What is to become of the Palestinians? Oh, Sharon said, we ll make a pastrami sandwich of them. I said, What? He said, Yes, we ll insert a strip of Jewish settlement, in between the Palestinians, and then another strip of Jewish settlement, right across the West Bank, so that in twenty-five years time, neither the United Nations, nor the United States, nobody, will be able to tear it apart .

Worstelen met 'het goede'
Commentaar Wim Duzijn 2002

In een redactioneel commentaar stelt de hoofdredactie van de Volkskrant zichzelf de vraag welke houding zij moet aannemen tegen Israël, dat alle jaren door werd gezien als 'het rijk van het goede'.
Het is een enigszins hypocriete vraagstelling, die geen recht doet aan al diegenen die er al jarenlang een onafhankelijke, kritische mening op na houden.
Wat heeft het voor zin jezelf vragen te stellen wanneer diegenen die de kritische vragen al jarenlang stellen op een neerbuigende wijze worden weggewerkt?
Vragen stellen hoort de essentie van onze moderne cultuur te zijn, omdat we het er allemaal over eens zijn dat waarheidsliefde de kern is van het joods-christelijke (en zelfs islamitische - zie het Korancitaat hierboven) denken.
Waarheid kan alleen maar gevonden worden in een wereld zonder dogma's. Met andere woorden: waarheidsliefde hoort bij een objectieve moraal, die - dat spreekt vanzelf - de ontkenning is van een primitief-moralistische moraal, waarin de begrippen 'macht, waarheid en goedheid' synoniemen zijn.

Het christelijke evangelie (een document dat de meerderheid van de Amerikanen serieus zegt te nemen) laat ons zien dat in een wereld waarin het dogma belangrijker is dan de waarheid een waarheidsverkondiger onschuldig aan het kruis wordt genageld.
Wanneer Pilatus aan Jezus vraagt of hij de 'Koning van de Joden' is geeft hij een ontkennend antwoord. "Alles wat ik wil", zegt Jezus, "is de waarheid achterhalen - meer niet".
Het enige antwoord dat de Romeinse landvoogd Pilatus daarop weet te geven is de verzuchting: "Wat is in godsnaam waarheid?"

Primitieve moralisten en cynische machthebbers hebben geen belangstelling voor de waarheid. De waarheid hoort bij de wereld van het denken en leidt tot onzekerheid, twijfel, onrust. En het is een bekend feit dat primitieve moralisten juist daarom kiezen voor het dogma (het geloof), omdat zij twijfel, onzekerheid en onrust haten.
George Bush, de president van een land dat zich modern en vrijheidslievend noemt is in zeker opzicht een geestelijke vluchteling, een in moeilijkheden geraakt kind dat in de wereld van het eeuwig goede zijn toevlucht gevonden heeft.
De Heer heeft hem gered en die Heer is niet de waarheidszoeker die voortdurend met de joodse priesters overhoop lag, maar de tirannieke God van Israël die Jezus van Nazareth aan het kruis liet nagelen, omdat hij 'Zijn Heilige Naam' belachelijk zou hebben gemaakt.
Daar kun je moeilijk over doen en daar kun je over gaan zitten schreeuwen en je kunt de mensen aan het kruis slaan met behulp van je valse moraal, maar wat je ook doet, hoezeer je ook je best blijft doen jezelf 'goed' te maken, je blijft jezelf vastklampen aan een primitieve moraal die de waarheid vermoordt.

Daarom bestaat er zoiets als een tegencultuur, die tegenover de primitieve moraal van de traditionele religies het waarheidsdenken van de wijsheid plaatst.
Religie en wijsheid zijn verschillende zaken. Religie legt de waarheid bij een goede god en veronderstelt een onderdanige geloofshouding. Wijsheid legt de waarheid bij een zoekend mens, de opstandige, verstandige denker, die geen God is en daarom ook niet goed.
Israël heeft in onze gemakzuchtige geloofscultuur, waarin denkers misdadige zonderlingen zijn, jarenlang gefungeerd als het alibi dat de vernietiging van het intelligente wijsheidsdenken goed dient te praten.
Daarom wordt door gemakzuchtige moralisten, opportunisten en andere middelmatige figuren die de ernst van het bestaan afwijzen alles op alles gezet dat primitieve goedheidbeeld overeind te houden.
Israel was - stelt de hoofdredactie van de Volkskrant - 'een vast moreel ijkpunt'.
Maar nu het niet langer mogelijk is de informatiestromen in te dammen in een wereld die zich probeert te bevrijden van de oude, cynische geloofsmoraal, nu wordt het oude geloof aangetast en wordt men geconfronteerd met gevoelens die altijd werden ontkend.
"Een nieuw moreel ijkpunt" (zo lezen we) " heeft zich nog niet aangediend. Ons geloof in de vredeswil van Israël's vijanden wordt na iedere zelfmoordaanslag net zo hard op de proef gesteld als ons geloof in Israël's bereidheid de Palestijnen een eigen staat te gunnen. Wat rest is vertwijfeling, cynisme en een beetje heimwee naar de overzichtelijke verhoudingen van weleer..."

