Ariel Sharon
& De Vrede


rechts zionisme zonder
heilige oorlog is anarchisme


Uri Avnery: 'Ariel Sharon has no friends'

Ariel Sharon has no friends, and never had. He has no comrades, and never had. For Sharon, Bush is just another naive American, there to be cheated for the sacred cause of Greater Israel.
George Bush is a religious person. Once he was a confirmed alcoholic, but he has succeeded in exchanging alcohol for God. His friend Tony Blair is religious. His friend Vladimir Putin says that he is religious. Sharon does not believe in the existence of God, but he does believe that God has promised the Holy Land to the children of Israel. So in Bush's eyes, he is a religious person, too, and does not lie.
Sharon would not dream of really dismantling outposts, freezing settlements, agreeing to borders even remotely resembling the pre-1967 Green Line. As long as he is requested to produce only words, all is well. When actions are expected, both Bush and Sharon will face a hard choice.
Sharon's choice: to quarrel with Bush (and that would be a disaster, from his point of view) or to give up his historic mission (a much greater disaster, from his point of view.)
Bush's choice: to fail again and go into the elections as a president who has failed in everything, or to quarrel with Sharon and the entire pro-Israeli lobby, Jewish and Evangelical Christian - which is political poison.
But beyond all this, there is the fact that the most right-wing government Israel has ever had has officially accepted the establishment of a Palestinian state. Even if this is only a tactic, even if the real purpose is to sabotage it, this is a point of no return.
The circle is now complete: the whole world has adopted the two-state vision, including the United States, the Arab world, the Palestinian people and the government of Israel.
This, I must admit, gives me some private satisfaction. 50 years ago, only a handful of us believed in this solution. The whole world was against it. Now this is a world-wide vision. With or without Bush, with or without Sharon, it is on its way. (Gush Shalom, 26-5-2003)

de zwart-rode anarchistenvlag Ariel Sharon is een eenling. Alleen de gemeenschappelijke vijand verbindt hem met de anderen. Zonder vijand is hij de anarchist die het verborgen gedeelte vormt van de rechtse zionist zoals hij werd gepreekt door de zionistische vrijbuiter Jabotinsky. De vraag is of Israelische extremisten en nepmoralisten een niet aan zinloze autoriteit gebonden anarchist als leider willen hebben. Anarchisme en schijnheiligheid (d.i. zinloze autoriteit) zijn - dat zal elke rechtgeaarde nepmoralist beamen - elkaar uitsluitende grootheden. Net zoiets als vuur en water...


“In the beginning, G-d created the individual. Every individual is a king equal to his fellow. It is preferable that the individual sin against the society than the society sin against the individual. Society was created for the good for individuals, not the opposite. The messianic vision is one of a paradise for the individual, a glorious anarchic kingdom, a contest between personal abilities ‘society’ has no rule but to help those who have fallen...” [Jabotinsky, V. in "My Story," 1936 in Autobiography (Hebrew), p. 38] (Bron: Save Israel)


Het tot passiviteit gedwongen anarchisme

Weinig mensen weten dat aan het einde van de 19e eeuw het anarchisme een van de belangrijkste vernieuwingsbewegingen was binnen het naar verlichting verlangende jodendom. Met name in Amerika speelde het anarchisme binnen de uit Oost-Europa afkomstige joodse gemeenschap een grote rol, en het was daar zelfs zo dominant aanwezig dat binnen de intellectuele elite het collectivisme nooit in bijzonder hoog aanzien heeft gestaan. Desondanks hebben het zionisme en het socialisme - twee agressieve collectivistische sociale bewegingen - het Mozaisch-profetische wetsdenken, waarvan het anarchisme een politieke vertaling is, in een positie geplaatst waarin het nauwelijks nog zichtbaar is voor een groter publiek. Infantiele collectivisten hebben het naar individualiteit strevende intellect naar de achtergrond verdrongen en gekozen voor zinloos, hol machtsvertoon - een bij uitstek anti-anarchistische daad, omdat het anarchisme gebaseerd is op twee basisprincipes:
  • 1) de menselijke waardigheid (de Saturnaal-aardse, Mozaische kleur zwart) en:
  • 2) het menselijke vrijheidsverlangen, gekoppeld aan een rebelse, opstandige geest (de Jupiteriaans-vurige Jezus-kleur rood).

    Uitgaande van die twee principes kan nooit een maatschappij worden opgebouwd waarin de een de slaaf is van de ander. Elke vorm van slavernij is de ontkenning van de menselijke waardigheid (het recht van elk individu een waardig leven te leiden) en de ontkenning van de vrije geest (het recht een eigen mening te verkondigen - ook als die mening in strijd is met de opvattingen van de zionistisch-socialistische priesterklasse).
    Paula Munweiss: anarchiste Om te laten zien dat het anarchisme als sociaal-liberale vrijheidsbeweging altijd een nauwelijks geaccepteerd stiefkindje is gebleven, dat werd overheerst door collectivistische machtsdenkers, wordt hieronder een gedeelte geciteerd uit een webpagina die is gewijd aan Leah Feldman. Opvallend gegeven in dit korte tekstgedeelte is de vermelding dat David Ben-Gurion (een wat protserige naam die 'zoon van de leeuw' betekent) getrouwd was met een anarchiste, Paula Munweiss. David, de protserige socialist, stond met de neus vooraan binnen de Zionistische beweging. Paula daarentegen, de nuchtere anarchiste, moest genoegen nemen met een bescheiden, passieve rol... Waarmee is aangetoond dat de joodse messias (de Leeuw = hol machtsvertoon) en de christelijke messias (de Waterman = anarchistisch) altijd vreemden van elkaar zijn gebleven. Zelfs wanneer ze met elkaar trouwen erkent de Leeuw het gelijkheidsdenken van de Waterman niet...

    LEAH FELDMAN was one of the ordinary men and women who rarely get into history books but have been the backbone of the anarchist movement. Born in Warsaw in 1899, as a schoolgirl she became interested in anarchism. She said that her mother used to hide her shoes so that she could not attend meetings, which were then illegal in Poland. Finally she ran away to her sister in London where she earned her living at the sewing machine. Working in the sweatshops of the East End she became active in the Yiddish-speaking anarchist movement that flourished at that time...
    In Palestine she organised a federation of anarchists. One surprise was meeting her old friend Paula Green, who had been pressured into marriage in Russia, and had chosen an atheist zionist (David Green) with whom she was in love. Paula knew he was active in Labour politics but thought it impossible that he would ever be in government. David Green changed his name to Ben Gurion and became the first prime minister of Israel. His wife did not leave him but she never once took part in any public functions with him. She remained a still believing, if passive, anarchist (A rebel spirit).

  • Sharon Rebuked For
    Using The Term 'Occupation'

    Prime Minister Ariel Sharon on Tuesday backtracked on his use of the word "occupation," which he had used four times at a meeting with Likud MKs on Monday to describe Israel's presence in the territories.
    On Tuesday, Sharon told the Knesset Foreign Affairs and Defense Committee, "When I used the term 'occupation,' I meant it is undesirable for us to rule over a Palestinian population." Sharon noted that Attorney General Elyakim Rubinstein had rebuked him for using this term, pointing out that the legal position adopted by all Israeli governments since 1967 is that the West Bank and Gaza are "disputed territories" rather than "occupied territories." Rubinstein explained, "These are territories that belonged to no recognized sovereign power before 1967, and therefore the correct way to describe the situation in the territories in legal terms is as 'disputed territory,' whose status is to be determined through agreements."
    Sharon's statements at Monday's Likud faction meeting sparked a furor among rightist MKs on the foreign affairs committee. Coalition chair, Gideon Sa'ar (Likud), told him: "You taught us that all the rights to this land belong to the Jewish people. How is it possible for a people to be an occupying power in its own land?" Shaul Yalahom (National Religious Party) demanded: "What's happened to you, Ariel Sharon? Statements such as the ones you made [on Monday] are a shock from which it is impossible to recover."
    Sharon responded sharply to this criticism. "I have no training in how to treat people for shock," he said. "But as for what happened to me, I can cite statements I made as far back as 1988 in which I detailed the areas that are vital for Israel's security and those on which the Palestinians should be permitted to establish a state. Today, things have changed. My opinion now is that we don't need to assume responsibility for 3.5 million Palestinians." (By Gideon Alon, Haaretz Correspondent 27-5-2003)

