Wet & Chaos

Our homeland has never ceased to exist in our minds and hearts, but it has to exist as a state on all the territories occupied by Israel in the war of 1967 with Arab Jerusalem as its capital 's in the context of that city's special status and its nonexclusive character This state, in a condition of emergence, has already been a subject of anticipation for too long, should take place today rather than tomorrow. However, we are willing to accept the proposal for a transitional stage provided interim arrangements are not transformed into permanent status.
During this phase, international protection for our people is most urgently, needed. And the de jure application of the Fourth Geneva Convention is a necessary condition.
Israel must demonstrate its willingness to negotiate in good faith by immediately halting all settlement activity and land confiscation while implementing meaningful confidence-building measures.

Today, our people under occupation are holding high the olive branch of peace. In the words of Chairman Arafat in 1974 before the UN General Assembly: Let not the olive branch of peace fall from my hands. Let not the olive branch of peace fall from the hands of the Palestinian people. May God's mercy, peace, and blessings be upon you.

Dr. Haider Abdel-Shafi, Madrid 31-10-1991

Abdel-Shafi & de noodzaak van nationale eenheid

Israel has exploited the anarchy of the Intifada to continue its policies and achieve its goals of tremendous aggression that fly in the face of all basic laws and human rights. This is because the world, as a result of poor organizing on our behalf, has a distorted image of our struggle. The continued disorganization of the Intifada gives Israel the opportunity to impose all its grave violations against us. Is not this a disaster?

Q: Yet how are we to unite between internal struggles and the Intifada? What can we expect from the Intifada?

A: I think that we all hope that it will bear the political fruit we desire, and that we will be able to stand steadfast until that point. We can only beat Israel through our possibility to remain steadfast. We are engaged in a defensive battle that requires a tremendous ability to endure its difficulties. This is only possible within the context of a democratic system that can ensure the operational and political unity of the Palestinian position. In this regard the formation of a united government is of utmost necessity. A unified national government that functions and conducts its responsibilities upon a democratic basis. There is a need for one head to the Intifada that is agreed upon by all and comprises the diversity of Palestinian political perspectives. With all respects to Abu Ammar [Yasser Arafat], it is necessary that he understand this, internalize it and act accordingly. (Between the lines, september 2001)

PC: Wouldnít a Palestinian government with organizations like Islamic Jihad and Hamas involved mean the end of Oslo as far as Israel is concerned? Is the Palestinian Authority ready to abandon Oslo?

Dr. ABDEL-SHAFI: No, you see Oslo has already discredited itself, and this is the basic message of the Intifada; that these negotiations which have been taking place on the basis of Oslo, are of no avail, because the agreement did not address the settlement issue.

From the beginning when we started negotiations in Washington, we insisted that Israel should stop the settlement process, because it is a contradiction with the terms of reference. When Israel refused to stop, and the American sponsor did not compel Israel to abide by the terms of reference, the negotiation process then lost its credibility.

Ramzy Baroud, PalestineChronicle
interview with dr. Haider Abdel-Shafi, 14-7-2002

If the Oslo process is continued, it will inevitably result in the permanent imposition of a bantustan upon the Palestinian people living in occupied Palestine, as well as the final dispossession and disenfranchisement of all Palestinian people living in their diaspora.

Law and disorder in the Middle East
Francis Boyle 2002

"There has never been any good faith on the part of the Israeli government either before, during, or after Oslo. The same is true for the United States." (Francis Boyle)

Arab League Chief rejects aggression on Iraq

Iraq MFO Secretary General of the Arab League Amrou Mousa affirmed on Sunday that the Arab League and all Arab countries, without exception, reject any aggression on Iraq.
In statements to reporters in Amman, Mr. Mousa said that the Arab Leagueís role is the Arabsí role who recognized in Beirut Summit last March that Arabs can not be separated and will not support any aggression on Iraq or any other Arab country. This statement came after Mr. Mousa concluded a meeting with Jordanian Prime Minister Ali Abou al-Raghib. (Iraqi News Agency, 15-7-2002)

Vraag: Als fascisten met alle geweld een tegenstander uit willen schakelen - zou die tegenstander dan niet een anti-fascist kunnen zijn?

"I don't know why people here are so disturbed when we see the rise of a right-wing nationalist fascist in France and we aren't disturbed when we see it happen in our country."

Leader of the official opposition in Israel's parliament, Yossi Sarid, quoted in the Israeli newspaper Ha'aretz on April 23, 2002, commenting on Israeli concern over the electoral successes of racist French leader Jean-Marie Le Pen.(By Wadi Muhaisen, PalestineChronicle 15-7-2002)

Blinde Wraak En Wetteloos Eigenbelang

The war in Afghanistan, the first war of the twenty-first century, shows the United States doing what it wants to do, not caring about who it antagonizes, not caring about the effects on neighboring regions. I don't think it's too bothered with what happens afterwards, otherwise it would be more worried about the Northern Alliance. The U.S. is telling the Northern Alliance to kill Taliban prisoners. It's totally a breach of all the known conventions of war. Western television networks aren't showing this, but Arab networks are showing how prisoners are being killed and what's being done to them. Instead, we're shown scenes that are deliberately created for the Western media: a few women without the veil, a woman reading the news on Kabul television, and 150 people cheering.
All these wars are similar in the way ideology is being used. It's the ideology of so-called humanitarian intervention. We don't want to do this, but we're doing this for the sake of the people who live there. This is, of course, a terrible sleight of hand because all sorts of people live there, and, by and large, they do it to help one faction and not the other. In the case of Afghanistan, they didn't even make that pretense. It was essentially a crude war of revenge designed largely to appease the U.S. public. In Canada in mid-November, I was debating Charles Krauthammer, and I said it was a war of revenge and he said, "Yeah, it was, so what?"

After flirting with neoisolationism, the U.S. is now deciding it wants to run the world. The U.S. should come out openly and say to the world, "We are the only imperial power, and we're going to rule you, and if you don't like it you can lump it." American imperialism has always been the imperialism that has been frightened of speaking its name. Now it's beginning to do so. In a way, it's better. We know where we kneel.

Tariq Ali, in: The Progressive

The mission of The Progressive is to be a journalistic voice for peace and social justice at home and abroad. The magazine, its affiliates, and its staff steadfastly oppose militarism, the concentration of power in corporate hands, the disenfranchisement of the citizenry, poverty, and prejudice in all its guises. We champion peace, social and economic justice, civil rights, civil liberties, human rights, a preserved environment, and a reinvigorated democracy.
Klik voor info

Zie ook:
The Clash of Fundamentalisms:
Crusades, Jihads and Modernity
by Tariq Ali

Lezer-reactie: "This is a rare individual with a wide perspective vehemently criticizing all forms of fundamentalism. If we seek to gag him we must be careful that we do not do so because he is attacking some very fundamental sacrosanct views in ourselves."

Zionisme, De Ideologie Die We Weigeren Te Veroordelen

Het zionisme werd als beweging gesticht door de Oostenrijkse journalist Theodor Herzl. In zijn geschriften zocht hij naar een oplossing voor het antisemitisme. Anders dan progressieve joden als Moses Mendelsohn of Karl Marx, die een oplossing zochten in een bundeling van alle progressieve krachten tegen al wat reactionair was, en dus ook tegen het antisemitisme, zocht hij het in de vlucht. Het antisemitisme was voor hem iets eeuwigs en onafwendbaars. Herzl zag de oplossing in het stichten van een eigen zuiver joodse staat. In een staat waarin geen niet-joden leven, kan ook geen antisemitisme heersen, was zijn redenering. Zijn bekendste boek, ĎDer Judenstaatí (1896), is tot op heden nog steeds het basisdocument voor het zionisme.

Wat willen de zionisten?

