Israel Launches Massive Attack,
invades Ramallah, Bombards Nablus, Gaza Strip
by Mark James, PalestineChronicle, 13 december 2001

The latest attack on Israeli soldiers and settlers near a Nablus Jewish settlement seemed to be the Israeli passport to carry out a massive attack on Gaza Strip and the West Bank.
Reports coming from the West Bank town of Ramallah indicate that Israel is moving toward a full invasion of the city. Most alarmingly, Israeli troops have now reached and occupied Palestinian president Yasser Arafat s headquarters; and have entered the Voice of Palestine Radio station.
The Israeli major Israeli army assault came only hours after Palestinian gunmen attacked a bus carrying Israeli Jewish settlers near a Jewish settlement built illegally in the West Bank. The attack killed 10 people and wounded 30.
Palestinian official Yasser Abed Rabbo urged the United States to interfere to stop the Israeli aggression, saying that Israel have killed more than 13 Palestinians in the last 48 hours alone, without any protest from the Untied States.

---

Israël verwoest Stem van Palestina
De Volkskrant/ANP, 13-12-2001

Israël heeft donderdag in Ramallah de studio's van de Palestijnse radio en televisie verwoest. De bezettingsmacht blies ook de zendmast op van de Stem van Palestina. In een verklaring van deze omroep staat dat Israël het vredesproces voorgoed afwijst.

De omroepinstallaties waren al zwaar beschadigd door de bombardementen in de nacht van woensdag op donderdag. Televisie-uitzendingen werden na die luchtaanvallen nog wel uitgezonden op de Westelijke Jordaanoever door enkele lokale tv-stations.
'De totale verwoesting donderdag van het uitzendcentrum van de Stem van Palestina is onderdeel van de strijd die Israël voert tegen het Palestijnse volk en haar leiders. Deze aanval toont dat Israël vrijheid en democratie vermoordt en besloten heeft het vredesproces te beëindigen', zo staat in een dramatisch communiqué van de omroep.

De Israëlische regering van premier Sharon heeft openlijk de oorlog verklaard aan het Palestijnse bestuur.
Dat bestuur is een voortvloeisel van de vredesakkoorden van Oslo uit 1993. Sharon is tegenstander van die akkoorden. Sharon heeft herhaaldelijk gezegd dat de president van het bestuur, Yasser Arafat, verantwoordelijk is voor aanslagen die leden van het islamitische verzet Hamas of de radicale groepering Jihad tegen Israëli's hebben gepleegd.
Sommige waarnemers vrezen dat de beschuldigingen aan het adres van Arafat een manier zijn om helemaal van Oslo af te komen. 'De inmiddels rituele veroordelingen van Arafat wegens daden die door militante groepen zijn gepleegd en waar Arafat al lang geen vat meer heeft, zijn deel van een politiek die erop gericht is geen enkel akkoord met Palestijnen te hoeven sluiten,' aldus een commentaar van het in Londen verschijnende blad The Middle East International.

---

Palestinian President Yasser Arafat's picture is seen attached to the wreckage of the naval police headquarters in Gaza after it was hit by Israeli F-16 jets December 13, 2001. Israeli warplanes struck Palestinian targets in a wave of retaliatory raids for a double attack by militants who killed 10 Israelis and wounded dozens in the West Bank and Gaza Strip. (Reuters)

---

De ministers van Buitenlandse Zaken van de Arabische landen komen donderdag al in de Egyptische hoofdstad Cairo bijeen om te praten over de toestand in Israël en de bezette gebieden. Het overleg heeft plaats nadat Israël heeft gezegd alle banden met de Palestijnse Autoriteit te verbreken.

