De Leugen Regeert
democratisering gezien als chaotisering

Steve Bell Cartoon


De democratie geeft ons de schijn van vrijheid
en daar schijn bedriegt regeert de leugen

Vrijwel alle vormen van menselijke communicatie zijn gebaseerd op leugen en bedrog. Dat is maatschappelijk wenselijk, want zonder leugens is sociale harmonie vrijwel onbereikbaar. Toch blijven we in alle godsdienstige en morele stelsels geobsedeerd door de waarheid en vinden we de leugen moreel verwerpelijk. Zo ontstaat een merkwaardige paradox: leugenaars vinden dat de waarheid moet worden gesproken.

"Wij verwachten van de media dat zij hun publiek de waarheid vertellen. In veel journalistieke beroepscodes staat ook de plicht tot respect voor de waarheid voorop. Toch spelen leugen en bedrog in de massamedia een centrale rol. In de nabije toekomst krijgt de waarheid steeds minder kans, als gevolg van politieke, economische en technologische ontwikkelingen. De moderne informatiesamenleving zal ons met steeds meer leugens en bedrog confronteren. Nieuwe digitale technieken maken het mogelijk een virtuele werkelijkheid te produceren waarin bedrog en werkelijkheid niet meer te onderscheiden zijn." (Prof. dr. Cees Hamelink)

URI AVNERY: The Easier the Victory,
the Harder the Peace

After the end of hostilities in Iraq, the world will be faced with two decisive facts:
First, the immense superiority of American arms can beat any people in the world, valiant as it may be.
Second, the small group that initiated this war - an alliance of Christian fundamentalists and Jewish neo-conservatives - has won big, and from now on it will control Washington almost without limits.
The combination of these two facts constitutes a danger to the world, and especially to the Middle East, the Arab peoples and the future of Israel. Because this alliance is the enemy of peaceful solutions, the enemy of the Arab governments, the enemy of the Palestinian people and especially the enemy of the Israeli peace camp.
Its mental world consists of a mixture of ideological fervor and crass material interests, an exaggerated American patriotism and right-wing Zionism.
That is a dangerous mixture. There is in it something of the spirit of Ariel Sharon, a man who has always had grandiose plans for changing the region, consisting of a mixture of creative imagination, unbridled chauvinism and a primitive faith in brute force. (CounterPunch, 11-4-2003)

The neo-cons will cause a long period of chaos in the Arab and Muslim world. The Iraqi war has already shown that their understanding of Arab realities is shaky. Their political assumptions did not stand the test, only brute force saved their undertaking.


Het Raadselachtige Verschijnsel Macht

Wat Uri Avnery heel goed inziet - en wij niet - is dat de Israelisch-Amerikaanse cultuur gebouwd is op 'brute, beestachtige kracht'.
Praten met anderen is in zo'n machtswereld nooit een dialoog, maar het opleggen van de eigen wil aan de ander. Zolang je het met de uitgangspunten van hun 'cultuur' eens bent - macht is het fundament van heel het menselijke bestaan - is er niets aan de hand. "Macht", riepen de naar democratisering verlangende studenten in de jaren zestig en zeventig gehoorzaam, "komt uit de loop van het geweer".
De linkse studenten democratiseerden vanuit het verlangen macht te verwerven. Er was geen sprake van een dialoog, maar het dwangmatig aan anderen opleggen van een 'discussiecultuur', waarbij discussiëren werd gezien als een vorm van eenrichtingsverkeer: de gelovige in gesprek met de ongelovige die bekeerd dient te worden.
Datzelfde democratiseringsgedrag, waar liberale studenten en wetenschappelijke medewerkers een broertje dood aan hadden, wordt nu tentoon gespreid door de naar macht verlangende revolutionairen Bush, Blair en Sharon.
Waar de linkse studenten in de jaren zestig 'marxist' waren (democratie is mensen de waarden van het marxisme bijbrengen), daar zijn de rechtse leiders 'kapitalist' (democratie is mensen de waarden van het neoliberalisme bijbrengen).
Niet-linkse studenten werd niets gevraagd, zoals nu de Arabische wereld die 'gedemocratiseerd' dient te worden niets wordt gevraagd. Je bezet gewoon de hele boel (in Amsterdam werden alle Universitaire Instituten bezet en werden teksten als 'Karl Marx Universiteit' boven de toegangspoorten bevestigd) en zodra je de boel hebt bezet ga je als ‘democraat’ in een zaaltje zitten en dan zeg je tegen de studenten, die alleen maar aanwezig zijn omdat ze op een hele simpele wijze het college van een keurig nette autoritaire hoogleraar willen volgen: "Nu gaan we democraatje spelen..."

