Zionisme & Sociaal-Democratie
Commentaar WD 2002

Sociaaldemocratie en zionisme zijn aan elkaar tegengestelde bewegingen. De sociaal-democratie is gebouwd op het gedachtegoed van Karl Marx, die in de eerste plaats gedreven werd door het verlangen de mens te bevrijden uit de ketenen van de economische en religieuze slavernij.
Het 19e eeuwse kapitalisme was een wetteloze wereld, waarin het recht van de sterkste gold. Daar plaatste Karl Marx zijn marxistische tien geboden tegenover - wetgeving dus, die zich ten doel stelde via ordening, regulering en aanleren van morele waarden - de wereld rechtvaardiger en vrijer te maken.
Het zionisme echter had geen enkele belangstelling voor het Marxistische begrip 'compassie'. Waar Marx zich liet leiden door medelijden met het lot van alle verdrukten die de wereld kent, daar kende het zionisme alleen maar het woord 'verdrukte jood' - een personage dat een einde moet maken aan zijn onderdrukking via het onderdrukken van anderen.
Compassie, bewogenheid met het lot van mensen die het slachtoffer worden van de zionistische leer kende men niet. Het zionisme heeft slechts een doel, de jood bevrijden door hem machtig te maken - en voor dat doel moet alles wijken. Men mag, om dat doel te bereiken, zelfs over lijken gaan.

Progressieve joden wilden en willen nog altijd niet inzien dat het op groepsegoïsme gebouwde zionisme in diepste wezen een fascistische leer is.
Aanvankelijk (tot aan de eerste wereldoorlog) was dat besef er wel, progressieve joden als Karl Marx wilden niets te maken hebben met rechts-nationalisme en aan de groep gebonden religiositeit. Dat betekent dat progressieve joden zich af moeten gaan vragen waarom zij niet meer in staat zijn terug te keren naar hun progressieve wortels: de periode waarin men inzag dat religie en nationalisme niet aan elkaar gekoppeld mogen worden, de tijd ook waarin men de getto-mentaliteit van religieuze joden verafschuwde.

"Wat Marx wil is het scheppen van de levensvoorwaarden voor de waarlijk vrije, redelijke, creatieve en onafhankelijke mens; de mens dient de taak van de profeten te voltooien, namelijk de vernietiging der idolen." Erich Fromm

Leon de Winter Klaagt Aan
Commentaar WD 2002

Leon de winter, momenteel woonachtig in Amerika, volgens hem het land van de onbegrensde mogelijkheden, presenteert zich aan de wereld als 'een rijke zakenman, die romans schrijft'. In die romans wordt (onder meer) zijn liefde voor bepaalde aspecten van het jodendom tot uiting wordt gebracht.
Het woord 'bepaalde aspecten' wordt niet zomaar gebruikt. Met die uitdrukking wordt aangegeven dat Leon de Winter een beperkte geest is, die niet in staat is de volheid van de joodse beschavingsgeschiedenis in zichzelf te integreren (de positieve, maar ook de negatieve kanten ervan), hetgeen je toch zou verwachten van een persoon die zich 'jood' en 'schrijver' (d.i. scheppend kunstenaar) noemt.

Zijn romans schijnen aan een zeker literair niveau te voldoen - ik kan daar verder geen oordeel over geven omdat de romans van Leon de Winter niet door mij worden gelezen. Wat ik wel lees zijn de pogingen die hij in het werk stelt zijn liefde voor het extreem-rechtse joodse nationalisme te verdedigen tegen aanvallen van mensen die in zijn ogen 'domme linkse mensen' zijn.
Die 'domme linkse mensen' wonen in Europa en het kenmerk van deze domme linkse mensen is dat zij 'het kapitalisme' haten, zodat de belangrijkste vertegenwoordigers van het kapitalisme, Israël en Amerika, worden achtervolgd (volgens Leon de Winter dus..) met ongerechtvaardigde vormen van kritiek.
Leon de Winter schrijft daar in een artikel dat door het christelijke Dagblad TROUW werd gepubliceerd het volgende over:

