God Zij Met Ons
over de op haat gebouwde groepscultuur

Hitler & God


Sapere aude - Durf Wijs Te Zijn

‘Verlichting is het uittreden van de mens uit de onmondigheid die hij aan zichzelf te wijten heeft. Onmondigheid is het onvermogen zich van zijn verstand te bedienen zonder de leiding van een ander. Men heeft deze onmondigheid aan zichzelf te wijten, wanneer de oorzaak ervan niet in een gebrek aan verstand, maar in een gebrek aan vastberadenheid en aan moed ligt, zich van zijn verstand zonder leiding door een ander te bedienen. Sapere aude (durf na te denken). Heb de moed, je van je eigen verstand te bedienen! is derhalve de zinspreuk van de Verlichting. Luiheid en lafheid zijn er de oorzaak van, dat een zo groot deel van de mensen, nadat de natuur hen reeds lang van de leiding door anderen heeft vrijgesproken, toch graag het leven lang onmondig blijft; en dat het voor anderen zo gemakkelijk wordt zich tot hun bevoogders op te werpen. Het is zo rustig onmondig te zijn’. (Immanuel Kant)

Sapere aude: Latin for 'dare to know, or dare to be wise,' this phrase comes from a poem by the Roman poet, Horace. Its importance for the field of Enlightenment studies, however, derives from Immanuel Kant's use of it in his manifesto on what precisely the Enlightenment is and should be. In his essay, "An Answer to the question: What is Enlightenment?" he declares the phrase to be "the motto of Enlightenment," implying a liberation from religious prohibitions on the kinds of knowledge that are permissible to human beings.


The Nuremberg Laws

Info During the Nuremberg trials Julius Streicher was asked about his participation in the Nuremberg Race laws of 1935. He responded:
Yes, I believe I had a part in it insofar as for years I have written that any further mixture of German blood with Jewish blood must be avoided. I have written such articles again and again; and in my articles I have repeatedly emphasized the fact that the Jews should serve as an example to every race, for they created the racial law for themselves-- the law of Moses, which says, "If you come into a foreign land you shall not take unto yourself foreign women." And that, Gentlemen, is of tremendous importance in judging the Nuremberg Laws.. These laws of the Jews were taken as a model for these laws. When after centuries, the Jewish lawgiver Ezra demonstrated that notwithstanding many Jews had married non-Jewish women, these marriages were dissolved. That was the beginning of Jewry which, because it introduced these racial laws, has survived throughout the centuries, while all other races and civilizations have perished. (Trial of The Major War Criminals Before the International Military Tribunal, Nuremberg, 1945, Vol. 12)

NUREMBERG LAWS: Two laws issued in 1935, that became the basis for further legal exclusion of Jews from German life and ensuing anti-Jewish policies. Only Germans could be Reich citizens. German Jews lost their political rights through this law. Marriages between Jews and Germans were legally forbidden. (Simon Wiesenthal Center)


Ezra vernietigt de tien bastaardstammen

In 458 BC, Artaxerxes allowed Ezra the scribe and the Children of Israel to return to Zion with the priests and Levites (Ezra 7:7, 13; 8:35).
After return from captivity, "Jew" and "Israelite" became synonymous terms, referring to the physical descendants of Abraham through Jacob. Forgetting earlier national differences, purity of the bloodline was the critical issue. Ezra required that all Gentile wives be put away (10:2-11), and the mongrelized Samaritans were spurned (2 Kings 17:24; Neh. 4-6).
(Zie bron)

Uit het Oude Testament blijkt duidelijk dat in de geschiedenis van de Israelieten een machtsdaad heeft plaatsgevonden die ertoe leidde dat er een scheiding werd aangebracht tussen Israelieten en Joden. De Joden beschouwden zichzelf vanaf dat moment als de echte Israelieten, ze kozen voor de zuivere bloedlijn, joegen alle buitenlandse vrouwen en hun kinderen Judea uit en distantieerden zich van de 'afvallige' Israelieten die de keuze voor de zuivere bloedlijn afwezen.

"..en zij zonden vervolgens vrouwen met zonen heen..." (Ezra 10:44)


God is een God voor Allen

30. En de Joden zeggen: "Ezra is de zoon van Allah" en de Christenen zeggen: "De Messias is de zoon van Allah." Dit is, hetgeen zij met hun mond zeggen. Zij spreken de woorden na van degenen die vóór hen ongelovig waren; Allah's vloek zij over hen, hoe zijn zij afgekeerd!
31. Zij hebben naast Allah hun geleerde mannen en hun monniken tot Heren genomen. En ook de Messias, de zoon van Maria, hoewel hun was bevolen slechts de ene God te aanbidden. Er is geen God naast Hem. Hij is verheven boven hetgeen zij met Hem vereenzelvigen. Koran 9, Berouw (At-Taubah)

Hoewel het taalgebruik van de Koran het tegendeel is van wat een nuchtere Steenbok 'zakelijk en pragmatisch' noemt, typisch Arabisch dus, bij tijden grootsprakerig en blufferig (Leeuw), maar toch telkens weer bereid genade en vergeving (Kreeft) te schenken wanneer de boze bui voorbij is, kan uit het onzakelijke betoog toch de christelijke stelling gedestilleerd worden dat het de plicht van een religieus mens is een God te aanbidden die er voor alle mensen is.
De profeet Mohammed geeft duidelijk aan dat joden en christenen met het tot God uitroepen van de profeten Ezra en Jezus de zaak van de ware, universele, op broederschap gerichte religie schade hebben berokkend. Het tot God uitroepen van priesters, rabbijnen en imams is in strijd met de ware religie die stelt dat er maar een God is die door alle mensen aanbeden dient te worden. Het is dat broederschapsidee dat de zionistische staat Israel wil vernietigen in het Midden-Oosten en het is daarom een volstrekt terechte daad dat de moslims zich daartegen verzetten, omdat het broederschapsidee het fundament is waarop het Handvest van de Verenigde Naties is opgebouwd.

Zie ook: Wet en Chaos

Israel Shamir
The Wall at the Heart

Not only individuals, whole societies and cultures can be insane. This important discovery was made by an American social scientist Ruth Benedict, a close and admired friend of Margaret Mead and Franz Boas. Her Patterns of Culture (1934) remains one of the most widely read books in the social sciences ever written. In this work, Ruth Benedict described different Native American cultures and characterized the Pueblo Indians as "placid and harmonious".
The Jewish social scientist Franz Boas provided her with data showing "the self-aggrandizing, megalomaniac character of the Kwakiutl", while Reo Fortune proved the Dobu Islanders were "paranoiac and mean spirited".
This last definition fits the Jews as culture to a boot. What was this Cabal-instigated obsessive search for WMD in Iraq if not a fit of paranoia, fear of a cheated goy with an axe? Present Israel, the country of perennial body search, is the ultimate of paranoid societies, according to Ruth Benedict. The US is succumbing to the same disease under her present ruling clique of Leo Strauss’ followers: it builds walls and disarms far away lands, as well as their own citizens, for the Jewish paranoia is extremely contagious. (www.israelshamir.net)


Wie is Leo Strauss?

