel, want ik benader de geschiedenis op een nuchtere, afstandelijke, objectief-intellectuele wijze (zoals ik dat in de linkse jaren 60 en 70 ook deed, zie mijn kandidaatscriptie: *Sociale Verandering, Sociale Beweging en Marginaliteit, Urecht 1969"), maar diegene die de onderbuik (haat, wraakzucht, vernietigingsdrang, vergoddelijking van onechtheid, idolen en surrogaatslachtofferschap) tot centrum van het geweten uitroept.

2. BONHOEFFER: "We constateren verder dat teruggetrokken of eenzaam levende mensen niet zo vaak dit gebrek vertonen als mensen of groepen van mensen die geneigd zijn of gedwongen worden in gezelschap van anderen te leven. "

Mijn commentaar: Als teruggetrokken levende eenling die altijd primitief clubjes- en partijdenken heeft afgewezen kan ik onmogelijk tot ‘groepskwezel’ worden uitgeroepen. Dat uitgerekend mensen die het tribalistische, assimilatie afwijzende zionisme boven ‘de eenling’ plaatsen me dat voor de voeten willen gooien is een vorm van absurd gedrag die ronduit lachwekkend is. (Zie Het Grote Sterven, geschreven in een klein zolderkamertje in Amsterdam )

3. BONHOEFFER: "Bij nadere beschouwing blijkt dat iedere sterke machtsontplooiing, politiek of religieus, een groot deel van de mensen met domheid slaat.
Dit lijkt zelfs zonder meer een psychologisch-sociologische wet. De macht van de een vraagt om domheid van de ander. Dit proces verloopt niet zo dat bepaalde capaciteiten van de mens - de intellectuele bijvoorbeeld - verminderen of uitvallen. Nee, overweldigd door de machtsontplooiing, wordt de mens beroofd van zijn innerlijke zelfstandigheid en ziet er van af - meer of minder bewust - een eigen houding te vinden tegenover de wereld waarmee hij geconfronteerd wordt.
De nukkigheid van de domme mens mag ons niet doen geloven dat hij zelfstandig is.
Als je met hem praat, merk je direct dat je niet te maken hebt met hemzelf, met hem persoonlijk, maar met leuzen en slogans die macht over hem hebben. Hij leeft in een ban en is verblind, aangetast in zijn wezen en misbruikt.
Zo wordt de domme een willoos instrument in staat tot alle kwaad en hij is niet bij machte dit kwaad als zodanig te onderkennen."

Mijn commentaar: Als SPIRITUELE ANARCHIST, iemand dus die op een welhaast Bijbels-profetische wijze de vijand van alle (geestdodende) idolen is, kun je mij onmogelijk inlijven in de groep machtsdenkers die via idolisering van het tot God uitgeroepen groepsideaal proberen andere mensen hun geestelijke zelfstandigheid af te nemen.

ANARCHISME is mensen oproepen zich te bevrijden uit de greep van al diegenen die mensen hun geestelijke zelfstandigheid af willen nemen.
ANARCHISME wijst elke vorm van VALS AUTORITEITSDENKEN af en wijst er op dat vals gezag nooit de waarheid dient, maar altijd zal proberen mensen te onderwerpen aan het kwaad van de leuzen en slogans producerende collectivistische macht – ook wanneer die macht zichzelf ‘joods’, of ‘Islamitisch’ of (zoals me het overkwam in de jaren 70) ‘Marxistisch’ noemt…
Symbolisch voor dat eenlingen hatende machtsdenken is de uitspraak van HARRY MULISCH: "Wat betekent het lot van enkelingen, wanneer het de gemeenschap goed gaat...?" , een antwoord op de vraag waarom hij niet in opstand kwam tegen het bestaan van concentratiekampen op Cuba.


Reacties

joost tibosch sr 03-02-2010 13:25
Bonhoeffer leefde zijn denken tot aan de dood in het concentratiekamp: "We moeten leren leven alsof God er niet is". Met zijn in gruwelijke omstandigheden veroverde persoonlijkheid kreeg hij het tenslotte klaar om van zijn vijand te houden.
In zijn christelijke hoofd moeten de woorden geklonken hebben van Psalm 22 die de eerste christenen Jezus aan het kruis in de mond legden: "God, mijn God, waarom heb je me verlaten". Toen kon men het zich niet voorstellen dat God er niet is, Hij kon je hoogstens verlaten.
Wij met de herinnering van een Holocaust en met onze hersens kunnen ons - en Bonhoeffer ging ons daarin voor - dat wel voorstellen.
Dé menselijke weg blijkt te zijn dat we onze persoonlijkheid tot volle ontplooiing laten komen... en ook mog eens van anderen houden, in de hoop dat dat gemeenschap tussen mensen oplevert (dat is heel wat anders dan collectivisme!). Wat ons en onze wereld ook mag overkomen....

Wim Duzijn 03-02-2010 14:58
Ik bezit helemaal geen herinnering aan een holocaust, zoals de meerderheid in de wereld daar geen herinnering aan heeft. Er bestaan wel voorstellingen van menselijk lijden in mijn hoofd, ook actueel lijden, en individueel lijden, etc, en die beelden mogen niet betekenisloos worden gemaakt door mensen die zichzelf identificeren met leed dat geschiedenis is en dat (hoe erg het ook is geweest) met actueel bestaand leed weinig te maken heeft..
Je kunt niet als mens een object van jezelf maken dat als een vlinder wordt vastgepind in een moreel prentenboek.
Het is de opdracht van de mens 'mens' te zijn (MULTATULI). Dat betekent dat niemand de slaaf mag zijn van de ander - ook niet van een ander die van 'de holocaust' een eigen religie heeft gemaakt, een religie die ten doel heeft mensen die het geloof in een joodse God allang verloren hebben te voorzien van een nieuw, gemeenschapvormend idool.