Ik was in die heerlijke democratische periode een anarchistische rebel. Ik wilde studeren. De democratie - vooral de marxistische democratie - kon me gestolen worden.
Nu mogen de Arabieren 'democraatje' spelen. Het Amerikaanse leger heeft al zaaltjes gehuurd waar keurig nette neoconservatieve democraten (hoogstwaarschijnlijk met de beste bedoelingen, want goede mensen bedoelen het altijd goed – helaas…) nu de bevrijde Arabieren gaan vertellen hoe fijn het is om je eigen mening te geven in een wereld zonder lastige autoriteiten.
We moesten anti-autoritair zijn, opkomen voor onze rechten en het verderfelijke establishment verjagen.
Als rustige, eenzelvige anarchistische enkeling die liever dood wil zijn dan lid worden van een democratische praatgroep kijk ik vol belangstelling naar het Irakese democratiseringsexperiment.
Saddam was misschien een dictator die steeds ingewikkelder en godsdienstiger ging praten maar aan zinloos geouwehoer binnen de familiekring van de gewone man had de man een immense hekel. Alleen om die reden geloof ik dat ik hem sympathiek vond. En dan kunnen de mensen wel beweren dat ik mezelf met een dergelijke opstelling etaleer als ‘ anti-democraat’, maar waarom zou ik een voorstander moeten zijn van de praatgroep?
Eigenlijk, als ik er goed over nadenk, zou ik het liefst niet willen praten. Heerlijk de hele dag op de veranda zitten, een flesje mineraalwater op de kleine bijzettafel - en dan urenlang staren naar de verre horizon waar 's morgens de zon opkomt en waar 's avonds de zon ook weer ondergaat.
George Bush & Tony Blair vinden dat maar niks: luie donders die naar de horizon staren en die bij zichzelf denken: 'vallen jullie maar dood met je zinloze gelul'. En toch toont hun huidige gedrag aan dat een mens maar beter geen democraat kan zijn, omdat een mens - wie of wat hij ook is - in feite niks te vertellen heeft over de meest belangrijke zaken die er in het leven zijn: de Liefde en de Dood.
Zij, de mensen van de democratische praatgroep, laten je praten over ditjes en datjes. Ook de mevrouw van de wc mag meepraten. Hoogleraren vonden dat in de jaren zestig maar niks. "Wat weet de mevrouw van de wc nou van wetenschap en cultuur?" Maar in een op macht gebaseerde democratie is het ook helemaal niet belangrijk of je iets weet. Het gaat niet om weten. Het gaat om dienen. Je praat, maar de werkelijk belangrijke beslissingen worden door anderen genomen, zodat praten zinloos is, wanneer je er van uitgaat dat de belangrijkste zaken in het leven ook werkelijk belangrijk zijn.
Daarom is democratie een fabeltje. Wie op zoek gaat naar Leven, Liefde en Waarheid (zoals ons dat door de profeten wordt opgedragen) die zal in een op macht gebaseerde schijndemocratie nooit iets vinden.
Is democratie winnen? Macht komt in zo'n wereld niet uit de mond van mensen, maar uit de loop van het geweer. Niet de intellectueel bepaalt wat goed en slecht is, maar de man met het geweer.
Dat is de reden waarom onafhankelijke, liberale geesten de marxistische democratiseringsbeweging van de jaren zestig afwezen. En omdat de huidige kapitalistische democratiseringsbeweging net zo eenzijdig is gericht op indoctrinatie en het veranderen van mensen, daarom zullen onafhankelijke, liberale geesten ook ditmaal de schertsdemocratie afwijzen en kiezen voor een op realisme en waarheidsliefde gebaseerde denkcultuur die niet is gericht op geestelijke onderwerping maar op geestelijke bevrijding. Want daar gaat het om. Linkse en rechtse machthebbers denken dat de politiek God is. De vrije geest weet dat de politiek helemaal niet goddelijk is. En daarom wijst hij elke filosofie die macht uit de loop van het geweer laat komen af. (Zwolle 12-4-2003)

Zie ook: De Lof der Volledigheid

De arrogantie van de Macht

In de jaren zestig brak bij grote groepen jongeren het bewustzijn door dat het oude denken had gefaald. De wereld deugde niet, het oude denken had ons alleen maar oorlog en geweld geschonken, en dat betekende dat er gebroken moest worden met het verleden.
Tegenover het oude denken werd een nieuw denken geplaatst - tegenover datgene wat de oude generatie 'cultuur' noemde, plaatsten de opstandige jongeren hun 'tegencultuur'.
Uit dat geheel van rebellerende groeperingen en bewegingen is uiteindelijk het New Age-denken ontstaan, een geestelijk-filosofische beweging die de spirituele aspecten van de tegencultuur op de eerste plaats heeft gezet en de politieke aspiraties op de tweede plaats.
Het is uiterst eigenaardig om te ontdekken dat in de 21e eeuw mensen die zichzelf 'filosoof' noemen het New Age-denken afwijzen.
Zij willen denken, maar niet op een nieuwe manier. Nee, zij willen denken op de oude manier!
Hun denken heeft ons alleen maar oorlog en geweld opgeleverd. Hun denken weerspiegelt zich in het Midden-Oosten, waar de oude denkers hun volmaakt zinloze spel van macht en geweld spelen, een oorlogsspel dat gebaseerd is op een afwijzing van het holistische New Age-denken.
Nederlandse filosofen trekken zich daar niets van aan. Zij kijken geamuseerd en vol gretig, sadistisch welbehagen naar het zinloze geweld. Zij zien de oude denkers in actie, en zij willen graag dat oude denken steunen met hun zinloze filosofieartikeltjes.
FILOSOFIE ALS ZINLOOS INTELLECTUEEL GEWELD, dat bieden de Nederlandse schrijvers en filosofen ons in de nieuwe eeuw aan.
Daarom richten zij zich ook niet tot jongeren, maar tot mensen boven de 45 jaar: Mannen die een goede baan hebben en die naast hun dure huis, hun dure auto en hun gezin een beetje 'verdieping' willen bezitten, dat hun door de filosofie geschonken moet worden.
De staat Israël - vertegenwoordiger bij uitstek van het oude, primitief moralistische denken, dat de ontkenning is van het holistische New Age-denken - is moreel failliet. Iedereen is het daar over eens. Alleen de meest verstokte rechtse fanatici verdedigen nu nog de staat Israël.
Het oude Israëlische moraaldenken, dat de zionistische joden als goede mensen tegenover een kwade buitenwereld wil plaatsen, functioneert niet meer.
De rechtse Likoed-beweging probeert op een wanhopige wijze, via overdreven vormen van geweld, de ouderwetse zionistische moraal te redden, maar hoe meer geweld men gebruikt, hoe dieper men wegzakt in het moeras van de moraalloze mens, die orde en gezag probeert te vervangen door de blinde terreur van de macht.
De oude moraal, in de jaren zestig wist iedereen het, plaatst kille, genadeloze autoriteit tegen over de willoos gehoorzamende mens.
Het autoritaire denken werd door linkse studenten in de wetenschappelijke staf geprojecteerd, en na die projectie zag men het als de eigen taak via op democratisering gerichte acties die zelf in het leven geroepen valse autoriteit te vernietigen.
De wereld mocht niet opgesplitst worden, nee, hoogleraren en studenten dienden elkaar als gelijken tegemoet te treden. Dat streven ging zover dat hoogleraren werden gedwongen samen met de juffrouw van de wc aan een tafel te gaan zitten, teneinde te praten over de vormgeving van het wetenschappelijke onderwijs. Gekkenwerk dus, maar daar mocht je niets van zeggen, want wie de juffrouw van de wc durfde aan te vallen, die was een rechtse reactionaire fascist.
Nu is de rebellerende generatie boven de 45...: mannen, goede baan en op zoek naar verdieping, niet langer geïnteresseerd in de opvattingen van de juffrouw van de wc.
Niks geen New Age-denken dat zich richt op het gewone volk (inclusief de juffrouw van de wc), nee, ouderwetse, autoritaire filosofiebeoefening, die alleen maar begrepen kan worden door mensen boven de 45, met een goede baan en een links verleden - dat allang, eeuwenlang voorbij is...