Het is merkwaardig dat de hoofdredactie van een van de grootste dagbladen van ons land een dergelijke uitspraak doet. Die kleinburgerlijke verzuchting toont aan dat men nooit de moeite heeft genomen op een werkelijk wetenschappelijke (d.w.z. naar weten verlangende) wijze de problematiek van onze joods-christelijke cultuur onder ogen te zien. (Zwolle, 9-6-2002)

VS dreigen strafhof met invasie
Het Parool, 8-6-2002

De Amerikaanse Senaat is akkoord gegaan met een wetsontwerp dat in theorie een militaire invasie in Nederland mogelijk maakt. Dat kan gebeuren als het Internationale Strafhof in Den Haag, dat op 1 juli opengaat, Amerikanen vasthoudt op verdenking van oorlogsmisdaden.
De eventuele aanvalsplannen op Den Haag vormen onderdeel van de Wet Bescherming van Amerikanen in (militaire) Dienst, de Aspa. Deze wet moet voorkomen dat er ooit Amerikanen verschijnen voor het strafhof, aldus een woordvoerster van de organisatie die de oprichting van het strafhof nastreeft, de CICC.
President George Bush heeft zich van meet af aan gekeerd tegen de komst van het strafhof (ICC). Voor hem is het onacceptabel dat Amerikaanse onderdanen in Den Haag terecht zouden moeten staan.
De Amerikaanse minister van Defensie Donald Rumsfeld heeft eerder al verklaard dat de VS hun in het buitenland gestationeerde troepen zouden terughalen als Washington het Internationale Strafhof erkent.

Wereldwijde actie VS tegen Strafhof
NRC, 12-6-2002

De regering-Bush oefent druk uit op meer dan honderd landen om akkoorden te sluiten die Amerikaanse militairen vrijwaren van berechting door het Internationale Strafhof in Den Haag.
Ook de Nederlandse regering is door Washington benaderd om zo'n bilateraal akkoord te sluiten. Dit wordt door bronnen bij het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken bevestigd.
De Amerikaanse operatie maakt deel uit van een diplomatiek offensief gericht op het zoveel mogelijk irrelevant maken van het Internationaal Strafhof.

De Amerikaanse regering maakt voor deze diplomatieke operatie gebruik van artikel 98, tweede lid, van het oprichtingsverdrag. Artikel 98, tweede lid, van het Verdrag van Rome bepaalt dat het Internationaal Strafhof geen uitlevering mag vragen van een verdachte van oorlogsmisdrijven of misdrijven tegen de menselijkheid als het land, waar de verdachte verblijft, daarmee een internationale verplichting zou schenden.
Een bilateraal akkoord met de Verenigde Staten kan zo'n verplichting zijn. Uitlevering is onder die omstandigheden alleen mogelijk als het vaderland van een uitgezonden militair toestemming geeft - de Verenigde Staten bijvoorbeeld.
"De Verenigde Staten willen de wereld bedekken met dit soort verdragen", zegt William Pace, de leider van de Internationale Coalitie voor een Internationaal Strafhof in New York.
"De Verenigde Staten menen recht te hebben op een uitzondering, maar gaan daarmee regelrecht in tegen fundamentele democratische principes en de beginselen van de rechtsstaat."

Het ongelijkheidsdenken van een arrogante moraal
Gamil Mattar, Al-Ahram Weekly, juni 2002

I have taken part in many dialogues between Arabs and Americans and invariably emerge with the feeling that something is missing. At first I thought it must be a language problem: when two sides engage in conversation, one in its mother tongue, one not, discrepancies occur. Even when interpreters are employed something is lost.
Then I thought it might be an inadequate knowledge between the sides of the other's cultural sensibilities. I even suspected that the presence of cameras and tape recorders had something to do with the problem. Conversation in the presence of recording equipment can easily turn to speechmaking. Now, I don't think any of the above is the real problem.