"I can only say that Nietzsche so dominated and bewitched me between my 22nd and 30th years, that I literally believed everything that I understood of him…” Leo Strauss

Info In de woelige discussie die is losgebarsten rond de neo-conservatieve zionisten in Amerika komt steeds vaker de naam 'Leo Strauss' naar boven drijven, een zionistische jood die zijn opleiding heeft genoten in het Duitsland van de jaren 20 en dertig, een tijd waarin nationalisme en individualisme zich strijdbaar opstelden tegen alles wat links en collectivistisch was.
De merkwaardige combinatie van rechts nationalisme met individualistische vrijheidsdrang verbond de (rechtse) zionisten met het nationaal-socialisme van Hitler. Ook Hitler was een vijand van het communistische staatscollectivisme dat de massa boven het vrije individu plaatste, maar waar de zionisten kozen voor het ideaal van de anarchistische staat (een aan banden gelegde vorm van anarchisme, omdat het joodse nationalisme op de eerste plaats werd gezet), daar koos Hitler voor een socialistische partijorganisatie die geleid werd door een enkel vrij individu: de Goddelijke Leider (Fuehrer).
De verheerlijking van het vrije individu, waarvan de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche de belangrijkste vertegenwoordiger was, vormt de verbindende schakel tussen Leo Strauss en Adolf Hitler. Nietzsche was een felle anticollectivist, die in socialisten en communisten plebejers zag, omdat ze het individualistische streven naar geestelijke bevrijding (een esoterisch-spiritueel principe) ontkenden. Socialisme was volgens Nietzsche weinig meer dan vertrutting van de geest via het onderwerpen van het individu aan de egaliserende wetten van het groepsdenken.
Zowel Hitler als Leo Strauss hebben die collectivistenhaat (die werd geprojecteerd in het communisme en de sociaal-democratie) overgenomen en gekozen voor een vorm van individualisme die door de sterke benadrukking van de nationatistische identiteit in feite de ontkenning is van het esoterische bevrijdingsverlangen van Nietzsche.
Linkse critici als Israel Sjamir en Lyndon LaRouche nemen niet de moeite de idolenvernietiger Nietzsche in bescherming te nemen tegen de annexatie van zijn ideeën door rechtse nationalisten, hetgeen gezien kan worden als een een daad van geestelijke luiheid.
Nietzsche was het tegendeel van rechts nationalisme en zijn grote vrijheidsliefde heeft hem nooit tot een vriend gemaakt van het anarchisme, omdat hij dat begrip gelijk stelde aan chaos en nihilisme, zaken die hij verafschuwde en waar hij zich in zijn literaire werk op een welhaast oud-testamentische wijze tegen afzette.
Je zou het vrijheidsideaal van Nietzsche christelijk kunnen noemen, waar het kiest voor een vorm van speelse, bevrijdende kinderlijkheid. De vrije geest is in de ogen van Nietzsche een positieve denker die weigert zich in te laten met het primitieve zwart-wit-denken van chaotische, haat en verderf zaaiende politici. Daar ('Jenseits von Guten und Bösen') speelt hij met alles wat tot dan toe door de mensen als heilig werd ervaren, en juist omdat hij alles wat heilig is durft te relativeren is hij in staat de wereld de ware ernst te brengen - een positief-autoritaire, tegen het nililisme gerichte ernst die orde schept.
Hitler is nooit een kinderlijke figuur geweest. Hitler werd politicus en gaf het christelijk-esoterische denken in handen van Heinrich Himmler, een dweepzuchtige chaoticus die het christelijk-esoterische graaldenken omzette in een elitaire SS-organisatie. Leo Strauss daarentegen is altijd een (semi)liberale denker gebleven - ook al verbond hij zijn naam aan het rechts-nationalistische Zionisme - en je kunt zelfs stellen dat hij als Platonistisch denker het christelijke wijsheidsideaal van Nietzsche bij tijden heel dicht benaderde.

"For Platonists are not concerned with the historical (accidental) truth, since they are exclusively interested in the philosophic (essential) truth. Only because public speech demands a mixture of seriousness and playfulness, can a true Platonist present the serious teaching, the philosophic teaching, in a historical, and hence playful, garb.." (klik voor bron)


Himmler versus Hitler

Whilst Himmler encouraged his storm troopers to explore esoteric rituals, other branches of the German war machine laughed up their sleeves at Himmler. His obsession with the occult was considered something of an embarrassment. Even the Fuhrer seemed to have grown jaded with it all. Despite his youthful flirtation with the Thule Society, when he came to power Hitler outlawed a number of magical lodges and banned the practice of astrology and fortune telling generally. Indeed several years later he complained bitterly of Himmler's obsession with the supernatural. He decried the head of the SS, saying that Germany had finally thrown off the mystical "nonsense" of Christianity only to replace it with another load of nonsense (the pseudo-pagan creed advocated by Himmler.) He even went as far as to say they may as well have stayed with the Church, because "at least it had tradition." Although having a low opinion of Christianity Hitler was quick to establish a Reich Church with its own fascist Bishop in the person of Ludwig Muller. (Klik voor bron)

Leo Strauss & De Verboden Waarheid

Leo Strauss behoort tot die denkers die het idee van de absolute waarheid afwijzen, een vals-autoritaire denkwijze die ten grondslag ligt aan alle joods-christelijke religies en ideologieën - inclusief de Islam.
Juist vanwege zijn bereidheid het absolutistische Godsidee (met de daaraan gekoppelde onfeilbare priesters en autoriteiten) in twijfel te trekken is het gevaarlijk hem zonder meer in de hoek van het fascisme te duwen, zoals linkse critici dat momenteel doen.
Links behoort rechts tegen zichzelf te beschermen. Rechts Amerika is zo in de ban geraakt van een ziekelijke vorm van nationalisme dat het bereid is alle belangrijke waarden die het ooit verdedigde in het riool te werpen, alleen maar om op een primitieve wijze met een onzinnig vlaggetje en een groot geweer te kunnen zwaaien.
De onzin ter discussie stellen, laten zien dat primitief nationalisme een slag in het gelaat is van de intelligente, redelijke mens die het geestelijke principe boven de (veelal) banale realiteit plaatst, dat is de eerste taak van diegenen die zichzelf internationalist noemen. Tegenover de primitieve groepsgod van een barbaars verleden de moderne God van het humanisme plaatsen, een God die zowel liberaal als socialistisch is, een God, die het individu via het versterken van zijn redelijke vermogens sociaal gevoel bij wil brengen.
Het is de fout van de liberalen in Amerika geweest dat ze te sterk de nadruk hebben gelegd op het naar bezit strevende individualisme (kapitalisme). Juist de benadrukking van dat naar bezit strevende ik heeft ertoe geleid dat men op een hellend vlak terechtkwam, een demonische glijbaan die linea recta omlaag voert naar de duistere diepten van het groepsegoïsme, een wereld waarin het ego 'groepsego' wordt, een primitief hebzuchtig wezen dat niet meer in staat is los te breken uit de groep omdat het domweg de sociale vaardigheden die daarvoor benodigd zijn mist: altruïsme, solidariteit, compassie, medelijden en de wil anderen te helpen en te beschermen (socialisme).
Het liberalisme dat Leo Strauss verdedigt is in feite de ontkenning van de platvloersheid van het materialisme. Strauss verwerpt het horizontale exoterische denken en richt zich sterk op de verticale esoterische component van het denkende bestaan.
Daarbij gaat het hem er om een waarheid te ontdekken die weliswaar altijd het bezit is geweest van de mensheid, maar die slechts op een indirecte wijze te ontdekken valt via de bestudering van literaire en filosofische werken, omdat de wereld altijd een vijand van de waarheid is geweest, een negatief, onderdrukkend systeem dat er op was gericht de waarheidslievende mens te vernietigen, in dienst van een absolutistische waarheid die in feite een leugen is.
De beschaving waarin we leven is dus (simpel uitgedrukt) een cultuur van oppervlakkigheid, een geheel van halve waarheden die door de filosoof weer samengevoegd dienen te worden tot een logisch in elkaar passend geheel.
Concreet vertaald leidt die stelling tot de constatering dat liberalisme als deel van het verlichtingsdenken zonder socialisme een onmenselijk (want onvolledig of onwaar) denksysteem is, zoals elke keuze voor een deel van het geheel automatisch naar de ontkenning van de ware menselijkheid voert.
Liberalen en socialisten horen elkaars waarden in een aangepaste vorm over te nemen - dienen daar in elk geval naar te streven. Daarom wordt het neoconservatisme hier niet gedemoniseerd, maar wordt de positieve kant ervan belicht: het verlangen de mens als individu te benaderen en hem ertoe te bewegen zich te verzetten tegen elke poging van autoriteiten hem zijn onafhankelijkheid af te nemen.