Ik, als New Age-denker, hecht weinig waarde aan een dergelijke zinloze filosofiebeoefening. Wie al filosoferend het bejaardenhuis binnen wil trekken zal alles bereiken, behalve een verdieping van het bestaan.
Filosoferen in zijn meest elementaire vorm is nadenken over alles. Wie van dat alles een stuk af gaat knippen - "Geen New Age" - is geen filosofische denker. Alles is alles en niet een klein stukje. Dat is de fout die het ouderwetse morele denken, waarvan Israël de vertegenwoordiger is, voortdurend maakt.
Men wil een moralist zijn, maar men weigert in te zien dat moraal alleen maar echte moraal is wanneer alle mensen er van kunnen profiteren.
Het New Age-denken is holistisch. Dat wil zeggen: Het begrip 'alles' staat binnen dat denken centraal.
Waar de Nederlandse filosofen pleiten voor een verdeling van de wereld in rijke, bejaarde filosofen met een goede baan, en jonge, arme sloebers die wat met New Age begrippen zitten aan te rotzooien, daar kiest de New Age denker voor een volledig wereldbeeld, waarin geen onderscheid wordt gemaakt tussen zwart en wit, jong en oud, christelijk en islamitisch, arm en rijk of man en vrouw.
Wie voor alles kiest, kiest voor allen. Dat is het grondprincipe van het New Age denken. Binnen New Age is iedereen aan elkaar gelijk. Ook de juffrouw van de wc mag meedenken, omdat het New Age denken niet op zoek is naar macht, maar naar doodgewone menselijkheid.
Een wc-juffrouw laten meepraten over de inhoud van het wetenschappelijke onderwijs is onzin. In een wc-juffrouw een aardige intelligente vrouw zien die in staat is op een menselijke manier met anderen om te gaan, dat kan wel.
Waarom zou een wc-juffrouw macht moeten hebben? Want daar gaat het om. Macht blijft de centrale as waaromheen het oude denken zich afspeelt.
Israël laat ons zien waar primitief machtsenken toe leidt. Israël toont het failliet aan van het oude morele machtsdenken. Het feit dat Nederlandse filosofen daar geen lering uit willen trekken en samen met een club bejaarde rijke mannen op zoek gaan naar filosofische verdieping bewijst dat Nederland een filosofieloos land is. (8-4-2002)

Zie ook: Het Oude Denken Is Failliet


Prof. Dr. Jules Pieters (52) kijkt terug op zijn studententijd

Mao Zedong: machtaanbidder 'Het was de periode dat op universiteiten een poging gedaan werd de revolutie te laten uitbreken. In m'n eerste jaar vonden regelmatig acties plaats in de vorm van universitaire bezettingen. Ze begonnen in Tilburg, bij de geboorte van de Karl Marx universiteit. Vervolgens was iedereen aanwezig bij de Maagdenhuisbezetting in Amsterdam. Van Nijmegen herinner ik me de bezetting van de aula nog goed. Tijdens de eerste bezettingsnacht spraken ouderejaars studenten op een demagogische manier een bomvolle zaal toe. Een ontnuchterende en tegelijkertijd teleurstellende ervaring. Andere meningen duldden ze niet. Alternatieve geluiden dan die van de revolutionairen werden hardhandig afgestraft.
De oorsprong van de studentenrevolutie was enerzijds de algehele onvrede met de hiërarchische structuur van de universiteit. De senaat met hoogleraren maakte de dienst uit binnen de universiteit. Medewerkers en studenten wilden medebestuur in de vorm van besluitvormingsorganen. Anderzijds kwam dit voort uit onvrede met onderzoek en onderwijs. Het was wetenschap om de wetenschap, aldus de revolutionairen, en het moest wetenschap voor het volk worden. Ik vond het wat overdreven hoe eisen gesteld werden. Bovendien kwam ik studeren om wat op te steken en te werken aan een eigen academische vorming... (De protestgenerarie)

Wie is goed? Wie is slecht?