  • Zij willen een joodse staat stichten in Palestina door het land te koloniseren met joodse boeren en arbeiders. (1)
  • ďWij zullen er voor Europa een bruggenhoofd naar AziŽ vormen, een bolwerk van de beschaving tegen de barbarij.Ē (2)
  • Het land zal zich uitstrekken ďvan de beek in Egypte (de Nijl) tot de EufraatĒ. (3)
  • Men moet de plaatselijke bevolking ďgeen werk gevenĒ (4), tenzij het ďdroogleggen van moerassen en het uitroeien van slangenĒ (5), en daarna moet men ze ďongemerkt over de grens zettenĒ. (6)

    De kenmerken van het zionisme - racisme en expansionisme - zijn hier op hun scherpst geformuleerd. Toen waren begrippen als racisme, kolonialisme en expansionisme nog geen Ďviezeí woorden. Heel de Europese burgerij dacht zo, en men kon die dingen nog rustig bij hun naam noemen.
    Op het Zesde Zionistencongres in 1903 kregen de zionistische plannen vastere vorm: ďWij zullen een net van kolonies over het land spannen: eerst de haken en de sterke draden aan de randen, dan er sterke nerven doorweven en ten slotte het geheel ragfijn opvullenĒ (Franz Oppenheimer). Dit is het scenario dat nadien bijna letterlijk werd gevolgd bij de kolonisatie van Palestina.
    Bondig kunnen we stellen dat de zionisten een zuiver joodse staat in Palestina willen, zonder Palestijnen, en met een sterke verbondenheid met het Westen. (Palestina, het geroofde land)

    Zionisme & Sociaal-Democratie

    Tot aan de Eerste Wereldoorlog hebben de socialistische partijen in West-Europa een eenvoudige oplossing voor het joodse vraagstuk: De joden moeten zich helemaal assimileren. Dat was het officiele standpunt van de internationale sociaal-democratie. Tot in de Eerste Wereldoorlog beschouwden de socialisten het zionisme als een burgerlijke, reactionaire, nationalistische beweging. De nationale aspiraties van de zionisten zijn onverenigbaar met het internationalisme van de sociaal-democraten.
    In de Eerste Wereldoorlog kan de sociaal-democratie er niet langer omheen: er bestaan nationale sentimenten. Het besef rijpt dat ook de joden daar recht op hebben. Er ontstaat begrip en sympathie voor het zionistische streven. Het overgrote deel van de joden in de socialistische partijen is zelf geassimileerd. Vertegenwoordigers van die groep geven nogal ongeremd uiting aan hun weerzin tegen de joden uit de ghettoīs met hun spreekwoordelijke mentaliteit.

    Sociaal-democratie en zionisme zijn aan elkaar tegengestelde bewegingen. De sociaal-democratie is gebouwd op het gedachtegoed van Karl Marx, die in de eerste plaats gedreven werd door het Mozaische verlangen de mens te bevrijden uit de ketenen van de economische en religieuze slavernij.
    Het 19e eeuwse kapitalisme was een wetteloze wererld, waarin het recht van de sterkste gold. Daar plaatste Karl Marx zijn marxistische tien geboden tegenover - wetgeving dus, die zich ten doel stelde via ordening, regulering en aanleren van morele waarden - de wereld rechtvaardiger en vrijer te maken.
    Het zionisme echter had geen enkele belangstelling voor het Marxistische begrip 'compassie'. Waar Marx zich liet leiden door medelijden met het lot van alle verdrukten die de wereld kent, daar kende het zionisme alleen maar het woord 'verdrukte jood' - een personage dat een einde moet maken aan zijn onderdrukking via het onderdrukken van anderen. Compassie, bewogenheid met het lot van mensen die het slachtoffer worden van de zionistische leer kende men niet. Het zionisme heeft slechts een doel, de jood bevrijden door hem machtig te maken - en voor dat doel moet alles wijken. Men mag, om dat doel te bereiken, zelfs over lijken gaan.
    Progressieve joden wilden en willen nog altijd niet inzien dat de op groepsegoisme gebouwde leer van Theodor Herzl in diepste wezen een fascistische leer is. Aanvankelijk (tot aan de eerste wereldoorlog) was dat besef er wel, progressieve joden als Karl Marx wilden niets te maken hebben met rechts-nationalisme (het zionisme is een rechts-nationalistische leer die de eigen groep goddelijke kwaliteiten toedicht). Dat betekent dat progressieve joden zich af moeten gaan vragen waarom zij niet meer in staat zijn terug te keren naar hun progressieve wortels: de periode waarin men inzag dat religie en nationalisme niet aan elkaar gekoppeld mogen worden, de tijd ook waarin men de ghetto-mentaliteit van religieuze joden verafschuwde.

    Het zionisme was geen logisch antwoord op het antisemitisme - het was een rechts antwoord, waar Karl Marx het linkse antwoord was. Dat betekent dat niets en niemand de irrationaliteit die aan het zionisme ten grondslag ligt 'redelijk' kan maken. Miljoenen mensen zijn het slachtoffer geworden van het nationaal-socialisme. De essentie van die leer was dat al diegenen die niet behoorden tot de eigen groep de status van 'slaaf' gegeven diende te worden. Met andere woorden: de joden werden teruggevoerd naar Egypte. En de bijbel leert dat alleen Mozes (de wetgever) hen daar uit kan halen. Mozes is de verlosser die de slavernij opheft.
    De vraag die daarom beantwoord moet worden door de wereldgemeenschap is of het zionisme, de rechts-nationalistische leer die de niet-jood niet als gelijke wenst te beschouwen, de vertegenwoordiger van Mozes mag worden genoemd. De wil onverenigbare zaken met elkaar te combineren en de weigering duidelijke, principiŽle keuzen te maken heeft de wereld alleen maar ellende gebracht.

    Karl Marx en de Menselijke Zelfvervreemding,
    Utrecht 1969

    "Wat Marx wil is het scheppen van de levensvoorwaarden voor de waarlijk vrije, redelijke, creatieve en onafhankelijke mens; de mens dient de taak van de profeten te voltooien, namelijk de vernietiging der idolen." Erich Fromm

    Tijd voor een sociaal-liberale politiek

    Met de totstandkoming van Paars was er geen sprake van een sociaal-liberale visie of een sociaal liberale samenleving . Deze wordt immers niet bereikt vanuit het vermengen van twee stammen uit de erfenis van de Franse revolutie maar door het voortzetten van het spoor daar waar het is verlaten: de vroegere werken van Marx . Want de jonge Marx, als sociaal bewogen zoon uit een liberaal nest was wellicht de eerste sociaal-liberaal. Dat was voordat zich in hem de overtuiging wortelde dat een nieuwe lente alleen door geweld en dictatuur bereikt kon worden. Het gaat daarbij vooral om een visie op de burger vrij van vervreemding die vrij en verantwoordelijk geniet van het vrucht van zijn werk en in samenwerking met zijn medeburgers vorm geeft aan zijn omgeving. Het is tijd voor een sociaal-liberale politiek: een politiek die zich richt op de volle ontplooiing van de mens.