About Objectivism
The Objectivist Center

"My philosophy, in essence, is the concept of man as a heroic being, with his own happiness as the moral purpose of his life, with productive achievement as his noblest activity, and reason as his only absolute." Ayn Rand, Appendix to Atlas Shrugged

In her novels The Fountainhead and Atlas Shrugged, and in nonfiction works such as Capitalism: The Unknown Ideal, Ayn Rand forged a systematic philosophy of reason and freedom.
Rand was a passionate individualist. She wrote in praise of "the men of unborrowed vision," who live by the judgment of their own minds, willing to stand alone against tradition and popular opinion.
Her philosophy of Objectivism rejects the ethics of self-sacrifice and renunciation. She urged men to hold themselves and their lives as their highest values, and to live by the code of the free individual: self-reliance, integrity, rationality, productive effort.
Objectivism celebrates the power of man's mind, defending reason and science against every form of irrationalism. It provides an intellectual foundation for objective standards of truth and value. Upholding the use of reason to transform nature and create wealth, Objectivism honors the businessman and the banker, no less than the philosopher and artist, as creators and as benefactors of mankind.
Ayn Rand was a champion of individual rights, which protect the sovereignty of the individual as an end in himself; and of capitalism, which is the only social system that allows people to live together peaceably, by voluntary trade, as independent equals. (klik voor bron)

Israel rouwt Opmerkelijk is dat objectivisten weigeren toe te geven dat socialisme geen ontkenning is (of hoeft te zijn) van het individualisme. Socialisten (ware socialisten) zien in dat niet elk mens een sterk, heldhaftig wezen is. Heel veel mensen zijn doodgewone zwakke wezens, die desondanks, ondanks hun feilen en gebreken zichzelf als individu wensen te verwezenlijken. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van anderen. Hetgeen natuurlijk alleen mogelijk is wanneer die anderen sociaal kunnen en mogen zijn.


Compassie

When the child (of Zainab) was brought to Muhammad, dying; its body trembling and moving; the eyes of the Apostle of God shed many tears. And Sad said, "O Messenger of God! What is the weeping and shedding of tears?" Muhammad replied, "This is an expression of the tenderness and compassion, which the Lord hath put into the hearts of His servants; the Lord doth not have compassion on and commiserate with His servants, except such as are tender and full of feeling." (Sayings of the Prophet)

You Might Be A Deist
by Jay Boswell

Do you believe in God? Do you find your current religion to be dissatisfying? Do you find yourself questioning the validity of the claims that your current religion makes? There is a good chance that you are actually a Deist, but just don't know it yet.

You might be a Deist if:

  • You believe in God but are not accepting of the authoritarian creeds of any particular religion.
  • You believe that God's word is the universe (nature), not human-written holy books.
  • You like to reason or speculate what God might be like rather than be taught about it.
  • You think that religious ideas should reconcile with and not contradict science.
  • You believe God can be best found outside rather than inside a church building.
  • You enjoy the freedom of seeking spirituality on your own.
  • You are morally guided by ethics and conscience rather than by scriptures.
  • You are an individual thinker whose religious beliefs are not formed from tradition or authority.
  • You like to call yourself rational or spiritual before you call yourself religious.
  • You believe that religion and government (church and state) should be separate.

    Many people who discover Deism say the same thing, "I couldn't believe that there is actually a name for what I really believe!".
    Deists do not believe in "Revealed Religions". These would be religions where God supposedly spoke to a few select individuals, and then relied on them to accurately write down what he told them in "Holy Books". Deists don't deny that someone might possibly have a direct revelation from God. However, that sort of revelation would be a revelation to THAT PERSON only. If that person then tells us that he had a divine revelation, for us that would be second-hand revelation, and we are not obliged to believe it. We refer to second-hand revelation as "hear-say". (Klik voor bron)

    Deïsme & Het Vrije Individu

    De Islam is een religie die een God centraal stelt die niet op een redelijke wijze is gedefinieerd. Middelmatige navolgers, die het geloof boven de rede plaatsen, ontkennen dat een mens het recht bezit God in termen van redelijkheid te omschrijven, hoewel Mohammed in zijn visioenen in feite niets anders doet dan God vastleggen in een persoonlijk getuigenis, dat via een rationeel verwoordingsproces 'redelijk' moet worden genoemd. Mohammed (de man is gestorven, zoals elk sterveling ooit zal sterven) laat de gelovigen niet delen in zijn mystieke ervaringen, maar hij deelt de gelovigen op een rationele wijze mee wat hem werd verteld.
    Wat de meeste moslims zich niet realiseren is dat Mohammed als individu een direct (mystiek) contact met God heeft gehad, en dat hij dat directe contact met God boven elk indirect contact plaatst, hetgeen dus een verwerping is van elk kerkelijk instituut dat de priester als dwingende autoriteit tussen God en het individu plaatst.
    Wie derhalve als moslim God wil omschrijven zal als uitgangspunt de stelling van de profeet Mohammed moeten nemen waarin elke vergoddelijking van autoritaire tussenpersonen (inclusief de profeet zelf) verboden wordt. Een moslim mag maar een Heer dienen en dat is God. Geen enkel mens heeft het recht een moslim voor te schrijven wie of wat God is. Dat bepaalt hij zelf, aan de hand van uitspraken van profeten die een richtlijn zijn voor het handelen, maar ook niet meer dan dat, omdat in de religie geen dwang mag bestaan.
    Binnen deze rationele, individualistische Godbenadering valt het onderscheid tussen Oosterse en Westerse religiositeit volkomen weg en neemt God de identiteit aan die hem wordt toegekend door het DEÏSME, waarvan Thomas Paine (verdediger van de rationele religiositeit) de geestelijke vader kan worden genoemd.
    Deïsme en Islam zijn begrippen die heel goed met elkaar in overeenstemming te brengen zijn. De enige eis waaraan voldaan moet worden is dat de Islam breekt met het primitieve collectivisme dat eist dat een gelovige de blind gehoorzamende slaaf is van de priester.
    De priester mag binnen een Deïstische religie nooit optreden als dwingeland, een tiran die het geestelijke leven van de religieuze mens beheerst en controleert. Een priester hoort een wijze man te zijn, die adviezen geeft, zonder daaraan sancties te verbinden, omdat elke vorm van bestraffing de ontkenning is van de vrije relatie die de enkeling aan mag gaan met God.


    30. En de Joden zeggen: "Ezra is de zoon van Allah" en de Christenen zeggen: "De Messias is de zoon van Allah." Dit is, hetgeen zij met hun mond zeggen. Zij spreken de woorden na van degenen die vóór hen ongelovig waren; Allah's vloek zij over hen, hoe zijn zij afgekeerd!
    31. Zij hebben naast Allah hun geleerde mannen en hun monniken tot Heren genomen. En ook de Messias, de zoon van Maria, hoewel hun was bevolen slechts de ene God te aanbidden. Er is geen God naast Hem. Hij is verheven boven hetgeen zij met Hem vereenzelvigen. Koran 9, Berouw (At-Taubah)


    Thomas Paine & The Age Of Reason

    "The most formidable weapon against errors of every kind is Reason.I have never used any other, and I trust I never shall."

    As to the Christian system of faith, it appears to me as a species of Atheism - a sort of religious denial of God. It professes to believe in a man rather than in God. It is a compound made up chiefly of Manism with but little Deism, and is as near to Atheism as twilight is to darkness. It introduces between man and his Maker an opaque body, which it calls a Redeemer, as the moon introduces her opaque self between the earth and the sun, and it produces by this means a religious, or an irreligious, eclipse of light. It has put the whole orbit of reason into shade.
    The effect of this obscurity has been that of turning everything upside down, and representing it in reverse, and among the revolutions it has thus magically produced, it has made a revolution in theology. That which is now called natural philosophy, embracing the whole circle of science, of which astronomy occupies the chief place, is the study of the works of God, and of the power and wisdom of God in his works, and is the true theology.
    As to the theology that is now studied in its place, it is the study of human opinions and of human fancies concerning God. It is not the study of God himself in the works that he has made, but in the works or writings that man has made; and it is not among the least of the mischiefs that the Christian system has done to the world, that it has abandoned the original and beautiful system of theology, like a beautiful innocent, to distress and reproach, to make room for the hag of superstition. (www.deistnet.com)

    Het grote verschil tussen Deisme en Theisme is gelegen in het feit dat het Deisme God ziet als schepper die zich niet meer op een directe wijze met de wereld bemoeit, zodat het de taak van de mens is de wereld te verbeteren (humanisme). Een religie die stelt dat God een bepaald volk heeft uitgekozen om de wereld collectief - als instrument van God - te besturen, kan dus geen Deistische religie worden genoemd. Deisme is de ontkenning van het aan irrationele instincten gekoppelde collectivisme en plaatst altijd de redelijke, intelligente, vrijheidslievende mens boven de dwingende autoritaire gelovige die zichzelf ziet als de uitvoerder van een Goddelijk plan dat in de toekomst moet worden uitgevoerd. Als er al een plan is, dan is dat door de schepper tijdens de schepping vastgelegd en dan is het de taak van de redelijke mens dat plan te ontdekken.