Sji'iten Doden Collaborateur

Shiite scholar Abdul Majid Al-Khoei has been killed in Najaf’s Ali Mosque, after taking eye witness accounts from Iraqis who had just witnessed the scene. In contrast to American briefings, which put the incident down to “Shiite sectarianism,” Essam Al-Ghalib told the truth: That Al-Khoei had been butchered — literally cut to pieces with knives and swords — by Iraqis who accused him of being “an American stooge.” (Arab News 11-4-2003)

Dodenlijst Van Bush & Blair

The U.S. military has issued a most-wanted list of 55 former leaders in Saddam Hussein's regime to be pursued, captured or killed.
The list, in the form of a "deck of cards" with pictures of the wanted figures, was distributed to the thousands of U.S. troops in the field to help them find the senior members of the government. It also was being put on posters and handbills for the Iraqi public, Brig. Gen. Vincent Brooks said. (By NICOLE WINFIELD, Associated Press Writer 12-4-2003)

De Grote Stilte

Ik besef dat wij in een tijd zonder risico's (we hebben tenslotte politieke democratie en vrijheid van meningsuiting), op een historisch moment (iedereen kan zeggen wat hij wil) in werkelijkheid gehuld zijn in een grote stilte. Er heerst een mentale stilte, waarin het denken het nulpunt aan het naderen is.
'De geschiedenis van de mens, met alles wat daar bijhoort aan magnifieks, verschrikkelijks, pijnlijks, is de geschiedenis van het denken. Die hele wereld die vroeger bestond, dacht na, de filosofen, de schrijvers, de dichters. Maar we bereiken het volgende millennium heel rijk aan goederen, maar heel arm in denken. Ik ben ervan overtuigd dat we aan het einde van een beschaving staan.

Cees Zoon in gesprek met José Saramago (communist)


Ingmar Berman en de Grote Stilte

In het jaar 1962 voltooide de Zweedse filmregisseur Ingmar Bergman het laatste deel van een filmtrilogie (Als in een donkere spiegel, De avondmaalsgasten en De Grote stilte), waarin zijn relatie met God, centraal staat.
De hoofdpersonen van de Grote Stilte, Ester en Anna, twee volstrekt verschillende zusters, belanden met het zoontje van de laatste in een vrijwel verlaten hotel, waar beide naarstig op zoek gaan naar liefde, bij de ander of in de buitenwereld, terwijl het jongetje niet begrijpend door het hotel waart.
'Gods zwijgen' zo typeerde Bergman dit slot van de trilogie....

Ingmar Bergman toont het falen van de ideologie aan

In de films van Bergman wordt afgerekend met alle vormen van primitief geloof, die een slaafse onderworpen overgave aan God eisen. De autoritaire Vader-God die in deze fascistische geloofsvormen centraal staat is een 'dode God', een God die zwijgt, omdat God alleen maar kan spreken door de intelligente, gewetensvolle mens. Wie kritische geesten derhalve het zwijgen oplegt, doodt God.

De dood van God is dus de dood van de profeten - de gewetensvolle enkelingen die tegen alles en iedereen in hun geweten (ofwel God) laten spreken.

Op Zoek Naar De Ideale Duivel

We want to find a real adversarial demon--a composite of Hitler, Tojo, and Mussolini--so we can drive on to his capital city and crush him there. Unconditional surrender. Then we'll put in place a Marshall Plan, embrace the long-suffering vanquished, and help them regain entry into the community of nations. Everybody wants to do that. As a retiring CinC, I would love to do that somewhere before I step down--just find somebody for me! But it ain't gonna happen.

Generaal Anthony Zinni, maart 2000

Ex-generaal Anthony Zinni, de man die door de president van Amerika is aangesteld als 'vredesonderhandelaar', de man ook, die de wereld op een demonstratieve wijze laat zien dat hij zaken als onpartijdigheid, onafhankelijkheid en 'fair play' verafschuwt (zie boven), sprak tijdens een afscheidsrede, die voorafging aan zijn pensionering, de wens uit ooit nog eens een ideale vijand te mogen ontmoeten, een vijand die je volledig kunt verslaan, waarna je zonder inmenging van anderen je eigen ideale wereld op kunt bouwen.
"Het ideaal van elke militair", verzuchtte hij, "is het vinden van het absolute kwaad...", maar hij voegde er aan toe dat de moderne tijd ouderwetse militairen zulke ideale vijanden niet meer geeft.

De nieuwe president van Amerika, George W. Bush, denkt daar anders over. Die dankte God op zijn blote knieën dat een groep van 15 terroristen een gedeelte van New York platbombardeerde, een daad die hem een welhaast perfecte duivel opleverde,. en die peinst er niet over afstand te doen van de Duivel die God hem geschonken heeft.
Alle ouderwetse oorlogsretoriek, die in de strijd tegen Hitler gerechtvaardigd was, omdat Hitler een gelijkwaardige tegenstander was, die net als de Amerikanen van supermacht en superwapens hield, worden nu uit de kast gehaald en ingezet tegen een vijand die in feite alleen maar bestaat in de verbeelding van romantische haviken, die het vinden van de ideale duivel als hun hoogste ideaal beschouwen.
Waar Zinni in het jaar 2000 nog vraagtekens achter die droom plaatste, omdat hij zich ervan bewust was dat de vijanden van tegenwoordig geen militaire supermachten meer zijn, zodat je ze als supermacht nooit meer kunt afschilderen als het absolute kwaad, daar proberen het Amerika van George Bush en het Israël van Ariel Sharon de oude militaire droom nieuw leven in te brengen door het relativeren van hun eigen macht en het tot onzinnige proporties opblazen van de slechte eigenschappen van een zwakke tegenstander.

klik voor interview Anthony Zinni, de man die zo graag een ideale duivel zou willen ontmoeten, is door George Bush aangesteld als vredesonderhandelaar, een personage dat dient te voorkomen dat de partijen in het conflict elkaar gaan demoniseren.
Heel merkwaardig wanneer je beseft dat Zinni de totale demonisering van de tegenstander een feest vindt, een droom die hopelijk ooit nog eens uitkomt - ook al vreest hij dat halfslachtige democraten de vervulling van zijn verlangens onmogelijk zullen maken.