    De inhoudsloze spitsvondigheid van Elyakim Rubinstein

    Rechtspraak is alleen rechtspraak wanneer er een instantie is die de bevoegdheid wordt gegeven recht te spreken. Wie de auto van zijn buurman steelt en tegen het verontwaardigde slachtoffer zegt dat het eigendomsrecht dat hij bezit niets voorstelt, zodat hij maar beter zijn mond kan houden, die zal op twee reacties kunnen rekenen:
    1) het slachtoffer stapt, wanneer hij in een rechtstaat leeft, naar de politie en/of de rechter, die daarna als bemiddelende instantie de waarheid probeert te achterhalen en de schuldige bestraft, of: 2) het slachtoffer pakt, wanneer de rechtstaat dood is verklaard en een gang naar politie of rechter niet mogelijk is, een groot geweer en hij pompt een lading lood midden in je brutale kanis, vanuit de eerlijk-oprechte opvatting dat geen mens zomaar een andermans eigendom stelen mag.
    Elyakim Rubinstein begrijpt die simpele logica niet, hetgeen merkwaardig mag worden genoemd, gezien het feit dat hij een hoge positie inneemt binnen het justitiele apparaat van een staat die zich zo graag hoge morele normen toe wil eigenen.
    Moraal - zo weten we allemaal, ook al handelen we er niet naar - begint met simpele, doodgewone eerlijkheid. En wat zien we gebeuren? Ariel Sharon was heel even eerlijk, en onmiddellijk wordt hij van alle kanten belaagd en wordt hem duidelijk gemaakt dat hij liegen moet. Een moraal van lamaarwaaie-hoplala...

    Anarchisme - een mogelijke omschrijving:
    Anarchism can be looked at in two ways

  • On the one hand it can be seen as a kind of "river", as Peter Marshall describes it in his excellent history of anarchism. It can thus be seen as a "libertarian impulse" or as an "anarchist sensibility" that has existed throughout human history: an impulse that has expressed itself in various ways- in the writings of Lao Tze and the Taoists, in classical Greek thought, in the mutuality of kin-based societies, in the ethos of various religious sects, in such agrarian movements as the Diggers in England and the Zapatistas of Mexico, in the collectives that sprang up during the Spanish civil war, and- currently-in the ideas expressed in the ecology and feminist movements.
    Anarchist tendencies seem to have expressed themselves in all religious movements, even in Islam. One Islamic sect, the Najadat, believed that "power belongs only to God." They therefore felt that they did not really need an imam or caliph, but could organize themselves mutually to ensure justice.

  • On the other hand anarchism may be seen as a historical movement and political theory that had its beginnings at the end of the 18th century. It was expressed in the writings of William Godwin, who wrote the classic anarchist text "An Enquiry Concerning Political Justice" (1798), as well as in the actions of the sans-culottes and the enrages during the French revolution, and by radicals like Thomas Spence and William Blake in Britain. The term "anarchist" was first used during the French revolution as a term of abuse in describing the sans-culottes ("without breeches") the working people of France who during the revolution advocated the abolition of government.
    Anarchism, as a social movement, developed during the 19th century. Its basic social philosophy was formulated by the Russian revolutionary Michael Bakunin. It was the outcome of his clashes with Karl Marx and his followers - who advocated a statist road to socialism - during meetings of the International Working Men's Association in the 1860s. In its classical form, therefore, as it was expressed by Peter Kropotkin, Emma Goldman, Elisee Reclus and Errico Malatesta, anarchism was a significant part of the socialist movement in the years before the first World War, but its socialism was libertarian not Marxist. (Brian Morris 1998)

    "Freedom without socialism is privilege and injustice; and socialism without freedom is slavery and brutality." Michael Bakunin


    Kazi Nazrul Islam
    een anarchistische moslim

    All men have equal rights
    Over the gifts Allah has bestowed on this earth.
    The sun and the moon shed their light
    equally on all.

    When rain falls, it falls too for all.
    That is the divine decree.
    If someone acts contrary to this
    and heards everything in his coffer,
    many are inevitably deprived and robbed.

    Rise up, all the downtrodden and oppressed
    of this earth,
    Unite and wrest your right
    from the tyrannous lords,
    else you will violate Allah's own decree
    and burn in eternal hellfire.
    Let there prevail again on this earth
    equality and comradeship.
    There will be no inequality or poverty anymore.
    City folkes and villagers will get food equally.
    There will be no kings, emperors, landlords
    and moneylenders.
    You will not find festivity in one household
    and hungry means in another.

    You will not find some one
    living in a big palace
    and another in a dilapidated cottage.
    All such inequalities will perish for good,
    and the world will turn into a beautiful abode
    of loving brotherhood.

    Let there be complete equality and peace,
    Let truth reign supreme!
    All praise to Allah, All glory to Him."
    (Tr. Kabir Choudhury)

    Kazi Nazrul Islam (1899-1976) is one of the greatest poets of the world. He is the poet of the world in general but an epoch-making and outstanding national poet of Bangladesh in particular. His voice is the voice of the free-people of the world. His unbound stand for the have-nots and revolution against all sorts of hypocrisy, narrowness, falsehood and tyranny in society is absolute.

    Zie ook: The Rebel Poet

    There are certain aspects of his life, personality and perspective that are almost non-controversial, for examples, as following.

    1. The fundamental value he placed in human dignity and freedom. (waardigheid en vrijheid: grondwaarden van het anarchisme)
    2. His universal condemnation of bigotry, injustice, oppression - irrespective of religion, ideology or other factors. (veroordeling van schijnheiligheid, onrechtvaardigheid en valse autoriteit)
    3. His commitment to harmony among people of all backgrounds, including and particularly as related to his own individual and social experience, Hindu-Muslim relationship. (iedereen is gelijkwaardig, niemand mag op grond van onzinnige argumenten boven de ander gaan staan)
    4. His restless and indomitable human spirit idealizing the vibrance and human potential of the youth. (de jeugd inspireren, in plaats van haar bestoken met geestdodend vuil)
    5. His uncompromising stance against all forms of colonization, including and particularly, the British rule in India. (felle veroordeling van imperialisme en kolonialisme)
    6. His experience and dealing with two beauties: the pain-beauty, that empathizes with the pain and suffering of the humanity; and truth-beauty, the search for what is truth and right. (leven vanuit het besef dat de mens oog moet hebben voor zaken waar de oppervlakkige mens altijd aan voorbij gaat: het menselijke lijden en de menselijke schoonheid). (Dr. Mohammad Omar Farooq)


    Nazrul: A Song Of Equality

    viering geboortedag

    "I sing of equality
    in which dissolve
    all the barriers and estrangements,
    In which are united
    Hindus, Buddhists, Muslims, Christians...
    Who are you? A Parsee? A Jain? A Jew?
    A Santal, a Bheel or a Garo?
    A Confucian, a disciple of Carbak?...
    Whoever you are, my friend.
    Whatever holy books or scriptures
    You stomach or carry on your shoulder
    Or stuff your brain with the Quran, the Puranas,
    the Vedas, the Bible, the Tripitaka, the Zend-Avesta,
    the Grantha Saheb -- why do you waste your labour?...
    Open your heart -- within you lie
    all the scriptures,..."
    ('Gahi Samyer Gan', translated by Sajed Kamal)

    The champion of a modern and peaceful Islam


    Iran & de theocratische verkleining van God
    een anarchistisch-religieuze beschouwing

    Zoroastrian, Jewish, and Christian Iranians are the only recognized religious minorities, who, within the limits of the law, are free to perform their religious rites and ceremonies, and to act according to their own canon in matters of personal affairs and religious education. (Grondwet Iran: I, art. 13)