    "God hath not created anything better than Reason, or anything more perfect, or more beautiful than Reason; the benefits which God giveth are on its account; and understanding is by it, and God's wrath is caused by disregard of it." (Sayings of the Prophet Muhammed)

  • Israel said to have already used most anti-terror options

    Israel has already employed most of its military options in fighting terrorism, and among the only remaining alternatives are assassinating or deporting Yasser Arafat, other senior Palestinian Authority officials, and such Hamas figures as movement founder Sheikh Ahmed Yassin and senior official Abdel Aziz al-Rantisi, Israel Radio reported Tuesday, quoting senior Israeli officials.
    Five suicide bombings in the space of 48 hours have killed 12 people and wounded scores since Saturday night. Israel Police, on high alert, cautioned Tuesday that, while they have foiled many attacks, they cannot prevent all bombings.

    The radio listed some of the options remaining to security forces as follows:

  • Assassinating Yasser Arafat or expelling him from the territories, along with some of the PA leaders that accompanied him from exile in Tunis when he assumed control of the Authority in 1994.
  • "Serious harm" to the Hamas movement in the Gaza Strip, targeting the political wing (Sheikh Yassin, Rantisi and others) with assassination or expulsion.
  • A massive, prolonged IDF incursion into the Gaza Strip, on the model of the 2002 Operation Defensive Shield in the West Bank. (Ha'aretz Service, 20-5-2003)

    Israël & het absolute kwaad

    Israël is het land der machteloze intellectuelen. Twee lange jaren lang heb ik de ontwikkelingen in Israël gevolgd en de enige waarheid die dat nauwgezette observatieproces heeft opgeleverd is de tamelijk bittere conclusie dat het politieke establishment botte, primitieve, dierlijke macht boven het redelijke intellect blijft plaatsen, zodat elke uiting van Israëli’s die zichzelf 'intellectueel' noemen volmaakt zinloos is geworden. Of, hard uitgedrukt: in Israël zijn intellectuelen onzinnige objecten geworden, die maar beter hun mond dicht kunnen houden, omdat elk woord door de machthebbers die het beleid bepalen wordt gereduceerd tot schijnheilige, inhoudsloze prietpraat.
    Hoewel ik het vage vermoeden heb dat de geestelijke vader van het zionisme, Theodor Herzl, nooit de bedoeling heeft gehad van de nieuw op te richten joodse staat een gevangenis te maken waarin het redelijke, beschavende intellect wordt vermoord, blijven de leiders in Israël vasthouden aan het geloof dat alleen militaire macht het verlangen van mensen naar herstel van recht kan bevredigen.
    Het machtsverlangen is gebaseerd op een verleden dat bestaat uit een zich opeen stapelende reeks onrechtvaardige handelingen, die gerechtvaardigd dienen te worden met een toenemende reeks gewelddadige handelingen die niets anders zijn dan gruwelijke vormen van machtsmisbruik.
    De vraag is hoelang men dat waanzinproces in stand wil houden. Heel het bestaan wordt een monsterlijke criminele daad met als gevolg dat het denken, de filosofie en de moraal er op gericht moeten worden misdadig gedrag goed te praten, zodat uiteindelijk het grootste en meest verschrikkelijke kwaad 'goed' zal worden genoemd, een daad die je - geestelijk gezien - op een lijn plaats met de nationaal-socialistische beulen, die in dezelfde geweldspiraal gevangen zaten en uiteindelijk niets anders meer konden doen dan zichzelf omtoveren in het absolute kwaad dat ze moesten zijn.
    De nazi's hebben de oorlog verloren, dat is de redding van Duitsland geweest. Maar Israëli’s zijn verdoemden. Zij zijn het kwaad dat niet verliezen kan (of niet verliezen wil). Niemand kan hen bevrijden wanneer zij duivels worden, omdat zij - als vertegenwoordigers van een volk dat ooit God wilde dienen - van zichzelf onoverwinnelijke machthebbers hebben gemaakt, die niet in staat zijn religieuze mensen (die de God van Israel dienen!) tot rede te brengen - een verbijsterende waarheid die een reden voor hen zou moeten zijn zichzelf met angst en afschuw te bekijken.

  • Terugblik: Jezus & de Goddelijke Natie

    "The ghetto mentality has triumphed over Israeliness: Israel has become the largest and most insular Jewish ghetto in the world and also the most dangerous and most threatened of them." Doron Rosenblum, Ha'aretz 3-1-2003

    Israël en Jezus van Nazareth leven nog altijd op voet van oorlog met elkaar. Ondanks het feit dat een kleine intellectuele bovenlaag pogingen in het werk stelt de joden een wat objectiever beeld van Jezus voor te schotelen leeft de grote massa, die (in strijd met de idealen van Theodor Herzl, die met zijn aristocratische opvattingen juist het omgekeerde nastreefde...) momenteel de identiteit van Israël bepaalt, vanuit het idee dat Jezus een asociale gek was die niet wilde inzien dat de NATIE alles is waar een jood voor moet leven, vechten en sterven.
    Alles wat Israël de Arabieren wil en kan geven is primitief nationalisme. Wie dan ook aan moet geven wat de zwakte is van de Iraakse leider Saddam Hoessein, die zal moeten verwijzen naar het primitieve nationalisme dat de socialistische Ba'ath-idealen heeft overvleugeld. Irak is momenteel geen socialistische samenleving - gericht op internationalisme - maar een Israëlische samenleving, gericht op verheerlijking van de NATIE, met aan het hoofd van die NATIE een GODDELIJKE LEIDER.
    In Iran zie je een soortgelijke situatie. Ook daar wordt de NATIE verheerlijkt en staat een GODDELIJKE LEIDER aan het hoofd van die NATIE - hetgeen ertoe leidt dat belediging van 'de leiders' wordt gezien als godslastering.
    Met andere woorden. Israël geeft het Midden-Oosten geen democratie, waarvan de essentie is dat er geen GODDELIJKE LEIDER aan het hoofd van de natie staat, maar BEKROMPEN NATIONALISME met de daarbij behoren bekrompen GODDELIJKE LEIDERS (wie de leiders aanvalt is een antisemiet - net zoiets als godslastering dus).

    Jezus was een democraat, die GODDELIJK LEIDERSCHAP afwees. Wie het evangelie leest zal ontdekken dat Jezus - wat dat betreft stemmen zijn denkbeelden overeen met de opvattingen van de profeet Mohammed - op een welhaast socialistische wijze het begrip 'broederschap' benadrukt. Zijn socialisme is echter tegelijkertijd anarchisme, omdat hij vals-autoritair leiderschap scherp veroordeelt. De volgende tekst uit het evangelie van Mattheus laat duidelijk zien hoezeer de intellectueel Jezus zich distantieert van de valse glitter van het op macht gebaseerde autoritaire moralisme van zijn joodse tijdgenoeten.

    Mattheus 23

    1. Toen sprak Jezus tot de scharen en tot Zijn discipelen,
    2. Zeggende: De Schriftgeleerden en de Farizeen zijn gezeten op den stoel van Mozes;
    3. Daarom, al wat zij u zeggen, dat gij houden zult, houdt dat en doet het; maar doet niet naar hun werken; want zij zeggen het, en doen het niet.
    4. Want zij binden lasten, die zwaar zijn en kwalijk om te dragen, en leggen ze op de schouderen der mensen; maar zij willen die met hun vinger niet verroeren.
    5. En al hun werken doen zij, om van de mensen gezien te worden; want zij maken hun gedenkcedels breed, en maken de zomen van hun klederen groot.
    6. En zij beminnen de vooraanzitting in de maaltijden, en de voorgestoelten in de synagogen;
    7. Ook de begroetingen op de markten, en van de mensen genaamd te worden: Rabbi, Rabbi!
    8. Doch gij zult niet Rabbi genaamd worden; want Een is uw Meester, namelijk Christus; en gij zijt allen broeders.
    9. En gij zult niemand uw vader noemen op de aarde; want Een is uw Vader, namelijk Die in de hemelen is.
    10. Noch zult gij meesters genoemd worden; want Een is uw Meester, namelijk Christus.
    11. Maar de meeste van u zal uw dienaar zijn.
    12. En wie zichzelven verhogen zal, die zal vernederd worden; en wie zichzelven zal vernederen, die zal verhoogd worden.