David Brooks, editor van The Weekly Standard, een conservatief Amerikaans weekblad, spreekt over het verschijnsel van de Europese 'bourgeoisofoben', de haters van 'stomme kruideniers en hun soort' (een citaat van de estheet Flaubert, die zijn stukken ondertekende met 'Bourgeoisophobus').
Brooks schrijft over het al lang bestaande Europese intellectuele dedain ten opzichte van Amerika: 'Amerikanen en Israëli's, in hun ogen, zijn de geldbeluste molochs van de aarde, de vulgariseerders van de moraal, corrumpeerders van de cultuur, en de verspreiders van goddeloze waarden. Deze twee naties, zo wordt gezegd, bedrijven aanvalskapitalisme, lopen armere landen onder de voet en exploiteren zwakkere buren in hun eindeloze verlangen naar meer en meer. (...)
Het conflict om Palestina, eens een lokaal conflict over land, is omgevormd tot een grote culturele botsing. De brede club van bourgeoisofoben - Yasser Arafats guerrilla-socialisten, Hamas' Islamitische fundamentalisten, Jose Bove's anti-globalistische linksen, Amerika's anti-koloniale multiculturalisten, en BBC's Oxbridge mediacraten - richten hun verschillende vormen van woede en ressentimenten op dit ene conflict.'

Opmerkelijk in dit betoog is de chaotische wijze waarop wordt omgesprongen met de politieke tegenstanders van Israel. Alles wat kritisch is wordt in een grote pot geworpen, niet zomaar een pot, maar een 'melting pot', want Amerikaanse kruideniers denken nu eenmaal alleen maar aan eten en andere wereldse heerlijkheden...; daar zijn ze een economische grootmacht mee geworden.
Iedereen in die pot is gelijk aan elkaar: Le Pen, Chirac, Frits Bolkestein, Koning Albert van België, ja, zelfs de in een praalgraf opgebaarde politicus Pim Fortuyn, die in het verleden zo aardig opmerkte dat het mogelijke presidentschap van Nederland twijfels in hem opriep, omdat je van twee magere tonnetjes je hypotheek niet kunt betalen.
"Ik klaag jullie aan", roept Leon de Winter, "omdat jullie joodse kruideniers haten".
Pim Fortuyn buigt in zijn marmeren kist deemoedig het hoofd. "Ja, het is waar", roept hij vanuit het graf, "luister naar mijn geliefde zoon Leon de Winter, want hij is de profeet die ik ulieden gezonden heb. Wij zijn te links geweest in dit land. Daarom heb ik een partij opgericht van multimiljonairs, en die gaat Europa weer liefde bijbrengen voor het vak van kruidenier!"

Dat er ook zoiets bestaat als een intellectuele erecode die verbiedt dat je een complexe problematiek in simpele zwart-wit-kadertjes probeert te persen, dat realiseert Leon de Winter zich niet. Hij kiest voor een rechtse wereld die 'goed' is (voor 'de joodse staat') en daarom is iedereen die het niet met hem eens is 'links' - en daarmee 'slecht' (en een vijand van 'de joodse staat).
Een zinvol gesprek voeren met iemand die er zo'n primitief-dualistisch wereldbeeld op na houdt is niet mogelijk.
Wanneer jij zegt dat je op grond van intellectuele argumenten het beleid van de staat Israel afwijst, dan wordt er niet geluisterd, maar dan word je bekogeld met een woeste scheldkanonnade die de onwetende buitenstaander duidelijk moet maken dat je een linkse 'bourgeoisofoob' en een 'kruideniershater' bent.
Dat de aanval van Leon de Winter op 'de domme linkse mensen' in Europa volmaakt zinloos en onredelijk is blijkt uit het einde van zijn betoog. Na het uiten van een ellenlange reeks verwijten aan het adres van onbetrouwbare Arabieren poneert hij daar een eigen stelling:

"Om mijn eigen positie duidelijk te maken ik vind dat de joodse nederzettingen vandaag ontmanteld moeten worden, dat vannacht nog een groot veiligheidshek om Israël geplaatst moet worden, dat vervolgens bewaakt wordt door zwaarbewapende Nato-eenheden (met vele duizenden Duitse manschappen om de historie ten dienste te zijn) en dat de Palestijnen het recht hebben om morgen hun eigen Arabische dictatuur te stichten.
Maar voor die staat moeten zij een prijs betalen: nadat zij sinds 1948 in vluchtelingenkampen door hun Arabische broeders, daarin gesteund door hele departementen van de Verenigde Naties, zijn gekneveld, belazerd, bedrogen, is het opgeven van het 'recht op terugkeer' naar het joodse land zoals dat tot de grenzen van 1967 heeft bestaan een absolute conditie.