Ik gebruik het woord idool omdat het begrip 'holocaust' een zeer onzakelijk, aan joods-christelijk messianistisch denken ontleend, begrip: is het is geen wetenschappelijke verwijzing naar simpele, nuchter of nuchter makende feiten - zoals de collectieve bestraffing van onschuldige burgers, een daad die binnen het internationale recht een misdaad wordt genoemd - maar een verwijzing naar een mythe, namelijk de noodzaak van het brengen van een offer aan God, waardoor (volgens christelijke zionisten in Amerika) de terugkomst van de Messias mogelijk wordt gemaakt.
Binnen dat offerbeeld past ook de nadruk die wordt gelegd op doelbewuste vernietiging in gaskamers en verbranding in ovens, zodat al die (revisionist genoemde) mensen die stellen dat het merendeel van de joden het slachtoffer is geweest van een typhusepidemie, die op een zeer noodlottige wijze uitbrak in Oost-Europa op het moment dat de Duitsers hun evacuatieplannen ontwikkelden domweg niet worden geloofd.
Slachtoffer zijn van het blinde noodlot, gewoon ziek worden en sterven - hoe erg en wreed ook - past niet in het beeld van een religie scheppende mythe en wordt derhalve afgewezen.

Als onafhankelijk mens heb ik echter niets te maken met de religie van een ander. Daar kan ik ook niet mee in contact komen, juist omdat je wordt verondersteld te geloven in de absolute goedheid en morele zuiverheid van mensen die heel duidelijk 'partij' (dus partijdig) zijn.
De ander benaderen eist altijd dat je de muren die er tussen mensen bestaan afbreekt - ook wanneer dat de uit morele bakstenen opgebouwde muren van een tot tempel uitgeroepen kamp zijn.

Wat mensen dichter bij elkaar kan brengen is dus niet de mythe (en het scheppen van een nieuw soort religie, waarin de absoluut goeden tegenover de absoluut slechten worden geplaatst) maar de waarheid: het onzinnige besluit van een meedogenloos opererende overheid begin 1942 (Wannsee conferentie) onschuldige mensen collectief te bestraffen ('Europa via evacuatie naar kampen jodenvrij maken').
Wanneer je kiest voor de waarheid en als gevolg daarvan inziet dat het instrument van collectieve bestraffing niet deugt zul je ook het eigen gedrag kritisch moeten bekijken.
Je afvragen of vernietiging en bestraffing van als vijand beschouwde staten in het Midden-Oosten door landen die zich 'liberale democratieën' noemen wel verantwoord is.

Zie ook: Selling the Holocaust: From Auschwitz to Schindler, How History is Bought, Packaged, and Sold by Tim Cole, professor of history at the University of Bristol.
In Selling the Holocaust, Tim Cole examines three of the Holocaust's most emblematic figures–Anne Frank, Adolf Eichmann, and Oskar Schindler–and three of the Holocaust's most visited sites–Auschwitz, Yad Vashem, and the United States Holocaust Memorial Museum–to show us how the Holocaust has become a mass-marketed production.


In 2021 toegevoegd:

“I Saw Anne Frank Die” - Irma Sonnenberg Menkel
Orthodox Union, February 4, 2012

" Typhus was a terrible problem, especially for the children. Of 500 in my barracks, maybe 100 got it, and most of them died. Many others starved to death.
When Anne Frank got sick with typhus, I remember telling her she could stay in the barracks – she didn’t have to go to roll call.
There was so little to eat. In my early days there, we were each given one roll of bread for eight days, and we tore it up, piece by piece. One cup of black coffee a day and one cup of soup. And water. That was all. Later there was even less.
When I asked the commandant for a little bit of gruel for the children’s diet, he would sometimes give me some extra cereal. Anne Frank was among those who asked for cereal, but how could I find cereal for her? It was only for the little children, and only a little bit. The children died anyway. A couple of trained nurses were among the inmates, and they reported to me. In the evening, we tried to help the sickest. In the morning, it was part of my job to tell the soldiers how many had died the night before..."

Typhus and the Jews
By Friedrich Paul Berg, Published: 1988-12-01

Perhaps the best discussion of conditions at the end of World War II in Germany is by John E. Gordon, M.D., Ph.D., Professor of Preventive Medicine and Epidemiology at the Harvard University School of Public Health.
I hesitate to give so many details about an author, but it is probably necessary to establish the fact that the excerpts which follow are not from someone who can be easily branded as another pro-German revisionist. The passages which follow were published in 1948 by the American Association for the Advancement of Science:

The Epidemiologic Situation
The great assault of the Rhine River got under way on March 24, the British 21st Army Group and the U. S. Ninth Army to the north, the First and Third Armies in the center. and somewhat later the U. S. Seventh Army and the First French Army to the South.
All found typhus fever; the British scarcely any, the Ninth some, the First and Third a great deal, while in the south the U. S. Seventh and the First French Armies again encountered relatively little.

The first really serious condition appeared when Buchenwald concentration camp was occupied by the Third Army on April 12th. The British soon uncovered Belsen camp, with still more typhus and misery. Then followed in order Dachau, Flossenburg and finally Mauthausen, all with hundreds of cases of typhus fever and sometimes thousands.
These concentration camps with their political prisoners and their typhus fever would have been problem enough. Added to the situation were millions of conscript laborers suddenly released from employment and from camps that were many times typhus infested.
They scattered throughout the country. Many were gathered in large improvised camps. They spread typhus widely …
Germany in the spring months of April and May was an astounding sight, a mixture of humanity travelling this way and that, homeless, often hungry and carrying typhus with them.