    Zie verder: Identiteitsproblemen &
    de vloek van het collectivisme


    "Wat is platvloerser, saaier en vervelender in het menselijke bedrijf dan macht - in tegenstelling tot gezag dat altijd natuurlijk, eenvoudig en voornaam blijft? Macht is door de machthebber genomen. Gezag is aan de gezagsdrager gegeven. Is gezag gegeven, dan mag macht worden genomen - mits aanvaard in bescheidenheid en wars van grofheid immer in rekenschap van dit geschonken geschenk. Macht neigt naar zelfmiddelpuntigheid, gezag leeft van gerichtheid op de ander. Lust tot macht staat in tegenstelling tot roeping tot gezag. Machtswellust is wezensvreemd aan elke gezagsdraging." Antoine Bodar

    Zie ook: Gerard Reve, een verlosser?

    Samir Amin & De aanbidding van de Mammon

    "God en Mammon kunnen niet samen aanbeden worden. Niemand kan beiden dienen. Want zij zijn aan elkaar tegengesteld als liefde en haat, als omhelzing en verachting. Waar iemands schat is, daar is zijn hart. En het hart is met Mammon, koning van de knechtende markt die vrij heet en de ene mens de andere mens wolf laat." De Zeereerwaarde Heer Antoine Bodar, Katholiek Nieuwsblad 26-10-2001

    American democracy today constitutes the advanced model of what I have called "low intensity democracy". Its functioning is based on a total separation between the management of political life, through the practice of electoral democracy, and the management of economic life, which is governed by the laws of capital accumulation. Moreover, this separation is not subject to any form of radical challenge; it is part of what may be termed the general consensus. Yet it is this separation that effectively destroys the entire creative potential of political democracy. It castrates the representative institutions (parliaments and so forth), which are rendered impotent by their submission to the "market" and its dictates. In this sense, the choice between voting for the Democrats or the Republicans is ultimately futile, because what determines the American people's future is not the outcome of their electoral choices, but the vagaries of the financial and other markets.
    As a result, the American state exists exclusively to serve the economy (i.e. capital, which it obeys while entirely neglecting social questions). The state is able to function in this way for one main reason: because the historical process which formed American society blocked the development of the working classes' political consciousness.
    Contrast this with the European state, which has been (and may become again) the obligatory forum in which the confrontation between social interest groups is played out. This is why the European state favours social compromises which invest democratic practices with real meaning. When the class struggle, and other political struggles, do not force the state to function in this way, when they cannot remain autonomous in the face of the exclusive logic of capital accumulation, then democracy becomes an entirely pointless exercise -- as it is in the US.
    The combination of a dominant religious practice -- and its exploitation through fundamentalist discourse -- with the absence of political consciousness among the oppressed classes gives the US political system an unprecedented margin of manoeuvre, through which it can destroy the potential impact of democratic practices and reduce them to benign rituals: politics as entertainment, the inauguration of political campaigns by cheerleaders, etc. (Al-Ahram Weekly 15/21-5-2003)


    Israel & Amerikaanse Schijnheiligheid

    "We shall not commit suicide. We shall not be sitting ducks for Israel's death squads." Mahmoud Al-Zahar, spokesman for Hamas

    During his visits to Israel, Jericho, Cairo and Jordan, Powell highlighted the Palestinian government's "obligations" to fight what he termed terrorist organisations while failing to mention Israel's role in ending the conflict. The US's blatant bias for Israel's right-wing government, which was criticised by Egyptian Foreign Minister Ahmed Maher, will make it difficult if not impossible for Abu Mazen to do the job expected of him.
    First of all, Israeli forces will almost certainly continue killing Palestinians and destroying Palestinian homes and property.
    In addition, there is a strong element of hypocrisy in the US-Israeli demands of Abu Mazen to take concrete steps to disarm Hamas and Islamic Jihad.
    Indeed, it is preposterous to expect Abu Mazen's government to succeed where the mighty Israeli army hasn't despite Israel's use of massive repression and collective punishment. Israel understands this but nevertheless insists that Abu Mazen deliver the impossible. (Al-Ahram Weekly 15-21/5-2003)

    De tragiek van het anti-intellectualisme
    over de onredelijkheid van een blinde lezer

    "Wat doen jullie een hoop moeite om te vertellen dat jullie anti-joods zijn zeg! Al dat gedoe met New Age en zo, alleen maar om duidelijk te maken dat jullie haten waar het Joodse volk voor staat. En die naïviteit t.o.v. Islam! Bewuste misleiding of gewoon een beetje simpel?
    "Saddam Hussein, ... is in moreel opzicht een beter mens dan Tommy Franks. Franks is de kleinburgerlijke gelovige"
    Nou nou, hoe gek kan het worden, denk je dan wel eens, he? Dit kan allemaal als je in het Nederlandse luchtruim zweeft en niet op Islamitische grond loopt." Reactie van Erik Boet, Dordrecht 21-5-2003

    Het moest er een keer van komen, de reactie van een onredelijk mens die een jarenlang proces van observeren en analyseren met een enkel bot gebaar van de arm wegvaagt van tafel onder het uitspreken van de moralistische toverformule 'jij bent anti-joods'.
    Het is het oude liedje van selectief oordelen, het wegplukken van een paar woordjes uit een betoog dat honderden pagina's omvat en op grond daarvan een mening opbouwen die niet intelligent is, maar moralistisch, in de negatieve zin die moralisten er altijd aan toekennen: veroordelend, gericht op bestraffing, uitstoting en vernietiging.
    "Jij bent anti-joods", alsof het een Godsoordeel betreft, alsof alle redelijke argumenten verbleken in het morele licht van de mens die zichzelf 'jood' noemt. Alsof een kritisch mens alleen maar ergens tegen mag zijn, alsof het niet zo is dat in een democratische samenleving, waarin het recht van het individu wordt verdedigd een mens ergens voor mag zijn: in de eerste plaats voor zijn eigen identiteit, zijn eigen gedachten en gevoelens, zijn recht om als onafhankelijke denker te mogen bestaan - hetgeen automatisch de verwerping inhoudt van alle vormen van groepsdwang die het individu in geestelijk opzicht de slaaf willen maken van een collectief principe.
    Mensen die weigeren intellectueel te zijn gebruiken hun verstand niet, nee, ze gebruiken leuzen en slogans, die als banvloeken naar de zondaar worden geworpen, de duivelse man die weigert zichzelf te onderwerpen aan de terreur van de morele leuzen.
    Mijn moraal is duidelijk. Ik stel dat een mens niet ergens tegen moet zijn, maar dat hij voor iets moet zijn. Wie principes verdedigt zal nooit een ander (moslim, jood, homo, zigeuner, communist, etc..) afwijzen die ook bereid is die principes te verdedigen. Dat is een opstelling die van gedemoniseerde mensen vrienden kan maken, een houding die primitieve moralisten nooit zullen begrijpen. Een primitieve moralist begrijpt niet waarom in een rechtstaat een misdadiger wordt verdedigd door een keurige, geleerde man die zichzelf 'advocaat' noemt. En toch berust het recht op die vreemde amorele mentaliteit die voorschrijft dat iedereen, zelfs de grootste duivel voor de wet gelijk is en in principe dezelfde rechten bezit als de 'goede' mens.
    Wie de reeks beschuldigingen bekijkt die hierboven staat afgedrukt, die beseft hoezeer intellectuelen tekortgeschoten zijn in hun berichtgeving over het conflict tussen Arabieren en de staat Israël. Hier wordt niet gedacht. Hier wordt beschuldigd, op zo'n primitieve manier dat de redelijke, objectieve eenling tot de mindere wordt gemaakt van de onredelijke mens, die niets anders hoeft te doen dan te zeggen dat hij deel is van een heilig verklaard collectief.
    Een betere manier om aan te tonen dat de staat Israël niet het baken van licht is dat ze ooit wilde zijn is er niet...
    Hieronder de passage die een lezer op de gedachte bracht mij mijn onafhankelijkheid af te nemen en mij in te passen in een donker hoekje van zijn hokjesgeest.