    Volgens de profeet Mohammed is God het geheel van het bestaande. God, zo stelt de profeet in de Koran, heeft twee mensen geschapen en uit die twee mensen is alles wat nu leeft ontstaan, zodat alle mensen kinderen van God zijn, zelfs de grootste boef en de grootste atheïst - dat maakt niets uit, want God verstoot zijn kinderen niet. Wanneer ze Hem nu niet kennen, dan zullen zij zich ooit van Zijn bestaan bewust worden, een ontdekking die moet worden overgelaten aan hun vrije wil, omdat er in de godsdienst geen dwang mag bestaan...
    Hoewel het uitsluiten van dwang op een directe wijze naar een staatsvorm kiest waarin elk individu God op zijn eigen wijze mag aanbidden, heeft de Islamitische staat Iran gekozen voor een onvrije straatsvorm - een anti-anarchistische, tegen het gelijkheidsdenken gerichte staatsvorm - waarin het elementaire recht op godsdienstvrijheid wordt ontkend. God wordt losgekoppeld van de mens en - als was Hij een vulgair maakseltje van een paar opgeschoten kinderen - in een papieren doosje gestopt: het doosje van de vals-autoritaire leerling, die altijd de autoriteit die hij zegt te vereren wil vermoorden, om op die manier het proces van denken, vragen en zoeken dat ten grondslag ligt aan de visie van de profeet te voorkomen.
    Valse autoriteit is altijd gebouwd op onzekerheid en intellectueel onvermogen. Wie niet logisch denken kan maakt de rede belachelijk en gaat oeverloos zitten zeuren over volstrekt onzinnige bijzaken, een proces dat nooit tot enig concreet resultaat zal leiden, omdat logisch denken alleen daar mogelijk is waar de mogelijkheid wordt geschapen axiomatische uitgangspunten bloot te leggen.
    De God van de kleindenker, die de bijzaken boven de hoofdzaken plaatst, is weinig meer dan een kinderachtige ruziezoeker, die niet in God gelooft, maar in de kracht van het geweer.
    Ruziezoekers haten het filosofische debat. Filosofie dwingt je na te denken. Nadenken maakt onzeker. Wat onzeker maakt moet worden vermoord.
    Daarom banen de onredelijke ruziezoekers zich schietend en schreeuwend een goddeloze weg door het leven en alleen wanneer alles dood en vernield is staken ze de strijd en zetten ze zich in aanbidding neer voor een altaar dat uit een mengeling van bloed en verbrande aarde is opgebouwd...

    Die negatieve gedachten wellen in je op wanneer je de constitutie van de Islamitische Republiek Iran bekijkt, een werkstuk dat alles uitademt, behalve de geest van vrijheid, eerlijkheid en waarheid, die volgens het Sji-isme als kenmerkend moet worden gezien voor de redelijke wereld die ooit zal moeten ontstaan in het tijdperk van de Twaalfde Imam: de rechtvaardige leider, die een door en door leugenachtige wereld de eerlijkheid wil brengen.
    De Islam is binnen de wereld van de Iraanse clerus geen overgave aan de waarheid, maar een onderwerping aan de letter van de wet, een dode wet, die is vastgelegd op dood papier, dat een vorm van schijnleven wordt gegeven via heiligverklaring van teksten door autoritaire leiders die weigeren de mens te zien als een vrije enkeling die op een vrije, denkende wijze in contact mag treden met God.
    De staat Iran plaatst het geloof boven de rede en ontkent daarmee het recht op godsdienstvrijheid. Alleen de Islam (een religie die een door volgelingen van de profeet samengesteld geschrift goddelijk heeft verklaard), de joden (die zichzelf het uitverkoren volk noemen), de christenen (die de mens Jezus tot God hebben uitgeroepen) en een paar aanhangers van Zoroaster hebben het recht een eigen visie op God te ontwikkelen. Alle anderen, die niet zouden weten waarom de Paus van Rome beter zou weten wie God is dan een hoogleraar in het internationale recht (want is God niet de rechtvaardige die er is voor alle mensen, en moet wie rechtvaardig wil zijn in een wereldgemeenschap de internationale wetgeving niet kennen en toepassen?), worden gezien als vijanden van 'de God van het boek', heidenen die in Iran mogen wonen zolang ze geen bestaansvisie ontwikkelen die een bedreiging kan vormen voor ‘God’ - een God die weliswaar alle mensen geschapen heeft, maar die desondanks door een paar van zijn schepselen aan banden wordt gelegd, omdat de autoritaire priester altijd de merkwaardige illusie koestert dat hij de mensen moet laten zien dat hij groter is dan God.
    Logisch denken echter verkleint niet, maar gaat op zoek naar hoofdzaken. Wanneer de profeet Mohammed stelt dat er in de religie geen dwang mag zijn, dan kun je niet net doen alsof hij dat niet heeft gezegd. Dan ga je nadenken. Dan bouw je een logisch denkschema op en dan plaats je op de top van de piramide het zinnetje: "God is vrijheid - God dwingt niet."
    Zodra je dat hebt gedaan zie je in dat het ontwerpen van een theocratie, waarin een aantal dwingelanden gaat bepalen wie wel en wie niet een goede gelovige is, een ontkenning is van het hoofdprincipe: de ontkenning van de dwang.
    De theocratie is een gruwel in de ogen van een God die dwang afwijst. Elke vorm van theocratisch denken is afgodisch, idolatrisch denken. Alleen die staatsvorm mag waarlijk religieus worden genoemd waarin iedereen de ene God op zijn eigen wijze mag aanbidden. Die opvatting vind je terug in alle oude beschavingen en ze is in het jaar 1945 zelfs tot modern, algemeen wetsprincipe uitgeroepen, tijden het opstellen van het handvest van de Verenigde Naties, waarin de rechten van het individu (inclusief het recht op godsdienstvrijheid) op een niet mis te verstane wijze werden vastgelegd.
    Binnen een internationale gemeenschap van vrije staten heeft zoiets onzinnigs als 'de theocratie' (met zijn dwingende, gelijkschakelende wetgeving) geen bestaansrecht meer. Zodat we moeten stellen dat de staat Iran - die zo graag haar internationale verplichtingen na wil komen (dat zelfs ook eist van andere staten) - op een volstrekt onredelijke wijze vasthoudt aan de geestdodende geloofsdwang van het bekrompen nationalisme - hetzelfde nationalisme dat op zo'n felle wijze wordt veroordeeld in de Zionistische staat Israël, een staat die momenteel weinig meer is dan een vreemde half religieuze, half heidense theocratie.


    Free-Mindedness a Divine Blessing

    Freed-mindedness is a divine blessing, the Leader of the Islamic Revolution, Ayatollah Seyed Ali Khamenei, said yesterday.
    The Leader made the remark in a meeting with the members of the Pen Society of Iran.
    Free-mindedness means ascending in the endless atmosphere of thought and free and conscious movement toward the unknown realms of knowledge, he said, adding free-mindedness has been subjected to injustice, for some consider it a cause of breach of fundamentals and values and this is why they reject, while some others consider it an assault on the fundamentals, principles and sacred values and this is why they welcome it. But both the approaches are wrong and it is injustice to free-mindedness.
    The Leader added respectful, wise, and fair talks based on scientific reasoning is among the ways to spread and consolidate free-mindedness. The universities and seminaries shoulder a heavy responsibility in this regard.
    Alluding to the matchless role of culture in the society, Ayatollah Khamenei said, the only way for the spread of culture and production of science and new ideas in the society is the creation of an atmosphere of critique in the universities and seminaries. (Teheran Times, 29-1-2003)