    Michiel Scheffer,
    voorzitter programmacommissie D'66, 1999

  • De beschuldigingen van Leon de Winter

    Leon de winter is een rijke zakenman, die romans schrijft, waarin zijn liefde voor bepaalde aspecten van het jodendom tot uiting wordt gebracht. Het woord 'bepaalde aspecten' wordt niet zomaar gebruikt. Met die uitdrukking wordt aangegeven dat Leon de Winter een beperkte geest is, die niet in staat is de volheid van de IsraŽlitische beschavingsgeschiedenis in zichzelf te integreren - hetgeen je toch zou verwachten van een persoon die zich 'jood' en 'schrijver' (d.i. scheppend kunstenaar) noemt.
    Zijn romans schijnen aan een zeker niveau te voldoen - ik kan daar verder geen oordeel over geven omdat de romans van Leon de Winter niet door mij worden gelezen. Wat ik wel lees zijn de pogingen die hij in het werk stelt zijn liefde voor het extreem-rechtse joodse nationalisme te verdedigen tegen aanvallen van mensen die in zijn ogen 'domme linkse mensen' zijn.
    Die 'domme linkse mensen' wonen in Europa en het kenmerk van deze domme linkse mensen is dat zij 'het kapitalisme' haten, zodat de belangrijkste vertegenwoordigers van het kapitalisme, IsraŽl en Amerika, op een ziekelijke wijze worden achtervolgd met ongerechtvaardigde vormen van kritiek. Leon de Winter schrijft daar in een artikel dat door het christelijke Dagblad TROUW werd gepubliceerd het volgende over:

    David Brooks, editor van The Weekly Standard, een conservatief Amerikaans weekblad, spreekt over het verschijnsel van de Europese 'bourgeoisofoben', de haters van 'stomme kruideniers en hun soort' (een citaat van de estheet Flaubert, die zijn stukken ondertekende met 'Bourgeoisophobus'). Brooks schrijft over het al lang bestaande Europese intellectuele dťdain ten opzichte van Amerika: 'Amerikanen en IsraŽli's, in hun ogen, zijn de geldbeluste molochs van de aarde, de vulgariseerders van de moraal, corrumpeerders van de cultuur, en de verspreiders van goddeloze waarden. Deze twee naties, zo wordt gezegd, bedrijven aanvalskapitalisme, lopen armere landen onder de voet en exploiteren zwakkere buren in hun eindeloze verlangen naar meer en meer. (...) Het conflict om Palestina, eens een lokaal conflict over land, is omgevormd tot een grote culturele botsing. De brede club van bourgeoisofoben - Yasser Arafats guerrilla-socialisten, Hamas' Islamitische fundamentalisten, Jose Bove's anti-globalistische linksen, Amerika's anti-koloniale multiculturalisten, en BBC's Oxbridge mediacraten - richten hun verschillende vormen van woede en ressentimenten op dit ene conflict.'

    Opmerkelijk in dit betoog is de democratische wijze waarop wordt omgesprongen met de politieke tegenstanders van IsraŽl. Alles wat kritisch is wordt in een grote pot geworpen, niet zomaar een pot, maar een 'melting pot', want Amerikaanse kruideniers denken nu eenmaal alleen maar aan eten en andere wereldse heerlijkheden...; daar zijn ze een economische grootmacht mee geworden.
    Iedereen in die pot is gelijk aan elkaar: Le Pen, Chirac, Frits Bolkestein, Koning Albert van Belgie, ja, zelfs de in een praalgraf opgebaarde politicus Pim Fortuyn, die in het verleden zo aardig opmerkte dat het mogelijke presidentschap van Nederland twijfels in hem opriep, omdat je van twee magere tonnetjes je hypotheek niet kunt betalen.
    "Ik klaag jullie aan", roept Leon de Winter, "omdat jullie het plastic boterhammenzakje haten".
    Pim Fortuyn buigt in zijn marmeren kist deemoedig het hoofd. "Ja", roept hij vanuit het graf, met een plechtige stem natuurlijk - want hij draagt een zeer duur donkerblauw presidentspak - "luister naar mijn geliefde zoon Leon de Winter, want hij is de profeet die ik ulieden gezonden heb. Wij zijn te links geweest in dit land. Daarom heb ik een partij opgericht van multimiljonairs, en die gaat Europa weer liefde bijbrengen voor het vak van kruidenier!"
    Dat er ook zoiets bestaat als een intellectuele erecode die verbiedt dat je een complexe problematiek in simpele zwart-wit-kadertjes probeert te persen, dat realiseert Leon de Winter zich niet. Hij kiest voor een rechtse wereld die 'goed' is en daarom is iedereen die het niet met hem eens is 'links' - en daarmee 'slecht'.
    Een zinvol gesprek voeren met iemand die er zo'n primitief-dualistisch wereldbeeld op na houdt is niet mogelijk. Wanneer jij zegt dat je op grond van intellectuele argumenten het beleid van de staat IsraŽl afwijst, dan wordt er niet geluisterd, maar dan word je bekogeld met een woeste scheldkanonnade die de onwetende buitenstaander duidelijk moet maken dat je een linkse 'bourgeoisofoob' en een 'kruideniershater' bent.
    Dat de aanval van Leon de Winter op 'de domme linkse mensen' in Europa volmaakt zinloos en onredelijk is blijkt uit het einde van zijn betoog. Na het uiten van een ellenlange reeks verwijten aan het adres van onbetrouwbare Arabieren poneert hij daar een eigen stelling:

    Om mijn eigen positie duidelijk te maken: ik vind dat de joodse nederzettingen vandaag ontmanteld moeten worden, dat vannacht nog een groot veiligheidshek om IsraŽl geplaatst moet worden, dat vervolgens bewaakt wordt door zwaarbewapende Nato-eenheden (met vele duizenden Duitse manschappen om de historie ten dienste te zijn) en dat de Palestijnen het recht hebben om morgen hun eigen Arabische dictatuur te stichten. Maar voor die staat moeten zij een prijs betalen: nadat zij sinds 1948 in vluchtelingenkampen door hun Arabische broeders, daarin gesteund door hele departementen van de Verenigde Naties, zijn gekneveld, belazerd, bedrogen, is het opgeven van het 'recht op terugkeer' naar het joodse land zoals dat tot de grenzen van 1967 heeft bestaan een absolute conditie.

    Wanneer we de valsheid, de gemeenheid en het gebrek aan eerbied voor de Wet terzijde schuiven blijft een uitgesproken 'linkse boodschap' over: Ontruim de nederzettingen en draag het gezag in de bezette gebieden over aan niet-Israelische politiemacht. Dat is nu precies wat Europeanen en Arabieren ook willen en omdat ze dat willen worden ze door rechts IsraŽl veroordeeld. Want rechtse zionisten willen het gebied niet teruggeven - daar vloeit nu juist alle ellende uit voort.
    Leon de Winter maakt zich daar verder niet druk over. Nadat hij zijn boodschap heeft uitgesproken richt hij in een slotakkoord, dat indruk behoort te wekken, via het drievoudig uitgesproken IK BESCHULDIG, een aantal scheldwoorden aan het adres van de Europeanen, die er op neerkomen dat zij laf, blind en dom zijn, en dat ze geen oog hebben voor negatieve ontwikkelingen buiten IsraŽl.

    De enige gedachte die na lezing van dat alles in mij opkomt is de vraag waarom Europa Leon de Winter niet in staat van beschuldiging stelt...

    Het artikel van Leon de Winter, dat de insuerende titel "J'accuse" draagt (een titel die verwijst naar de Dreyfus-affaire waarin sprake was van antisemitisme) is terug te vinden op de website van Likoed-Nederland.

    He who stands up against injustice, should himself refrain from causing injustice others, and should remember that speaking of justice will be meaningless if capital is allowed rule beyond its limits or influence the process of decision-making.
    Political and legal justice remains meaningless without social and economic justice. The fight against the wolves and the corruptors will not succeed, if they have contacts and partners inside the corridors of government and the palaces of the Sultan.
    All of this, in order to be achieved, requires the establishment and protection of justice. Authority must have its sward while power, must have its own mind, eyes and good conscience.

    Saddam Hoessein,
    on the occasion of the 34th anniversay of the 17-30 july revolution

    The pro-Israel support of the Christian right
    in the U.S. makes some Jews nervous.