Wanneer we de valsheid, de kinderachtige scheldpartijen en het gebrek aan eerbied voor het internationale recht terzijde schuiven blijft een uitgesproken linkse boodschap over: Ontruim de nederzettingen en draag het gezag in de bezette gebieden over aan niet-Israëlische politiemacht.
Dat is nu precies wat Europeanen en Arabieren ook wilden en omdat ze dat nog altijd willen worden ze door rechts Israël (en de rechtse aanhang) veroordeeld. Want rechtse zionisten en/of joden willen het gebied niet teruggeven - daar vloeit nu juist alle ellende uit voort.
Leon de Winter maakt zich daar verder niet druk over. Nadat hij zijn merkwaardige boodschap heeft uitgesproken richt hij in een slotakkoord, dat indruk behoort te wekken, via het drievoudig uitgesproken Ik beschuldig, een aantal scheldwoorden aan het adres van de Europeanen, die er op neerkomen dat zij laf, blind en dom zijn, en dat ze geen oog hebben voor negatieve ontwikkelingen buiten Israël.

Palestijnse Rechten
Commentaar WD 2002

Kort historisch overzicht

721 B.C.
Assyrian conquest of the kingdom of Israel.
586 B.C.
Judah defeated by Babylonians under Nebuchadnezzar. Deportation of its population to Babylon
539 B.C.
Persians conquer Babylonia. Some Jews (Judahites or Judeans) allowed to return.
(The term "Jew" ultimately derives from the Hebrew word Yehudim, meaning Judahites)
333 B.C.
Conquest of Persia by Alexander the Great brings Palestine|Canaan under Greek rule.
323 B.C.
Death of Alexander leads to alternate rule by Ptolemies of Egypt and Seleucids of Syria.
165 B.C.
Maccabees revolt against the Seleucid ruler Antiochus Epiphanes and go on to establish independent 'Jewish' state.
63 B.C.
Incorporation of Palestine into the Roman Empire.

Samenvatting:

Er bestonden ooit in het gebied dat Kanaän of Palestina wordt genoemd twee kleine koninkrijken: Het koninkrijk Judah, het koninkrijk van de stammen Juda en Benjamin - van dit koninkrijk stammen volgens de schriftgeleerden de joden af, en het koninkrijk Israël, het koninkrijk van de tien stammen, die volgens de overlevering verloren zijn gegaan.
Zowel het Noordelijke als het Zuidelijke Koninkrijk werden overmeesterd door koningen, die een rijk vertegenwoordigden waarvan het centrum lag in het huidige Irak.
Zowel het Noordelijke koninkrijk als het Zuidelijke koninkrijk werden 'gezuiverd', dat wil zeggen dat de politieke en religieuze toplaag werd weggevoerd naar het land van de bezetter (het huidige Irak), hun plaats werd ingenomen door kolonisten uit het rijk van de bezettende macht (Assyriërs in het Noordelijke koninkrijk en Babyloniërs in het Zuidelijke koninkrijk).

Zowel in Israël, het gebied dat nu Galilea wordt genoemd, als in Judea heeft dus vermenging plaatsgevonden. De oorspronkelijke bewoners vermengden zich met Assyriërs en Babyloniërs. In Irak gebeurde hetzelfde: de weggevoerde bevolking vermengde zich (noodgedwongen) met de Assyriërs en de Babyloniërs.
Het argument van de joden dat de tien stammen van het Noordelijke Koninkrijk volledig verloren zijn gegaan, omdat er rasvermenging is opgetreden, kan daarom moeilijk serieus genomen worden. De tien stammen (een begrip dat deel uitmaakt van de joodse mythologie) zijn er wel, maar ze mogen niet bestaan, omdat ze niet passen in het beeld dat de Schriftgeleerden in Babylon hebben ontworpen van hun 'heilige staat'.