    Zie ook: Mijn God, het leven is een hel


    Amerika & de Onredelijke Rede

    The neoconservatives must not be confused with Christian fundamentalists who are also found in George W. Bush's entourage. They have nothing to do with the renaissance of protestant fundamentalism begun in the southern Bible Belt states, which is one of the rising powers in today's Republican Party. Neoconservatism is from the East Coast, and a little Californian as well. Those who have inspired them have an 'intellectual' profile. Often they are New Yorkers, often Jewish, having their beginnings 'on the Left'. Some still call themselves Democrats. They have their hands on literary or political reviews, not the Bible. They wear tweed blazers, not the navy blue double-breasted suits of Southern TV-evangelists. Most of the time, they profess liberal ideas on questions related to society and social trends. Their objective is neither to prohibit abortion nor to make school prayer obligatory. Their ambition lies elsewhere.
    The peculiarity of the Bush administration, as Pierre Hassner explains, is to have ensured the junction of these two streams. George W. Bush has brought the neoconservatives and Christian fundamentalists to co-exist. The latter are represented in government by a man like John Ashcroft, the Attorney General. The former have one of their stars in the position of Deputy Secretary of Defense, Paul Wolfowitz. George W. Bush, who led his campaign on the center-right without any very specific political anchorage, has performed a stunning and explosive ideological cocktail. It weds Wolfowitz and Ashcroft, neoconservatives and born-again Christians, planets diametrically opposed...
    They all share unconditional support for the policies of the State of Israel, whatever government sits in Jerusalem. (ALAIN FRACHON and DANIEL VERNET, CounterPunch 2-6-2003)

    Het idool en de intellectuele hoer

    Iran en Amerika verschillen in veel opzichten van elkaar maar stemmen hierin overeen, dat beide staten proberen de Rede tot hoer uit te roepen - met alle negatieve gevolgen van dien.
    Intellectuelen zijn zowel in Iran als Amerika verlengstukken van het theocratische bijgeloof dat God heeft vereenzelvigd met de geestelijke dood: de natie, het boek, of het gouden kalf..., symbolen die verwijzen naar het collectivisme - waar de door George Bush aanbeden vrijheidsheld Jezus van Nazareth zo fel tegen gevochten heeft...
    De Rede - vijand nummer een van het collectivisme - zal altijd weigeren de hoer te worden van het onbenul, de wetenschappelijke onverdraagzaamheid en die vormen van primitief bijgeloof, die zichzelf tot 'godsdienst' hebben uitgeroepen.
    Werkelijke religie is alleen daar mogelijk waar de Rede in staat wordt gesteld het bijgeloof te relativeren of onschadelijk te maken.
    Intellectuele hoeren - slaaf als ze zijn van onredelijk bijgeloof - vernietigen altijd de Rede. Wat redelijk is voorzien zij van het etiket 'bijgeloof' en via de vernietiging van de redelijke mens hopen zij vervolgens zoiets tot stand te kunnen brengen als 'een redelijke wereld’.
    Khomeini en de Amerikaanse neoconservatieven zijn intelligente mensen die van intellectuelen hoeren willen maken: jezelf verkopen aan een machtige pooier, die van elk keurig meisje een vulgaire, dierlijke slons wil maken.
    Khomeini is altijd een vijand van het Amerikaanse pooierkapitalisme geweest. Daarom was het ook mogelijk dat hij aanvankelijk samen werkte met linkse, onafhankelijke denkers (zoals Ali Shariati, zie hieronder) in de strijd tegen 'het decadente kapitalisme' van de Sjah. Zodra hij echter de macht in handen had werd het maatschappijkritische denken uit zijn wereld verbannen en tot vijand van de staat uitgeroepen... Daarom is het onzin om Khomeini tot geestelijke vader van een revolutie uit te roepen. Khomeini is het tegendeel van de revolutionair. Hij heeft de revolutie gedood en een door en door conservatieve staatsvorm in het leven geroepen die alleen maar tot geestelijke stilstand kan leiden, omdat een theocraat de fout maakt die elke aan het collectivisme verslaafde gelovige maakt: een ideologisch, door schriftgeleerden geleid collectivistisch bouwwerk oprichten waarin de opstandige mens (die zowel de revolutie als de evolutie vertegenwoordigt) alleen maar gekruisigd mag worden...

    The Iranian Revolution


    Ali Shariati & de stilstand van het geloof

    As Shariati always said Islam was a becoming, not being in a static sense, but evolution. He reinterpreted the notion of waiting for the reemergence of the 12th imam, which might be taken as the pretext for a mere passive stance of idleness and inactivity.
    He taught the people that waiting for the Imam meant trying to pave the way for him by bringing a just and pious society. This is why the Islamic Revolution was not a return to the 7th century, which was the time of the prophet, but rather a preparation for the coming of the 12th imam. We must continue this strive towards justice and help prepare the hastening of the 12th imam, which Insha'allah will rescue us from the injustices of our time.
    Recently we saw a man emerge from the political scene in Iran which delivered a Shariati like speech and was subsequently arrested for it by the name of Hashem Aghajari. Ironically the speech was delivered during a commemoration of the 25th anniversary of the death than yours truly Dr. Ali Shariati. In his fiery speech Aghajari said:

    "For years, young people were afraid to open a Koran. They said, `We must go ask the mullahs what the Koran says.' Then came Shariati, and he told the young people that those ideas were bankrupt. [He said] you could understand the Koran using your own methods." Mr. Aghajari concluded: "Today, more than ever, we need the `Islamic humanism' and `Islamic Protestantism' that Shariati advocated. Shariati used to say that the relationship between [the clergy] and the people should be like the relationship between teacher and pupil - not between leader and follower, not between icon and imitator; the people are not monkeys who merely imitate." (By Lawrence Reza Ershaghi, The Iranian 24-2-2003)


    PANTA REI - ALLES STROOMT

    Heraclitus leefde van 536 tot 470 Voor Christus en is een bekende klassieke Filosoof. Hij vatte zijn filosofie samen in slechts twee woorden : Panta Rei, letterlijk : Alles Stroomt, of alles is verandering.
    Heraclitus stelde dat alles constant verandert, van het kleinste zandkorreltje tot de sterren aan de hemel. Slechts verandering zelf is werkelijk, ieder ding (object) is in wezen slechts een product van de verbeelding van de mens.
    Deze filosofie van Heraclitus impliceert dat alle wetten statisch en dus kunstmatig zijn - wetten kunnen de werkelijkheid niet weergeven, noch kunnen ze de werkelijkheid vorm geven, ten minste niet bevredigend. Ongelukkigerwijze zijn Panta Rei en de impact daarvan op politiek en levensbeschouwing zogoed als uitgewist door achtereenvolgende culturen. (klik voor bron)


    Koran & Wetenschap

    Wetenschappelijke bestudering van de Koran, studie dus die gericht is op relativering en de wil de waarheid te ontdekken, wordt door fundamentalisten niet aangemoedigd. Daarom gebruiken zij de Koran om mensen te indoctrineren en niet om hen wijsheid en inzicht bij te brengen, zoals het de de bedoeling is van elke ware profeet.
    Wie het artikel 'Hoe de Koran werd samengesteld' leest ontdekt dat de Koran niet gezien mag worden als een door God geschreven document. De inzichten van Mohammed werden tijdens zijn leven mondeling doorgegeven aan vrienden en leerlingen en als ze al vastgelegd werden, dan gebeurde dat op een tamelijk chaotische wijze.
    Pas na de dood van Mohammed namen zijn volgelingen het besluit de Koran een vaste vorm te geven. Die vorm werd niet door Mohammed bepaald en dus ook niet door God. Wie die niet door Mohammed vastgelegde vorm 'heilig' verklaart en als 'Goddelijk boek' behandelt gedraagt zich als de afgodendienaren die niet God, maar de door volgelingen uit steen gehouwen afbeelding ervan vereren. De Koran met andere woorden bevat inzichten van Mohammed, maar die inzichten zijn vermengd met de inzichten van vrienden en volgelingen, die gedeelten herschreven hebben, andere gedeelten weggelaten en die vervolgens een persoonlijke ordening hebben aangebracht. Wie zich dat realiseert kiest niet voor een fundamentalistische benadering van de teksten maar probeert de geest van de profeet in de tekst te ontdekken. Want via die poging geestelijk kontakt tot stand te brengen krijgt het begrip 'godsdienst' eerst echt betekenis. Godsdienst is namelijk een poging een band tot stand te brengen met Gods Geest, niet met de priester die de tekst op een volstrekt geestloze wijze tot God verheven heeft.