This is the real problem: The partners fail to act as equals, as people who may differ in background and opinion but are willing to conduct the dialogue as peers, as individuals who need to make sense of their differences.
The Arabs, obviously, are no economic or military match for the West but this is hardly the point.
Dialogue, by definition, is an attempt by equals to work out problems.

"You Westerners do not realize that
an Arab can do without everything except his dignity.
If you touch his dignity he will be as ferocious as a lion."

Patriach RAPHAEL I BIDAWID
of Babylon over the Chaldeans,
Iraqi Catholic Leader

Patriarch Raphael Bidawid is the head of the Chaldean Church in Iraq. Out of a population of 20 million, one million Iraqis are Christians: of these 80% are Chaldean Catholics.

Dozens of new outposts in the West Bank
Ha'aretz Editorial, 9-6-2002

Israeli Army & The Settlers
Uri Avnery, 17-3-2001

A symbiosis has taken place between the army chiefs and the settlers.
The generals see themselves as the patrons of the settlements. The military that was supposed to be a "small, smart army" for the defense of the state is becoming more and more like a colonial militia for the defense of the settlements.
It has become more and more estranged from large parts of society. The best and the brightest do not remain in the army, they go to high-tech and the universities. Their place is being taken by the fanatical "hesder" yeshivot, a kind of modern version of the Templar order of the Crusaders.

A simple question: When did the State of Israel ever consciously decide to sacrifice itself on this altar? When was this choice ever put clearly before the people? When has the public, the Knesset or the government ever made the decision to take this road?
The answer: never. This way was imposed on the state by a small, fanatic, messianic-nationalistic sect, which was joined over time by opportunists, gold-diggers and villas-for-nothing seekers. They have dragged the state on their way, step by step, and now it s they who decide the destiny of the State of Israel.

Israel: Is the Military in Charge?
Tanya Reinhart, PalestineChronicle, 11-6-2002

The military and the political systems in Israel have always been closely intertwined.
According to a US congressional source , in Israel, unlike the United States, the setting of national strategies and priorities is a consensus issue, not carried out by bodies headed by political appointees, but by men in uniform
All previous Israeli governments have given a tremendous amount of attention to suggestions by the military because they represent the permanent government, this source said (Richard Sale, Washington, UPI, 1 March, 2001).
Still, never had the army such a dominant role in Israel's politics as it has since the period of Barak and Sharon.
It is often clear that the real decisions are made by the military rather than the political echelon.
This is visible even externally: in all television coverage of meetings of the Israeli government or cabinet, one sees at least an equal number of uniformed representatives of the various branches of the army and the security forces, as politicians.
The army seniors brief the press (and capture at least half of the news space in Israeli media); they brief and shape the views of foreign diplomats; go abroad on diplomatic missions; outline political plans for the government; and express their political views on any occasion.

Two Souls - Uri Avnery
Palestine Chronicle, 8-6-2002

Voorwoord WD 2002: Als er een man de Nobelprijs voor de vrede verdient, dan is het wel de Israëlische vredesactivist Uri Avnery, een van de weinige mensen die weet dat vrede alleen daar mogelijk is waar de waarheid wordt gediend.
Shimon Peres, de man die het gezicht van links Israël wilde zijn, is door de mand gevallen. De man liegt en bedriegt en maakt elke dag dat hij deel uitmaakt van het extreem-rechse schrikbewind dat Israel momenteel teistert de vredesgedachte belachelijk.
Yasser Arafat probeert de waarheid te verdedigen, maar hij is de gevangene van extreem-rechtse Israeli's, extreem-rechtse Palestijnen en extreem-rechtse Amerikanen.
In zo'n geval heb je als naar recht verlangende eenling weinig speelruimte. De wereld kijkt intussen toe en negeert de intelligente strijd van vredesactivisten.
Uri Avnery, de vredesactvist, is een volmaakte onbekende in het Westen. Juist daarom - omdat hij op zo'n schijnheilige wijze wordt doodgezwegen - verdient hij de Nobelprijs!