Het lijkt een idylle, de droom van deze wereldverbeteraars, maar het is een erg wrede idylle, omdat hun nieuwe wereld niet wordt bevolkt door softe dromers die op zoek zijn naar God, maar door harde vechters die op zoek zijn naar de ideale Duivel. (Zwolle, 27-1-2002)

Zie ook: Oorlogsmisdaden


Five-Year US Commitment Seen Needed In Iraq

A U.S. nation-building commitment of at least five years will be required to ensure stability once the war is over in Iraq, a veteran U.S. diplomatic troubleshooter said on Thursday.(By Randall Mikkelsen 4-11-3)

Irak was een stabiel land. Saddam Hussein had alles onder controle, wilde het gehele volk welvaart en welzijn schenken na het be-eindigen van de sancties, was bereid vrede te sluiten met Amerika en wees democratische hervormingen niet principieel af, maar hij werd desondanks (vanwege zijn steun aan het Palestijnse verzet en zijn weigering pro-zionistische Arabieren in het land toe te laten) aan de kant gezet, waardoor Irak jarenlang zal worden overgeleverd aan chaos, omdat het Sji'itische deel van de bevolking Amerikaans-Zionistische overheersing oneindig erger vindt dan de dictatuur van de Arabische moslim Saddam Hussein.


Ron Jacobs - "I'm Depressed"

"I'm depressed because of the lessons our children may be learning from Bush and Rumsfeld's power-drunk drive-by. What depresses me is that all the wrong lessons have been taught.
Might does make right. Lying and deceit are the best ways to get what one wants. Greed is rewarded. Murder is okay. As a parent and some time youth worker, I am wondering why I bother trying to teach young people that there is value in values such as honesty, cooperation, truth, and compassion. After all, Mr. Bush and his media machine are telling them that the opposite is true." (CounterPunch 11-4-2003)

Rode Kruis vraagt coalitietroepen om bescherming

De gezondheidszorg in Bagdad is 'een puinhoop' geworden. Dat heeft het Internationale Comité van het Rode Kruis vrijdag in Genève gemeld.
De organisatie is gealarmeerd door de chaotische situatie in de Iraakse hoofdstad. De ziekenhuizen in Bagdad zijn gesloten door de aanhoudende plunderingen. De patiënten zijn gevlucht en zijn nu op zichzelf aangewezen.
'Bijna niemand van de medische staf meldt zich nog aan om te werken. Patiënten zijn ofwel gevlucht, ofwel zijn ze op zichzelf aangewezen', aldus de verklaring van het Rode Kruis.
Het Comité wijst ook op het groeiende gevaar voor epidemies die kunnen veroorzaakt worden door de hitte, het gebrek aan water en elektriciteit, en door het feit dat niemand zich bekommert om de slachtoffers. (Tijd Net 11-4-2003)

"Leef zo dat door jouw manier van leven het onmogelijk is voor mensen om nog te zeggen dat God niet bestaat". Guy Gilbert (straatpriester in Parijs)


Semi-Fascisme & De Proeftuin van Dokter Frankenstein

"Twenty years ago, the former head of Israeli military intelligence, Yehoshaphat Harkabi, also a leading Arabist, made a point that still holds true. "To offer an honorable solution to the Palestinians respecting their right to self-determination: that is the solution of the problem of terrorism," he said. "When the swamp disappears, there will be no more mosquitoes." Noam Chomsky