    Fundamentalist Christian activists in America are setting up a campaign called "Stand With Israel" that is intended to work in concert with AIPAC, the main pro-Israeli lobby in the U.S. Fundamentalist circles claim that George Bush's pro-Israel stand derives from his being a born-again Christian.
    This bustle of activity by fundamentalist Christians has been garnering increased expressions of gratitude from Jewish organizational leaders. But, if truth be told, they are also to some extent embarrassed by the support. The worldview of the fundamentalist churches, most of which are in the South, is right-wing conservatism, whereas the large Jewish organizations, which are concentrated in the Northeast and Southwest, support liberal ideologies and politicians. (By Eliahu Salpeter, Ha'aretz 17-7-2002)

    Palestine Remembered

    Palestijnse Rechten

    Kort historisch overzicht

    ca. 1,250 B.C.
    Israelite conquest of Canaan.
    965-928 B.C.
    King Solomon. Construction of the temple in Jerusalem.
    928 B.C.
    Division of Israelite state into the kingdoms of Israel and Judah.
    721 B.C.
    Assyrian conquest of the kingdom of Israel.
    586 B.C.
    Judah defeated by Babylonians under Nebuchadnezzar. Deportation of its population to Babylon; destruction of the temple.
    539 B.C.
    Persians conquer Babylonia. Some Jews allowed to return. Construction of a new temple.
    333 B.C.
    Conquest of Persia by Alexander the Great brings Palestine under Greek rule.
    323 B.C.
    Death of Alexander leads to alternate rule by Ptolemies of Egypt and Seleucids of Syria.
    165 B.C.
    Maccabees revolt against the Seleucid ruler Antiochus Epiphanes and go on to establish independent Jewish state.
    63 B.C.
    Incorporation of Palestine into the Roman Empire.


    Er bestonden twee koninkrijken: Het koninkrijk Judah, het koninkrijk van de stammen Juda en Benjamin - van dit koninkrijk stammen de joden af, en het koninkrijk IsraŽl, het koninkrijk van de tien stammen.
    Zowel het Noordelijke als het Zuidelijke Koninkrijk werden overmeesterd door koningen, die een rijk vertegenwoordigden waarvan het centrum lag in het huidige Irak. Zowel het Noordelijke koninkrijk als het Zuidelijke koninkrijk werden 'gezuiverd', dat wil zeggen dat de politieke en religieuze toplaag werd weggevoerd naar het land van de bezetter (het huidige Irak), hun plaats werd ingenomen door kolonisten uit het rijk van de bezettende macht (AssyriŽrs in het Noordelijke koninkrijk en BabyloniŽrs in het Zuidelijke koninkrijk).
    Zowel in IsraŽl als in Judea heeft dus vermenging plaatsgevonden. IsraŽlieten vermengden zich met AssyriŽrs en BabyloniŽrs. In Irak gebeurde hetzelfde: de weggevoerde IsraŽlieten vermengden zich (noodgedwongen) met de AssyriŽrs en de BabyloniŽrs.
    Het argument van de joden dat de tien stammen van het Noordelijke Koninkrijk volledig verloren zijn gegaan, omdat er rasvermenging is opgetreden, kan daarom moeilijk serieus genomen worden. De tien stammen zijn er wel, maar ze mogen niet bestaan, zoals ze tweeduizend jaar geleden ook niet mochten bestaan. Jezus van Nazareth, die de zijde koos van de geminachte tien stammen, noemde de joden daarom - vanwege hun onzinnige fundamentalisme - de verloren schapen van IsraŽl. Jezus was dus geen anti-IsraŽliet, maar een anti-jood, een vrijzinnige IsraŽliet die het fundamentalisme van de joden, die hun eigen broeders met haat en minachting bejegenden, verwierp.

    Palestijnen en de verdrijving van de joden

    Het is een vreemde zaak dat de Palestijnen, die objectief gezien meer rechten op het bijbelse land hebben dan de joden, zich niet realiseren dat zij in dezelfde mate IsraŽlieten zijn als de joden. Daar komt bij dat ze niet beseffen dat in het jaar 70, na de verwoesting van de tempel niet de IsraŽlieten uit Palestina werden verdreven, maar de joden. De joden waren de fundamentalisten die op grond van de heiligverklaring van het land elke vorm van 'vreemd gezag' afwezen en die daarom door de Romeinen radicaal werden verwijderd uit Palestina. Met andere woorden: de inwoners van Samaria en Galilea, en het huidige JordaniŽ (dat ook tot het bijbelse land wordt gerekend) bleven in het land wonen. Zij waren allemaal IsraŽlieten, maar werden en worden niet als zodanig erkend door de joden, omdat zij de autoriteit van Jeruzalem afwezen.
    Van die niet-joodse, maar wel IsraŽlitische bewoners (die niet het zuivere ras, maar de gemeenschappelijke religieuze waarden als samenwerkingsbasis accepteerden) stammen de Palestijnen af. Dat daarbij (via immigratie van Arabieren) vermenging is opgetreden ligt voor de hand, maar wie naar het Europese uiterlijk van veel Westerse joden kijkt, die zal zich niet aan de indruk kunnen onttrekken dat ook hier van vermenging sprake is geweest. Die vermenging wordt echter goedgepraat met behulp van het verhaal dat je altijd een IsraŽliet blijft wanneer je een IsraŽlitische moeder hebt. Je mag dus duizend Europese (niet-Semitische) vaders in je familie hebben, vreemde heidenen met vreemd heidens bloed die je een wit gezicht en blond vlashaar bezorgen, maar wanneer je gewoon Semiet bent gebleven, mogelijk via vermenging met Arabieren, die via hun afstamming van Abraham dichter bij de genetische bron staan dan niet-Semitische Europeanen, dan ben je geen IsraŽliet. Kinderachtige kletspraat dus, op grond waarvan je niet het recht hebt miljoenen mensen - waarmee je in genetisch opzicht nog verwant bent ook - te molesteren.

    Gerizim, religieus toevluchtsoord voor bastaard-Israelieten


    Israelites who were excluded from the Judean temple because they did not meet the standards for purity established by Jewish religious reforms developed in the Babylonian exile were authorized by Sanballat, the Persian governor of Samaria, to erect their own temple on Mt. Gerizim

    Ezra vernietigt de tien bastaardstammen

    In 458 BC, Artaxerxes allowed Ezra the scribe and the Children of Israel to return to Zion with the priests and Levites (Ezra 7:7, 13; 8:35).
    After return from captivity, "Jew" and "Israelite" became synonymous terms, referring to the physical descendants of Abraham through Jacob. Forgetting earlier national differences, purity of the bloodline was the critical issue. Ezra required that all Gentile wives be put away (10:2-11), and the mongrelized Samaritans were spurned (2 Kings 17:24; Neh. 4-6).
    (Zie bron)

    Uit het Oude Testament blijkt duidelijk dat in de geschiedenis van de Israelieten een machtsdaad heeft plaatsgevonden die ertoe leidde dat er een scheiding werd aangebracht tussen Israelieten en Joden. De Joden beschouwden zichzelf vanaf dat moment als de echte Israelieten, ze kozen voor de zuivere bloedlijn, joegen alle buitenlandse vrouwen en hun kinderen Judea uit en distantieerden zich van de 'afvallige' Israelieten die de keuze voor de zuivere bloedlijn afwezen.

    "..en zij zonden vervolgens vrouwen met zonen heen..." (Ezra 10:44)

    Bush eases call for Arafat's ouster

    India - Zwarte Witte Huis kat President Bush softened his demand for the ouster of Yasser Arafat yesterday, saying "the issue is much bigger than a person" and suggesting that reforms could be carried out that effectively reduce the Palestinian leader's power.
    The "focus of my administration" is to help develop a Palestinian constitution and reform the Palestinian security and financial structures so as to allow a new state to come into being. Such reforms, the president said, would mean that "one person doesn't get to decide the fate of a group of people who have suffered mightily." They also would shift the responsibility of the security services away from just keeping a ruler in power and ensure that foreign aid helps the Palestinian people, "not a few leaders," he added.