One has to pity this man, Bush. When he was elected, almost by accident, he was a local politician without any international experience. He would have been hard put to locate half the world s states on the map. Since then he has been sleepwalking around the world, pushed hither and thither, sometimes listening to one of his handlers, sometimes to the other. He moves in circles, zigzags, forwards and backwards.
He tells Sharon to withdraw immediately - "I repeat, immediately!" - and when Sharon laughs in his face he declares that Sharon is a Man of Peace. He calls for an international conference and kills it before it is born. He fantasizes about the "vision" of a Palestinian state and humiliates the leader of the Palestinians every day. He brings himself and his office into disrepute.
What s happening here? Well, Bush is torn between two mighty forces that are pulling him in opposite directions.

On the one side, there is the domestic political pressure. The Jewish lobby is, of course, one of the strongest in the United States. The Jewish community is highly organized on rigid, authoritarian lines... This lobby frightens the media, too, and assures their adherence to Israel.
But nowadays, even the power of this mighty lobby does not match the influence of the Christian fundamentalist lobby, dominated by the evangelist preachers. It puts the fear of God into the leaders of the Republican Party.
This fanatical religious lobby appears to be extremely pro-Zionist. "Appears", because there is a darker side to it. According to its theological beliefs, the Jews must congregate in Palestine and establish a Jewish state on all its territory, so as to make the Second Coming of Jesus Christ possible.
The evangelists don t like to dwell openly on what's comes next: before the Coming, the Jews must convert to Christianity. Those who don t will perish in a gigantic holocaust in the battle of Armageddon.

The combined might of the two lobbies is being brought to bear on Bush every time he tends in the direction of the Arabs.

Opposing them, almost alone, is the Secretary of State, Colin Powell, supported by the experts of his department. Every time Rumsfeld and Co. convince Bush that he has to satisfy the Jewish-Christian lobby in order to win elections, along comes Powell and convinces him at the last moment that the national interests of the United States demand the opposite.

This week Bush received Mubarak. Sharon at once invited himself to the Oval Office, obviously believing that Bush is so weak-minded that he is always influenced by the last person he has listened to. That is the struggle that meets the eye. Underneath, perhaps, a more profound struggle lies hidden. My friend Afif Safieh, the PLO delegate in London, believes that two souls have dwelt in the American nation from birth.

-- The one is that of the original settlers, the destroyers of the Native Americans, a soul that adores brute force and cherishes the myth of the Wild West, that supports tyrants around the world. This soul identifies itself automatically with the Zionist settlers and the expulsion of the Arabs. Sharon is their man.
-- The other one is the soul of Thomas Jefferson (in spite of the fact that he was a slave-owner, too, of course) and the framers of the constitution; of Lincoln, the emancipator of the slaves; of Wilson, whose 14 Points proclaimed the right of self-determination; of Roosevelt, who helped to save the world from Hitler; an idealist, liberal and freedom-loving soul. This one tends nowadays towards the Palestinians.

The first soul occupies Bush's heart, the other one knocks on the doors of his mind.
It will be interesting to see which one wins.

Bush, Sharon Meet at White House
Palestine Chronicle, 10-6-2002

US President Bush says he understands "Israel's need to defend itself," but urges the Israelis to consider the long term consequences of their actions. Bush made the remarks during talks with Israeli Prime Minister Sharon.
Bush responded carefully to questions about the Israeli action. He told reporters that there are people "who want to use terror to stop the peace process."
"Israel has a right to defend herself," Bush exclaimed, "and at the same time as Israel does so, the Prime Minister is willing to discuss the conditions necessary to achieve what we want, which is a secure region and a hopeful region."
But as he sat with Bush in the president's office, Ariel Sharon made clear he has no intention of dealing with the Palestinian President Yasser Arafat.
"Of course, we must have a partner for negotiations," he said. "At the present time, we don't see yet a partner. We hope there will be a partner there with whom we will be able to move forward to achieve a durable peace."
Arafat was elected democratically by Palestinians, and intends on staging a new Presidential elections soon. (

Godspell, A Musical
Based upon the gospel according to St. Matthew

Godspell was the first pop-rock-gospel musical, predating 'Your Arms Too Short to Box with God' and 'Jesus Christ Superstar', and in some ways this modest and loving work remains the best of them.
A jubilant celebration of the Gospel as told by St. Matthew, this Broadway and West End musical of the 70's was described by Alan Jay Lerner as "part rock, part revival singing."
Godspell sprang from the youth culture of the swinging sixties and offered its first audiences a contemporary approach to the worlds' most famous story.
The staging uses pantomime, children's games, vaudeville, tap and soft shoe dancing with ballad, pop and rock songs such as "Day by Day," "Prepare Ye," "Turn Back O'Man" and "By My Side" providing the musical color.