Palestijnen en de verdrijving van de joden

Het is een vreemde zaak dat de Palestijnen, die objectief gezien meer rechten op het bijbelse land hebben dan de mensen die zich 'joden' noemen, zich niet realiseren dat zij als bewoners van Galilea en Juda ook Israëlieten en joden (Yehudims) zijn.
Daar komt bij dat ze niet beseffen dat in het jaar 70, na de verwoesting van de tempel niet de alle bewoners uit Palestina werden verdreven, maar de fanatieke religieuze joden die het gezag van Rome niet erkenden.
Die religieuze joden waren de fundamentalisten die op grond van de heiligverklaring van het land elke vorm van 'vreemd gezag' afwezen en die daarom door de Romeinen radicaal werden verwijderd uit Palestina.
Met andere woorden: de inwoners van Judea, Samaria en Galilea, en het huidige Jordanië (dat door extremisten ook tot het bijbelse land wordt gerekend) bleven in het land wonen. Zij mogen zich daarom allemaal "Israëlieten" noemen, maar hun rechten werden en worden niet erkend door de joodse nationalisten, omdat zij de autoriteit van Jeruzalem afwijzen.\

Van die niet-joodse bewoners, die het gezag van Rome erkenden, stammen de Palestijnen af. Dat daarbij (via immigratie van Arabieren) vermenging is opgetreden ligt voor de hand, maar wie naar het Europese uiterlijk van veel Westerse joden kijkt, die zal zich niet aan de indruk kunnen onttrekken dat ook hier van vermenging sprake is geweest. Die vermenging wordt echter goedgepraat met behulp van het verhaal dat je altijd een 'jood' blijft wanneer je een joodse moeder hebt. <>BR> Je mag jezelf dus joods en semitisch noemen wanneer je duizend Europese (niet-Semitische) vaders in je familie hebt, vreemde heidenen met vreemd heidens bloed die je een wit gezicht en blond vlashaar bezorgen, maar wanneer je gewoon Semiet bent gebleven, mogelijk via vermenging met Arabieren, die via hun afstamming van Abraham dichter bij de genetische bron staan dan niet-Semitische Europeanen, dan ben je geen Israëliet of afstammeling van de bewoners van de provincie Judea...
Kinderachtige kletspraat dus, op grond waarvan je niet het recht hebt miljoenen mensen - waarmee sommige joden in genetisch opzicht nog verwant zijn ook - te molesteren.

Ezra, de Schriftgeleerde, vernietigt de bastaardstammen

Avi Shlaim: "The history which is taught at school
is an European-Ashkenazi history"
By Elliott Colla, PalestineChronicle, 18-7-2002

In a sense, the Palestinian-Israeli conflict is, on the psychological level, a contest over who is the victim. The Israelis would never concede to the Palestinians the status of victims, this they insist on keeping for themselves.
One example of this is the case of the 1948 refugees, which Benny Morris demonstrated was the result of Israeli pressure and outright expulsions. And yet no Israeli leader would ever accept the moral responsibility, let alone the political responsibility, for creating the refugee problem.
The Israelis are undoubtedly victors, and yet they insist that they're victims as well. This has always been a paradox within Israeli society. On the one hand, they have so much military capability, and on the other hand, they have so much psychological vulnerability, and a self-image that they're weak and under threat.

Is this collective memory selective?

What's been called "the lachrymose version of Jewish history" is an Ashkenazi [European Jewish] version of Jewish and Israeli history which is not supported by the experience of the Jews in Arab countries until 1948.

The "lachrymose conception of Jewish history" is a historiographical paradigm that reduces the Jewish historical experience to an endless, unmitigated tale of woe, persecution, and victimhood. It interprets diaspora history primarily as a sequence of disasters that inevitably lead to the Holocaust.

We come from Iraq. For my parents, Iraq was the Garden of Eden. They were very nostalgic about it. There weren't any real problems between Jews and Arabs until the state of Israel was established.
So the broad experience of Jews under Arab rule does not support what has been called "the lachrymose version of Jewish history."
In a sense, Arab Jews are asked to forget their past in order to conform with the commemoration of an Ashkenazi past, because the political, military, economic and above all the cultural elite in Israel has always been and still is an Ashkenazi elite.
Radical, dissenting non-European discourse is marginal. There are a few minority voices, but they don't effect the climate of opinion in Israel. The history which is taught at school is an Ashkenazi history.

Wikipedia info:
Avi Shlaim FBA (born 31 October 1945 in Bagdad) is an Israeli and British historian of Iraqi Jewish descent. He is one of Israel's "New Historians", a group of Israeli scholars who put forward critical interpretations of the history of Zionism and Israel. His family emigrated to Israel in 1951 during Operation Ezra and Nehemiah

Operation Ezra and Nehemiah was an operation conducted by Israel and the American Jewish Joint Distribution Committee that airlifted between 120,000 and 130,000 Iraqi Jews to Israel via Iran and Cyprus from 1951 to 1952.
The operation is named after Ezra and Nehemiah, who led groups of Jews from exile in Babylonia to return to Judea in the 5th century BC, as written in the books of the Hebrew Bible that bear their names. Most of the $4 million cost of the operation was financed by the American Jewish Joint Distribution Committee.

