De Dienende Overheid
en democratische dictators

Dit is niet Sharon, maar Arafat!

US forces Arabs, Europeans
to cut back support for Arafat

The Arab and European nations are under US pressure to reduce their support for Palestinian leader Yassir Arafat after he and his newly designated Prime Minister Mahmoud Abbas reached agreement on the formation of cabinet.
The United States is pressing Arab and European nations to cut back diplomatic contacts with Arafat and divert the financing of Palestinian activities away from his control, The New York Times reported Saturday, quoting US officials as saying. (Xinhuanet 27-4-2003)

Zie ook: De Derde Weg - deel 7

Hoewel oppervlakkige mensen de val van Saddam Hussein zien als een overwinning voor 'de democratie' is er in feite weinig veranderd in het Midden-Oosten. Saddam Hussein was een gebrekkige democraat, omdat hij een gevangene was van zijn politieke tegenstanders die van hem een paranoiede machthebber maakten. De vraag is of de Amerikanen in Irak betere democraten zullen zijn. Zolang het verzet zich rustig houdt kunnen ze democraten zijn. Maar op het moment waarop politieke tegenstand gewapend verzet wordt zal een schijndemocratie (een democratie die de dialoog met vijanden afwijst) een harde dictatuur worden en tot weinig meer in staat zijn dan het tentoonspreiden van paranoia en destructief geweld: hetzelfde geweld dat Israel jarenlang in zijn greep heeft gehouden.


Noam Chomsky's Golden Rule

The principle is that if somebody carries out terror against us or against our allies, it's terror, but if we carry out terror or our allies do, maybe much worse terror, against someone else, it's not terror, it's counterterror or it's a just war. Noam Chomsky, "Power and Terror"

In his first new book since the controversial bestseller "9/11," Noam Chomsky concentrates his criticism of U.S. policy on a single principle which is easily recognizable as the Golden Rule: that one should apply to oneself the same standards one applies to others.
In "Power and Terror: Post-9/11 Talks and Interviews" (Seven Stories Press), Chomsky uses that rule to cut to the heart of the matters in American foreign policy and domestic politics. This brief 150-page book collects transcripts from interviews and public talks given by Chomsky during the Spring of 2002.
"There is one simple way for the United States to decrease very significantly the amount of terror in the world," says the 75-year old political activist, writer and MIT linguistics professor, "and that is to just stop supporting and participating in it." (By Eric Bosse, AlterNet 23-4-2003)


Leader Calls On City, Village Councils to Serve People

Leader of the Islamic Revolution Ayatollah Seyed Ali Khamenei on Saturday advised members of the Islamic city and village councils to provide the nation with sincere Services, IRNA reported.
Solving the existing problems in cities and villages, improvement of the environment, facilitating the people's living, giving priorities to the poorer areas, respecting the city and village laws and regulations and preserving the Islamic and national principles in buildings construction were among the Leader's guidelines to the members of the Islamic city and village councils.
President Mohammad Khatami also on Saturday highlighted the need that the city councils avoid political inclinations in their decision-making.
Addressing the meeting with members of the new city and village councils, Khatami said the municipalities and councils should not engage in political activities, stressing that serving the people must instead become the top priority of the institutions.
"The duty of the councils requires that councilors do not enter political issues, but this never means that the devoted and pious people should be indifferent toward what is happening in the country," he said. Khatami called the city councils as the basic cores of democracy in the society, and underscored the significance of promoting unity and solidarity in the councils. (Teheran Times 26-4-2003)

Het benadrukken van de dienende taak van de overheid is het eerste en belangrijkste principe van de verlichtingsidealen die het liberalisme en het socialisme hebben voortgebracht. Dienen is het tegendeel van dictatuur (bindt ook de strijd aan met dictatoriaal ingestelde mensen), zodat er met recht gesteld kan worden dat elke maatschappij die het principe van de dienende overheid afwijst een maatschappij is die de weg vrijmaakt voor de dictatuur.

Stil Pessimisme & Lawaaierig Utopisme
een zwaarmoedig geluid in oorlogstijd

"True knowledge has always begun in disillusionment, in the stripping away of false beliefs and idols. From there, we can move on - and perhaps even to begin to dream of a better future." (Jason Cowley een bespreking van John Gray's Straw Dogs)

Info WORD VOLWASSEN!,
staat in grote vette letters afgedrukt onder het portret van de Engelse filosoof John Gray, die door de redactie van de Volkskrant (die een leerzaam en toch onderhoudend gesprek met de man heeft gevoerd) een 'radicale anti-utopist' wordt genoemd (VK 26/4).
Ware kennis, stelt Jason Cowley, die het boek 'Straw Dogs' (Strohonden) bespreekt, begint met ontnuchtering, teleurstelling en het afstand doen van idolen en valse geloofsvoorstellingen...