De Arabische landen willen praten over mogelijke maatregelen om de Palestijnse leider Arafat te steunen en de Israëlische agressie te stoppen", zo liet de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Maher weten.
Israël heeft verklaard dat Arafat voor de Israëlische regering geen gesprekspartner meer is.
De Arabische wereld heeft hierop met woede gereageerd. De VS hebben laten weten dat zij Arafat nog wel beschouwen als leider van de Palestijnen. De Amerikaanse viceminister van Buitenlandse Zaken Burns verklaarde donderdag tijdens een bezoek aan Syrië dat de VS blijven werken met de Palestijnse Autoriteit die moeilijke keuzes moet maken en moet optreden tegen extremistische groepen die het belang van het Palestijnse volk schaden. (Reformatorisch Dagblad, 13-12-2001)

Israël is verblind jegens Arafat
NRC, 13-12-2001

"De Israëlische politiek om de Palestijnse leider Yasser Arafat te demoniseren getuigt van kolossale verblinding."
Dat zegt professor Menahem Klein, raadgever van de Israëlische delegatie naar het vredesoverleg in Camp David en orientalis van de religieuze Bar-Ilan universiteit. Klein is van oordeel dat Arafat niet, zoals Israël eist, in staat is met "twee telefoongesprekken de intifada te stoppen".
Klein werkt tijdens een sabbatical in Oxford aan een boek over de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en het mislukte vredesoverleg. Hij publiceerde al een studie over de ontwikkelingen rond de kwestie-Jeruzalem tijdens de topontmoeting vorig jaar zomer in Camp David van president Bill Clinton, premier Ehud Barak en Arafat.

Het bezoek van Likudleider Ariel Sharon, toen hij nog geen premier was, aan de Tempelberg op 28 september 2000 is naar zijn zeggen slechts een factor in het uitbreken van de gewapende Palestijnse opstand.
"De Israëlische veiligheidsdiensten hebben niet gezien dat zich een oppositie tegen Arafat in de Palestijnse maatschappij ontwikkelde, vooral in de Palestijnse vluchtelingenkampen", zegt hij. Daar groeide de kritiek op de geldverkwisting van het Palestijnse gezag, daar nam ook de frustratie toe dat de opkomende Palestijnse elite buiten het Palestijnse gezag werd gehouden.
Dat Israël naliet om, zoals in Oslo was overeengekomen, 1.800 Palestijnse gevangenen vrij te laten leidde vorig jaar tot banden tussen het moslim-fundamentalistische Hamas en Arafats Al-Fatah.
Ook andere aspecten van Israëls politiek, zoals het niet overdragen van Palestijnse dorpen, waartoe de regering-Barak wel had besloten, voerden de interne Palestijnse spanningen op en ondermijnden de positie van Arafat. De intifada is volgens Klein dan ook zowel tegen Israël als tegen Arafat gericht. Maar "als Israël niet zoveel fouten had gemaakt, had de intifada kunnen worden voorkomen", oordeelt hij.

Kolonisten willen bezetting Palestijnse gebieden
Gooi en Eemlander, 13-12-2001

De belangrijkste belangenorganisatie van joodse kolonisten in de bezette gebieden heeft donderdag gevraagd om de bezetting van alle Palestijnse gebieden.
"Wij moeten dezelfde politiek voeren als de Amerikanen in Afghanistan. De Amerikanen tonen dat er een militaire oplossing is'', stelt een verklaring van de Raad van Nederzettingen in Judea, Samaria en Gaza. De raad wil dat de Israëlische bezettingsmacht ook de resterende autonome Palestijnse gebieden inneemt, de Palestijnse leider Arafat verdrijft en de Palestijnse Autoriteit ontbindt.

Commentaar WD 2001:
Het feit dat illegale bezetters de moed opbrengen de regering van Israel te verzoeken het wettige gezag in Palestina te verdrijven bewijst dat de overheid in Israel op een grove wijze tekort geschoten is in het bijbrengen van elementaire vormen van rechtsgevoel bij haar burgers. Het spreekt vanzelf dat het enig juiste antwoord op die onbeschaamdheid terugtrekking uit de bezette gebieden is.