Hoewel sadistische Volkskrantmedewerkers op een welhaast demonische wijze de illegale bezetting van Irak uitroepen tot 'een fascinerend experiment' en een 'democratisch laboratorium' (Dokter Frankenstein op zijn best!) hecht ik weinig waarde aan de democratische euforie die ons door de media wordt opgedrongen.
Ik ben een simpel en eenvoudig mens - een anarchist die niet kiest voor macht, maar voor recht. Alleen op recht kan een werkelijk democratische samenleving gebouwd worden. En juist omdat wij het recht aan het kruis genageld hebben (onze joods-christelijke cultuur is - Friedrich Niezsche stelt het in zijn filosofische werk heel duidelijk: een antichristelijke wereld, een wereld van het kruis) leven wij in een semi-fascistische wereld waarin alle eerlijke, naar recht verlangende mensen geestelijk kapot worden gemaakt.
De semi-fascisten lezen geen serieuze literatuur. De semi-fascisten lezen het evangelie niet. De semi-fascisten haten Friedrich Nietzsche. De semi-fascisten hechten geen waarde aan geestelijke ontwikkeling. De semi-fascisten leven in een volstrekt onrealistische moralistenwereld, waarin kapotgeschoten en verkrachte mensen tot pionnen worden gemaakt in een democratische proeftuin, waarin sadisten naar believen kunnen spelen met tot ding uitgeroepen mensen.
Irak is ontmenselijkt. Irak is verkracht. Irak is overgeleverd aan het onrecht. Alles wat werkelijk democratisch wil zijn zal daarom worden uitgeroeid, omdat de militairen die het land bezet houden antidemocraten zijn, semi-fascisten die het recht haten en verafschuwen, moeten verafschuwen ook, omdat zij gekozen hebben voor het fascistische ‘BEFEHL IST BEFEHL-principe.
Waar een overheid een illegale daad pleegt daar is het de taak van leger, justitie en parlement die overheid tot de orde te roepen – een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid dus. Die taak hebben wij zelf (na de bevrijding van Duitsland) heilig verklaard. Juist de onwil van het Duitse volk ongehoorzaam te zijn werd gezien als de grootste misdaad die er is gepleegd...
Maar zijn we zelf ongehoorzaam? Is het tot proeftuin uitroepen van een land met 24 miljoen inwoners een daad van recht, verantwoordelijkheid en gevoel? Of is het omgekeerde het geval? Is de wil het lot van 24 miljoen mensen in handen te leggen van rechtsverkrachters mogelijkerwijze een misdaad tegen de menselijkheid?
Als anarchistisch schrijver en slachtoffer van het marxistische semi-fascisme weiger ik Bush & Blair democraten te noemen. Hun keuze voor leugens, onrecht en brute macht heeft van hen semi-fascisten gemaakt – leiders die landen bezetten om er (zoals de Volkskrant het uitdrukt) ‘proeftuintjes’ van te maken – de walgelijkste vals-moralistische uitdrukking die ik in tot nu toe in deze duistere fascistentijden heb gehoord .
Ik wil met het hele gebeuren in ieder geval niets te maken hebben. Alleen wanneer Bush & Blair zich distantiëren van het fascisme (de anti-intellectueel Ariel Sharon en zijn extreemrechtse aanhang) zal er zoiets kunnen ontstaan als werkelijke vrede en democratie in het Midden-Oosten.
Wie een ziekte wil genezen moet de oorzaak van de ziekte (het idool geworden onrecht) wegnemen. Dat is een simpel inzicht dat in Volkskrant-kringen nog altijd niet is doorgedrongen. (Zwolle 12-4-2003)


Het Proces van Neurenberg

Op 8 augustus 1945 werd het verdrag van Londen gesloten tussen de VS, G-B, Frankrijk en de Sovjet-Unie, dit werd de juridische basis voor de berechting, het Handvest van Neurenberg. Dit verdrag werd later door 19 andere landen aanvaard. Aan de hand van dit Handvest werd het Internationale Militaire Tribunaal opgericht.

Het gerecht behandelde aanklachten op grond van de drie categorieën misdrijven:

  • Misdaden tegen de vrede: samenzweren tot, en voorbereiden, beginnen en voeren van aanvalsoorlogen in strijd met internationale verdragen en beloften.
  • Oorlogsmisdaden: schendingen van internationale wetten en oorlogsgebruiken, zoals moord op, mishandeling en deportaties van burgers en krijgsgevangen, het doden van gijzelaars, en plunderingen.
  • Misdaden tegen de mens(elijk)heid: moord, uitroeiing, slavernij, deportatie en andere onmenselijke handelingen op grond van politieke, racistische of godsdienstige motieven. (Klik voor bron)

    Wie van zichzelf een super-moralist wil maken zal op zijn minst enige kennis moeten bezitten van het internationale recht. Dat recht is alleen dan recht wanneer het onafhankelijk kan werken, met andere woorden: zodra machthebbers plaats nemen op stoel van de rechter is het recht dood.
    Het proces in Neurenberg was een overwinnaarsproces. Het was geen eerlijk proces, maar het formuleerde wel een aantal rechtsprincipes die voor latere generaties bindend werden verklaard.
    Wie de drie grondprincipes, zoals geformuleerd door het Neurenberger Tribunaal bestudeerd vanuit de wil het gedrag van Bush & Blair te beoordelen zal ontdekken dat de bezetting van Irak in alle opzichten een misdaad was. Een misdaad tegen de vrede. Een oorlogsmisdaad (plunderingen, illegaal doden van tot duivel uitgeroepen burgers). En een misdaad tegen de menselijkheid omdat de bezetting een aanval is op een politiek systeem (socialisme) en een religieus stelsel (Islam).


    LOOKOUT by Naomi Klein
    Privatization in Disguise

    Naomi Klein: Profile In April 6, Deputy Defense Secretary Paul Wolfowitz spelled it out: There will be no role for the United Nations in setting up an interim government in Iraq. The US-run regime will last at least six months, "probably...longer than that."
    And by the time the Iraqi people have a say in choosing a government, the key economic decisions about their country's future will have been made by their occupiers. "There has got to be an effective administration from day one," Wolfowitz said. "People need water and food and medicine, and the sewers have to work, the electricity has to work. And that's a coalition responsibility."
    The process of getting all this infrastructure to work is usually called "reconstruction." But American plans for Iraq's future economy go well beyond that. Rather, the country is being treated as a blank slate on which the most ideological Washington neoliberals can design their dream economy: fully privatized, foreign-owned and open for business.