Ik kijk naar de grote, dure woorden. Ik ben een anarchistisch schrijver. Dus ik kijk en mompel: 'Tja...' Niet verbitterd of zo. Wel een beetje melancholiek. Omdat geen mens in Holland ooit eerbied of respect zal tonen voor een nuchtere, ernstige pessimist die zichzelf een 'radicale anti-utopist' noemt.
Nuchtere mensen zijn vijanden van de dwaasheid, het onzinnige rumoer en de vernietigers van een stiltecultuur.
Pessimisme is altijd stilte. Wie zwaarmoedig is - een ziekelijke vorm van pessimisme - zoekt nooit het lawaai. De zwaarmoedige patiënt - de mens die aan het leven lijdt - weet wat hij nodig heeft: STILTE.
Onze Westerse anti-cultuur is de vernietiger van de stilte. Wij aanbidden de anticulturele anti-intellectueel. Frits Bolkestein is zo'n anti-intellectueel die de cultuur van het lawaai verdedigt. En hij laat zich omringen door middelmatige paladijnen die ons de terreur van het lawaaidenken opdringen, een wereld waarin de pessimistische mens met zijn radicale anti-utopisme hopeloos tenonder gaat.
Een pessimist heeft stilte nodig. Maar hij krijgt lawaai. Daarom gaat hij langzaam dood. - wordt hij gewurgd door het lawaai. Omdat stilte te duur geworden is, alleen bereikbaar voor de producenten van het dierlijke lawaai waaraan de intelligente eenling kapot gaat.
De lawaaiproducenten zitten schreeuwend de stilte belachelijk te maken in hun paleizen. Zij leven in het eeuwige heden van de stiltedoders. Nooit zullen zij op een dichterlijke wijze luisteren naar de stem van de eeuwigheid. Omdat zij van het leven afgesneden zijn. Omdat de enige stilte die zij kennen de stilte is van de dood: de geestelijke dood van rumoerige mensen die op weg zijn naar het grote, rumoerige Niets.
De pessimist is melancholiek. Omdat hij de stilte mist die hij nodig heeft. Zo is het leven. De ernstige mens wordt altijd doodgeslagen in een anticulturele wereld die ons het lawaai aanbiedt.
Daarom walgt de pessimist van lawaaimakers. Daarom haat hij een cultuur die het totale, absolute lawaai tot hoogste waarde heeft uitgeroepen: de oorlog...
De christelijk-zionistische anticultuur die ons leven momenteel beheerst is oorlog: een oorlog van lawaaiproducenten tegen de vertegenwoordigers van de stilte.
Dat lawaai vertaalt zichzelf in krankzinnige illusies, arrogante waanwijsheden, primitief machtsdenken dat alles wat stil is bestrijdt met bommen, granaten en valse propaganda - de meest sadistische vorm van lawaaidenken die er bestaat.
De propagandist is de eeuwige schreeuwer die de stilte alleen maar kruisigen kan. Joseph Goebbels, Hitlers propagandaminister, praatte niet, nee, hij schreeuwde - om ons duidelijk te maken dat fascisme lawaai is, dood van de stilte, kruisiging van de ernstige mens - die weinig meer kan doen dan zich zwaarmoedig afzijdig houden van al die drukte, stilletjes hopend op een verlosser die de stilte weer herstellen kan.
In de stilte verdwijnen onzinnige beelden en voorstellingen. Daarom trekt Mozes, in het verhaal dat zijn contacten met God beschrijft, de bergen in - een plek waar stilte heerst, omdat God alleen via de stilte tot de mens kan spreken.
Een mooi beeld is dat: God die de stem van de stilte is. God is geen lawaaimaker. Nee, hij spreekt tot je via een zwijgende wereld die door te zwijgen zijn vijandige karakter verliest.
Mensen die niet kunnen zwijgen zullen nooit God ontmoeten. Daarom is onze lawaaicultuur een Goddeloze cultuur. Nooit zullen wij de Liefde vinden, omdat wij niet weten wat stilte is. Stilte wordt alleen zo hier en daar nog gecultiveerd door zonderlingen, religieuze mensen die van de stilte een idool maken, zodat de stilte via een proces van dwang wordt omgezet in lawaai, dat altijd datgene doodt waar stilte naar zou moeten verwijzen: mystieke eenwording met de wereld als geheel. Compassie, medelijden, dood van alles wat onzinnig en absurd is.
Stilte is geen dwang, omdat dwang een product is van het lawaai. Daarom is onze cultuur dood. Want heel ons leven is dwang. Niemand mag iemand zijn. Wie iets is wordt achtervolgd door lawaai. Net zo lang tot hij kapotgeslagen is. En dan begraven we hem. Zoals het hoort natuurlijk. Want hij is dood.
Volmaakte zinloosheid is het kenmerk van een lawaaicultuur. Maar we merken het niet. We verheerlijken de oorlog. En we weten niet dat oorlog het toppunt is van lawaai. Amerika is geen machtige natie. Amerika is een lawaainatie. Amerika exporteert lawaai. En daarom is Amerika, gezien vanuit het oogpunt van de stiltemens, de antichrist. Omdat Christus stilte is.
Alleen stilte kan een mens volwassen maken. Wie lawaai produceert zal altijd een schreeuwende puber blijven. En dat kan en mag natuurlijk. Waarom zou een mens volwassen moeten worden? Niet iedereen wil volwassen zijn. Waar het om gaat is scheppen van cultuur. En cultuur scheppen betekent dat volwassen mensen boven lawaaimakende pubers worden geplaatst.
De pessimist is volwassen, maar hij word vernietigd door puberale lawaaimakers. Daarom is deze wereld voor hem - als volwassen mens - een anticultuur. Deze wereld beschermt stille mensen niet. Omdat de mensen die cultuur zouden moeten scheppen het lawaai aanbidden.
De ergste vorm van lawaai die er momenteel bestaat is het neoliberalisme. Neoliberalen proberen een geweldscultuur te scheppen waarin mensen lawaai moeten gaan ervaren als stilte. Net zoiets als van heet water een ijsco maken. Zoiets lukt alleen wanneer je mensen zo hard slaat dat ze alles geloven wat je hen aan onzin voorspiegelt.
Maar waarom zou je dat doen? Waarom zou je mensen laten geloven in leugens en illusies? Wat schiet je er mee op wanneer je op een grote troon zit in een rijk dat is gevuld met marionetten die niks anders kunnen dan lawaaierige nonsens uitkramen?
Waarom voel je jezelf belangrijk als een onderworpen mens zegt dat 'neoliberalisme' iets groots en belangrijk is? Is dat cultuur? Is het onderwerpen van mensen met de bedoeling ze te laten geloven in onzin een teken van geestelijke grootheid?
Moeten we niet juist afstand doen van alle vormen van nonsens? Is niet het leven in stilte de weg naar de ware wijsheid en de ware kennis?
Anarchisme is een weg naar stilte. Anarchisme is de ontkenning van het lawaai dat bij onderwerping hoort. De stille mens wordt niet onderworpen. Hij wordt een met de wereld en door die eenwording gaat de stilte tot hem spreken.
Dat spreken is een geschenk. Je geeft en er wordt iets teruggegeven.
Lawaaimakers dringen je iets op: hun weerzinwekkende lawaai. Dat lawaai onderwerpt andere lawaaimakers en schept een band met ze, omdat alleen geestelijk doden kunnen overleven in een lawaaicultuur.
De stille mens die stilte zoekt staat aan de kant. Hij is de eeuwige pessimist, die in het evangelie ‘een voorbijganger’ wordt genoemd. En wanneer hij zwaarmoedig is noemen we hem ziek. Dan zeggen de lawaaimakers: "hij lijdt aan het leven". En dat zeggen ze omdat ze niet in staat zijn stil te zijn.


Eindelijk

Een schot van
Stilte knalt
Door het lawaai.
Een moeder,
Veegt een traan
Uit haar ogen
En zegt tegen
Haar kind,
Dit is nu de
Lang verwachte stilte.

Uit: Flarden van gevoel en gedachten
van Harry Wanders

William Cook: Amerika & Israel

In a letter to the President, dated April 3, 2002, five months before the National Security Strategy Policy Report was issued as the guiding document for the Bush administrations' foreign policy, Perle, Daniel Pipes, Norman Podhoretz, William Kristol, William Bennett and many others from the New American Century Project, wrote: "No one should doubt that the United States and Israel share a common enemy. We are both targets of what you have correctly called an 'Axis of Evil.' Israel is targeted in part because it is our friend, and in part because it is an island of liberal, democratic (sic) principles ­ American principles ­ in a sea of tyranny, intolerance, and hatred. As Secretary of Defense Rumsfeld has pointed out, Iran, Iraq, and Syria are all engaged in 'inspiring and financing a culture of political murder and suicide bombing' against Israel, just as they have aided campaigns of terrorism against the United States over the past two decades. You have declared war on international terrorism, Mr. President, Israel is fighting the same war."

Even if we overlook the obsequious drivel in this letter and the omitted realities of Israeli behavior under Sharon, who has made a hallmark of state run terrorism, we can see that Israel's interests as promulgated by Perle and Wolfowitz have been transferred to America. Indeed, Israel is being targeted for terrorist actions precisely because it is a friend of the US, and, therefore, it follows that the US has a responsibility for defending Israel. To that end, Perle and company demanded that " the United States should lend its full support to Israel (and) we urge you to accelerate plans for removing Saddam Hussein from power in Iraq." (Counter Punch 27-4-2003)