    Waarheid, Rechtvaardigheid, Eerlijkheid

    "So we stand unshaken, clear in our mind and vision as to truth against falsehood, the colour black, which represents darkness, wickedness and aberration, as opposed to the colour white which represents truth, justice, fairness, purity, virtue, adherence to principle and defending these principles against those who abandoned them..., blind in both heart and conscience."

    Saddam Hussein, 16-11-2002


    Tommy Franks: De Mens Zonder Geweten

    De vraag waarmee de mensheid nu wordt geconfronteerd is of er zoiets mag bestaan als een wereldgeweten, een morele instantie die op een eerlijke, faire, rechtvaardige wijze een objectief oordeel mag uitspreken over het gedrag van mensen.
    Het zionisme en het christelijk fundamentalisme, die momenteel de wereldmacht bezitten, zijn de ontkenning van het geweten.
    Waar Mozes volgens hen duizenden jaren geleden de wereld de Wet geschonken heeft, daar schenken zij ons de Gewetenloze Macht.
    "God is alwetend en almachtig", zo luidt de filosofie van de Amerikaanse legerleider Tommy Franks, en met zijn kritiekloze "Befehl Ist Befehl'-opstelling, die ertoe leidt dat hij - net als zijn Duitse collega's van de Wehrmacht - zichzelf in een duister, wetteloos avontuur stort, laat hij ons zien dat die alwetende, almachtige God bestaat uit christelijke fundamentalisten en neoconservatieve joden.
    Zij zijn alwetend en almachtig en dat betekent dat al die simpele, intelligente zielen die de almacht en de alwetendheid van christelijke fundamentalisten en neoconservatieve joden afwijzen in zijn gewetenloze "Befehl Ist Befehl”- wereld mogen creperen. Op een democratische wijze natuurlijk - gemarginaliseerd, doodgezwegen, klein gemaakt - want in een democratie worden alleen de gewetenloze opportunisten groot,.
    Als anarchistisch, naar holistische eenheid verlangende, schrijver ben ik nooit vrij geweest in een wereld die wordt geregeerd door primitieve, gewetenloze moralisten. Heel mijn streven was er daarom op gericht anderen duidelijk te maken dat je als eerlijk mens geen leefbaar bestaan kunt leiden in een door opportunisten geregeerde leugenwereld.

    Saddam Hussein, hoe dictatoriaal en onredelijk hij zich ook bij tijden opgesteld mag hebben, is in moreel opzicht een beter mens dan Tommy Franks. Franks is de kleinburgerlijke gelovige die kritiekloos een regering van christelijke fundamentalisten en joodse neoconservatieven gehoorzaamt. Die gewetenloze groep probeert niet een dictator te verslaan, maar een democratisch wereldorgaan in ontwikkeling: de Verenigde naties.
    Alles wat de VS, Engeland en Israel de afgelopen jaren hebben gedaan is het gezag van de VN ondermijnen. Zij willen niet de Wet dienen, nee, zij willen boven de Wet staan. Ze hebben het Internationale Strafhof tot een lege huls gemaakt en nu maken ze de VN tot een lege huls. Waarmee is aangetoond dat zij, gezien vanuit het verlangen van de mensheid een democratische, naar rechtvaardigheid strevende wereldgemeenschap op te bouwen, doodgewone criminelen zijn.
    De enige die Tommy Franks kan redden - wanneer we George Bush mogen geloven - is Saddam Hussein. Wanneer Saddam Hussein met zijn zonen kiest voor de vrijwillige ballingschap zal de oorlog worden afgeblazen - hetgeen betekent dat Tommy Franks niet hoeft te worden bijgezet in het gezelschap van meedogenloze “Befehl Ist Befehl”-barbaren zonder eigen geweten.
    Oorlogsslachtoffer Tommy Franks is een willoos wezen – een volgeling. Saddam Hussein - de door het zionisme gedemoniseerde Iraakse regeringsleider heeft volgens eigen zeggen wel een wil: Hij is een man met principes.
    Hij wil de waarheid en de rechtvaardigheid dienen. Welnu, dat kan hij momenteel – geplaatst tegenover een onoverwinnelijke tegenstander – alleen maar doen door te kiezen voor de ballingschap. Als waarheidlievende anarchist – die een balling is in een democratische leugenwereld - kan ik hem die vorm van martelaarschap alleen maar aanraden. Irak is nu eenmaal niet het bezit van de familie Hussein. Irak is het bezit van het Iraakse volk… En dat volk dien je - principes zijn principes - niet met oorlog.

    Zie verder: Principes & Opportunisme


    Voices on Iraq - Guardian Unlimited
    Americans against bombing


    Arab News Hosts School Visit

    Arab News yesterday played host to 26 keen pupils from the Al-Waha International School in Jeddah. Gihan Ramadan, responsible for the Arab News website, gave the visitors a sneak preview of the redesigned online edition.
    As an introduction to the function and purpose of a national newspaper, Mohammed Alkhereiji, a journalist, outlined the position of the newspaper in the information environment. “It is important that young minds understand how a newspaper can gather news and report it,” said Mohammed, “but equally important is that we show how a newspaper can form opinion as well. The visitors demonstrated a very keen appreciation of the issues involved.”
    The guests then addressed questions to the staff of the paper. “These kind of visits should be encouraged,” said Mahmoud Ahmad, translator and local reporter, “especially among Saudi schools. It would help with the English language curriculum and introduce young people to a world of international events and opinion.” (Roger Harrison, Arab News Staff 21-5-2003)


    We Need to Learn to Be Self-Critical

    Journalists are a pain in the butt: that is something all of us know. They are the ones chasing people coming out of courts for interviews, chasing officials into buildings to take a quote or two, and they are always asking questions and trying to find answers.
    But ask any decent journalist in the world what he does for a living and the answer will come: “Seeking the truth.” However, seeking the truth and reporting the facts, as we journalists know, comes at a cost. Mostly that can mean being hated by officials. At other times it can mean being criticized for writing something that would be considered too bold for others to handle. But being a journalist or writer in Saudi Arabia, especially for a major Saudi English newspaper read worldwide, comes at double, if not triple the cost.
    Though I knew that all along, it was only when I started writing about Saudi society and speaking about it candidly that I realized that self-criticism in Saudi Arabia is sometimes considered unpatriotic. Why? Because as a Saudi writing in English, my writings, which criticize what I believe is wrong in our society, are considered by many here — especially the conservatives — as giving free ammunition to our enemies. In other words, instead of thinking of my critical columns as a force calling for change as others have, because I write it in English, many think that I am just airing our dirty linen before Westerners or foreigners.

    “Free ammunition to our enemies” — Those were the exact words that were thrown at me by another Saudi. After congratulating me on my last piece, he said that he saw me on a program called “Meet the Press,” broadcast in the US. A Saudi government official was a guest on the show and was asked to respond to what I and other critical Saudis had to say about the need for reforms and the need to examine ourselves after the terrorist attacks in Riyadh.
    He became defensive and accused me of giving free ammunition to our enemies by saying things that are critical of my country. According to the logic of this person, I guess we Saudis — journalists or non-journalists — should stop writing anything critical about our society in our newspapers.

    I am sorry to disappoint you. I am a journalist like my father and my grandfather before me. Journalism runs in my blood. I am also a Saudi citizen who is patriotic and loves his country. You or others might criticize what I and others say in the local press, but I remain defiant. No country in the world can progress or develop without being self-critical. (Raid Qusti, Arab News 21-5-2003)


    Een Ander Joods Geluid

    European Jews for a Just Peace, an association of 18 Jewish organisations in nine different European countries calls on the European Commission and the Council of Ministers to enforce the resolution adopted by the European Parliament on 10 April 2002 for the suspension of the E.U.-Israel Association Agreement until such time as Israel agrees to conform to the terms of that agreement. This agreement confers on Israel certain privileges in relation to trade with the European Union. It is our contention - and that of many other non-governmental, governmental and international agencies - that Israel is in material breach of a number of articles of this Agreement.
    In particular, Article 2 of the Agreement states that "Relations between the Parties, as well as all the provisions of the Agreement itself, shall be based on respect for human rights and democratic principles, which guides their internal and international policy and constitutes an essential element of this Agreement".
    Yet Israel has carried out and continues to carry out systematic violations of human rights in the Occupied Palestinian Territories, in breach of its legal obligations as the Occupying Power under the 1949 Fourth Geneva Convention relating to the protection of civilian persons in time of war. These include the imposition of collective punishments on Palestinian civilians, the confiscation and destruction of Palestinian property, the prevention of freedom of movement of Palestinian civilians, goods, food and medical supplies, the undermining, not to say destruction, of medical services. the illegal detention and torture of Palestinian citizens, including children, and the extra-judicial targeting and killing of Palestinian civilians.