    Zie verder: De Derde Weg - deel 14, en:
    Vrijheid & Liefde


    Humans are in search of meaning and morality. And religion fosters meaning and morality. However, we should always bear in mind that morality is concomitant to freedom and not coercion. The first precondition for having a moral society is to have a free society, where freedom is understood. Another precondition is to have justice prevail in the society. Morality and meaning can be experienced in a society where human dignity is preserved and human rights are respected. By having these goals realized, democracy can be experienced from the vantage point of religion and morality, and enjoyed by all. (Muhammed Khatami)

  • President Putin: Together,
    Russia and the EU will make Europe secure

    "To European solidarity!" was the toast Russian President Vladimir Putin proposed speaking at an official breakfast dedicated to the 300th anniversary of St Petersburg in Catherine's Palace in Tsarskoye Selo (near St Petersburg). "Together we will overcome the challenges and threats [facing us] and make our continent secure," the Russian president said.
    In his speech he touched upon the issues of strengthening and developing integration in Europe. The head of state noted that it is in St Petersburg that "it becomes particularly noticeable that Russia historically and culturally is a part of the united Europe." Russia's cooperation with European countries has age-long traditions," Vladimir Putin stressed. In his words, "the nexus of times is most acutely felt here, in Catherine's Palace." In this place interosculation of cultures is evident, because masters from Russia, Germany, Great Britain, Italy and France took part in creating the palace and the park surrounding it. "It was an all-European treasure," the president said, noting that thus the greatest all-European project was implemented. Besides, he reminded those present that there, in the Tsarskoye Selo lyceum, progressive and talented people studied, in particular, Alexander Pushkin. (Pravda 31-5-2003)

    Bush schudt Schröder de hand

    De Amerikaanse president George Bush heeft de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder hartelijk begroet bij hun eerste weerzien sinds hun geschil over de oorlog in Irak. Tijdens het banket dat de Russische president Vladimir Poetin zaterdag gaf in Sint-Petersburg ter gelegenheid van het 300-jarig bestaan van de stad, liep Bush op Schröder af en gaf hem een hand.
    Volgens het Duitse persbureau DPA zat Schröder al aan tafel toen Bush naar hem toekwam en hem de hand schudde. Nadat hij ook echtgenote Doris van de bondskanselier had begroet, liep hij naar zijn plaats naast Poetin aan een andere tafel.
    Schröder, de Franse president Jacques Chirac en, in mindere mate, Poetin waren uit de gratie van Bush geraakt omdat ze tegen de oorlog in Irak waren. (NU.NL 31-5-2003)

    Barghuthi Quotes Sharon
    In His Defense Before Court

    Taking the Israeli prosecution and judges by surprise, Marwan Barghuthi, the Fatah chief for the West Bank, quoted Israeli Prime Minister Ariel Sharon in his own defense before the court on Monday.
    "How can you take us to court for our struggle against occupation when even your prime minister recognizes its evil deeds?" Agence France Presse (AFP) quoted Barghuthi as asking the judges, referring to Sharon’s acknowledgment made last week that Israel could not go on inflicting an 'occupation regime' on 3.5 million Palestinians.
    Following an outcry from Sharon’s right-wing supporters, the prime minister revised his words and stressed the appropriate term was "the disputed territories". Barghuti demanded the Israeli government "apologize for the 36 years of occupation" of the West Bank and Gaza Strip, territories which the Jewish state seized in the 1967 Middle East war.

    Israel perceives Barghuthi as the inspiration behind the 32-month-old Palestinian Intifada and accuses him of 'heading a terrorist organization' and charged with 26 counts of murder. (Palestine Chronicle 3-6-2003)


    Bush in Egypt for peace summit

    US President George W, Bush has arrived in Egypt to make his first political foray in to the Middle East peace process. Mr Bush is attending a summit in the Egyptian Red Sea resort of Sharm el-Sheikh where he hopes to persuade both sides in the conflict of the need for a resolution to the violence.
    The thorny disputes - over settlements, a Palestinian crackdown on militant groups and recognition of Israel as a Jewish state - have hampered efforts to agree on a joint declaration to be released at the end of the summit.
    Mr Bush will press Arab leaders to do more to show open support for Palestinian Prime Minister Mahmoud Abbas and take steps making it easier for him to rein in terrorism and impose security in Palestinian-controlled areas. (www.itv.com 3-6-2003)

    Tweeslachtigheid blijft het handelsmerk van de Amerikaanse politiek nu Israel blijft eisen dat de Arabieren niet de democratische staat Israel erkennen, maar de Joodse staat Israel, een onredelijke eis in feite, omdat het idee van de Joodse staat gezien moet worden als de afwijzing van het Evangelie, waar George Bush en zijn christelijke aanhang zulke fervente bewonderaars van zijn, en de ontkenning van het door de neoconservatieven gepreekte vrije, onafhankelijke individu dat (volgens het rechtse theorieboekje) alleen binnen een vrije, democratische samenleving ('het anarchistische koninkrijk') zichzelf volledig ontplooien kan.


    Rivlin: Sharon will evacuate
    17 West Bank settlements

    Prime Minister Ariel Sharon intends to evacuate 17 settlements in the West Bank as part of a political agreement with the Palestinians, Knesset Speaker Reuven Rivlin, MK (Likud), said Monday.
    In an interview with Haaretz, Rivlin said the settlements to be removed are those breaking the territorial contiguity of the future Palestinian state. The settlements earmarked for evacuation are probably Nokdim - the home of Minister Avigdor Lieberman - Tekoah, Ganim, Kadim, Homesh and other settlements near Nablus, Bethlehem and Binyamin.

    Rivlin said that after hearing of Sharon's plans, he decided he could not serve as a minister in his cabinet. "When he offered me a minister's portfolio, I preferred to be Knesset speaker. I told him openly: Arik, we are now on a course of inevitable collision. I cannot release myself from my faith. I will not convert my religion," Rivlin said. (By Ari Shavit, Haaretz 3-6-2003)

    Vrede sluiten met mensen die een onredelijk geloof in stand willen houden wordt een moeilijke zaak. Daarom kan vredespolitiek (die er op is gericht mensen bij elkaar te brengen) alleen maar effect sorteren wanneer er redelijke mensen naar voren worden geschoven die het vermogen bezitten de redelijke impulsen in mensen aan te moedigen en te versterken.


    Jewish State: 'a formula to deny
    the right of return of Palestinian refugees'

    Bush & Abbas According to information reaching Jerusalem, Bush's draft statement does not refer to Israel as a Jewish state, which is how Bush referred to the country at his University of South Carolina speech. Government sources said that in conversations with administration envoys William Burns and Elliot Abrams, Israel got the impression that the phraseology of Jewish state would be in the Bush summit statement, but now that impression has been reversed.
    Foreign Minister Silvan Shalom yesterday said it is important for Israel to demand that the U.S. include the Jewish state clause in the Bush speech, and in any case, he would make sure Sharon used the phrase in his Aqaba speech. The mention of the Jewish state is seen in Jerusalem as a formula to deny the right of return of Palestinian refugees to inside Israel. (Aluf Benn, Haaretz 3-6-2003)


    Pulling Left
    By Shalom Yerushalmi

    To their disadvantage, Binyamin Netanyahu and Omri Sharon are the only two members of the Likud to have shaken hands with the President of the Palestinian Authority, Yassir Arafat. Netanyahu did it after the events of the opening of the tunnel by the Wailing Wall in September 2001, and most likely at the Wye Plantation as well. Sharon did so during 2001, when he was his father’s messenger to Arafat, 'to save human lives', as he describes it. Omri met with Arafat five times in Ramallah.
    Omri, by the way, takes pains in mentioning that his father never shook Arafat’s hand, not even at the Wye Plantation in the fall of ’98. Arafat’s extended hand hung in the air, and he brought it to his forehead in a clumsy salute.
    Omri opposes ousting Arafat, because it won’t be helpful. In an interview he gave to the American magazine 'GQ' he says: 'I hate Arafat’s struggle tactics and the means he uses against us, but it is impossible not to respect the man who lead the dream of a Palestinian state for 30 years, and carried it on his shoulders and fought to make it come true.'