Zionisme & Arabisch Realisme

Hoewel alle Arabische leiders, inclusief Saddam Hussein, Israël vrede hebben aangeboden, een vrede die was gebaseerd op het 'vrede in ruil voor land principe', heeft Israël steevast geweigerd elk Arabisch vredesaanbod serieus te nemen.
Arabische vrede betekent automatisch Arabisering van Israël. Israël wordt een klein landje in een grote Arabische wereld en zal - om als volwaardig lid mee te kunnen doen - de Arabische identiteit op de eerste plaats moeten zetten. Arabisch wordt de hoofdtaal - Hebreeuws een taal voor fanatieke zionisten. Binnen een Arabische wereld werken alle Arabische landen samen en ontwikkelen en moderniseren ze zich, samen met de joodse Arabieren, die op een vanzelfsprekende wijze de minderheid vormen die ze in de ogen van realisten behoren te zijn.
Waarom mensen die gezond verstand bezitten Arabisering van Israël afwijzen zal in de toekomst door intelligente mensen als een groot immens raadsel worden beschouwd.
Wie macht wil hebben zonder tegelijkertijd een onderdrukker te willen zijn zal moeten kiezen voor gelijkheid. Als Arabier tussen Arabieren vorm je voor geen mens een bedreiging en wat is er in godsnaam op tegen om een joodse Arabier te zijn? Zelfs de leider van de extremistisch ogende Hamasleider merkt dat op...
Waarom noemt een Pool zich Ariel Sharon en waarom zou hij niet kunnen leven met de naam Azmir Shahad? Toch ook een mooie kleurrijke naam...
De enige verklaring die de irrationele afkeer van het Arabier zijn een schijn van redelijkheid mee kan geven is een negatieve verklaring, een geheel van redenen en motieven die in de hoek van het racistische, extreemrechtse gedachtegoed moet worden geplaatst.
Dat extreemrechtse utopisme gaat er vanuit dat Arabieren in geestelijk opzicht altijd de mindere zullen blijven van de joden en ook al verwerpen vrijwel alle joodse intellectuelen in de wereld die absurde racistische redeneertrant, desondanks kunnen ze niet leven met de gedachte dat een jood ook een Arabier kan zijn.
Israël een Arabische staat? Kan dat? Mag een jood een witte jurk aantrekken en zichzelf tooien met een Arabische muts?
Ik - als anarchistisch schrijver - heb er geen problemen mee. Als anarchist heb ik in een christelijke wereld niks te vertellen - want aan 'het idool Jezus' gebonden christenen zijn de meest onverdraagzame schepselen van de wereld wanneer je vecht voor geestelijke vrijheid - dus waarom zouden we van Nederland geen Arabisch land maken?
Allemaal Arabieren. Allemaal een oliepompje in de tuin, met een grote zwengel eraan, die ons doet terugdenken aan ons mooie Hollandse verleden, toen we nog water omhoog mochten pompen uit de grond.
Nederland Olieland. Kan er iets mooier in het leven zijn?
In Irak mogen pro-zionisten wel Arabier zijn. Ze noemen zich Irakees maar ze zijn op zo'n manier gehersenspoeld dat ze het zionisme boven de Islam plaatsen.
Waarom? Waarom zou het zionisme boven de Islam moeten worden geplaatst? De Islam is een idee, een gedachte, en wanneer dat idee wordt losgekoppeld van ouderwetse vormen en idolen kan dat idee een uiterst positieve invloed uitoefenen.
Het zionisme was ook een idee, maar geen mens weet meer waar het zionisme nu nog voor staat. We praten er over - 'zionisme'.., maar niemand vertelt je waar het woord naar verwijst. Alle joden naar een joodse staat. Zoiets zal het wel zijn, nemen we aan, want niemand vertelt ons ooit iets anders.
Israel Shamir, een (fel)socialistisch schrijver en journalist, hecht weinig waarde aan de begrippen 'jood' en 'joodse staat'. In veel opzichten lijkt hij op Ariel Sharon, die de band met de grond als het belangrijkste kenmerk van het zionisme beschouwt.
Waar Sharon echter vasthoudt aan de zionistische leer van de exclusief joodse staat, daar vecht Israel Shamir voor een democratisch Palestina waar het verschil tussen joden, Arabieren en Palestijnen volledig wordt opgeheven. Voor hem is zionisme de terugkeer naar het Midden-Oosten van die joden die op grond van hun religieuze opvattingen een geestelijke band hebben met het historische Israël, dat binnen een moderne democratie of een Arabische entourage net zo authentiek historisch is als binnen een exclusief joodse staat.
Het idee van de exclusief joodse staat is in feite een breuk met het verleden. Dat verleden was samenwerking en vermenging enerzijds en een strijd van fundamentalistische nationalisten voor raszuiverheid anderzijds.
De Romeinen hebben in een ver verleden de naar raszuiverheid strevende fascisten vernietigd. Daar viel niet mee samen te werken, daar was geen compromis mee te sluiten. Dus daarom werd alles wat aan joodse cultuur herinnerde radicaal vernietigd en werden de joodse fascisten het Midden-Oosten uitgezet.
Dat historische feit wordt door maar weinig mensen als historisch feit gezien. Je schijnt je ervoor te moeten schamen wanneer je het optreden van de Romeinse machthebbers beschrijft als een aanval op joodse onverdraagzaamheid. En toch ging het daar om. Vanwege onverdraagzaamheid en terreur werd Jeruzalem vernietigd. Omdat de joodse terreur in de ogen van de Romeinen misdadig extremisme was.
Dat Messiaanse extremisme heeft de groep Begin-Sharon het Midden-Oosten teruggegeven en blij hoeven we daar met z’n allen niet mee te zijn. Wat koopt een mens voor extremisme? Wat moet je als rustig Arabisch dorpsbewoner beginnen met een opdringerige vent die de hele boel komt plat-bulldozeren?
En toch is dat gebeurd. Er trokken mensen met een grote bulldozer het land binnen omdat ze weigerden Arabier tussen Arabieren te zijn.
Waarom?, blijf je jezelf afvragen. Waarom mag een jood geen Arabier zijn. Hij mag toch ook Nederlander, of Belg of Amerikaan (en nu vermomd als Irakese vluchteling 'Irakees') zijn?

Zie ook de website van: Israel Shamir
Beluister de Palestinasong PHOENIX


Destruction of Jerusalem (70 n.Chr)

de tempel The final destruction of Jerusalem was the work of the Roman general Severus. The Jews had risen in rebellion under a leader who claimed to be their Messiah. So resolute was their resistance and so repeated had been their outbreaks, that Severus resolved to exterminate the race. He destroyed each town and village as his army captured it; and so, coming at last to Jerusalem, he sacked and burned it, his soldiers slaying all who resisted and making slaves of the survivors, who were carried off to other lands. The Kingdom of Judea ended in a whirlwind of flame and slaughter.

Flavius Josephus: "Tyrants among the Jews
brought the Roman power upon us"

"I will not go to the other extreme, out of opposition to those men who extol the Romans nor will I determine to raise the actions of my countrymen too high; but I will prosecute the actions of both parties with accuracy. Yet shall I suit my language to the passions I am under, as to the affairs I describe, and must be allowed to indulge some lamentations upon the miseries undergone by my own country. For that it was a seditious temper of our own that destroyed it, and that they were the tyrants among the Jews who brought the Roman power upon us, who unwillingly attacked us, and occasioned the burning of our holy temple, Titus Caesar, who destroyed it, is himself a witness, who, daring the entire war, pitied the people who were kept under by the seditious, and did often voluntarily delay the taking of the city, and allowed time to the siege, in order to let the authors have opportunity for repentance." (Klik voor bron)

Wisdom is better than strength. Nevertheless the poor man's wisdom is despised, and his words are not heard. The words of the wise heard in quiet are better than the cry of him who rules among fools. Wisdom is better than weapons of war.

Kohelet (Prediker)

Abbas says he will not travel abroad
until travel ban on Arafat has been lifted

Incoming Palestinian Prime Minister Mahmoud Abbas said Sunday he will not meet with foreign officials abroad until Israel lifts its travel ban on Yasser Arafat.
Israeli officials were not available for comment, but aides to Prime Minister Ariel Sharon said last week there was no intention to ease restrictions on Arafat, in effect for more than a year. Instead, Israel appeared to be intensifying efforts to sideline Arafat.
Israeli media reported Sunday that Sharon has decided in principle not to receive visiting foreign ministers who also hold talks with Arafat, but final decisions would be made on a case-by-case basis. The visiting Japanese foreign minister, Yuriko Kawaguchi, who is to meet with Arafat on Tuesday, will not be received by Sharon, the Israeli daily Haaretz reported.
Raanan Gissin, an aide to Sharon, said leaders who meet Arafat torpedo Abbas' chances of success and delay peace moves. "Countries will have to decide what they want to do. Do they want to kiss Arafat, who is passe, who is already in the garbage pail of history, or do they want to assist the peace process?'' Gissin said. (The Star Online 27-4-2003)