JESUS
Alas alas for you
Lawyers and pharisees
Hypocrits that you be
Searching for souls and fools to forsake them
You travel the land you scour the sea
After you've got your converts you make them
Twice as fit for hell!
As you are yourselves!

I send you prophets, I send you preachers
Sages and rages and ages of teachers
Nothing can bar your mood

Alas, alas alas for you! Blind fools!!

Waarheidsliefde & Joods-Christelijke Moraal
Commentaar WD 2002

Jodendom en Christendom hebben altijd een merkwaardige relatie met elkaar onderhouden. Traditioneel ingestelde joden ontkennen dat de waarheidsliefde van Jezus de essentie van het Messias-schap is.
Christenen hebben de waarheidsliefde van Jezus belachelijk gemaakt door de 'goddelijkheid' van Jezus (die de ontkenning is van het begrip waarheid) tot dogma te verheffen.
In een wereld waarin mensen en gedachten vergoddelijkt worden, is het niet mogelijk de waarheid te aanbidden.
Waarheid kan niet bestaan in een wereld die wordt volgebouwd met Heilige Huisjes. Dat is wat Israël en Amerika momenteel doen: Zij willen de wereld volbouwen met Heilige Huisjes. Die huisjes noemen ze 'joodse nederzettingen'. Het zal duidelijk zijn dat waarheidlievende mensen zulke Heilige Huisjes alleen maar met een slopershamer in de hand zullen willen benaderen.

Powell says Palestinians may have an interim state
Boston Herald/Associated Press, 12-6-2002

Secretary of State Colin Powell said Wednesday the Bush administration is talking to other countries about setting up a provisional Palestinian state and that the proposal will be taken up at a Mideast peace conference this summer.
Sharply disagreeing with Israeli Prime Minister Ariel Sharon, Powell said "we are not in line with his position that we should not work with Chairman (Yasser) Arafat."
He called the Palestinian Authority a government and Arafat its elected head.
"The president understands that", Powell said of President Bush although Bush also has spoken skeptically of Arafat's leadership and his role in protecting Israel against terror.
"It's up to the Palestinian people to determine who their leader is, to determine who should head their government", Powell told the London-based newspaper. "And, at the moment, Yasser Arafat is the leader of the Palestinian people."

In the interview, Powell echoed Arab demands for "the end of the occupation" of the West Bank and Gaza by Israel, for "the creation of a state called Palestine" and for "the end of settlement activity."
He said that is the Bush administration's policy and that Bush has not ruled out setting a deadline for meeting those goals.
"I think almost everybody has come to the agreement that there is a need for a provisional or interim steps", Powell said of a Palestinian state. "The question is how long should that be the case and how does one get to the comprehensive solution at the end."
Powell reiterated that any Palestinian state should be democratically ruled.

Powell also chided Israeli Prime Minister Ariel Sharon, who has dismissed Yasser Arafat as untrustworthy and said he would not deal with Arafat. Arafat is the elected leader of the Palestinian people and Sharon knows the Bush administration does not share his view about working with Arafat.
The president understands Israel's right to defend itself, but also understands "the need of the Palestinian people for a future in a state that they can call their own", Powell said.

U.S. downplays claim Bush mulling 'temporary' Palestine
By Daniel Sobelman, Ha'aretz Correspondent, 12-6-2002

The United States administration Wednesday downplayed comments made by Secretary of State Colin Powell that U.S. President George Bush is considering supporting the establishment of a "temporary" Palestinian state ahead of final status talks between Israel and the Palestinians.
Powell, in an interview to the London-based Arabic newspaper Al-Hayat published Wednesday, said that the president was not backtracking from his goal of an independent Palestine, but that in order to achieve this goal, it was possible that a "temporary state" must be established as a transitional step.
White House spokesman Ari Fleischer later made clear, however, that Bush had not signed on to the idea.