Zijn de Ashkenazische joden wel joods?
Commentaar WD 2002

Hoewel de Oost-Europese elite in Israël neerkijkt op alles wat niet-joods is, wordt in wetenschappelijke kringen de vraag aan de orde gesteld of die Oost-Europese elite zich, gezien vanuit genetisch-antropologisch gezichtspunt, wel joods mag noemen.
Het is een bekend feit dat in Oost-Europa bekeringen hebben plaatsgevonden, waarbij Slavische (dus niet-Joods-Semitische) bevolkingsgroepen opgenomen werden binnen de wereld van het jodendom.
Deze bevolkingsgroep, waarvan de Oost-Europese Israëlische elite afstamt zou, wanneer je de strenge (racistische) bloedtheorie van de schriftgeleerde Ezra als uitgangspunt neemt, Israel moeten worden uitgezet.
Het Centrum voor Genetische Antropologie in Londen houdt zich bezig met het onderzoek van genetisch materiaal. Op haar website wordt de vraag naar de herkomst van de Oost-Europese joden op een objectief-wetenschappelijke wijze aan de orde gesteld:

"If the Jews of Eastern Europe do indeed derive predominantly from Jewish migrants from the Rhineland or from Italy, they might be fairly direct descendants of the original ancient Palestinian Jewish populations.
Nevertheless, there clearly would have been admixture with other populations since those days as witnessed by the many Eastern European Jews with red hair and blue eyes, neither a Middle Eastern characteristic.
But if they came from the Balkans, even perhaps with some Khazar ancestry as various people have proposed, or if there were indeed legitimate large-scale conversions of Slavs to Judaism, no more than a fraction of the Eastern European Jewish gene pool might be derived from the Middle East and the ancient Jewish settlement in Palestine.

Wikipedia info: "De Khazaren waren een semi-nomadisch Turks volk dat tussen de 6e en 10e eeuw een machtig rijk (het Khaganaat) vestigde in Centraal-Eurazië. Ze beheersten belangrijke handelsroutes, speelden een cruciale rol in de regio, en staan historisch gezien ook bekend om hun bekering tot het jodendom."

MissionToIsrael info: "The Khazars adopted the religion of Judaism between the seventh and ninth centuries; this conversion gave rise to their false claim of being Judahites (Jews) when in fact they have no historical or racial basis for doing so. The Khazars' and their modern-day descendants' claim to being Jews is strictly religious."

Jews & Khazar
Quote from Jack Bernstein from his booklet entitled
'The life of an American jew' (The Noontide Press, 1991)

"It is important for us to understand that Jews are not one race of people. There are two distinct groups of Jews in the world and they come from two different areas of the world - the Sephardic Jews from the Middle East and North Africa, and the Ashkenazim (singular, Ashkenazi) Jews from Eastern Europe.
The Sephardic is the oldest group and it is they, if any, who are the Jews described in the Bible. They are blood relatives to the Arabs - the only difference between them is religion.
The Ashkenazim Jews, who now comprise 90% of the Jews in the world, had a rather strange beginning.
According to historians, many of them Jewish, the Ashkenazim Jews came into existence about 1200 years ago. It happened this way:
At the eastern edge of Europe, there lived a tribe of people known as the Khazars. About the year 740 A.D., the Khazar king and his court decided they should adopt a religion for their people. So, representatives of the three major religions, Christianity, Islam and Judaism, were invited to present their religious doctrines. The Khazars chose Judaism...

Theodor Herzl & de Aristocratische republiek
Commentaar WD 2002

Herzl quotes: "Those Jews who were advanced intellectually and materially entirely lost the feeling of belonging to their race. Wherever our political well-being has lasted for any length of time, we have assimilated with our surroundings."

"No one can deny the gravity of the situation of the Jews. Wherever they live in perceptible numbers, they are more or less persecuted. Their equality before the law, granted by statute, has become practically a dead letter. They are debarred from filling even moderately high positions, either in the army, or in any public or private capacity." (Theodor Herzl, in: De Jodenstaat)

Wie voor het eerst het geschrift 'De Jodenstaat' van in handen neemt verbaast zich over de geringe omvang. Het is geen boek, geen wetenschappelijke verhandeling, ook geen doorwrochte visie op de joodse problematiek.., het is een pamflet - niet meer en niet minder - een lange brief, waarin een niet bijzonder realistische dromer alle problemen van het jodendom terug probeert te brengen tot dat ene heilsidee: het opbouwen van een eigen staat.