    Entirely absent from this debate are the Iraqi people, who might--who knows?--want to hold on to a few of their assets. Iraq will be owed massive reparations after the bombing stops, but without any real democratic process, what is being planned is not reparations, reconstruction or rehabilitation. It is robbery: mass theft disguised as charity; privatization without representation.
    A people, starved and sickened by sanctions, then pulverized by war, is going to emerge from this trauma to find that their country has been sold out from under them. They will also discover that their newfound "freedom"--for which so many of their loved ones perished--comes pre-shackled with irreversible economic decisions that were made in boardrooms while the bombs were still falling. (The Nation 10-4-2003)

    “I think that we should be a lot angrier. I think there's too much politeness in our response to mass theft and mafia politics.” Naomi Klein


    Zie ook: Globalisering: Theorie


    klik hier

    On Being a US Citizen

    "Among all the things I'm going to tell you today about being a journalist, all you have to remember is two words: governments lie." I. F. Stone

    The same can be said for being a citizen...
    An important corollary to this, which I shall call 'Meyer's Law', states: The more powerful the government, the more it lies.
    This poses serious implications for the citizens of powerful countries:
    Citizens must be watchful and active participants of their governments. The leaders of powerful governments must always be held to a high standard. Whenever a government urges the people to suspend thought as in times of war, suspicions should be redoubled. (Chris Meyer. PalestineChronicle 1-11-2002)

    Zie ook: De Derde Weg - deel 16


    Amos Oz in gesprek met een vooraanstaande zionist

    Amos Oz is een Israelisch schrijver die weet dat rechtse zionisten niet tot de aardige mensen gerekend mogen worden. Hij heeft in het verleden voortdurend gewaarschuwd voor de gevaarlijke mentaliteit van die rechtse zionisten en hij heeft zelfs gesprekken met hen opgetekend om aan te tonen dat de benaming 'fascisme' die veel mensen aan die rechtse beweging toekennen niet zo maar een zinloze slag in de lucht is van onredelijke, bevooroordeelde tegenstanders.
    Een van die gesprekken, het gesprek met de zionist 'C', heeft grote bekendheid gekregen, omdat achter de anonieme verwijzing 'C' de persoon Ariel Sharon zou schuilgaan.

    Amos Oz reproduced this interview, with others, in his book in Hebrew, 1982: Amos Oz: Poh va-sham be-Erets-Yisra'el bi-setav, 1982, republished by Am Oved, Tel-Aviv, 1986. The interview is on pp. 70-82. Amos Oz does not mention the name of Sharon, but uses the abbreviation Z. The facts indicated by Amos Oz clearly confirm that the person interviewed is Ariel Sharon. (Palestine Media Watch)

    "Call Israel by any name you like, call it a Judeo-Nazi state as does Leibowitz. Why not? Better a live Judeo-Nazi than a dead saint. I don't care whether I am like Ghadafi. I am not after the admiration of the gentiles. I don't need their love. I don't need to be loved by Jews like you either. I have to live, and I intend to ensure that my children will live as well. With or without the blessing of the Pope and the other religious leaders from the New York Times. I will destroy anyone who will raise a hand against my children, I will destroy him and his children, with or without our famous purity of arms. I don't care if he is Christian, Muslim, Jewish or pagan. History teaches us that he who won't kill will be killed by others. That is an iron law".

    "Even if you'll prove to me by mathematical means that the present war in Lebanon is a dirty immoral war, I don't care. Moreover, even if you will prove to me that we have not achieved and will not achieve any of our aims in Lebanon, that we will neither create a friendly regime in Lebanon nor destroy the Syrians or even the PLO, even then I don't care. It was still worth it. Even if Galilee is shelled again by Katyushas in a year's time, I don't really care. We shall start another war, kill and destroy more and more, until they will have had enough. And do you know why it is all worth it? Because it seems that this war has made us more unpopular among the so-called civilised world". (Bron: Palestine Media Watch)

    Sleutelbegrippen in bovenstaande citaten zijn de van elk redelijk moraliteitsbesef losgekoppelde woorden: "KILL" & "DESTROY". Een zionist mag iedereen doden en vernietigen, zonder dat aan dat vernietigingsproces ooit een rationele analyse vooraf hoeft te gaan. Altijd wordt binnen het gedachtengoed van rechtse zionisten de schuld van agressief gedrag neergelegd bij de agressieve ander. Die is een onredelijke terrorist en een duivelse moordenaar, die net zo lang moet worden opgejaagd tot hij zijn verzet staakt.

  • Iraqi Science Adviser Surrenders to U.S.

    Saddam Hussein's top science adviser has surrendered to U.S. authorities, who hope he will help resolve the lingering questions over Iraq's weapons of mass destruction.
    Lt. Gen. Amer al-Saadi, Saddam's point man on chemical and biological weapons, arranged his surrender Saturday with the help of Germany's ZDF television network. Before leaving his Baghdad villa with his German wife, Helga, and presenting himself to an American warrant officer, al-Saadi said he had no information on Saddam's whereabouts and insisted that Iraq has no weapons of mass destruction.

    Al-Saadi is one of a number of weapons scientists sought by U.S. authorities. His official title was Saddam's science adviser and he negotiated with inspectors on behalf of the regime. In February, Secretary of State Colin Powell vilified al-Saadi in a speech to the U.N. Security Council, accusing him of being on a committee set up by Saddam to spy on inspectors.
    "Saadi's job is not to cooperate, it is to deceive; not to disarm, but to undermine the inspectors; not to support them, but to frustrate them and to make sure they learn nothing," Powell said.
    Al-Saadi denied the charges then and suggested that evidence Powell presented to the council was fabricated.

    Former and current inspectors describe al-Saadi as extremely intelligent, professional and mild-mannered. Educated in Britain and Germany, his excellent command of the English language made him an ideal spokesman, and he often led news conferences about the inspections when they resumed in November.
    On Saturday, al-Saadi told ZDF that he had spent the war in his cellar and emerged after he saw a British TV report that he was being sought.
    "I know the programs for weapons of mass destruction and have always told the truth about these old programs, and only the truth. You will see, the future will show it, and nothing else will come out after the end of the war," he said in an interview with ZDF.
    Al-Saadi is a member of Iraq's Shiite Muslim majority. He was dismissed from the army when the Baath Party came to power in 1968 because he was married to a German woman and was not a party member.