    In the light of the accumulated evidence of continued Israeli violations of the conditions and fundamental principles underlying the Association Agreement we call for its immediate suspension until such time as Israel complies with its terms.

    www.eajg.nl/

    Hoe inhoudsloos de term 'jood' geworden is blijkt uit de aan de Europese Unie gerichte oproep van de stichting 'Een Ander Joods Geluid' Israel via concrete strafmaatregelen duidelijk te maken dat het beleid van de regering Sharon niet deugt.
    Sharon ziet zichzelf niet als zomaar 'de een of andere jood', maar als de jood - de vertegenwoordiger van een joodse wereldgemeenschap waarvan al diegenen deel uitmaken die krachtens hun afkomst of geloof bindingen hebben met het jodendom.
    Dat is het verschil tussen mensen die kunnen relativeren ("ik ben anders") en mensen die kiezen voor het fundamentalisme: "wij zijn een waarheid die geen afwijkingen toestaat".
    De groep 'Een ander Joods Geluid' bestaat dus in feite uit ketters. Zij wijken af van de algemene groepsleer en ze worden derhalve door niemand serieus genomen.
    Alleen het feit dat ze als anti-joden (bestrijders van het absolutisme) 'joods' zijn beschermt ze tegen de aanvallen van de absolutisten binnen de joodse gemeenschap: fundamentalisten die de ontkenning vormen van het integratie- en assimilatieverlangen dat aan elke vorm van ketterij ten grondslag ligt. Een ketter is altijd iemand die los wil breken uit de gevangenis van het groepsdenken, een vijand dus van het getto en de daaraan gekoppelde beperkende groepscultuur. Wat dat betreft verschillen joodse ketters niet van christelijke of islamitische ketters en zijn ze de vrienden van het anarchisme dat krachtens zijn naam (anarchie is provocatieve relativering van autoriteit) binnen elke groepsbeweging de ketterij aanmoedigt.


    Jezus: Het Lastige Joodse Jongetje

    bron Jezus moet op ongeveer 9 jarige leeftijd in een gesprek met onder andere Simon (de man van Anna), de jonge Johannes (later Johannes de Doper) en een godsdienstonderwijzer hebben opgemerkt; "Maar een God kan toch niet wraakzuchtig zijn? Een wraakzuchtige, een toornige God is geen Godheid. Indien onze God alles is wat u (de leraar) zegt, is het een domme God. En een domme God kunnen we toch niet aanvaarden?" Dit is waarschijnlijk mede de aanleiding geweest voor het betrekkelijk grondige godsdienstonderricht dat hij in die tijd heeft gekregen, want de bekeringszucht was in die dagen al ever sterk als in deze tijd.
    Dan vinden we Jezus, 12 jaar oud, in de tempel. En daar volgt dan dat bekende gesprek. Veel is hierover ook niet bekend, maar we kunnen een deel ervan wel achterhalen. Als men aan Jezus vraagt of hij de Wet kent, zegt hij: "De gehele Wet kent alleen God." Iedereen zegt dan: "0, dit is wijs." Jezus zegt: "Ik ken de wet der mensen en de Wet van God zoals ze geopenbaard is." Dan zeggen ze weer: "Dat is heel braaf, heel mooi." Nu komt het haakje en daarom is het misschien goed dat hij wordt weggeroepen: "Ken je alle wetten die Hij gesteld heeft?" Jezus antwoordt dan: "In mij ken ik vele wetten van onze Heer, maar de mensen hebben meer wetten gemaakt in Zijn Naam dan Hij zelf heeft gegeven."
    Gelukkig wordt Jezus op dat ogenblik weggeroepen door Jozef en Maria die naar hem op zoek zijn. Zo kan de illusie wijsheid blijven bestaan. Vooral omdat er ook onder de wetgeleerden enkelen zijn die menen dat de tempelvoorschriften wel wat overdreven zijn. Zij hebben er namelijk zelf last van. Deze Jezus is helemaal niet het zoete, lieve, brave jongetje met het bleke, stralende gezichtje dat u meestal wordt voorgesteld, het kindeke Jezus. Dit kindeke Jezus is, om in moderne termen te spreken, een halve provo zo nu en dan. Het is een serpent van een jongen en hij weet zijn omgeving te plagen. We moeten dit goed onthouden, want later, als Jezus de tempel leeg veegt van wisselaars en handelaars, wordt er gezegd dat dat een gerechtvaardigde toorn was en men vergeet erbij te zeggen dat Jezus zichzelf beschuldigt van onbeheerstheid.

    Het Huis des Vaders (de tempel) is iets waarop ook veel nadruk valt. Als de jonge Jezus voor het eerst naar de tempel gaat, vraagt hij of God alleen daar woont. Tot de leerlingen zal hij later zeggen dat God overal is, zowel op de bergen, bij de ketters, als in de tempel en dat waar de mens is en aan God denkt, God aanwezig is. Jezus is dus zeker niet de bouwer van een godsdienst, dat ligt hem helemaal niet. Hij is veel te veel rebel. De Jezus die wij zien is een soort anarchist. Iemand die feitelijk niet past in de dorpsgemeenschap, die er niet op zijn plaats is en daarom op ongeveer 14 jarige leeftijd dan ook wegtrekt. Hij trekt als werker mee met karavanen. Hij is in vreemde steden en werkt daar als knecht. Hij zoekt. Jezus is niet iemand die alles heeft. Hij is een zoeker. Wanneer Jezus dan weer in contact komt met Egypte ziet hij dat land met andere ogen. Hij ziet de magische kracht van Egypte. Hij ziet dat er inderdaad een inwijdingsleer bestaat, maar blijft zelf te veel jood om over te gaan naar de vereerders van Re en Osiris. Toch zullen wij later in bepaalde bezweringen die hij gebruikt godennamen aantreffen die regelrecht van de Nijl stammen.
    Jezus probeert dus eigenlijk voor zichzelf vrijheid te vinden. Die kan hij slechts vinden op basis van hetgeen er in hem leeft en dat is in de eerste plaats nog steeds de Esseense mystiek. Die mystiek wordt echter verrijkt met elementen van het boeddhisme en het hindoeïsme. Ze wordt bovendien verrijkt niet alleen met de magie van Egypte, maar ook met de filosofie en de redekunst die in Syrië (Babylon) zo machtig zijn. Zo keert Jezus terug als een mens die de wereld heeft gezien, een wereldreiziger te midden van provincialen. Ook dit bepaalt tot op zekere hoogte zijn overwicht, zijn meerwaardigheid. Wat Jezus zoekt is een leer waarin de voor hem noodzakelijke, niet te verbreken band met God bestaat en waarin tevens de vrijheid en de waardigheid van de mens een rol spelen. Hij ziet kennis niet als iets verderfelijks. Wel heeft hij bezwaar tegen rijkdom en bezit. Wat dat betreft is hij een voorloper van Marx, de socialist en communist. Tegen kennis heeft hij echter geen bezwaar, een belangrijk feit, dat onder meer in Nazareth een geschil, en discussiepunt wordt in de tijd dat men overweegt of hij nog wel in de tempel mag komen. Want Jezus spreekt daar over de slang niet als de verleider die de hel brengt, maar als een keuze. De mens kan kiezen tussen het volkomen gebonden zijn aan de Godheid en het bewust aanvaarden van de Godheid. Dit bewust aanvaarden is voor hem belangrijk. Hij pleit ervoor Eva niet te veroordelen. In een land waar vrouwen niet zozeer worden gewaardeerd, of het moet zijn om de kinderen die ze ter wereld brengen, is ook dat hier en daar reeds pijnlijk. Maar hij gaat nog verder en zegt: "Want indien de kennis niet zou zijn gekomen, zouden wij de tempel niet hebben gebouwd, Salomo's grootheid zou er nooit zijn geweest en de waarheid mijns Vaders zou nooit worden gevonden door hen die daarnaar hongeren en dorsten". Kort daarna wordt hij, zoals u bekend zal zijn, door tegenstanders die met stenen en afval gooien, verdreven als hij de synagoge wil binnengaan...