Kolonialisme en Recht
Wim Duzijn, 13 december 2001

In de discussies over het Israëlisch-Palestijnse probleem wordt het kolonistenprobleem vrijwel nooit ter sprake gebracht. Nog altijd wordt de aanwezigheid van 400.000 overwegend fundamentalistische joden op Palestijns grondgebied als een vanzelfsprekend gegeven gezien, terwijl het toch zo is dat het vooral de kolonisten zijn die een duurzame vredesregeling onmogelijk maken.
Alleen al het woord 'kolonisten' geeft weer dat hier sprake is van een groep mensen die weigert de realiteit van het moderne heden te aanvaarden. Je kunt in een wereld die streeft naar een internationale rechtsorde niet meer als een club piraten op zoek gaan naar vrije leefgebieden, waar je jezelf als koning tussen de inboorlingen kunt vestigen.
Die gedachte, 'de zionist als koning tussen de onbeschaafde inboorlingen, die je met behulp van kraaltjes en spiegeltjes tevreden moet zien te stellen', moet Israël overboord zetten.
De Palestijnen dragen geen rieten schortjes, en de paar idioten die zichzelf wel rieten schortjes voorbinden, hebben die schortjes cadeau gekregen van de kolonisten, die er alle belang bij hebben dat hun bizarre vooroordelen door de domme inboorlingen bevestigd worden.
Veel leden van Hamas en Jihad behoren tot de na eve groep van rieten schortjesdragers die zich willoos laten gebruiken door extreem rechts. Dat is dom, maar wel te begrijpen, omdat het in een situatie waarin je geterroriseerd wordt door onrechtvaardige mensen uiterst moeilijk is je hoofd koel te houden.
Woordvoerders van de rechtse regering Sharon, die alles doen om heethoofdige mensen tot waanzin te drijven, proberen momenteel Yasser Arafat af te schilderen als een terrorist die weigert te kiezen voor "pragmatische oplossingen".
In die stelling ligt de impliciete opvatting besloten dat Ariel Sharon en zijn extreemrechtse medestanders wel tot de groep van 'pragmatische politici' behoren - een lachwekkend gegeven, wanneer je terugkijkt op de periode waarin de regering Sharon werkzaam is geweest.
Sharon kwam aan de macht na de val van de linksgeori nteerde regering Barak. Barak probeert nu het Westen ervan te overtuigen dat hij Arafat een ideale deal heeft voorgesteld, en dat het verwerpen van die ideale deal in feite de belangrijkste oorzaak is geweest van alle problemen.
Het is een propagandaverhaal dat kritiekloos wordt overgenomen door de Westerse media, zoals in het verleden alle beweringen van Israëlische politici kritiekloos werden overgenomen.
De oorzaak van die kritiekloze opstelling kan voor een deel worden gezocht bij de uiterst lakse opstelling van de Palestijnse autoriteit die alle jaren door heeft verzuimd een diplomatiek en journalistiek offensief in gang te zetten in het Westen.
In de Groene Amsterdammer vertelt een woordvoerder van het Nederlandse Palestina-comit dat de Palestijnse autoriteit als haar vertegenwoordiger in Nederland een uiterst middelmatige figuur heeft aangesteld, die nauwelijks zijn talen spreekt, weinig intellectuele diepgang heeft en die als vooropleiding een chauffeursopleiding schijnt te hebben genoten.
Wie op zo'n wijze de diplomatieke oorlog wil aangaan met Israël zal nooit een winnaar worden. Dat kan het kleinste kind inzien.
Na het mislukken van de Camp David gesprekken van Clinton, Barak en Arafat had de Palestijnse autoriteit moeten voorkomen dat de schuld van het mislukken in de schoenen van de Palestijnen werd geschoven. Nu bestaat het idee dat Barak 95 procent van het land terug wilde geven, inclusief het grootste deel van Jeruzalen, terwijl die voorstelling van zaken volstrekt onjuist is.
De Palestijnse staat die Barak voorstelde zou gewoon een voortzetting zijn van de huidige situatie. Alle nederzettingen, met vierhonderd duizend Israëlische bewoners en honderd duizend Palestijnse bewoners zouden gewoon Israëlisch eigendom blijven. Er zou dus sprake zijn van een onafhankelijke Israëlische staat - rijk, machtig, ondemocratisch - binnen een afhankelijke Palestijnse staat - arm, zwak, democratisch.
De kolonisten weigeren Palestijns staatsburger te worden. Ze weigeren het gezag van de Palestijnse autoriteit te aanvaarden. Ze vormen een door het Israëlische leger beschermde economische macht binnen de Palestijnse staat, waar de staat Palestina niet de vruchten van mag plukken.
Wie zo'n voorstel een 'ideale deal' noemt kan niet eerlijk genoemd worden. Wie eerlijk is die zal de kolonisten voor de keus moeten stellen: of Palestijns staatsburger worden, en dan de belangen van die Palestijnse staat verdedigen, of Israëlisch staatsburger worden, hetgeen betekent dat je jezelf terugtrekt en je huis vrijmaakt voor die Palestijnen, die een troosteloos bestaan moeten leiden in buitenlandse vluchtelingenkampen.
Dat is misschien geen gemakkelijke keus, maar wie illegale avonturen zoekt, die weet dat hij ooit een keer tegen de grenzen van de wet aan zal lopen. Dat is nu eenmaal de tol die we moeten betalen voor het verdedigen van de rechtstaat en de internationale rechtsorde.(Wim Duzijn, 13 december 2001)