Terugblik: 28-11-2001
Joel Schalit over Raanan Gissin

"ONE OF THE ways my Israeli family and I bond is by sharing our sense of shame whenever we hear spokespeople for the Israeli government issue official responses to events that have transpired during the al-Aqsa Intifada. Every time we hear the whining voice of Prime Minister Ariel Sharon's spokesman Ra'anan Gissin on CNN or the BBC, we can't bear it.
"Couldn't Sharon have chosen a more articulate apologist?" we ask in the Schalit household. "With all the educated Israelis he could have chosen, even amongst the right-wingers he calls his friends, Arik had to choose this potz?"
Unlike his legions of detractors, Sharon is a detail-oriented and comprehensive thinker. Indeed, reading the 2001 reprint of his 1989 autobiography, Warrior, one would assume that Sharon might have found a more sophisticated mouthpiece for his own "pragmatic" neoreligious version of Zionism. But, as Sharon's own narration of his climb to the top of Israel's political establishment proves, this archetypal "ugly Israeli" has always seen his raison d'être as being about reaching out to the frightening underside of the Zionist movement, the national-religious camp and the settlers, to secure his own hegemony. (San Francisco Bay Guardian, 28-11-2001 )

Palestijnse democratie en gebrek aan controle
Jonathan Freedland, The Guardian 26-4-2003

The lack of control has historical roots - Fatah was always more a loose movement than a formal organisation - but it has been aggravated in the past couple of years. Israel's policy of "targeted killings" has removed the middle layer of Fatah leadership - the older, wiser heads who might have calmed down the young and angry. What might bring them back into the fold? Only a material change in their day-to-day lives, say those who know. If Israel withdrew from Palestinian cities and eased restrictions on movement, and if there was clear, diplomatic progress, then maybe this new generation would stop the terror.
Even if the Fatah top brass stopped their infighting, and won the obedience of the street, that would still leave the most serious Palestinian civil war - the gap between mainly secular Fatah and militant Islam. Hamas and Islamic Jihad can claim popular support of between 20% and 25%, yet right now they are shut out of Palestinian decision-making. They have no place in the Palestine legislative council, the parliament, and no presence in the official security apparatus.
Nor have they ever sat at the peace table with Israel - even though they are the enemy wreaking so much of the pain and terror on Israelis. It means that any deal Arafat or Abu Mazen might strike with Israel will struggle to be nationally binding, because one-quarter of the Palestinian nation will stand outside it. Crushing Hamas and Jihad by force and dismantling their infrastructure, as demanded by the road map, will not be easy: even most secular Palestinians would not support it.
Could the Islamists ever be won over, to support or even take part in the peace process? Most Israelis and Americans assume not; they regard Hamas and Jihad as beyond-the-pale fanatics, not susceptible to reason. But European officials with close knowledge of the movements are not so sure. They suggest that if Fatah agrees to some domestic power-sharing - perhaps through municipal elections - treating political Islam as a real movement with a genuine constituency, then the Islamists will play their part. Hamas's spiritual leader, Sheikh Yassin, has said that he would accept a "hudna", a truce, with an Israel withdrawn to its 1967 borders. So it's not impossible - but it is necessary. Says one secular Palestinian: "Whatever you think of them, they're not going away."


Amerika & Diplomatie

The U.S. has always been a poor peacekeeper and "nation-builder". Barring Japan, and to an extent Germany, after the Second World War, it has a uniformly bad record: from China to Italy and Greece in the 1940s; from Iran to Indonesia and Brazil in the 1950s; from Cuba and Vietnam to Peru in the 1960s; from Chile and Angola to Afghanistan in the 1970s; and from Grenada, Somalia and Rwanda to the former Yugoslavia in the 1980s and 1990s. As Stephen Peter Rosen, a conservative strategic studies professor, says: "The American military is the best high-intensity fighting force in the world. But we are not as good at understanding or managing foreign cultures, or at building democracies."
According to Rosen, "The Marine Corps published a manual on the conduct of small wars in 1940 that noted that the Corps had been involved in 180 interventions in 37 different countries between 1840-1940 to establish internal peace. The lesson, unfortunately, is that our most talented fighting men are not the kind of people who are good at peace enforcement."
We have just seen the strongest dimension of U.S. power at work in Iraq - the military dimension. How the weakest dimension, involving negotiation, persuasion, and consensus, plays itself out will soon become evident in Iraq. Two things are clear: the beginning has been poor; and the going will not be easy.(PRAFUL BIDWAI, Frontline 26-4-2003)

Israel & Diplomatie

Wat de ontwikkelingen van de laatste jaren duidelijk hebben laten zien is dat Amerika - wat zijn Midden-Oosten-politiek betreft - een militaire macht is, maar geen diplomatieke macht.
Diplomatie heeft nuchtere, pragmatische, afstandelijke figuren nodig, die bereid zijn met iedereen, wie dan ook, aan een tafel te gaan zitten om vervolgens net zo lang te onderhandelen tot er een deal uit de bus komt. Maar onder invloed van irrationeel handelende pro-zionistische haviken is het woordje diplomatie volledig geschrapt uit het Amerikaanse Midden-Oosten-woordenboek.
Israelisch pragmatisme is momenteel weinig meer dan 'slikken of stikken' en alle jaren door heeft men volstrekt niet de moeite genomen een vredesplan te ontwerpen dat de Islamisten in staat stelt op een eervolle wijze een wapenstilstand te ondertekenen - hetgeen vanuit pragmatisch standpunt gezien de totale ontkenning is van pragmatische politiek.
Je zou dus kunnen stellen dat waar Amerika sterk is waar het gedemoniseerde mensen op een onmenselijke wijze kan vernietigen, Amerika uiterst zwak is waar het de morele plicht heeft de demoniseringswoede van fundamentalistische 'vrienden' en 'vijanden' aan banden te leggen. (27-4-2003)


Wie is de dictator: de manipulator of de gemanipuleerde?

Op een moment waarop iedereen Saddam Hussein tot het absolute kwaad uit wil roepen is het goed tegengeluiden te laten horen die wijzen op de andere kant van het dwangmatig opgelegde gelijk. Zo'n controversieel geluid is het betoog van Hassan Tahsin, waarvan de essentie is dat Saddam behalve dader ook - en zelfs vooral - slachtoffer is geweest van een gehaaid-sadistische machtspolitiek die vanaf het begin gericht was op onderwerping van Irak.

"American foreign policy planners have worked since the eighties to bring down and destroy Iraq. Like lambs being led to the slaughter, they lured the political leadership to wage war against Iran. Then after having been overstrained, politically, economically and socially they were again enticed to invade Kuwait, bringing on another Gulf War, followed by international sanctions and the consequent obliteration of the Iraqi nation. It would have been so easy to destroy Saddam Hussein’s regime with Kuwait liberated but the American plan was to make sure that the regime stayed in place. Then came the new military invasion campaign — the reasons for it varied between the Anglo-American political leadership, finally resting on the need to get rid of Saddam, his weapons of mass destruction and to give Iraq American-style democracy ensuring it becomes a protégé of Washington." (Arab News, 28-4-2003)

Zie ook: Arafat en de Palestijnen
slachtoffers van een meestermanipulator


Hoewel de bevolking van Irak - nuchter beschouwd - beter een machtige Amerikaanse dictator kan hebben dan een Arabische leider die in feite een machteloze gevangene is, zullen intelligente mensen die verstand en principes belangrijker vinden dan geld en macht weinig waardering kunnen opbrengen voor het cynische, volstrekt moraalloze manipulatieproces waaraan de bevolking van het Midden-Oosten nu al zo lang wordt onderworpen.
Dat manipulatieproces is daarom gevaarlijk, omdat het verwijst naar een mentaliteit die de vrije ontwikkeling van de menselijke geest bedreigt. Mensen die manipuleren (en zich laten manipuleren) zijn namelijk niet bereid zichzelf open te stellen voor de vrije gedachten van anderen, zodat nonconformistische schrijvers en filosofen die zichzelf willen ontworstelen aan de verdommende invloed van het collectivisme (dat onlosmakelijk gekoppeld is aan manipulatieve machtspolitiek) er zeker van kunnen zijn dat ze een moeilijke toekomst tegemoet zullen gaan in een wereld waarin democratie niets anders is dan 'dictatuur van de morele meerderheid'.