    A top Arafat aide, Nabil Shaath, said yesterday that Arafat might appoint a prime minister to run the Palestinian Authority's day-to-day operations after elections scheduled for early next year. But he left unclear whether the prime minister would wield independent power or be subservient to Arafat. (By Mark Matthews, Sun National Staff 18-7-2002)

    An Oasis Of Peace In Israel

    Oasis of peace Headlines over the past year have detailed a cycle of violence and retribution in Israel during the intifada: suicide bombings followed by retaliatory armed incursions; deadly explosions met by rocket revenge. Overlooked amid these accounts of dysfunctional relations between Israelis and Palestinians is an unsung, but significant, 30-year success story, a "peace village" in Israel between Jerusalem and Tel Aviv. It is called "Neve Shalom" in Hebrew and "Wahat-al-Salam" in Arabic, both meaning "Oasis of Peace" (from Isaiah 32:18).
    Here Israeli Jews and Arab Israeli Muslims and Christians continue to live side by side voluntarily as neighbors. Here they send their children to the same primary school to learn Hebrew, Arabic and English. Here the conflict management program at their institution called the School for Peace has trained more than 25,000 Israeli Jewish and Arab students, teachers and professionals in effective techniques of conflict resolution and co-existence. Here is a model for future hope that actually works! (Joseph L. Andrews Jr., 16-7-2002)

    Jesaja 32

    1 Ziet, een koning zal regeren in gerechtigheid, en de vorsten zullen heersen naar recht.
    2 En die man zal zijn als een verberging tegen den wind, en een schuilplaats tegen den vloed, als waterbeken in een dorre plaats, als de schaduw van een zwaren rotssteen in een dorstig land.
    3 En de ogen dergenen, die zien, zullen niet terugzien, en de oren dergenen, die horen, zullen opmerken.
    4 En het hart der onbedachtzamen zal de wetenschap verstaan, en de tong der stamelenden zal vaardig zijn, om bescheidenlijk te spreken.
    5 De dwaas zal niet meer genoemd worden milddadig, en de gierige zal niet meer mild geheten worden.
    6 Want een dwaas spreekt dwaasheid, en zijn hart doet ongerechtigheid, om huichelarij te plegen, en om dwaling te spreken tegen den HEERE, om de ziel des hongerigen ledig te laten, en den dorstige drank te doen ontbreken.
    7 En eens gierigaards ganse gereedschap is kwaad; hij beraadslaagt schandelijke verdichtselen, om de ellendigen te bederven met valse redenen, en het recht, als de arme spreekt.
    8 Maar een milddadige beraadslaagt milddadigheden, en staat op milddadigheden.

    20 Welgelukzalig zijt gijlieden, die aan alle wateren zaait; gij, die den voet des osses en des ezels derwaarts henenzendt!

    Het Ezra-isme, of de geboorte van de priesterstaat

    De Levieten moogt gij niet opnemen onder de ingeschrevenen en het totale aantal van hen moogt gij niet opnemen onder de zonen van IsraŽl. Stel de Levieten aan over de tabernakel der Getuigenis en over al zijn gerei en over alles wat er toe behoort.." (Numeri 1:48-50)

    Hoewel de IsraŽlieten heel duidelijk te kennen is gegeven dat er een scheiding dient te worden aangebracht tussen kerk en staat, de kerk wordt vertegenwoordigd door de Levieten die zich NIET de zonen van IsraŽl mogen noemen (Numeri), is de overtreding van dat gebod tot richtlijn gekozen voor het religieuze en politieke beleid van die groep IsraŽlieten die zich 'de joden' noemen.
    De joden bewoonden het gebied dat Judea wordt genoemd en zij waren voorstander van een heidense vorm van godsdienstbeoefening, waarin het offeren van dieren, met name runderen, centraal stond.
    Die gerichtheid op het slachten van runderen is een barbaars, aan de Seth-cultus ontleend, gebruik dat in strijd is met de godsdienstpraktijk die Mozes voor ogen stond. In het MozaÔsche denken stond het geschreven woord, de Wet, centraal. Dat geschreven woord werd opgeborgen in een draagkist, die 'de Ark des Verbonds' werd genoemd, waarmee wordt aangegeven dat via het aanvaarden van de Wet als Goddelijk Principe er een band is gelegd tussen het volk en God.
    De Ark des Verbonds was het teken van de onderwerping van de mens aan het intellect. De Ark des Verbonds bevatte 'het geschreven woord' - en dat woord werd opgetekend door een geleerdenklasse (de 'Levieten'), die de mensen eerbied voor het Geschreven Woord diende bij te brengen en die zich daarom niet mocht bezighouden met anti-intellectuele bezigheden, zoals het slachten en verbranden van dieren.
    De joden hebben dat gebod overtreden. Zij hebben zich afgescheiden van de MozaÔsche Wet, die de intellectueel boven de barbaar plaatst, en ze hebben zich tot volgelingen gemaakt van Ezra, een religieuze jood die geen profeet was, maar een priester, die in strijd met de voorschriften de scheiding tussen kerk en staat heeft opgeheven.
    Ezra was (het staat heel duidelijk te lezen in het bijbelboek Ezra) 'een priester, een schriftgeleerde', die deel uitmaakte van de groep IsraŽlieten die in Babylonische gevangenschap werden gevoerd.
    Hij heeft, na zijn terugkeer in Judea, het principe van de 'bloedzuiverheid' binnen het IsraŽlitische denken geÔntroduceerd en daarmee al die IsraŽlieten die niet aan zijn zuiverheidregels konden voldoen buiten de gemeenschap geplaatst, een gemeenschap die van nu af aan onder religieuze en politieke leiding stond van joodse priesters en schriftgeleerden, die een aantal uiterst primitieve principes, de bloedzuiverheid en het dierenoffer, tot kernpunt van hun beleid maakten.

    En de vorsten traden tot mij toe, zeggende: Het volk IsraŽls, en de priesters, en de Levieten, zijn niet afgezonderd van de volken dezer landen, naar hun gruwelen, namelijk van de Kanašnieten, de Hethieten, de Ferezieten, de Jebusieten, de Ammonieten, de Moabieten, de Egyptenaren en de Amorieten.
    2 Want zij hebben van hun dochteren genomen voor zichzelven en voor hun zonen, zodat zich vermengd hebben het heilig zaad met de volken dezer landen; ja, de hand der vorsten en overheden is de eerste geweest in deze overtreding.
    3 Als ik nu deze zaak hoorde, scheurde ik mijn kleed en mijn mantel; en ik trok van het haar mijns hoofds en mijns baards uit, en zat verbaasd neder.
    (Uit het boek Ezra)

    Het zal duidelijk zijn dat de naam 'jodendom' niet verwijst naar de profeet Mozes, maar naar de priester Ezra. De naam Ezra-isme zou daarom een betere benaming zijn, een naam die aangeeft dat de joden de beleidsbeginselen van Ezra boven de Wet van Mozes hebben geplaatst.
    Mozes was een bevrijder die de slavernij wilde opheffen. Hij heeft nooit gezegd dat het volk van IsraŽl zich niet mocht vermengen met andere volken. Hij heeft alleen maar gezegd: "Ik breng jullie naar een land, waar je vrij kunt zijn, een land waar mensen de Wet eerbiedigen, die daarom heilig is, omdat zij niemand buitensluit.
    Want dat is de essentie van slavernij: dat grote groepen mensen buiten de Wet worden geplaatst, zodat zij gebruikt en misbruikt kunnen worden door machthebbers die het primitieve eigenbelang boven de algemene moraal plaatsen.
    Ezra was een dictator: hij ging niet uit van de redenering dat je vrij kunt zijn in een wereld waarin iedereen vrij is, nee, hij koos voor het principe dat vrijheid er alleen is voor een groep uitverkorenen, die er zorg voor dienen te dragen dat iedereen die niet tot die groep behoort wordt verwijderd.