globalexchange info:
Sharon's insistence that settlements should continue to grow "naturally," which the Palestinian people see as an attempt to destroy the bases of their state, places an insuperable obstacle in the way of a final settlement. Until the United States adopts a stricter position with Israel, the Palestinian Intifada will continue to demonstrate the essential contradiction between settlement activities and peace. (www.globalexchange.org)

We must do all that we can to close the gap between Israel and the Arab states and between Israelis and Palestinians. The tactics of terror lead nowhere. There can be no substitute for diplomacy. A comprehensive peace must be grounded in United Nations Security Council Resolutions 242 and 338 and the principle of territory for peace. This principle must be elaborated to provide for Israel's security and recognition, and at the same time for legitimate Palestinian political rights. Anything else would fail the twin tests of fairness and security.
The time has come to put an end to Arab-Israeli conflict. The war with Iraq is over. The quest for solutions to the problem in Lebanon, in the Arab-Israeli dispute, and in the Gulf must go forward with new vigour and determination. And I guarantee you: No one will work harder for a stable peace in the region than we will."

Saddam Hoessein roept op tot eenheid

Commentaar: Wie durft nee te zeggen tegen de mensenhaat?:

De grootste blunder van de Arabische naties is dat ze nooit een serieuze poging hebben gewaagd op een gewone, normale wijze met elkaar samen te werken. Geld speelt natuurlijk een grote rol. Inhalige vorstenhuizen denken alleen aan hun eigen belangen en zijn bereid de hele wereld naar de ondergang te helpen zolang zij maar in een dure rolls royce kunnen rijden. Intellectuele, politieke en economische samenwerking interesseert hen geen zier. Arabische socialisten zijn geen haar beter. Die zijn in geestelijk opzicht blijven steken in een achterlijke vorm van sovjet-denken dat 12 jaar geleden al uit Europa verdwenen is, omdat de bevolking daar inzag dat socialisme geen dictatuur behoort te zijn. En Israël tenslotte heeft de wereld weinig meer te bieden dan mooie woorden, een fraaie fa ade die moet verhullen dat een groot deel van de bevolking eeuwig in het jaar nul wil blijven leven.
Wat alle leiders op een gemeenschappelijke noemer zou kunnen brengen is het woordje 'volk' - de verzameling mensen, die tesamen de Arabieren en de Israëli's vormen.
Wie de geschiedenis van het Midden-Oosten bekijkt die denkt voortdurend bij zichzelf: "Waarom haten al die leiders het volk? Waarom zijn zij mensenhaters? Waarom zijn zij niet in staat het volk vrijheid, veiligheid, welvaart en rust te bieden?"
Het zou in feite de taak van het Westen moeten zijn via diplomatieke acties een positieve stabiliserende invloed uit te oefenen. Wij zijn zo trots op 'onze cultuur', onze beschaving, dus waarom zouden wij die cultuur en die beschaving dan niet tonen?
Het tegendeel gebeurt. We geven de Arabische naties niet onze cultuur, nee, we geven hen Israël, een primitief, barbaars, door rechtse krachten geterroriseerd Israël, dat een kil, keihard, meedogenloos ego stisch beleid voert en er niet over peinst te werken aan een eenheid, waarin de staat Israël niet een alles en iedereen verziekende hoofdrol mag spelen.
Maar waarom zou het kleine Israël, met zijn paar miljoen inwoners, de rechts-zionistische baas in het Midden-Oosten moeten zijn? Een keer zal toch gebroken moeten worden met een wereld van kilheid, liefdeloosheid en mensenhaat? (Zwolle, 18-12-2001)