    Omri Sharon is considered a moderate member of the Likud. In an interview in May 2002, when Sharon was defeated in a vote for a Palestinian state, he said that that state is inevitable, and Israel must participate in its design.
    Omri will be a central figure in the struggle the Prime Minister will conduct to approve the plan in the Knesset and the Likud institutions, if he does decide to bring it to a vote. At the end of July, the Likud central committee will convene and the road map will be the main issue discussed. The way it looks, Omri’s work will be a lot easier. (Maariv, 2-6-2003)

    Hoe Omri Sharon en Yasser Arafat elkaar ontmoetten

    Info After changing cars and slipping through the back roads of Ramallah, Omri arrived at the house first and waited. Arafat arrived and greeted the son warmly, with the kindnesses and manners of the east. Omri did not want to tell me whether they shook hands, because such is the delicacy of war and peace in the Middle East that any gesture would be overly parsed and interpreted on both sides, seen as a possible rejection of his father's refusal to shake Arafat's hand. (I later learned from other sources that Arafat embraced Omri.)
    He and Arafat retreated to a room in the back for privacy. They spoke in English and in Arabic, and Omri took careful notes. They talked about talking, and they talked about what could be done to avoid war. If you want peace, the son said, give us a period of absolute quiet; if you want to have peace for the ages, then give us no killing. Omri told Arafat that the Israeli people trusted his father on questions of security.
    The son came away with an impression of Arafat that is far different from his father's. "I had to respect Arafat," Omri said. "I hated his tactics of fighting, the means he used against us, but you have to respect him as the man giving birth to the Palestinian dream for 30 years, carrying it, nursing it, trying to take it into action."
    Many of his father's supporters and opponents would have paroxysms of rage to hear the son talking like that - respecting a terrorist? But Omri said he left the meeting in high spirits. It was a beginning. There would be more meetings. Perhaps there was a different way to do things. "I felt happy that I had even tried to talk," Omri said. "It's good to feel that you've done something that is the right thing to do."
    Arafat was even more sanguine. After the meeting, he praised Omri as a "very broad-minded man". Here was someone the Palestinians could talk to. The son of Sharon, he said, was a "genetically modified improvement" of the father. Palestinian sources I spoke to said Arafat gushed: "He's like my son." (The Guardian 16-8-2002)

    Hamas official says truce possible

    A senior official of the Palestinian militant organisation Hamas says the group will stop attacks on Israelis if it has guarantees of a gradual Israeli withdrawal from Palestinian territory.
    Ismail Abu Shanab, in an interview with ABC's "Nightline" program on Tuesday, said the United States should give the Palestinians assurances about the outcome of the "road map" process that President George W Bush is promoting. Asked if Hamas would stop attacks during negotiations between Israelis and Palestinians, he said: "Definitely yes ... We are ready to offer it at any time if there is a guarantee that those preliminary steps will be taken as part of a full or wide-scale withdrawal, and not the final steps. "We want the United States to guarantee all of these things, an Israeli withdrawal, even if it is step by step."

    Abu Shanab said that although Hamas rejected the "road map" plan as a whole, the organisation would welcome U.S. assurances that the process really would end in a Palestinian state. "The road map has a chance to succeed if the Americans block Israeli efforts to destroy it," he added.
    Abu Shanab said Hamas had offered Israel a truce many times but Israeli Prime Minister Ariel Sharon had rejected the offers. It had asked Abbas if he had any guarantees of an Israeli response this time and Abbas said he did not, he said.
    "So we will continue our discussions (with Abbas) to come out with something that strengthens internal unity among Palestinians, to give a chance to all peace efforts and reveal all the tricks Sharon is playing," he added. (Reuters, 4-6-2003)

    Interview with a terrorist?

    It took a while for me to find the place where I was supposed to meet Ismael Abu Shanab, the spokesman for the Hamas political wing in the Gaza Strip. After asking directions a million times, I finally found my way to his plain, almost empty office, in a dreary building in downtown Gaza City. I had trouble reconciling my image of a terrorist--face hidden in a keffiyah, eyes crazed--with the man in front of me. Wearing a suit and tie, Ismael turned out to be an engineer, who went to college in Colorado.
    He welcomed me, and was glad to learn about the Odyssey. "I feel it is good to present our case to Americans, because I noticed while I was in the United States that there is a lot of misunderstanding and ignorance about the Middle East. The Israeli press all the time brainwash Americans by the media they own and control, telling them that they are the victims and Palestinians are the terrorists, while the real truth is vice versa -- they are the terrorists and we are the victims."
    The truth is, he was a really nice guy, and most of what he proceeded to tell me made a lot of sense. Even though he is the spokesperson for Hamas, what he told me differed in some very big ways from what I read on the Hamas website. That could be because he really is more moderate than the official Hamas party line, or because he tries to be more moderate when talking to people from the States. For example, the Hamas website says: "The land of Palestine is a blessed Islamic land that has been usurped by the Zionists; and Jihad has become a duty for Muslims to restore it and expel their occupiers out of their land." But Mr. Abu Shanab told me, "We consider all of Palestine as Palestinian land. We do not accept even negotiation, it is the truth. But there are people who are sharing this land. We have to care for all of those who are living on this land. Not to give all to the Israelis and leave the Palestinians to suffer.

    If we can solve the refugee problems, and they withdraw to the 67 borders and release all prisoners, I think these are acceptable to the Palestinians to start living together and developing a prosperous future on their land. We will keep a good neighborhood, we will build on our society, we will take care of our own affairs." (Abeja Hummel, 2-2-2000)


    'Death threat' to Palestinian gays
    Homosexuals are accused of collaborating with Israel

    God is meer dan nationalisme

    It is indescribable how bad life is for these people

    Civil rights campaigners in Israel are trying to stop the deportation of a Palestinian homosexual back to the Gaza Strip, where they say he faces death threats.They are appealing to the Israeli Supreme Court to overturn the order against the man.
    Campaigners say the 21-year-old fled to Israel four years ago after being arrested and tortured by Palestinian police because of his sexuality. They say he is one of nine Palestinian homosexuals arrested in Israel over the past two months as part of a crackdown on Palestinians who have entered the country illegally.
    On Thursday, two Palestinian homosexuals were reportedly sent back to the West Bank after sheltering in Israel for the past two years. A spokesman from the Israeli Society for the Protection of Personal Rights (SPPR) said that until recently Israeli authorities had turned a blind eye to Palestinian homosexuals who had fled to Israel in fear of their lives. The society says it is looking after 25 Palestinian homosexuals who sought refuge in Israel after being persecuted in their communities. "They fall between all the chairs," Shaul Gonen told BBC News Online. "Nobody wants to take care of them."

    "It is indescribable how bad life is for these people," he said.

    "In the West Bank and Gaza, it is common knowledge that if you are homosexual you are necessarily a collaborator with Israel. (BBC, 6-3-2003)


    Al-Fatiha Foundation verwerpt
    liefdeloze Islampraktijken

    Info The Al-Fatiha Foundation is dedicated to Muslims who are lesbian, gay, bisexual, transgender, intersex, questioning, those exploring their sexual orientation or gender identity, and their allies, families and friends. Al-Fatiha promotes the progressive Islamic notions of peace, equality and justice. We envision a world that is free from prejudice, injustice and discrimination, where all people are fully embraced and accepted into their faith, their families and their communities.