Ariel Sharon & Resolutie 242

Cognitieve Dissonantie & de Wet
Commentaar WD 2002

Citaat:"De joodse wereld binnen en buiten Israel is in opperste verwarring. Deze komt voort uit een verschijnsel dat in de moderne psychologie cognitieve dissonantie heet. Deze term werd een jaar geleden toegepast op de joodse Israëli's door Ury Avneri, leider van de Israëlische vredesbeweging Gush Shalom. Cognitieve dissonantie is onbehagen dat ontstaat als het beeld dat iemand van zichzelf heeft niet meer klopt met de objectieve werkelijkheid." (Hajo Meyer, Volkskrant 14-6-2002

Cognitieve dissonantie is een modern begrip voor een oud probleem.
Reeds in de prille oudheid waren wetenschapsmensen zich ervan bewust dat er een verschil bestaat tussen gewenste waarheid en objectieve waarheid.
Dat is ook de reden waarom de gnostici (mensen die verstand, weten en kennis boven primitief geloof plaatsten) duizenden jaren geleden een beweging in het leven hebben geroepen die zich ten doel stelde de mensen bewust te maken van de chaos die ze onbewust in stand houden.
Angst voor de waarheid (zo wordt gesteld) heeft ertoe geleid dat mensen waansystemen opbouwen, die ze niet meer kunnen afbreken, omdat iedere poging de waarheid te ontdekken gepaard gaat met immense angst- en schuldgevoelens die binnen een primitief-moralistische wereld niet te dragen zijn.
Juist vanwege die ondraaglijke schuldgevoelens, die door primitieve moralisten wordt aangewakkerd, werd het beeld van een redelijke verlosser in het leven geroepen, een man die zich niet in de eerste plaats laat leiden door de wil wraak te nemen.
Gnosis is geen religie. Gnosis is in de eerste plaats verlangen naar orde - dus opheffing van de chaos en de daaraan ten grondslag liggende angst.
Het spreekt vanzelf dat het Mozaïsche begrip 'wet' binnen de gnosis een grote rol speelt, want juist in een wereld waarin primitieve moralisten mensen opzadelen met onredelijke angst- en schuldgevoelens kan redelijke wetgeving mensen de moed geven fouten, gebreken en zwakheden te erkennen.
Wetgeving werd in de oudheid gezien als het begin van de beschaving. Ook in het Oude testament wordt het begin van de (joodse) beschaving gesymboliseerd door een goddelijke ingreep: het schenken door God aan de joden van de op stenen tafelen vastgelegde wet.

Dat het idee van wetgeving al veel ouder is, en ten grondslag ligt aan de oude beschavingen in Egypte en Mesopotami vergeten religieuze joden voor het gemak. Wat dat betreft zijn zij slechte wetgevers, en maken ze het verlangen naar orde en rust dat aan wetgeving ten grondslag ligt ondergeschikt aan een chaotiserend geloofsverlangen.
Wet en geloof zijn echter verschillende zaken. Geloof is in de eerste plaats een zaak van de enkeling. De wet echter stelt zich ten doel zoveel mogelijk mensen aan zich te binden.
De Wet is daarom 'goddelijk', zou je kunnen stellen, omdat ze er voor alle mensen wil zijn. En die alomtegenwoordigheid van de wet is ook mogelijk, omdat de Wet niet in de hoofden van enkelingen schuilt, maar wordt vastgelegd in wetboeken.
Daarom bevindt zich in het allerheiligste van de joden ook geen geheimzinnig symbool dat verwijst naar raadselachtige geloofsmysteries, maar een concreet vormgegeven object: het geschreven boek, dat de wet bevat.