Arafat: "A personal vendetta"

Yasser Arafat insisted on Monday he would not be shunted aside by a Palestinian political shakeup and said his old nemesis, Israeli Prime Minister Ariel Sharon, was not ready to pay the price for peace.
On the eve of a landmark session of the Palestinian parliament to confirm incoming Prime Minister Mahmoud Abbas and his cabinet, the Palestinian president told the Israeli newspaper Maariv he had no intention of fading away.
Asked what Sharon wanted, Arafat repeated his oft-stated view of a personal vendetta. "I think that this whole thing started in 1982 when I caused him to lose his medals, as well as his position as defense minister," he told Maariv. Sharon, as defense minister, directed Israel's 1982 invasion of Lebanon that led to a siege of Arafat in Beirut. Arafat and his Palestine Liberation Organisation (PLO) guerrillas were forced to evacuate under international protection. Sharon resigned after an Israeli commission of inquiry found him indirectly responsible for the massacre of hundreds of Palestinians by Lebanese Christian militiamen in the Sabra and Shatila refugee camps in Beirut. (By Matt Spetalnick, Reuters 28-4-2003)

Abu Mazen tells Europeans
he'll declare end to armed struggle

Palestinian Prime Minister designate Mahmoud Abbas (Abu Mazen) has told European diplomats he will use his inaugural speech to declare an end to the use of arms to achieve Palestinian national aspirations.
Abu Mazen will be inaugurated after the PLC (Palestinian Legislative Council) approves his government. He told the Europeans, after he reached agreement on the composition of his cabinet last week with Chairman Yasser Arafat, that he would say ending the armed struggle and improving the living conditions of Palestinians are an inseparable part of the road map that would form the basic guidelines of his government. Lifting checkpoints and improving the Palestinian economic situation are essential elements in this, he said.
Abu Mazen told the Europeans all future inputs of money to the PA, whether from donors, Europeans, or Arab countries would go to the PA treasury and would be overseen by Finance Minister Salam Fayyad. That would meet long-standing European demands made to an unresponsive Arafat for financial transparency in the use of money sent to the PA. (By Arnon Regular, Ha'aretz 28-4-2003)

Democratie is oorlog voeren zonder destructief geweld. Democratie betekent niet dat je je principes prijsgeeft maar dat je die principes laat verdedigen door mensen die in staat zijn van het woord een wapen te maken.

Amer A. AL-Zubaidi:
Allah does not wish injustice
for any of His creatures

The world is indulged materialism and self-desire, ignoring poverty of the needy, and the fear and insecurity of many people. Mankind must strive to benefit the entire world, attacking the problems they might face today to benefit tomorrow. They must ensure peace and urge the support of justice with equality, and struggle against injustice and corruption. They must search for true contentment by alleviating the tragic suffering of humanity and ensure comfort and happiness by establishing prosperity and peace, and by encouraging goodness and kindness. People of different faiths as well as those who believe in the oneness of humanity are trying to come together to eradicate the weakness of mankind toward faith, immoralities, the spread of crimes, discrimination, and the use of force against people who have nothing. The gifts of The Almighty Lord are to be used for constructively for the benefit and cooperation among all mankind. All must contribute in supporting the right and suppressing the injustice, oppression, and transgression. As a Muslim scholar declared, “Beware of the studies you are receiving. They have the capability of killing the spirit of the entire nation.”

Ponder upon the following questions and seek your own answers and work together for finding solutions:
Why is there poverty among people? Do people have the right to live in their own homelands? Why are so many refugees? Why is the number of crimes increasing? Is not true mankind must not discriminate on the basis of race, color, national origin, religion, political affiliation, gender, sexual orientation or disabilities? Why are people prevented from receiving education, learning, and knowledge? Why can’t people just get along with each other? Should mankind be able to live together in harmony? Why do people fight in wars against each others in which there is no benefit at all? Why are there conflicts all around the world? What is the meaning of peace? Is it possible to achieve true peace? How can man implement true justice? Why don't we spend just half as much money on ensuring peace as we do on inflicting wars?

May Allah (Subhanahu Wa Ta’Ala) guide us to patience and obedience to Him, and prevent us from committing any inhumanity or harm to mankind.
O’ Lord, stop humanitarian disaster and implement peace with justice to all. O’ Lord, the rights of the human beings have been ignored and they have been engulfed in self-inflicted injustice. Please restore them their rights and release them from oppression. O’ people, seek counsel from the Almighty Lord, secure His guidance, and adopt His word as a guide. Follow the straight path of Allah (Subhanahu Wa Ta’Ala) with love, because Allah (Subhanahu Wa Ta’Ala)’s lover always feels secure, peace and comfort, Ameen. (Shia News.Com)

Mr. Amer A. AL-Zubaidi is the Imam and Chairman of
Kufa Center of Islamic Knowledge (KCIK), Virginia - USA.


Schuld & Boete

"The corruption of Judaism, as a religion of universal values, through its politicisation by Zionism and by the replacement of dedication to Israel for dedication to God and the moral law, is what has alienated so many young Americans who, searching for spiritual meaning in life, have found little in the organized Jewish community." Allan Brownfield "Issues of the American Council for Judaism", Spring 1997.

"Israelis seem to be haunted by a curse. It is the curse of the original sin against the native Arabs. How can Israel be discussed without recalling the dispossession and exclusion of non-Jews? This is the most basic fact about Israel, and no understanding of Israeli reality is possible without it. The original sin haunts and torments Israelis; it marks everything and taints everybody. Its memory poisons the blood and marks every moment of existence." Israeli author, Benjamin Beit-Hallahami (Israel Online)

"My friend, take care. When you recognize the concept of 'Palestine', you demolish your right to live in Ein Hahoresh. If this is Palestine and not the Land of Israel, then you are conquerors and not tillers of the land. You are invaders. If this is Palestine, then it belongs to a people who have lived here before you came. Only if it is the Land of Israel do you have a right to live in Ein Hahoresh and in Deganiyah B. If it is not your country, your fatherland, the country of your ancestors and of your sons, then what are you doing here? You came to another people's homeland, as they claim, you expelled them and you have taken their land." Menahem Begin, quoted in Noam Chomsky's "Peace in the Middle East?" (Israel Online)

Elton John & Blue
Sorry Seems To Be The Hardest Word

It's sad, so sad
It's a sad, sad situation
And it's getting more and more absurd
It's sad, so sad
Why can't we talk it over
Oh it seems to me
That sorry seems to be the hardest word

UN Boycotted Baghdad Meeting For Lack Of Resolution

The UN was absent from the meeting headed by Gen. Jay Garner, which was held in Baghdad yesterday. Nejib Friji, a UN representative based in Amman, told Al Hayat that the UN “was invited to that meeting, just as it was invited to the Nassiriyah meeting two weeks ago, but it refused to attend on the grounds that any political mission for the organization in post-war Iraq requires a resolution by the Security Council, and because of a number of principles that the UN Secretariat General committed itself to. The first such principle is the need to restore the Security Council’s role after the damage it suffered from the war.”
About the political groups that the UN is supposed to cooperate with in Iraq, Friji stressed that the UN’s principle in this matter is that, according to international law, any civil or military administration will lack sovereignty over Iraq, and will not have the right to represent that country at the international level. Moreover, any rule must enjoy domestic legitimacy and be appointed by the Iraqi people, with the approval of the international community, represented by the UN General Assembly.
Friji added that the recovery of the Security Council’s unity, following the many disagreements it suffered from, had to be carried out in accordance to a number of principles, including: the respect of Iraq’s sovereignty and political independence, the right of Iraqis to chose the rule they want, the Iraqis’ control over their natural resources, the need to provide the Iraqi people with the requirements to resume a normal life as soon as possible, and the need for a Security Council resolution that clearly defines the role of the UN and provide the funding for this role. (Walid Choucair, Al-Hayat 29-4-2003)


Dear President Bush
THOMAS L. FRIEDMAN

Memo to: President Bush, the White House
From: Saddam Hussein, in a Baghdad basement

Well, you sure ruined my birthday. . . . O.K., you won, and your prize is Iraq. Are you ready for it? I don't think so. Truth is, I hope you fail. But because my people have suffered enough, I'll give you a few tips on how to run this place, before you make a total mess:

(1) Yes, Iraq was the way it was, in part, because I was the way I was — and I was a bad boy. But what you're seeing now is that I was the way I was, in part, because Iraq was what it is — a very difficult place to rule without an iron fist.