    Daarmee maakte hij van de Mozaische droom, die je op verschillende manieren kunt interpreteren, een dictatoriale machtsdroom, waarin de priester geen onafhankelijke behoeder van de Wet als principe is, maar een dienaar van de tot Macht verheven wet.
    Dat machtsprincipe manifesteerde zich in de offerdienst, waarin niet het Woord centraal stond maar het bloedoffer.
    Mensen die dieren slachten zijn in het algemeen geen intellectuelen. Dat is een vaststaand feit. Intellectuelen zijn altijd en eeuwig de watjes geweest in de wereld van de sterke man.
    Een intellectueel hanteert de pen als wapen, hij aanbidt het Geschreven Woord, terwijl de anti-intellectueel het zwaard of het mes als wapen hanteert: hij doodt, hij slacht dieren, hij brengt offers omdat hij het dier in zichzelf niet bedwingen kan.
    Ezra, de vader van het judaÔsme moet dus gezien worden als een man die het MozaÔsche wetsdenken een negatief gezicht gegeven heeft. Hij heeft grote groepen IsraŽlieten onzichtbaar gemaakt en alleen een kleine groep mensen die aan zijn (racistische) selectiecriteria voldeden binnen de tot jodendom omgebouwde IsraŽlitische religie toegelaten.
    Je zou Ezra daarom een anti-profeet kunnen noemen, een vrijheid-ontkennende fanaticus die via het plegen van broedermoord de joden op een dwaalspoor heeft gebracht.

    Avi Shlaim: Europese Joden
    vertellen een anti-Arabisch verhaal

    Is there a pattern in Israeli society for what gets remembered and what gets forgotten?

    In a sense, the Palestinian-Israeli conflict is, on the psychological level, a contest over who is the victim. The Israelis would never concede to the Palestinians the status of victims, this they insist on keeping for themselves. One example of this is the case of the 1948 refugees, which Benny Morris demonstrated was the result of Israeli pressure and outright expulsions. And yet no Israeli leader would ever accept the moral responsibility, let alone the political responsibility, for creating the refugee problem.
    The Israelis are undoubtedly victors, and yet they insist that they're victims as well. This has always been a paradox within Israeli society. On the one hand, they have so much military capability, and on the other hand, they have so much psychological vulnerability, and a self-image that they're weak and under threat.

    Is this collective memory selective?

    What's been called "the lachrymose version of Jewish history" is an Ashkenazi [European Jewish] version of Jewish and Israeli history which is not supported by the experience of the Jews in Arab countries until 1948. We come from Iraq. For my parents, Iraq was the Garden of Eden. They were very nostalgic about it. There weren't any real problems between Jews and Arabs until the state of Israel was established. So the broad experience of Jews under Arab rule does not support what has been called "the lachrymose version of Jewish history." In a sense, Arab Jews are asked to forget their past in order to conform with the commemoration of an Ashkenazi past, because the political, military, economic and above all the cultural elite in Israel has always been and still is an Ashkenazi elite. Radical, dissenting non-European discourse is marginal. There are a few minority voices, but they don't effect the climate of opinion in Israel. The history which is taught at school is an Ashkenazi history.

    Elliott Colla interviews Avi Shlaim,
    PalestineChronicle, 18-7-2002

    Zijn de Ashkenazische joden wel joods?

    Yasser Arafat Hoewel de Oost-Europese elite in Israel neerkijkt op alles wat niet-joods is, wordt in wetenschappelijke kringen de vraag aan de orde gesteld of die Oost-Europese elite zich, gezien vanuit genetisch-antropologisch gezichtspunt, wel joods mag noemen.
    Het is een bekend feit dat in Oost-Europa bekeringen hebben plaatsgevonden, waarbij Slavische (dus niet-Joods-Semitische) bevolkingsgroepen opgenomen werden binnen de wereld van het jodendom. Deze bevolkingsgroep, waarvan de Oost-Europese Israelische elite afstamt zou, wanneer je de strenge bloedtheorie van de joodse schriftgeleerde Ezra als uitgangspunt neemt, Israel moeten worden uitgezet.
    Het Centrum voor Genetische Antropologie in Londen houdt zich bezig met het onderzoek van genetisch materiaal. Op haar website wordt de vraag naar de herkomst van de Oost-Europese joden op een eerlijke, wetenschappelijke wijze aan de orde gesteld:

    Sharon maakt deel uit van de Ashkenazische elite

    "If the Jews of Eastern Europe do indeed derive predominantly from Jewish migrants from the Rhineland or from Italy, they might be fairly direct descendants of the original ancient Palestinian Jewish populations. Nevertheless, there clearly would have been admixture with other populations since those days as witnessed by the many Eastern European Jews with red hair and blue eyes, neither a Middle Eastern characteristic.
    But if they came from the Balkans, even perhaps with some Khazar ancestry as various people have proposed, or if there were indeed legitimate large-scale conversions of Slavs to Judaism, no more than a fraction of the Eastern European Jewish gene pool might be derived from the Middle East and the ancient Jewish settlement in Palestine.


    The Jews recognize that their genetic lineage is primarily from the Turkish-Mongolian Khazars rather than from the lineage of Abraham, Isaac and Jacob. The Khazars adopted the religion of Judaism between the seventh and ninth centuries; this conversion gave rise to their false claim of being Judahites when in fact they have no historical or racial basis for doing so. The Khazars' and their modern-day descendants' claim to being Jews is strictly religious.

    Jews & Khazar

    Here is an interesting quote from Jack Bernstein from his short but informative booklet entitled THE LIFE OF AN AMERICAN JEW (The Noontide Press, 1991), along with my comments in parentheses:
    "It is important for us to understand that Jews are not one race of people. There are two distinct groups of Jews in the world and they come from two different areas of the world - the Sephardic Jews from the Middle East and North Africa, and the Ashkenazim (singular, Ashkenazi) Jews from Eastern Europe.
    The Sephardic is the oldest group and it is they, if any, who are the Jews described in the Bible. They are blood relatives to the Arabs - the only difference between them is religion. (*These Sephardic or Middle Eastern Jews, the descendants of Abraham, had a tragic history of oppression and dispersion under four major empires, i.e., the Babylonian, the Medo-Persian, the Greek and the Roman Empire).
    The Ashkenazim Jews, who now comprise 90% of the Jews in the world, had a rather strange beginning. According to historians, many of them Jewish, the Ashkenazim Jews came into existence about 1200 years ago. It happened this way:
    At the eastern edge of Europe, there lived a tribe of people known as the Khazars. About the year 740 A.D., the Khazar king and his court decided they should adopt a religion for their people. So, representatives of the three major religions, Christianity, Islam and Judaism, were invited to present their religious doctrines. The Khazars chose Judasim...

    Theodor Herzl & de Aristocratische republiek

    Those Jews who were advanced intellectually and materially entirely lost the feeling of belonging to their race. Wherever our political well-being has lasted for any length of time, we have assimilated with our surroundings.

    No one can deny the gravity of the situation of the Jews. Wherever they live in perceptible numbers, they are more or less persecuted. Their equality before the law, granted by statute, has become practically a dead letter. They are debarred from filling even moderately high positions, either in the army, or in any public or private capacity. (Theodor Herzl, in: De Jodenstaat)