De inhoud van dat boek bestaat in feite uit weinig meer dan wat losse aanwijzingen hoe zo'n staat gerealiseerd dient te worden: het in het leven roepen van een aantal joodse organisaties die kapitaal bijeen moeten brengen en die moeten proberen land te kopen in twee mogelijke vestingen: Argentinië of Palestina.
Herzl werd niet primair bewogen door religieus-Messiaanse motieven, dat bewijst het feit dat hij Argentinië ook als een mogelijke optie beschouwde. Hij wilde van 'de joodse staat' dan ook geen religieuze staat maken, noch een militaire staat, maar een staat die geleid zou worden door moderne zakenmensen, hij gebruikt het woord 'aristocratie', die zullen streven naar de opbouw van een moderne, technologisch hoog ontwikkelde natie.
Militairen en religieuze leiders horen zich volgens hem niet met de staat te bemoeien. Zij vertegenwoordigen de groep van anti-modernisten, die de vijanden zijn van zakelijkheid en technologische innovatie.

Ondanks zijn bewondering voor moderniteit moeten zijn opvattingen over antisemitisme ronduit bizar worden genoemd. Ze missen elke wetenschappelijke ondergrond. Alles wat hij erover zegt kan teruggebracht worden tot de overtuiging dat joden nooit door hun omgeving geaccepteerd zullen worden, dat de gelijkheid voor de wet in hun geval altijd een holle frase zal blijven en dat christenen eeuwige antisemieten zijn, zodat de vorming van een eigen staat een absolute noodzakelijkheid is.
Hoewel hij heilig schijnt te geloven in zijn opvattingen spreekt hij zich tegelijkertijd volledig tegen wanneer hij het onderwerp van 'de geassimileerde joden' ter sprake brengt. Dat zijn joden die volgens hem de band met hun eigen ras verloren hebben, en hoewel ze volledig geaccepteerd worden door hun omgeving, zodat het argument van de eeuwig vervolgde jood voor hen niet opgaat, wijst hij desondanks de logische gevolgtrekking dat assimilatie antisemitisme stopt van de hand, omdat de joden volgens hem een band met het eigen ras moeten hebben.
Dat woordje 'ras' maakt zijn betoog onsympathiek. Religie en militarisme vindt hij niet belangrijk, democratie ook niet, want hij kiest voor een 'aristocratische republiek', zodat alleen een staat overblijft waarin ras en het ontwikkelen van moderne, superieure techniek de nationale bindmiddelen zijn.

Wanneer je het pamflet gelezen hebt en vervolgens naar de staat Israël kijkt, vraag je je af wat er terecht gekomen is van het verlangen van Theodor Herzl een moderne antireligieuze, antimilitaristische en aristocratische staat in het leven te roepen, een staat dus die geleid wordt door moderne, zakelijk ingestelde technocraten.
Het werpen van slechts een enkele blik op het bonte, onzakelijke religieus-militaristisch ingestelde gezelschap dat achter de regeringstafel zit zal je in een klap uit de droom helpen...: er is helemaal niets van terecht gekomen!
De staat Israël is weliswaar niet democratisch, de rechten van de Palestijnen zijn namelijk weinig meer dan een dode letter, die alleen maar een schijn van leven meegegeven kunnen worden via demografische maatregelen die de joodse meerderheid dienen te garanderen, maar geen zinnig mens zal de opvatting durven uit te spreken dat het Israël van vandaag een 'aristocratische republiek' is.
Uiterst ouderwets uitgedoste orthodoxe figuren staren je aan en de militaire ijzervreter Ariel Sharon werpt de bommen en granaten als waren het pepernoten lukraak om zich heen - je hoeft maar een voetzoeker af te steken of de hel breekt los. Met andere woorden: Ariel Sharon, als vertegenwoordiger van een uiterst rechtse regeringspartij (de Likoed), is op een zeer onzakelijke wijze bezig het ideaal van de zakelijke aristocratische jood belachelijk te maken.