(2) If you want to build a self-governing authority here, you had better understand that "shock and awe" is not just for war-making. It's an everyday tool for running this place. Why did it take you two weeks to throw out that bozo who declared himself mayor of Baghdad? I ran Iraq with an iron fist. You're trying to run it on the cheap with an iron finger. No way. This ain't Norway here, pal. Your powerlessness will scare people here much more than your power.

(3) When you broke my army, you broke the most important secular institution in the country, and the clerics are rushing to fill the void. Some are O.K., and some are bad news. Since the Shiites make up 60 percent of Iraq, if you're going to let the people here rule, that means the most important question for you is: Who dominates the Iraqi Shiite community?

(4) Always remember: This is an Arab country. Iraqis want to be first-class Arabs, not second-class Americans. If you want to build a legitimate, moderate political center here, you need to enlist some help, and some cover, from Arab states and the U.N.

Mr. Bush, I know you're wondering why I did not do more to avoid this war, which ended my political life. What in the world was I thinking? Who was I listening to? The answer is: I was listening only to myself. Don't make my mistake. (New York Times 30-4-2003)

Lezersreactie: "Mr. Friedman's columns are refreshing to read now, especially since he's seen the light on how badly wrong the whole zionist enterprise against Iraq could go."

Naïviteit & Cynisme

Wie terugblikt op de naïeve betogen die Donald Rumsfeld aan de vooravond van de inval in Irak de wereld inzond, die kan zichzelf alleen maar vol verbijstering afvragen of er zoiets bestaat als een intellectuele denktank in het Witte Huis.
Rumsfeld hanteerde het beeld van een zielig, onderdrukt, bangelijk volkje, dat getiranniseerd werd door een duivelse fascist die alleen het slechtste voorhad met zijn volk - de mensen als het ware met miljoenen tegelijk de gaskamers injoeg om ze massaal uit te moorden - en die daarom vernietigd diende te worden door Amerikaanse bevrijders die van Irak een mooi sprookjesland zouden maken. De sancties worden opgeheven, het voedsel stroomt het land binnen, de bevolking kan in stemmig verlichte schoollokalen op knopjes drukken teneinde een paar politieke pro-zionistische bonzen in het centrum van de macht te plaatsen en alles zal heel zonnig zijn in een wereld waarin de mensen nog heel lang en gelukkig mogen leven.
Waarom Rumsfeld dat naïeve beeld de wereld heeft ingezonden weet niemand. Een feit is dat de zionisten in de regering Bush nooit geloofd hebben gehecht aan het beeld van het arme zielige Arabische volk. Het zionisme is een machtsleer die gebouwd is op de gedachte dat Arabieren alleen maar in de hand kunnen worden gehouden via streng autoritair leiderschap - de zionistische machtspolitiek in de bezette gebieden levert het keiharde bewijs voor de juistheid van die stelling.
Het naïeve Rumsfeldsiaanse beeld van Irakese democraten die honderden leuke partijtjes in het leven roepen die gezellig samen babbelen over de toekomst van het land staat dus volstrekt haaks op het cynisch-realistische beeld dat de gemiddelde (rechtse) zionist hanteert.
De feiten bewijzen trouwens dat Rumsfeld en het rechtse zionisme tegenpolen zijn. De oorlog werd door zionisten verdedigd met het argument dat Arabieren alleen maar in macht geloven. Democratisering is alleen mogelijk wanneer de democraten de macht veroveren en de democratie onder dwang opleggen. Met andere woorden. Arabieren zullen nooit zelf over hun lot kunnen beslissen. Altijd zal er (volgens het zionisme) een strenge dictator moeten zijn die de eindbeslissingen in handen heeft.
Het zionistische beeld van de anarchistische, chaotisch ingestelde Arabier die een autoritaire leider nodig heeft wordt in een satirisch bedoelde - aan George Bush gerichte - boodschap bevestigd door Thomas Friedman, een columnist die altijd sterk pro-Israëlisch is geweest, maar die zich na de zionistische oorlogshetze van de afgelopen jaren wat onafhankelijker heeft opgesteld.
Zijn verhaal is in feite een verdediging van Saddam Hussein. Saddam - zo stelt hij - was wie hij was, geen lieve jongen maar ook geen misdadiger, omdat hij een product was van een omgeving waarin lieve jongens genadeloos worden afgemaakt. Met andere woorden. Het Irak waarin Saddam leefde had een autoritaire leider nodig die met strenge hand de liefdelozen onder de duim zou kunnen houden.
De fout die Saddam maakte als autoritaire leider was dat hij zichzelf isoleerde van zijn omgeving en niet in staat was de nuchtere, pragmatische adviezen van anderen over te nemen. Saddam, stelt Friedmann, luisterde alleen maar naar zichzelf - en de essentie van zijn boodschap is dan ook dat Amerika niet dezelfde fout moet maken. Niet kiezen voor isolationistische eigengereidheid maar kiezen voor samenwerking met de Arabieren en de VN.
Dat hij daarbij op een impliciete manier pleit voor autoritair leiderschap toont aan dat de ondoordachte vernietiging van het seculiere Ba'ath-regime door hem gezien wordt als een blunder. We hadden een deal moeten sluiten met Saddam. Saddam was een dictator, maar ook een Arabische realist die op een beheerste wijze democratische hervormingen had kunnen doorvoeren, daarbij gesteund door alle andere Arabische regimes die net als Saddam en de zionisten het autoritaire (patriarchale of matriarchale) leiderschap boven de goedbedoelde, maar niet realistische democratische gedachte plaatsen.

Palestijnen & Democratie

The Palestinian parliament confirmed its new prime minister and his chosen cabinet last night, clearing the way for the long-awaited publication of the U.S.- sponsored "road map" for peace between the Palestinians and Israel.
Fifty-one of 85 members of the Palestinian Legislative Council backed Mahmoud Abbas, the new prime minister, and his program that calls for an end to terrorism and the removal of all unauthorized weapons.
In an indication of the difficulty he faces, a suicide bombing hours later in Tel Aviv killed at least three people and injured dozens. No group immediately claimed responsibility.

Abbas, in his first address to the Palestinian parliament, denounced all forms of terrorism, calling it wrong on "religious and moral" grounds and saying its use has almost destroyed the Palestinian cause.
"We are convinced that such methods do not lend support to a just cause like ours, but rather destroy it," he said. Abbas said it is vital for the Palestinian government to be the only body that authorizes the use of weapons, moving away from the "armed chaos" that currently exists. He said the major role of his government will be creation of a Palestinian state, based on the 1967 borders of the West Bank and Gaza, with a capital in Jerusalem, the return of refugees, an Israeli withdrawal from the West Bank and Gaza and the removal of Jewish settlements in the area."The Palestinian people will not accept anything less than the exercise of our rights to self determination and the establishment of our independent state...," he said.