    Wie voor het eerst het geschrift 'De Jodenstaat' van in handen neemt verbaast zich over de geringe omvang. Het is geen boek, geen wetenschappelijke verhandeling, ook geen doorwrochte visie op de joodse problematiek.., het is een pamflet - niet meer en niet minder - een lange brief, waarin een niet bijzonder realistische dromer alle problemen van het jodendom terug probeert te brengen tot dat ene heilsidee: het opbouwen van een eigen staat.
    De inhoud van dat boek bestaat daarom in feite uit weinig meer dan wat losse aanwijzingen hoe zo'n staat gerealiseerd dient te worden: het in het leven roepen van een aantal joodse organisaties die kapitaal bijeen moeten brengen en die moeten proberen land te kopen in twee mogelijke vestingen: ArgentiniŽ of Palestina.
    Herzl werd niet primair bewogen door religieus-Messiaanse motieven, dat bewijst het feit dat hij ArgentiniŽ ook als een mogelijke optie beschouwde. Hij wilde van 'de joodse staat' dan ook geen religieuze staat maken, noch een militaire staat, maar een staat die geleid zou worden door moderne zakenmensen, hij gebruikt het woord 'aristocratie', die zullen streven naar de opbouw van een moderne, technologisch hoog ontwikkelde natie.
    Militairen en religieuze leiders horen zich volgens hem niet met de staat te bemoeien. Zij vertegenwoordigen de groep van anti-modernisten, die de vijanden zijn van zakelijkheid en technologische innovatie.
    Ondanks zijn bewondering voor moderniteit moeten zijn opvattingen over antisemitisme ronduit bizar worden genoemd. Ze missen elke wetenschappelijke ondergrond. Alles wat hij erover zegt kan teruggebracht worden tot de overtuiging dat joden nooit door hun omgeving geaccepteerd zullen worden, dat de gelijkheid voor de wet in hun geval altijd een holle frase zal blijven en dat christenen eeuwige antisemieten zijn, zodat de vorming van een eigen staat een absolute noodzakelijkheid is.
    Hoewel hij heilig schijnt te geloven in zijn opvattingen spreekt hij zich tegelijkertijd volledig tegen wanneer hij het onderwerp van 'de geassimileerde joden' ter sprake brengt. Dat zijn joden die de band met hun eigen ras verloren hebben, en hoewel ze volledig geaccepteerd worden door hun omgeving, zodat het argument van de eeuwig vervolgde jood voor hen niet opgaat, wijst hij desondanks de logische gevolgtrekking dat assimilatie antisemitisme stopt van de hand, omdat de joden volgens hem een band met het eigen ras moeten hebben.
    Dat woordje 'ras' maakt zijn betoog onsympathiek. Religie en militarisme vindt hij niet belangrijk, democratie ook niet, want hij kiest voor een 'aristocratische republiek', zodat alleen een staat overblijft waarin ras en het ontwikkelen van moderne, superieure techniek de nationale bindmiddelen zijn.

    Wanneer je het pamflet gelezen hebt en vervolgens naar de staat IsraŽl kijkt, vraag je je af wat er terecht gekomen is van het verlangen van Theodor Herzl een moderne antireligieuze, antimilitaristische en aristocratische staat in het leven te roepen, een staat dus die geleid wordt door moderne, zakelijk ingestelde technocraten.
    Het werpen van slechts een enkele blik op het bonte, onzakelijke religieus-militaristisch ingestelde gezelschap dat achter de regeringstafel zit zal je in een klap uit de droom helpen...: er is helemaal niets van terecht gekomen!
    De staat IsraŽl is weliswaar niet democratisch, de rechten van de Palestijnen zijn namelijk weinig meer dan een dode letter, die alleen maar een schijn van leven meegegeven kunnen worden via demografische maatregelen die de joodse meerderheid dienen te garanderen, maar geen zinnig mens zal de opvatting durven uit te spreken dat het IsraŽl van vandaag een 'aristocratische republiek' is.
    Uiterst ouderwets uitgedoste orthodoxe figuren staren je aan en de miliraire ijzervreter Ariel Sharon werpt de bommen en granaten als waren het pepernoten lukraak om zich heen - je hoeft maar een voetzoeker af te steken of de hel breekt los. Met andere woorden: Ariel Sharon is op een zeer onzakelijke wijze bezig het ideaal van de zakelijke aristocratische jood belachelijk te maken.

    Theodor Herzl was geen intellectueel, anders had hij het idee van een joodse staat nooit ontworpen, maar juist omdat hij zo weinig intelligente ideeŽn in zijn geschrift naar voren brengt mag je mensen die op grond van dat geschrift een staat opbouwen zware verwijten maken wanneer zij zelfs die paar ideeŽn niet hebben kunnen realiseren: namelijk het scheppen van een moderne staat waarin noch de militairen, noch de religieuze partijen de macht in handen hebben.
    En dan kun je wel opmerken dat 'de joodse staat' moderniteit onmogelijk maakt, maar als dat zo is, dan zul je het begrip 'joodse staat' uit je woordenboek moeten schrappen, om zodoende de moderne werkelijkheid waarnaar dat begrip 'joodse staat' verwijst inhoud te kunnen geven. (Zwolle, 18-7-2002)

    French sources: U.S. to attack Iraq `soon'

    The U.S. operation to topple Iraqi leader Saddam Hussein will take place in the coming months, even before November's Congressional elections, according to high-level sources in the French government following talks with American decision-makers and professionals in Washington.

    France's traditional reservations about a military operation against Iraq have been blatantly weakened in the weeks since French President Jacques Chirac was re-elected without the need for power sharing with the Left.

    Regarding the Israeli-Palestinian context, the establishment of a pro-Western government in Baghdad would loosen the stranglehold on Jordan, "which is, in effect, only a buffer-state between Iraq and Israel and is run with the inspiration of the IDF and Mossad," said one French source. Without an Iraq hostile to Israel breathing down Jordan's neck, the Palestinians would have to sober up from their far-reaching illusions and chances would grow for an arrangement that suits the needs of all three sides - Jordan, the Palestinians and Israel. (By Amir Oren, Ha'aretz, 18-7-2002)

    Onze Hoogste Waarden: Geld & Macht

    Israel Shamir: English Articles

    klik hier

    Democratie & Slavernij

    The coming weeks and months will present Arab leaders with some of the toughest challenges this part of the world has known in recent decades.
    If the conspiracy to conquer, divide and rule Iraq succeeds then our generation will witness a new redrawing of the regionís political, economic and demographic maps, the likes of which were last imposed in the aftermath of the World War One.
    It was then that the victorious colonial powers of the day, namely Britain and France, who were about to overcome Germany and its Ottoman ally, decided to share the spoils of war in the Middle East.
    The Sykes-Picot agreement of 1916 divided the Levant into areas under British and French rule (Palestine was mandated to Britain later under the San Remo agreement of 1922) and facilitated the creation of a federation of ďindependent Arab statesĒ under both countriesí protection. We can easily trace the Middle East, as we know it today, to those historic events. The outcome of this disgraceful intervention by the supreme powers of the day in the fate of this region and its people is self-evident.

    Today history is about to repeat itself. The United States is busy redrawing the map of this region to serve its interest and that of its Israeli ally.
    President Bush is serving Israelís interests by bringing all Arab countries to their knees. For all Arabs, the campaign against Iraq will herald a regional catastrophe. (By Osama El-Sherif, PalestineChronicle 19-7-2002)

    Democratie & Aristocratie

    IsraŽl is geen democratie. Theodor Herzl heeft in het pamflet 'De Jodenstaat' ook heel duidelijk aangegeven dat hij niet kiest voor democratie, maar voor aristocratie.
    Het begrip 'aristocratie' is een gevaarlijk woord, omdat het een uitermate autoritair woord is. Het begrip impliceert dat de werkelijke macht ligt bij een kleine groep 'superieure geesten', die, wanneer ze positief zijn ingesteld het heil van het volk dienen, maar die, wanneer ze negatief zijn ingesteld, alleen maar op een primitieve, arrogante wijze uit zijn op zelfverrijking en zelfaanbidding.
    In het IsraŽl van Ariel Sharon is het nobele begrip aristocratie, dat verwijst naar wijsheid en geestelijke rijkdom, verworden tot amorele machtspolitiek die in handen is gelegd van een 'kliek' of een 'bende'.
    Daar kun je moeilijk over doen of niet moeilijk, maar moeilijk doen is geen teken van intelligentie. De werkelijke aristocraat doet niet moeilijk, maar bewondert wijsheid en verstand.
    Wijsheid en verstand bestaan niet in een wereld waarin militairen en religieuze fanatici de macht in handen hebben.
    Theodor Herzl besefte dat. Hij pleitte voor een aristocratische regering, maar hij stelde uitdrukkelijk dat militairen en religieuze leiders zich niet met de staat mochten bemoeien. Aristocratie is in zijn ogen dus anti-religieus en anti-militaristisch.
    Wie naar het Midden-Oosten kijkt, waar militairen, religieuze gekken en misdadige veiligheidsdiensten een uiterst onfatsoenlijk machtsspel spelen, uit naam van God en de Moraal, die kan alleen maar met gevoelens van intense walging concluderen dat elke vorm van werkelijk aristocratisch denken hier afwezig is.
    Werkelijke aristocraten zijn diplomaten en onderhandelaars. Zij voeren geen ordinaire verdeel- en heerspolitiek, maar ze willen eenheid tot stand brengen, zodat er gestreefd kan worden naar sociaal-economische ontwikkeling en ontplooiing van de regio.
    Zulke aristocraten heeft IsraŽl niet. En dat komt omdat de politieke leiding van IsraŽl niet in staat is het begrip 'joodse staat' los te laten. Dat begrip is een geloofsartikel geworden, en als er iets is wat de ontkenning is van werkelijke aristocratie dan is het wel het begrip 'geloofsartikel'.
    Gelovigen zijn daarom zelden aristocraten. Moslims vergooien zichzelf omdat ze het geloof tot dogma verheven hebben. Hetzelfde gebeurt met de Zionisten in IsraŽl en Amerika. Ze maken zichzelf volstrekt belachelijk met het tot dogma verheffen van het begrip 'joodse staat'.
    Zoals de Koran tijdgebonden was, een reactie was op omstandigheden in de zesde eeuw, zo is het pamflet 'De Jodenstaat' een reactie op gebeurtenissen in de 19e eeuw.
    Aristocraten beseffen dat. Zij zeggen: wanneer de tijden veranderen, veranderen wij mee - wij aanbidden niet de vorm, maar de geest die in de vorm besloten ligt.
    Werkelijke aristocratie is geen vorm-aanbidding, maar geest-aanbidding. Jezus van Nazareth was een aristocraat: Hij zei: Elke zonde zal u vergeven worden, behalve de zonde tegen de geest'.