Een cynisch spel met mensen

Ondanks de verslechterde relatie met de Palestijnse leider Arafat blijft Israël op hoog niveau in gesprek met vertegenwoordigers van de Palestijnse autoriteit.."Het contact wordt op verschillende niveaus voortgezet", aldus een medewerker van het Israëlische ministerie van buitenlandse zaken. "De premier wil niet dat er met Arafat wordt gesproken, maar tegen het onderhouden van contacten met andere vertegenwoordigers van de Palestijnse Autoriteit heeft hij geen bezwaar."
Sharon zei na de zelfmoordaanslagen van de afgelopen weken dat het geen zin meer heeft om met Arafat te blijven praten over vrede, omdat de Palestijnse leider zijn belofte om het terrorisme aan te pakken niet zou willen nakomen. Zijn minister van buitenlandse zaken Peres is echter een fel tegenstander van het verbreken van de dialoog met de Palestijnen.

2. Uitstel

De bijeenkomst van de ministers van buitenlandse zaken van de Arabische Liga, die in Ca ro moet plaatshebben, wordt mogelijk uitgesteld als gevolg van meningsverschillen tussen de lidstaten.
De landen kunnen het niet eens worden over een gezamenlijk standpunt over de positie van de Palestijnse leider Arafat. De gematigde landen willen hun steun uitspreken voor Arafat, terwijl de haviken, zoals Syri en Irak, de 'capitulatie' van de Palestijnse leider hekelen. Arafat heeft dit weekeinde gezworen een einde te maken aan de aanvallen van Palestijnse verzetsgroepen op Israël.
De Saudische krant al-Watan noemde de houding van Arafat gisteren een 'overgave'. "In zijn toespraak heeft Arafat beloofd de mensen te vervolgen die achter de martelaarsoperaties zitten. Hij noemde ze zelfmoordaanslagen. Is er een ander woord daarvoor dan overgave?" (19 december 2001, Nederlands Dagblad)

Commentaar: Nog altijd voeren de hoofdrolspelers in het Midden-Oostenconflict een weerzinwekkend kinderachtig spel op, waar je als objectief waarnemer alleen maar met stomme verbazing naar kunt kijken.
Ariel Sharon - minister-president van Israël, gedraagt zich als een klein verwend kind - twaalf jaar - schat ik - roept dat hij niet met 'stoute yasser' wil spelen - krijgt daarom een zakje snoepjes van 'little george in the states' - ' stil maar hoor..' - en daaromheen dansen wat rare figuren, die zich sociaal-democraat, socialist en koning noemen - en die allemaal gaan praten over dat 'stoute yasser' niet goed zijn best doet, zonder dat ze zich realiseren dat 'stoute yasser' geconfronteerd wordt met vals spelende kinderen, die een ander zonder enig pardon het stenen tijdperk inbombarderen als ze daar zin in hebben.