Addressing Israelis, he said: "We want a lasting peace with you, achieved through negotiations." And in a rare acknowledgment, he added: "We do not ignore the sufferings of the Jews throughout history. And in exchange, we hope that the Israelis will not turn their backs on the sufferings of the Palestinians." (By Conal Urquhart, News Day 30-4-2003)

Lyndon LaRouche & The USA

"In 1975 I went to Iraq and, at the same time, dealt with people in various Arab countries and Israel. I had a lot of sympathy and cooperation from leading circles in the Labour Party in Israel, and others. We thought we could possibly move for an economic approach to a fraternity among peoples in the Middle East, not just Israel and the Palestinians, but a fraternity, and develop ideas of cooperation, which would bring about peace..."

E Pluribus Unum The United States was a unique creation. It was not created by people only here. It was created by people in Europe, in part, who supported the independence of our country, who supported the formation of our Constitution, and they did so from Europe because they knew at that time in Europe, they could not develop true republics under the present conditions of that time there.
So, therefore, they supported us. They contributed their ideas and their assistance to our independence. We became, as a nation, sort of a unique phenomenon in the history of this planet, and despite the division within us, and despite the mistakes we have made, we are still a unique nation on this planet.
We are not to be an empire, but we have the ability, which is embedded within us, within our history, to make a contribution to bringing other nations together to realize on a planetary scale, the kind of purpose for which we were created, to be a catalyst, to create a community of sovereign nation-states, of people cooperating around the planet in different nations to a common purpose.
The function of the President of the United States today, in my view, is to be a person who understands that, who understands the problems, the messes we have gotten into, who reaches out to other nations, who is respected by other nations, who can bring other nations to meetings with us, so that we, our government and other governments can make the decisions that have to be made now to give us a new monetary system, a new financial system for the world and also a program of general economic recovery.
If we succeed in building around an idea of a general economic recovery of the world, that idea itself becomes an overriding interest, that overriding interest can be the basis for securing peace on this planet.
I believe we can secure peace on this planet. There may be cases in which we would still require the assistance of methods of strategic military and related defense. That could happen, but, in general, the policy of government today should never be war!
We may have to fight a war, if it is imposed upon us, but our policy should never be war. Our policy should be cooperation for peace with the means to secure that peace, to defend it if it were necessary. (LaRouche website, 24-4-2003)

Zie ook: Het getal van het Beest
en: Wet, Recht & Zorg

Sharon, Abbas Get Middle East Peace Plan

International mediators presented Israeli and Palestinian leaders Wednesday with a new Middle East "road map," an ambitious blueprint for ending 31 months of violence and establishing a Palestinian state.
The plan was presented to Israeli Prime Minister Ariel Sharon by U.S. Ambassador Daniel Kurtzer in Jerusalem. Shortly thereafter, Abbas received it in the West Bank town of Ramallah from representatives of the four parties that drew up the plan: the United States, Russia, the European Union and the United Nations.
"For the first time in a very long time, Israel and the international community have a partner to go back to the table with," U.N. envoy Terje Roed-Larsen told The Associated Press. "We have, hopefully, a peace process going."

In Gaza, militants made clear that they would resist any effort to disarm them and would not end attacks.
"We will strike the Zionist enemy in each and every corner of Palestine until the end of the occupation," said Hamas spokesman Abdel Aziz Rantisi. He said Abbas' call for an end to violence was "strange and unrealistic."
Reflecting Abbas' troubles, a new attack was claimed jointly by Hamas and the Al Aqsa Brigades, which are linked to his own Fatah movement. A group spokesman said the bombing was a message that "nobody can disarm the resistance movements without a political solution."
Abbas condemned the bombing, which wrecked Mike's Place, a popular nightspot on Tel Aviv's teeming seaside promenade. He also said he accepted the road map.
"The road map is an agreement that has been agreed by key members of the international community," said British Foreign Minister Jack Straw. "That in itself is quite remarkable, that there is unanimity."
But Palestinian historian Albert Aghazarian was skeptical. "I don't see a road," he said. "I don't see a vehicle. This is all nonsense. I hope I'm wrong..." (Bij Dan Perry, AP writer 30-4-2003

Islam, Arabische Eenheid & Socialistische Solidariteit

Steve Bell cartoon Omdat het de taak van anarchisten is elke vorm van onrechtvaardige demonisering te bestrijden wordt hieronder een gedeelte geciteerd uit een toespraak van Saddam Hussein, waarin gewezen wordt op de Islamitische principes van gelijkheid en solidariteit. Die Islamitische principes (die in feite socialistische principes zijn) behoren binnen het denken en handelen van moslims een centrale plaats in te nemen, maar de harde realiteit toont aan dat niet de broederschapsgedachte en het eenheidsverlangen het gedrag van de Arabische naties bepalen, maar hebzucht, opportunisme, verraad en principeloosheid - zaken die de socialist Saddam Hussein verafschuwde, omdat hij als seculiere moslim een man van principes wilde zijn.

"The Arabs may agree, within the framework of their Unity, to establish different economic systems, but those systems will not contradict each other in terms of the objective and outcome. They will supplement each other by their steps and actions. All of them will contribute to the growth of capabilities within the society of unity in which tranquillity and justice will prevail.
The Unity should be viewed as a process of national, humanitarian and cultural creation which will give birth to a higher entity. The new entity, resulting from that process, should be higher, superior, larger, more secure, more immune, more productive and more resistant to the challenges of time. This entity will not look over the present, but it will not subdue to its passive aspects and will not hesitate to take a decision on great advancement and creation. It should be a part of both present and future. But all the negative aspects of the present and its weakness should remain in the back, while the new entity should look for the future to which this entity, its existence and programmes are connected in a live manner.
While unity provides its parties with protection, equalizes an individual to other individuals and a country to other countries regardless of (its large or small size), and provides all parties with a chance to enjoy the depth and merits of the large size, deep and ancient history, immortal and abundant heritage and high status, all are required, everyone from his position and according to his characteristics, to provide the Unity with what he should submit. If the poor in Sudan, Egypt, Morocco, Yemen and Palestine, for example, are required to fortify the wall of the state of Unity by their lives, whether it is wholly or partially threatened, everyone of its sons, including its fat countries or parts whose fatness and the low number of its population make them unable to confront the threat by fighting, should contribute to the protection of the state of Unity. Those fat countries and parts should pay to the poor people of the nation. This payment is not a tax imposed on them, but rather it is the belongingness dues. It is not possible for the brothers to live under one tent and confront common destiny, while some of them are starving to death and others are full to death.

Saddam Hussein, 10 September 1997

Steve Bell cartoon Saddam Hussein had de Arabische zaak lief. Dat onderscheidt hem van de opportunisten die voortdurend de zaak van de Arabieren, de zaak van het socialisme en de zaak van de Islam verraden. Zijn tegenstanders proberen hem nu te demoniseren via het eenzijdig belichten van allerlei eigenschappen die gezien vanuit socialistisch, Islamitisch en Arabisch oogpunt volstrekt irrelevant zijn.
Natuurlijk, het is waar: de man had een zoon - Uday - die niet goed snik was, maar welk zinnig mens heeft er geen kind waar een grote steek los aan zit? De halve wereld is gek, maar is dat een reden om de wereld met behulp van atoombommen van die gekken te verlossen? Natuurlijk niet.
Het gaat er om - ik heb dat op deze pagina's voortdurend gesteld - principes te benadrukken, mensen duidelijk maken ook dat ze zich niet moeten richten op uiterlijkheden en idiote karaktereigenschappen, die er ongetwijfeld zijn, maar op zaken die een revolutie in het denken teweeg kunnen brengen.
Wie het bovenstaande citaat uit een toespraak van Saddam Hussein leest zal ontdekken dat Saddam bewogen werd door het verlangen de Arabische wereld op te tillen naar een hoger niveau. Dat verlangen is niet demonisch. Dat verlangen is niet Stalinistisch en het is ook niet fascistisch. Het toont alleen maar aan dat Saddam Hussein een vijand was van de ouderwetse Islamitische clerus die de voeten heeft vastgeklonken in een grote stalen bak die is volgestort met een in gewapend beton omgezet verleden.
Laten inzien, hoe gruwelijk het is om rond te moeten lopen met een groot betonblok aan je voeten , was de eerste taak die de Ba'ath-socialisten zich stelden. Ze wilden een verlichtingsbeweging zijn en wat is verlichting anders dan breken met een ouderwets, conservatief verleden?
Het beton moet aan gruzelementen worden geslagen, zodat de onzinnige vormen verdwijnen en de zinvolle principes overblijven.
Omdat Saddam verdwenen is zal die liberaal-socialistische verlichtingstaak moeten worden overgenomen door zijn opvolgers, maar hoe is dat mogelijk wanneer die opvolgers (Jesus-people) vijanden van het verlichtingsdenken zijn? (1 mei - dag van de arbeid - 2003)