    The thoughts of a muslim gay in an oppressed society

    Bush tells Israel to abandon West Bank settlements

    George W. Bush served notice on Israel yesterday that it must evacuate Jewish settlements in the West Bank. "Israel has got responsibilities. Israel must deal with the settlements. Israel must make sure there is a continuous territory that the Palestinians can call home," Mr Bush said. The message will be hammered home today, when Mr Bush meets the Israeli Prime Minister Ariel Sharon by the shores of the Red Sea at what will be the President's first Middle East summit.
    Mr Bush will confront Mr Sharon with the problem of the settlements, which are illegal under international law... (Independent.co.uk 4-6-2003)


    If it's good enough for Israel,
    it's good enough for us

    The U.S. Jewish community is hastily falling into line with Jerusalem's altered approach and is warmly adopting the road map.
    The signs, "We are praying for peace," that many marchers carried, were reminders that this year's parade in support of Israel is taking place on the eve of the summit meeting between President George W. Bush and prime ministers Ariel Sharon and Abu Mazen in Aqaba, and that these days Israel, which thousands of marchers support, is closer than ever to a diplomatic crossroads.
    The American Jewish community arrives at this crossroads a bit confused. A scant month ago almost every organized Jewish establishment was emphasizing the dangers and fears posed by the road map and devoted its efforts to influencing Washington to change, be considerate, delay and moderate the plan. Now, however, the community is hastily falling into line with Jerusalem's altered approach and is warmly adopting the road map.

    The only organization that came out publicly against the road map was the Zionist Organization of America (ZOA), headed by Morton Klein. This organization has often been considered the right-wing indicator in the Jewish community. Klein, however, has now been left almost completely alone in his declared opposition. The Orthodox Union, which usually displays rightist leanings, refrained from objecting, as did the Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations, which is known for its hawkish views, and the rest of the mainstream and liberal organizations. (By Nathan Guttman, Haaretz 4-6-2003)


    The world is undergoing two simultaneous revolutions: one religious, the other spiritual. The religious revolution is marked by holy wars between adherents of competing religions and cultures in too many parts of the world, often fueled by the greed and racism of third parties to the conflicts. The spiritual revolution is the global rise of human consciousness to the reality that we are all One, often fueled by the inspired experiences of its participants and inspired teachings of contemporary and historic philosophers, writers and mystics. Jews For A Just Peace


    President Khatami underlines
    significance of religious democracy

    "The world of Islam strongly believes in religion, freedom, independence and democracy and the Islamic Republic of Iran has set a good world model for it".
    Turning to loss of spirituality as the worst difficulty faced by man, President Khatami said that materialism and ignorance of spirituality is a great catastrophe.
    Persisting on a peace based on justice to ward off violence, he said that reform is actually resistance against the unilateral measures taken by the United States and other world powers to take charge of vital resources in the Muslim countries.
    Referring to the Islamic Revolution as the breakthrough of a new era in the destiny of the Iranian nation, he said that Iran is a country where the policy of backing the suppressed and warding off the intruders is promoted.
    He added that today Iran is a hub for development of ethics, mystics and knowledge. President Khatami noted that movements such as socialism, liberalism and nationalism, as well as all other isms, are doomed to failure and have never had any role in the Muslim world. (IRNA, 4-6-2003)

    Anarchistisch-Religieus Commentaar:

    De Islamitische Republiek Iran wordt niet geleid door briljante denkers. Dat is een waarheid die rustig evident genoemd mag worden. Een staat die zich religieus noemt kan die pretentie alleen maar waar maken wanneer religie wordt uitgelegd als godsdienstvrijheid. Zodra de godsdienstvrijheid wordt ontkend is er sprake van een terreurstaat waarin God het bezit is van een kleine groep machthebbers die mogen bepalen wie of wat God is.
    Khatami ziet dat niet in. Hij weet wie God is en die God heeft hij vertaald in Islamitische wetten en die Islamitische wetten worden dwingend aan iedereen opgelegd. Waarmee God mors- en morsdood is – omdat hij een genadeloze tiran geworden is die niet toestaat dat de mens zijn eigen Godsbeeld ontwikkelt.
    Daar komt bij dat hij inconsequent is. Socialisme en liberalisme worden afgewezen omdat ze te ver zouden afstaan van de Koran, maar jodendom en christendom, die door diezelfde Koran als religieus systeem worden afgewezen omdat ze via vergoddelijking van de mens in feite de mens aanmoedigen afgodendienst te bedrijven, worden gezien als bondgenoten in de strijd tegen 'het materialisme'.
    Het is een primitieve verschraling van de realiteit en de Twaalfde Imam, die voor eerlijkheid en rechtvaardigheid staat, zal met dat werkelijkheidsbeeld dan ook niet bijzonder tevreden zijn, omdat eerlijkheid en rechtvaardigheid in strijd zijn met ondoordachte, of zelfs leugenachtige, vormen van tekstverklaring.
    Socialisme en liberalisme materialistisch noemen is onzin, omdat die twee politieke denkwijzen weinig meer zijn dan politieke instrumenten, in handen van politici die binnen een democratisch systeem (ongeacht de kleur ervan) ‘politiek in dienst van het volk’ willen bedrijven. Wie een staat wil runnen zal weinig kunnen beginnen met een religieuze muts en een stukje tekst uit de Koran - een boek dat veel religieuze gedachten bevat, maar geen politieke gedachten op grond waarvan een moderne staat, waarin miljoenen individuen wonen die allemaal hun eigen gedachten en opvattingen bezitten, geleid kan worden.
    Dat inzien, dat willen erkennen, dat is eerlijkheid. En die eerlijkheid bestaat niet in de Islamitische Republiek Iran, waar nog altijd de gedachtepolitie iedereen die het onderdrukkende machtsdenken van 'de grote leider' – een begrip dat door de profeet Mohammed wordt afgewezen - aan wil tasten genadeloos achtervolgt.
    In een democratische-religieuze staat waar mensen God willen aanbidden op hun eigen wijze mag helemaal niet zoiets bestaan als een gedachtepolitie. In een vrije staat vervolgt de politie alleen diegenen die de rechten en vrijheden van andere mensen willen vernietigen. Nooit zal in een democratie een vrije geest gekruisigd mogen worden, alleen maar omdat hij het waagt in te gaan tegen de heersende mening van een groep autoritaire potentaten, of tegen de dictatoriale decreten van een leider die plaats heeft genomen op de stoel van God.
    Wie een potentaat van zichzelf maakt is een vijand van het vrije denken en daarmee de vernietiger van de spiritualiteit die alleen kan gedijen in een liberale sfeer van vrijheid.
    Wanneer Khatami over mystiek spreekt, dan zal hij dat begrip moeten koppelen aan het vrije individu, want mystiek is de persoonlijke eenwording met God, het tot stand brengen van een band waarover geen enkele leider, hoe groot dan ook, iets te zeggen heeft.
    In een samenleving die collectivistisch is ingericht zal mystiek nooit mogelijk zijn. Daar heerst de terreur van de groep die elke individuele religieuze uiting wil onderdrukken, omdat de mysticus nooit akkoord zal gaan met een groepscode die door potentaten op een dwingende wijze van bovenaf wordt opgelegd.
    Religie, gezien als verlangen naar geestelijke ontwikkeling (spiritualiteit), is de ontkenning van het religieuze instituut en de daarbij behorende religieuze wet. Religieuze democratie is daarom alleen daar mogelijk waar beperkende, aan personen gebonden, religieuze principes worden vertaald in algemene, op iedereen gerichte, politieke principes, die niet religieus mogen zijn, omdat de politiek er nu eenmaal voor iedereen behoort te zijn. Socialisme en liberalisme zijn juist daarom echte religieuze bewegingen omdat ze de mens bevrijden van de terreur van het collectivistische denken dat van de individuele mens een slaaf maakt die gehoorzaam de sterke leider behoort te dienen.
    Afwijzen van liberalisme en socialisme is kiezen voor collectivistische terreur en daarom vanuit spiritueel oogpunt gezien verwerpelijk – omdat spiritualiteit altijd de zelfstandig denkende en voelende enkeling centraal stelt.
    Het feit dat Iran nooit het socialistische Baath-bewind van Saddam Hussein heeft willen steunen, een bewind dat streefde naar de bevrijding van de enkeling uit de onderdrukkende wereld van een conservatief-collectivistische, anti-spirituele Islam, heeft geleid tot de bezetting van Irak door Amerika.
    Khomeini heeft de vrijheidszaak van het socialisme verraden en meegewerkt aan de demonisering van een politiek systeem dat vanuit religieus oogpunt gezien het beste voor had met het volk. Gratis onderwijs, gratis gezondheidszorg, het realiseren van de tegen het nationalisme gerichte Arabische broederschapgedachte.., het zijn zaken die een oprechte moslim nooit zal kunnen afwijzen, en het is daarom onbegrijpelijk dat religieuze mensen die een rechtvaardige Imam zeggen te aanbidden het socialisme hebben laten barsten.
    Khatami pleit voor een samenleving die geleid wordt door denkers, die niet de dood, maar het leven dienen, maar hij weigert het feit te aanvaarden dat die levende denkers hun persoonlijke karakterstructuur tot uitdrukking moeten kunnen brengen binnen een cultureel en politiek systeem dat niet wordt lamgelegd door dwingelanden die religie bedrijven met een groot geweer in de hand.
    Islamisme zonder compassie De 'geloof of ik schiet’ mentaliteit van tirannen hoort niet thuis in een wereld waarin de principes van de Twaalfde Imam gelden. Die staat voor rechtvaardigheid en eerlijkheid. Die erkent het recht van de mens zichzelf spiritueel te vormen en te ontwikkelen en die wijst een eenzijdig materialistische interpretatie van het socialisme en het liberalisme af.
    Socialisme en liberalisme zijn geestelijke bevrijdingsbewegingen. Het is de fout van het zich vrij noemende Westen geweest dat het gekozen heeft voor het materialisme. Dat is de reden waarom liberalisme en socialisme inhoudsloze bewegingen geworden zijn, die alleen maar gesteund worden door mensen die uit zijn op materialistisch gewin.
    Wie echter werkelijk bewogen wordt door de wil de zaak van de individuele vrijheid te dienen, die zal nooit kiezen voor het materialisme: niet voor het materialisme van het atheïsme, dat de mens als liefdeloos object beschouwt, en ook niet voor het materialisme van de staatsreligie, die de mens eveneens als liefdeloos object beschouwt – willoze voorwerpen die het bezit zijn van de Macht.
    De God van de mystici is een universele God van liefde. Liefde is het centrale begrip van het Soefisme. En daarom zal binnen een anarchistische religieuze wereld het symbool van werkelijke religiositeit altijd het beeld van twee zoenende jongens zijn. Omdat zij kunnen aantonen dat je als vrije enkeling werkelijk in staat bent God (die Liefde is) te aanbidden. Zolang je de liefdesband die tussen twee vrije, onafhankelijke mensen kan bestaan verafschuwt, zul je altijd een vreemdeling binnen Gods anarchistische koninkrijk zijn: een koninkrijk dat niet van deze wereld is, omdat de wereld het domein van het socialisme en het liberalisme is.