Waar zijn, denk je als je naar die kleuterspeelplaats kijkt, de diplomaten? Hebben Irak en Syri diplomaten, heeft Saoedi-Arabi diplomaten? Heeft Israel diplomaten? En bestaat er in Amerika ook zoiets als een intellectuele denktank waarin niet de generaals en de ex-generaals, maar de geschoolde diplomaten de dienst uitmaken?
Diplomaten gaan elkaar niet op een kinderachtige wijze bekogelen met beschuldigingen. Diplomaten beleggen een rondetafelconferentie en gaan met z'n allen aan een tafel zitten.
Tien jaar lang heeft Israël alles wat intelligent was op diplomatengebied op een keiharde wijze voor paal gezet, omdat de bereidheid een regeling te treffen afwezig was. "wij zijn de sterkste partij, Amerika eet uit onze hand, Europees verzet noemen we antisemitisme, dus waarom zouden we praten?"
In Amerika bestaat wetgeving die monopolievorming op economisch gebied dient te voorkomen. Zodra er sprake is van de uitschakeling van het concurrentieprincipe (een corrigerend mechanisme, dat onverantwoorde prijsopdrijving en uitbuiting van mensen dient te voorkomen) grijpt de overheid in.
Men beseft niet dat uitschakeling van het concurrentieprincipe op politiek gebied net zo funest is en er toe leidt dat mensen producten in het leven gaan roepen die aan geen enkele kwaliteitseis meer voldoen - zoals dat het geval was in de voormalige Sovjet-Unie, waarin van hogerhand werd bepaald wie wat en waar moest produceren, zonder dat er een instantie bestond die naast het kwantiteitsprincipe het kwaliteitsprincipe plaatste.
Het begrip 'kwaliteit' in de buitenlandse politiek is afgeschaft. De kleutervertoning in het Midden-Oosten is voor die stelling het trieste bewijs.

Maarten van Rossem en 'Domme George'

"It is up to the Israeli people to pass their verdict before it is too late and Sharon succeeds in invalidating the peace agenda in the course of his "delegitimization" of the Palestine leadership, people, and cause.
Perhaps it suits Sharon's version of archaic political and military fundamentalism to "turn a blind eye" to the opportunities offered by the Palestinians and their current leadership to extricate both peoples from the morass of hostility and mutual suffering.
That might explain the "impossible" preconditions and insurmountable obstacles that the inventive minds of his political/military advisers keep churning out at the drop of a missile.
The travesty of "seven days of absolute quiet" has already been exposed as the evil creation of a twisted mind bent on imposing impossible conditions in order to avoid the possibility of peace.
Perhaps if Sharon is held responsible for the behavior of every single member of his army, let alone every Israeli citizen, and is held personally accountable while the Israeli people are collectively and inhumanly punished, then it might begin to dawn upon him how ludicrous and pompously vacuous his preconditions and proclamations really are."

"The Palestinian people cannot be defeated by military brutality and escalation, nor will they abandon their quest for freedom and dignity to accommodate Sharon's scheme of a greater Israel.
The Palestinian people not only will not abandon their elected leadership, but also will not manufacture a "made-to-order" substitute leadership to accommodate his preferences.
At the most elementary level, we shall neither disappear (no matter what blindfolds he chooses), nor shall we self-negate.
On the question of "relevance," we remain the key to peace, hence to the security of Israel and the whole region. We are also the very visible people who, on the receiving end of the occupation's continued military assaults and strangulation, still remain the source of legitimacy for Israel. Ultimately, we are the people with whom the Israeli government and people will have to make peace once they rid themselves of Sharon's "impossible" agenda." (Palestine Chronicle),19-12-2001)

Dr. Hanan Ashrawi

VVD en SGP pleiten voor correct gedrag

Slordig , zo noemde VVD-kamerlid Weisglas die aanduiding. Zolang er geen sprake is van een onafhankelijke Palestijnse staat, moet volgens hem op correcte wijze gesproken worden over Palestijnse gebieden.
Kritischer nog was het SGP-kamerlid Van der Staaij. De verklaring over het Midden-Oosten gaat er merkwaardig genoeg aan het slot al vanuit dat er reeds twee staten zijn , zei hij. Niets is er minder welkom in de huidige politieke situatie en niets frustreert de gang naar de onderhandelingstafel zo als dergelijke politieke suggesties die niet opportuun en niet verstandig zijn. (Reformatorisch Dagblad, 20-12-2001)