    Theodor Herzl: Uranische stichter van een Saturnale staat

    Theodor Herzl is op 2 mei 1860 geboren in Boedapest, volgens de Duitse Astrodatabank rond 8 uur 's morgens.
    Die geboortetijd brengt een aantal dierenriemtekens naar voren die het tegendeel zijn van de tekens die het zogenaamd moderne Israel beheersen: Zon in Stier en Maan in Weegschaal, twee tekens die beheerst worden door de vredelievende planeet Venus, de ascendant in het journalistieke (oppervlakkige) teken Tweeling (kijk naar het pamflet 'De Jodenstaat' - een journalistiek werkstuk en als zodanig het tegendeel van het wijdlopig-langdradig-filosofische werk van Karl Marx) en tenslotte de excentrieke, moderne planeet Uranus in het eerste huis, een planeet die Herzl's grote liefde voor moderne techniek verklaart.


    Ouranos of Uranus, de vader van Chronos/Saturnus, geldt als de stamvader van het geslacht der goden. Hij schept zoals hij ontstaan is, namelijk plotseling. Hij schept uit het niets, dat is zijn symbool.
    Ouranos/Uranus is zonder vader geboren. Hij werd geschapen door Gaia, de godin van de aarde, met wie hij vormeloze, bizarre wezens, titanen, cyclopen, reuzen met honderd armen en andere monsters verwekte, die later verbannen werden naar de duisternis van de aarde. Deze monsters wekten de haat op van Chronos/Saturnus, zodat hij zijn vader Ouranos ontmande.


    Volgens de sage moest Saturnus, in de Griekse mythologie Chronos genoemd, zijn vader Ouranos/Uranus eerst overweldigen en doden, voordat hij zelf aan de macht kon komen. Na deze overwinning werd Chronos bang dat hem eenzelfde lot zou kunnen overkomen. Daarom at hij zijn kinderen op. Hij verslond ze evenwel slechts, hij doodde ze niet, maar hield ze gevangen, zoals menig mens zijn goede ideeŽn, die immers ook een soort kinderen zijn, uit angst en zwakte voor zich houdt.

    Saturnus (Mozes) heeft Jupiter (Jezus) nodig

    Volgens de mythologie is Saturnus de kindermoordenaar, die uit angst voor de vrijheid al diegenen die hem kunnen ontronen vermoordt: Dat verhaal vinden we in het evangelie terug als 'de Herodische kindermoord' - Koning Herodes heeft van de astrologen uit Samaria gehoord dat er een Koningszoon geboren is (Jupiter is in het Midden-Oosten altijd gezien als de Koningsplaneet) en daarom geeft hij de opdracht alle jonge kinderen te vermoorden.
    Jupiter heeft respect voor de vrijheidsliefde van mensen. Daarom is hij de vijand van een Saturnale monocultuur, waarin een teveel aan strengheid het vrije geestelijke leven (gesymboliseerd door Uranus) verlamt. Jupiter (Jezus) moet daarom de hoogmoedige Saturnus, die zijn eigen kinderen wil vermoorden, onttronen om een wereld op te kunnen bouwen waarin een nederig geworden Saturnus de mensen gerechtigheid en eenvoud van ziel bij kan brengen.

    Kerstmis: geboorte van Jupiter/Jezus

    de kindermoord Heel kort na de geboorte, zo vertelt Mattheus, kwamen er drie Wijze Mannen aan in de stal. Nadat deze "...hun kostbaarheden hadden ontsloten, boden zij hem geschenken aan: goud en wierook en mirre ..."
    In bijbelse tijden werd astronomische kennis nog algemeen toegeschreven aan Wijze Mannen uit het oosten. Daardoor geloofde koning Herodes hen ook toen zij hem vertelden van de Ster van Bethlehem. Nadat zij de bevestiging hadden gevonden van de boodschap over een nieuwe koning die de ster hen had gegeven, gehoorzaamden zij de engel die hen beval niet naar Herodes terug te keren. Om toch af te rekenen met deze nieuwe koning, beval Herodes alle jongetjes van twee jaar en jonger te doden, een wreedheid die de geschiedenis is ingegaan als de Kindermoord te Bethlehem. Op het moment dat die plaatsvond, had een engel Jozef echter al gewaarschuwd en was de Heilige Familie ontsnapt naar Egypte. (Klik voor bron)

    Theodor Herzl is vermoord door de Saturnale Joodse Religie

    In Israel, maar ook in de rest van het Midden-Oosten zien we hoe de waarheid van oude mythologische verhalen op een tragische wijze bevestigd wordt.
    Saturnus heeft de grillige Uranus (Uranus is modern, maar kan vanwege zijn excentriciteit ook monsters scheppen: zie de 'joodse staat') ontmand. Hij vermoordt daarom, uit angst voor onttroning, zijn eigen kinderen en weigert Jupiteriaanse verlossers ruimte te geven om de wereld te bevrijden van de Saturnale (religieus-fundamentalistische) vader-terreur, die gereguleerde, monsterloze moderniteit (democratische staat) onmogelijk maakt.

    Uranus: Planet of Rebellion

    Uranus brings with it a new way of looking at things, and its approach is best met with an expanded consciousness. Originality, inventions, computers, cutting-edge technologies and future events are all ruled by this Planet. Uranus sees no need for the status quo, preferring instead to break with tradition and create a new mold. While the building blocks (science, electricity) are safe here, this Planet would rather focus its gaze on a new world order. To that end, rebellion, revolution, dictators, an autonomous state and free will all fall under the aegis of this Planet. (Zie bron)

    Kenmerkend voor Uranus is het verlangen 'autonoom' (d.w.z. van niemand afhankelijk) te zijn. Daarom wordt Uranus ook wel de de planeet van het anarchisme genoemd. Anarchisme in zijn extreemste gedaante verwerpt elke vorm van autoriteit, wil zich aan niemand onderwerpen en eist het recht op een wereld in het leven te roepen waarin het principe van de volstrekte autonomie geldt.
    Het principe van de volstrekte autonomie heeft Theodor Herzl in zijn 'jodenstaat' geprojecteerd. Individueel vrijheidsverlangen wordt dus geprojecteerd in een ideaal en via dat ideaal opgedrongen aan de anderen die er, vanwege hun gebrek aan Uranisch-indivuele vrijheidsliefde, weinig mee kunnen doen. In Israel heeft het autonomie-verlangen een wetteloze (negatief-anarchistische) vorm aangenomen: via botte, super-autoritaire machtspolitiek elke vorm van controle door anderen afwijzen.