    God is meer dan nationalisme

    It is indescribable how bad life is for these people


    "The majority of people who imitate philosophers confuse the true with the false, and they do nothing but deceive and pretend knowledge, and they do not use what they know of the sciences except for base and material purposes; and if they see a certain person seeking for the right and preferring the truth, doing his best to refute the false and untrue and leaving aside hypocrisy and deceit, they make a fool of him and mock him." Omar Khayyam, 18-5-1048, Nishapur - Persia

    Omar has often been called the 'Voltaire of the East', and cried down as materialist and atheist. As far as purity of diction, fine wit, crushing satire against a debased and ignorant clergy, and a general sympathy with suffering humanity are concerned, ‘Omar certainly reminds us of the great Frenchman; but there the comparison ceases. Voltaire never wrote anything equal to ‘Omar’s fascinating rhapsodies in praise of wine, love and all earthly joys, and his passionate denunciations of a malevolent and inexorable. (Klik voor bron)

    Wolfowitz: Iraq war was about oil

    US deputy defence secretary, Paul Wolfowitz - who has already undermined Tony Blair's position over weapons of mass destruction (WMD) by describing them as a "bureaucratic" excuse for war - has now gone further by claiming the real motive was that Iraq is "swimming" in oil. The latest comments were made by Mr Wolfowitz in an address to delegates at an Asian security summit in Singapore at the weekend, and reported today by German newspapers Der Tagesspiegel and Die Welt.
    Asked why a nuclear power such as North Korea was being treated differently from Iraq, where hardly any weapons of mass destruction had been found, the deputy defence minister said: "Let's look at it simply. The most important difference between North Korea and Iraq is that economically, we just had no choice in Iraq. The country swims on a sea of oil."
    Mr Wolfowitz went on to tell journalists at the conference that the US was set on a path of negotiation to help defuse tensions between North Korea and its neighbours - in contrast to the more belligerent attitude the Bush administration displayed in its dealings with Iraq.
    His latest comments follow his widely reported statement from an interview in Vanity Fair last month, in which he said that "for reasons that have a lot to do with the US government bureaucracy, we settled on the one issue that everyone could agree on: weapons of mass destruction."
    Prior to that, his boss, defence secretary Donald Rumsfeld, had already undermined the British government's position by saying Saddam Hussein may have destroyed his banned weapons before the war.
    Mr Wolfowitz's frank assessment of the importance of oil could not come at a worse time for the US and UK governments, which are both facing fierce criticism at home and abroad over allegations that they exaggerated the threat posed by Saddam Hussein in order to justify the war. (George Wright, The Guardian 4-6-2003)

    Wat nu duidelijk is geworden is wat iedereen allang wist: dat Amerika en Engeland de Verenigde Naties hebben gebruikt en misbruikt. De strenge, hardvochtige sanctiepolitiek die van het rijke, welvarende Irak een armoedig schuldenland heeft gemaakt, was helemaal niet bedoeld om Saddam Hussein ertoe te bewegen zijn door het Westen bij elkaar verzonnen verboden wapens te vernietigen. Saddam en zijn socialistische Baath-partij mochten niet in het bezit komen van de olierijkdom die Irak bezat en daarom moest alles op alles gezet worden om bevolking en leger ertoe te bewegen in opstand te komen tegen Saddam Hussein. Als reactie op die heksenjacht verstevigde Saddam Hussein zijn machtspositie, riep hij een persoonsverheerlijkingcultus in het leven en werden tegenstanders hardhandig onderdrukt. De sancties waren geen humaan instrument in handen van een humaan rechtsinstituut, nee, de sancties waren een doodgewoon oorlogswapen dat ten doel had het Baath-regime ten val te brengen. Het feit echter dat Saddam een uitstekend organisator en politiek leider was deed de sanctiepolitiek aan duigen vallen. Saddam Hussein was een beroerd militair leider maar hij was als politicus onverslaanbaar, zodat gekozen werd voor de oorlog, die datgene moest bewerkstelligen wat 12 lange jaren van doelbewust verpauperingsbeleid niet hadden kunnen bereiken: de vernietiging van een als gevaarlijk beschouwd regime, dat na de opheffing van de sancties van Irak een onafhankelijke economische grootmacht binnen het Midden-Oosten had kunnen maken...
    Alleen wanneer we deze door geen enkele neoconservatief weersproken theorie als waarheid accepteren kan de opmerking van Wolfowitz gezien worden als een logische gedachte: “We moesten wel, ze hadden de olie, we hadden geen andere keus.”


    De leugenaar wordt beloond

    Much of the evidence on which the WMD case was based came from defectors supplied by the Iraqi National Congress (INC), an exile group headed by Ahmed Chalabi that has been championed by the neo-conservatives - including Deputy Defense Secretary Paul Wolfowitz, Cheney chief of staff I Lewis Libby and Defense Policy Board members Richard Perle, Kenneth Adelman and James Woolsey - for more than a decade.
    Retired senior CIA, DIA and State Department intelligence officers, including the CIA's former counter-terrorism chief Vince Cannistraro and the DIA's former chief of Middle East intelligence W Patrick Lang, have spoken bluntly to reporters about what they call the administration's corruption of the intelligence process to justify war.
    Both the CIA and State Department have long distrusted the INC and Chalabi, in particular, although he remains the Pentagon's favorite for leading an interim government in Baghdad. (Jim Lobe, Asia Times 5-6-2003)