Theodor Herzl was geen intellectueel, anders had hij het idee van een joodse staat nooit ontworpen, maar juist omdat hij zo weinig intelligente ideeën in zijn geschrift naar voren brengt mag je mensen die op grond van dat geschrift een staat opbouwen zware verwijten maken wanneer zij zelfs die paar ideeën niet hebben kunnen realiseren: namelijk het scheppen van een moderne staat waarin noch de militairen, noch de religieuze partijen de macht in handen hebben. (Zwolle, 18-7-2002)

Israel: Geen democratie en geen aristocratie
Commentaar WD 2002

Israël is geen democratie. Theodor Herzl heeft in het pamflet 'De Jodenstaat' ook heel duidelijk aangegeven dat hij niet kiest voor democratie, maar voor aristocratie.
Het begrip 'aristocratie' is een gevaarlijk woord, omdat het een uitermate autoritair woord is. Het begrip impliceert dat de werkelijke macht ligt bij een kleine groep 'superieure geesten', die, wanneer ze positief zijn ingesteld het heil van het volk dienen, maar die, wanneer ze negatief zijn ingesteld, alleen maar op een primitieve, arrogante wijze uit zijn op zelfverrijking en zelfaanbidding.

In het Israël van Ariel Sharon is het nobele begrip aristocratie, dat verwijst naar wijsheid, intelligentie en geestelijke rijkdom, verworden tot amorele machtspolitiek die in handen is gelegd van een 'kliek' of een 'bende'.
Daar kun je moeilijk over doen of niet moeilijk, maar moeilijk doen is geen teken van intelligentie. De werkelijke aristocraat doet niet moeilijk, maar bewondert wijsheid en verstand.
Wijsheid en verstand bestaan niet in een wereld waarin militairen en religieuze fanatici de macht in handen hebben.
Theodor Herzl besefte dat. Hij pleitte voor een aristocratische regering, maar hij stelde uitdrukkelijk dat militairen en religieuze leiders zich niet met de staat mochten bemoeien. Aristocratie is in zijn ogen dus anti-religieus en anti-militaristisch.

Theodor Herzl: Uranische stichter van een Saturnale staat
Astrologisch commentaar WD 2002

Theodor Herzl is op 2 mei 1860 geboren in Boedapest, volgens de Duitse Astrodatabank rond 8 uur 's morgens, een tijd die niet gebaseerd is op concrete aanwijzingen, maar die hier toch serieus wordt genomen, omdat de geboortehoroscoop die bij die tijd hoort het journalistenteken TWEELING op de ascendant plaatst.

French sources: U.S. to attack Iraq `soon'
By Amir Oren, Ha'aretz, 18-7-2002

The U.S. operation to topple Iraqi leader Saddam Hussein will take place in the coming months, even before November's Congressional elections, according to high-level sources in the French government following talks with American decision-makers and professionals in Washington.

Regarding the Israeli-Palestinian context, the establishment of a pro-Western government in Baghdad would loosen the stranglehold on Jordan, "which is, in effect, only a buffer-state between Iraq and Israel and is run with the inspiration of the IDF and Mossad," said one French source.
Without an Iraq hostile to Israel breathing down Jordan's neck, the Palestinians would have to sober up from their far-reaching illusions

Democratie & Onderwerping
Bush is serving Israel's interests
by bringing all Arab countries to their knees
By Osama El-Sherif, PalestineChronicle 19-7-2002

The coming weeks and months will present Arab leaders with some of the toughest challenges this part of the world has known in recent decades.
If the conspiracy to conquer, divide and rule Iraq succeeds then our generation will witness a new redrawing of the region s political, economic and demographic maps, the likes of which were last imposed in the aftermath of the World War One.
It was then that the victorious colonial powers of the day, namely Britain and France, who were about to overcome Germany and its Ottoman ally, decided to share the spoils of war in the Middle East.
The Sykes-Picot agreement of 1916 divided the Levant into areas under British and French rule (Palestine was mandated to Britain later under the San Remo agreement of 1922) and facilitated the creation of a federation of independent Arab states under both countries protection.
We can easily trace the Middle East, as we know it today, to those historic events. The outcome of this disgraceful intervention by the supreme powers of the day in the fate of this region and its people is self-evident.

Today history is about to repeat itself. The United States is busy redrawing the map of this region to serve its interest and that of its Israeli ally.
President Bush is serving Israel's interests by bringing all Arab countries to their knees. For all Arabs, the campaign against Iraq will herald a regional catastrophe.