    De Ware Leer van Jezus
    Orde der Verdraagzamen

    Security Council approves interim arrangements,
    UN role in Iraq, lifts sanctions

    The United Nations Security Council today adopted a new resolution on Iraq granting wide interim governing powers to the United States and its coalition partners, including a role for a UN Special Representative working with this provisional authority, and lifting sanctions imposed almost 13 years ago following the invasion of Kuwait.
    The resolution, co-sponsored by the US, United Kingdom and Spain, also allows for full resumption of oil sales in order to restore economic activity for reconstruction, sets up a government infrastructure under the new US-controlled Authority, and calls on UN Secretary-General Kofi Annan to appoint a Special Representative.
    Its adoption by 14 votes to 0, with Syria not participating, contrasted with the deep divisions among the 15-member body in the run-up to the US-led war against the regime of Saddam Hussein. Then, the same three co-sponsors decided not to submit to a vote a draft resolution effectively allowing the use of force in the face of a threatened veto, and possible failure to even muster the nine votes required for passage.
    Today's resolution includes among the UN Special Representative's duties "working intensively with the Authority, the people of Iraq, and others concerned to advance efforts to restore and establish national and local institutions for representative governance, including by working together to facilitate a process leading to an internationally recognized, representative government of Iraq." (UN News Centre 22-5-2003)

    Commentaar: Na een langdurige periode, waarin Amerika en Engeland een streng en meedogenloos sanctiebeleid verdedigden dat berustte op de aanname dat Irak een terreurstaat was, volgepropt met in aanbouw zijnde atoombommen, chemische en biologische wapens en ander verboden wapentuig, worden nu - na een onwettige oorlog die eveneens zijn rechtvaardiging vond in de door 'overtuigende bewijzen' gestaafde stelling dat Irak verboden wapens bezat - de economische sancties tegen Irak opgeheven.
    Verboden wapens zijn echter (ondanks de 'overtuigende bewijzen' die werden aangedragen) niet aangetroffen en omdat de aan wapenbezit gekoppelde sancties nu - zonder dat een VN-inspectiebeleid noodzakelijk wordt geacht - worden opgeheven, kan gesteld worden dat op een indirecte wijze het bewijs geleverd is dat Amerika en Engeland alle jaren door met betrekking tot Irak een politiek gevoerd hebben die op zijn zachtst gezegd 'dubieus' moet worden genoemd.


    Amerika & Iran - een terugblik

    Nu Amerika opnieuw een ongehoorzame, socialistische beweging in het Midden-Oosten aan het vernietigen is, in samenwerking met een door de bezetting steeds radicaler wordende groep fundamentalisten, die alles verwerpen waar het anti-collectivistische verlichtingsdenken voor staat, is het zinvol een blik te werpen op de autoritaire ingreep die in het Iran van de jaren vijftig geleid heeft tot de vernietiging van de democratie en de vestiging van de dictatuur: eerst de dictatuur van het normloze, nihilistische (maar wel zeer christelijke) Amerikaans-Engelse belangenkapitalisme, gevolgd door de dictatuur van de fundamentalist Khomeini (die als machtsdenker in feite de volmaakte ontkenning was van de idealen die het Sjiisme gekoppeld heeft aan de ruimdenkende, rechtvaardige Twaalfde Imam).

    Christian in Name Only - Mark Gaffney

    Today, few Americans understand the pivotal role the U.S. government played in Iran in the 1950s sewing the seeds for the Islamic revolution of the 1970s. The basic facts are almost never told, here. For which reason I will briefly review them. In 1951 the nation of Iran was a budding democracy. In that year a moderate professor, Mohammed Mossadegh, became prime minister of the country in an overwhelming vote of the Iranian parliament. He was an aristocrat, and a wealthy landowner, but also a political progressive. Mossadegh was popular with his countrymen, known for his "...exceptional record of honesty and courage, and...disinterested public service." The man was a genuine leader. He had stature. (Joseph Upton, The History of Modern Iran, 1960, Harvard Press)

    The new prime minister was charged with a popular mandate: to renegotiate Iran's oil concessions to the U.S. and British oil companies. At the time, this was viewed as the nation's highest priority. A large majority of Iranians believed that the then-current oil royalty structure was unfair. The country needed a more just compensation for its primary export, oil, which was then coming into great demand in the world marketplace. Higher royalties were needed to develop the country. Mossadegh faced a stiff challenge, however, because one month before his election the Iranian parliament had nationalized the British oil company. The move infuriated the British government, which responded with a naval blockade that crippled the country. Mossadegh's policy was to defuse the crisis by seeking a diplomatic compromise.
    Did the U.S. government respond with reasoned dialogue? Absolutely not. Instead of negotiating a fair settlement of the differences, the Eisenhower administration collaborated with its British ally. The CIA and M16 (the British counterpart of the CIA) were ordered to stage a military coup. Mossadegh was overthrown by force of arms. The young Shah Muhammad Reza Pahlavi, who during the previous two years had been eclipsed by Mossadegh's immense popularity, was installed in power. Mossadegh was thrown into prison. What mattered in Washington was not democracy, nor the best interests of the Iranian people. What mattered was not fairness, or international law, or human dignity. None of the above. Only one thing mattered: preserving the obscene profits of the U.S. and British oil companies.
    The U.S. refused to negotiate with Mossadegh, but not because he was a Communist. He was not. Even as the coup was in progress, John Foster Dulles, U.S. Secretary of State, told a Senate committee there was no Communist threat in Iran. Mossadegh was unacceptable because he was considered too independent. (CounterPunch 22-5-2003)

    Icon of democracy - By Hamid Akbari

    In the minds of a majority of Iranians, the late Dr. Mohammad Mossadegh is a shinning icon of independence, democracy, patriotism and the rule of law. While Iranians, like most other nations, have their own differences on the ideal types and examples of social and political leaders, a solid majority of them seem to have developed a consensus on the high and meritorious standing of Mossadegh as a democratic and caring leader.
    Indeed, the memory of Mossadegh, as an exemplary leader, is not only cherished by Iranians, but also by a large number of people in the Middle East and other third world countries. To Iranians, the hopes and ideals embodied by Mossadegh resemble those represented by leaders such as India's Mahatma Gandhi (Mossadegh's contemporary), South Africa's Nelson Mandela, and the United States' Thomas Jefferson and Martin Luther King.
    While the epitome of Mossadegh's political career was his 27 months (May 1951- August 1953) of service as Iran's democratically elected prime minister, it is his lifelong struggle for independence and democracy that bestows a venerable and unique historical stature upon him. (Iranian National Front)

    Fight for democracy and selfdetermination

    Het Einde Van Mossadegh

    On August 16, 1953, in an American-British orchestrated conspiracy, the Shah dismissed Dr. Mossadegh. The chief of the Royal Guards served Mossadegh with the formal dismissal notice. He was also ordered to occupy the house by the Royal troops as he was ordered to. But when soldiers reached the Mossadegh's house, Mossadegh's guards immediately arrested the Royal Guard's chief and his troops. The coup was publicized and the Shah fled to Italy.
    On 17th and 18th of August, people took to the streets in support of Mossadegh and the statues of the Shah and his father pulled down all over the country.
    On August 19th, the secret services of the U.S and Britain (CIA - MI6), engineered a more precise and expensive coup and this time succeeded in overthrowing Mossadegh's government. On this tragic day, after bribing some people from different walks of life, those behind the coup managed to pull a large number of hooligans into the streets to rally against the national government of Dr. Mossadegh. Because of the police chief treachery, the mob reached the Prime Minister's residence and after hours of bombarding it and fighting a bloody battle with the small group of Mossadegh's loyal guards, they entered the house and after plundering it, they burned it down. (Klik voor bron)