De liefde voor de wet is het centrale element van het joodse geloof. Die eerbied heeft in sommige kringen zo'n overdreven vorm aangegeven dat werkelijk alle aspecten van het leven in wetsvorm zijn vastgelegd, zodat je zou kunnen zeggen dat een traditionele jood een wandelend wetboek geworden is. Zijn individualiteit is ondergeschikt gemaakt aan de wet.
Juist daarom, omdat alles wat een traditionele jood doet gebonden is aan wetten en voorschriften is hij de absolute tegenpool van de anarchist, die het liefst zonder een enkele regel door het leven zou gaan.
Die afkeer van overregulering 'antisemitisme' noemen is fout. Anarchisten willen vrij zijn en een teveel aan regels, wat het kenmerk is van op gehoorzaamheid gebaseerde orthodoxe geloofsvormen, roept onvermijdelijk gevoelens van afkeer op.
De wil jezelf volledig uit te leveren aan de wet - gezagsgetrouw willen zijn dus - zou, objectief gezien, positief opgevat kunnen worden, wanneer die gezagsgetrouwheid tot eerbied voor de wet in het algemeen zou leiden.
Het probleem met religieuze joden is echter dat zij het begrip wet (dat verwijst naar universele, ordenende principes) willen koppelen aan het beperkende begrip jood. De wet is er niet voor iedereen, nee, men moet de joodse wet gehoorzamen.
Dat is natuurlijk absurd. Dat is net zoiets als het begrip waarheid koppelen aan moraal, zoals linkse jongeren het in de jaren zestig wilde doen.
Je maakt de begrippen wet en waarheid belachelijk wanneer je ze wilt zien als je persoonlijke eigendom.
Je kunt de wet en de waarheid niet bezitten. Het feit dat de wet je geschonken werd door God zou je op de gedachte moeten brengen dat de wet niet jouw persoonlijke eigendom is. God is de wetgever en hij heeft de wet aan de mens geschonken, niet om er als een kloek op te gaan zitten broeden, in de hoop dat er een kuiken uitkomt, maar om haar door te geven aan anderen. Dat is de goddelijke taak van de joden: mensen respect bijbrengen voor de wet.

Het is uiterst treurig om te moeten zien hoe in Israël atheïstische joden de wet aan hun laars lappen, terwijl religieuze joden de wetten van Mozes belachelijk maken via het overdreven belangrijk maken van leefregels die alleen maar tot vervreemding van andere mensen leiden.
De wet is niet meer gericht op het scheppen van orde, maar op het scheppen van verdeeldheid. Je gebruikt de wet om jezelf uit te roepen tot een vreemd, hoger wezen dat niets met andere mensen te maken heeft, zodat je opdracht mensen respect bij te brengen voor de wet omslaat in zijn tegendeel.
Door het absurde benadrukking van onzinnige leefregels gaan de mensen de wet haten. Met andere woorden: je legt het kind - de wet - in een kuip vol smerig afwaswater en het gevolg is dat anderen die vieze kuip - tesamen met het kind - het riool in werpen.

De wet werd door Mozes vastgelegd op stenen tafelen. Dat zou de gelovige jood te denken moeten geven. Steen is hard materiaal. Steen verwijst naar rotsen, gebergte.
Astrologisch gezien hoort steen bij het teken Steenbok, de klimgeit die het als zijn taak ziet orde te scheppen in het leven.
Het teken Steenbok hoort bij de planeet Saturnus. Saturnus is zwart, donker, somber, plechtig, statig, eenzelvig en hecht aan eenvoud, soberheid en distantie.
Het is daarom - vanuit astrologisch standpunt gezien - een merkwaardige zaak wanneer religieuze joden de eenvoud van de Saturnale wet proberen te misvormen via allerlei voorschriften die het tegendeel zijn van eenvoud.
Gekke petten en hoeden opzetten, rare gebedsrituelen bedenken. Het zijn geen zaken die je aan zult treffen op de stenen wetstafelen van God.
In het hooggebergte, waar de sobere sfeer van het wetsteken Steenbok heerst, wordt de flauwekul afgewezen. De Steenbok is een streng, calvinistisch teken. En dat is ook de reden waarom er in het Oude Testament voortdurend sprake is van het optreden van protesterende profeten die de joden terug willen voeren naar de sobere strengheid van de Wet.
Mozes is harde steen. Mozes staat daarom voor hard worden, streng zijn voor jezelf, kiezen voor de plicht, wanneer de wet dat eist.
In Israël zijn momenteel mensen aan het werk die de harde woorden 'wet' en 'plicht' minachten.
Er is wetgeving die universeel is. Die wet eist plicht. Maar men wijst alle verplichtingen van de hand en wil op een wetteloze wijze de eigen zin doordrukken. Universele wetgeving (het Internationale Recht) is slecht. Alleen de joodse wet is goed
Wie de eerbied voor de wet als centraal element van het jodendom beschouwt kan onmogelijk het gedrag van de zionistische staat Israël goedkeuren. Die staat is de ontkenning van de sobere, plichtbewuste eenvoud. Die staat verwerpt de strengheid van de wet en plaats de wetteloosheid van de naar zinloze roem strevende macht op een gouden troon. (Zwolle, 14-6-2002)