Annan disturbed by Israeli military incursions in Gaza Strip

United Nations Secretary-General Kofi Annan was deeply disturbed by Israeli military incursions Wednesday in Gaza City and the Rafah refugee camp, which left at least eight Palestinians dead and many others injured, a UN spokesman said.
"Such actions, including the reported house demolitions (by Israeli authorities), are contrary to international humanitarian law," spokesman Fred Eckhard quoted Annan quoted as saying. The UN chief "believes that they contradict the international community's efforts to restart the Israeli-Palestinian peace process, following yesterday's presentation of the Road Map to theparties," Eckhard said in a statement.
Annan "remains convinced that there is no military solution to this conflict" and "calls on Israel to work with (Palestinian) Prime Minister Abu Mazen to establish effective cooperation ensuring security for both Israelis and Palestinians," the statement said. (Xinhuanet 1-5-2003)

De geschiedenis blijft zich herhalen. Ariel Sharon (die nog altijd op een botte wijze recht met behulp van macht wil vernietigen) eist onvoorwaardelijke onderwerping van de door hem als 'terroristen' omschreven verzetsgroepen, die op hun beurt zich uiterst principieel opstellen en eisen dat Israël zijn handtekening zet onder een concreet ontruimingsplan, dat een erkenning is van hun vrijheidsstrijd.
Hamas heeft twee doelstellingen:

  • 1) Terugkeer naar de situatie van 1967 - een einde dus van een bezettingspolitiek die door de internationale gemeenschap afgewezen word. Wanneer de bezetting wordt beëindigd zal een staakt het vuren worden afgekondigd. En
  • 2) strijd tegen de zionistische staat Israël die in de jaren veertig Palestijns land heeft veroverd en honderdduizenden Palestijnen van haar grondgebied heeft verdreven.
    De eerste strijd is legitiem, zodat daaraan de eis kan worden verbonden dat er een concreet ontruimingsplan wordt opgesteld waaronder alle betrokken partijen - dus ook Hamas - een handtekening kunnen plaatsen. Nu moet Hamas zich ontwapenen terwijl er alleen maar gesproken wordt over een terugkeer naar de vernederende 'thuisland'-situatie van voor september 2000.
    De tweede strijd is alleen dan legitiem wanneer gekozen wordt voor geweldloos verzet. Israël is een autonome staat die (ondanks het feit dat zij in een toestand van permanente wetsovertreding verkeert, gezien haar onwil het recht op terugkeer en/of schadevergoeding te erkennen) door de internationale gemeenschap in haar huidige vorm is erkend.


    klik hier

    Region Needs to be Consulted on Iraq Future

    Jordanian Foreign Minister Marwan Muasher warned the US Thursday that it was important to involve regional countries to help with the transition of power in Iraq and prevent further mistakes. Speaking at the Royal Institute of International Affairs in London, Muasher said that Washington even more needed to keep its promise on implementing the newly published 'road map' on establishing a Palestinian state within three years.
    He said he had "never seen anti-American feeling in the region worse" due to the US-led invasion and occupation of Iraq and that Washington "had to do something if it was to go down."

    Muasher, who has just returned from a visit to Washington, said that although the US may have good intentions on handing over power in Iraq, he did not see any clear plans on the manner that this would be achieved.
    Iraq's need was "not so much humanitarian intervention but putting a political process quickly and smoothly back into the hands of the Iraqi people," he stressed.
    So far, no home-grown process had begun to emerge and it was "important for countries of the region, who knew more than the coalition, to be consulted" the foreign minister said voicing concern that "otherwise mistakes will be repeated." (Palestine Chronicle 1-5-2003)


    Zionisme Schept Geweld

    Muslims - including the majority of those in Britain - are enraged about Palestine. Angry about the expansion of illegal Jewish settlements on confiscated Arab land. Furious about decades of military rule on behalf of Jewish conquerors over resentful Christian and Muslim populations. Furious about the perpetuation of colonial-era racism and apartheid-style zoning laws. Furious about the plight of Palestinian refugees. Furious about the conquerer's control of the third holiest place in Islam. Our scriptures counsel endless patience. Were it not for Islam, the anti-western rhetoric and violence would be out of control. Yet, some of us have been tipped over the edge. The message carried in the deeds of these angry young people is that, yes, Islam forbids suicide and killing civilians, but they are now so angry about Palestine that they are going to set these principles aside. The result has been a perversion of faith.
    In the 36 years since the fall of Jerusalem, the Muslim voice has been deeply radicalised. You find this everywhere - from the scholarly pulpits of Al-Azhar to the mosques of Birmingham and Derby, where young people speak only of Palestine. It is the great religious transformation of our age. And if you talk to these new zealots, you will find that anger over Palestine has been the catalyst which radicalised them.
    Perhaps this has been the most far-reaching consequence of Zionism: the radicalisation of the Muslim world. (Fuad Nahdi, The Guardian 2-5-2003)

    Ariel Sharon: Een Schim Uit het Verleden

    Ariel Sharon is een schim uit het verleden, die weigert een volmaakt zinloos agressief Messiaans veroveringsbeeld in te ruilen voor een op herstel van menselijke waarden gerichte, zinvolle toekomst.
    De vraag die we ons moeten blijven stellen is waarom wij het krankzinnige Messianisme dat Israelisch rechts in zijn greep houdt accepteren? Waarom moet de hele wereld rechteloos machtsdenken, dat gekoppeld is aan een Messiasopvatting die in alle opzichten de ontkenning is van het moderne verlichtingsdenken, blindelings accepteren? Waarom wordt de rechtse staat Israel met haar volmaakt zinloze tempelideologie boven de Verenigde Naties geplaatst?
    We moeten af van het zionistische Messianisme en terugkeren naar de humanistische interpretatie van de religie, een denkwijze waarbinnen niet het alles en iedereen vernietigende idool maar de principiele, dienstbare, rechtvaardige mens centraal staat, waarbij we ons moeten laten leiden door de gedachte dat alleen hij die het op mensenhaat gebouwde idool vernietigt aantoont dat hij een vriend van de mensheid is.

    Zie ook: De Drie Wijzen Uit Het Oosten


    Flavius Josephus: "Tyrants among the Jews
    brought the Roman power upon us"

    de tempel "I will not go to the other extreme, out of opposition to those men who extol the Romans nor will I determine to raise the actions of my countrymen too high; but I will prosecute the actions of both parties with accuracy. Yet shall I suit my language to the passions I am under, as to the affairs I describe, and must be allowed to indulge some lamentations upon the miseries undergone by my own country. For that it was a seditious temper of our own that destroyed it, and that they were the tyrants among the Jews who brought the Roman power upon us, who unwillingly attacked us, and occasioned the burning of our holy temple, Titus Caesar, who destroyed it, is himself a witness, who, daring the entire war, pitied the people who were kept under by the seditious, and did often voluntarily delay the taking of the city, and allowed time to the siege, in order to let the authors have opportunity for repentance." (Klik voor bron)