    Saddam's confidence in him continued to grow and al-Saadi's loyalty to the president remained unquestioned, though he hardly ever mentioned the Iraqi leader in public and showed visible signs of discomfort when asked a political question. (By HAMZA HENDAWI and DAFNA LINZER, AP 12-4-2003)

    Extremely Intelligent,

    professional and mild-mannered

    A Civilisation Torn To Pieces
    By Robert Fisk - The Independent

    Baghdad, reports Robert Fisk, is a city at war with itself, at the mercy of thieves and gunmen. And, in the city's most important museum, something truly terrible has taken place...
    They lie across the floor in tens of thousands of pieces, the priceless antiquities of Iraq's history. The looters had gone from shelf to shelf, systematically pulling down the statues and pots and amphorae of the Assyrians and the Babylonians, the Sumerians, the Medes, the Persians and the Greeks and hurling them on to the concrete.
    Our feet crunched on the wreckage of 5,000-year-old marble plinths and stone statuary and pots that had endured every siege of Baghdad, every invasion of Iraq throughout history - only to be destroyed when America came to "liberate" the city. The Iraqis did it. They did it to their own history, physically destroying the evidence of their own nation's thousands of years of civilisation.
    Not since the Taliban embarked on their orgy of destruction against the Buddhas of Bamiyan and the statues in the museum of Kabul - perhaps not since the Second World War or earlier - have so many archaeological treasures been wantonly and systematically smashed to pieces.

    There is no electricity in Baghdad - as there is no water and no law and no order - and so we stumbled in the darkness of the museum basement, tripping over toppled statues and stumbling into broken winged bulls. When I shone my torch over one far shelf, I drew in my breath. Every pot and jar - "3,500 BC" it said on one shelf corner - had been bashed to pieces.
    Why? How could they do this? Why, when the city was already burning, when anarchy had been let loose - and less than three months after US archaeologists and Pentagon officials met to discuss the country's treasures and put the Baghdad Archaeological Museum on a military data-base - did the Americans allow the mobs to destroy the priceless heritage of ancient Mesopotamia? And all this happened while US Secretary of Defence, Donald Rumsfeld, was sneering at the press for claiming that anarchy had broken out in Baghdad.

    Only a few weeks ago, Jabir Khalil Ibrahim, the director of Iraq's State Board of Antiquities, referred to the museum's contents as "the heritage of the nation". They were, he said, "not just things to see and enjoy - we get strength from them to look to the future. They represent the glory of Iraq".
    Mr Ibrahim has vanished, like so many government employees in Baghdad, and Mr Abdul-Jaber and his colleagues are now trying to defend what is left of the country's history with a collection of Kalashnikov rifles. "We don't want to have guns, but everyone must have them now," he told me. "We have to defend ourselves because the Americans have let this happen. They made a war against one man - so why do they abandon us to this war and these criminals?" (www.rense.com 13-4-2003)


    Naieve George W. Bush &
    Gehaaide, Uitgekookte Neo-Conservatieven

    How did the neo-con defence intellectuals - a small group at odds with most of the US foreign policy elite, Republican as well as Democratic - manage to capture the Bush administration? Few supported Bush during the presidential primaries. They feared that the second Bush would be like the first - a wimp who had failed to occupy Baghdad in the first Gulf war and who had pressured Israel into the Oslo peace process.
    Then they had a stroke of luck - Cheney was put in charge of the presidential transition (the period between the election in November and the accession to office in January). Cheney used this opportunity to stack the administration with his hardline allies.
    The neo-cons took advantage of Bush's ignorance and inexperience. Unlike his father, a Second World War veteran who had been ambassador to China, director of the CIA and vice-president, George W was a thinly educated playboy who had failed repeatedly in business before becoming the governor of Texas, a largely ceremonial position (the state's lieutenant governor has more power). His father is essentially a north-eastern, moderate Republican; George W, raised in west Texas, absorbed the Texan cultural combination of machismo, anti-intellectualism and overt religiosity. The son of upper-class Episcopalian parents, he converted to southern fundamentalism in a midlife crisis. Fervent Christian Zionism, along with an admiration for macho Israeli soldiers that sometimes coexists with hostility to liberal Jewish-American intellectuals, is a feature of the southern culture.
    The younger Bush was tilting away from Powell and toward Wolfowitz ("Wolfie", as he calls him) even before 9/11 gave him something he had lacked: a mission in life other than following in his dad's footsteps. There are signs of estrangement between the cautious father and the crusading son: last year, veterans of the first Bush administration, including Baker, Scowcroft and Lawrence Eagleburger, warned publicly against an invasion of Iraq without authorisation from Congress and the UN.

    It is not clear that George W fully understands the grand strategy that Wolfowitz and other aides are unfolding. He seems genuinely to believe that there was an imminent threat to the US from Saddam Hussein's "weapons of mass destruction", something the leading neocons say in public but are far too intelligent to believe themselves. (Michael Lind, 12-4-2003)


    St. Petersburg Summit Stresses Primacy of UN in Iraq

    The leaders of France, Germany and Russia on Saturday ended two days of talks calling for primacy of the United Nations in resolving global crises and in reconstruction of Iraq.
    The "peace camp" summit attended by Presidents Vladimir Putin of Russia and Jacques Chirac of France and German Chancellor Gerhard Schroeder wound up without a joint declaration.
    In comments likely to further strain relations with Washington, the three leaders said the future world order was at stake as only the United Nations could ensure that Iraq's reconstruction was taking place within the framework of international law.
    The summit's call for a central UN role in Iraq in the aftermath of the war is unlikely to cut much ice with Washington which, although promising the United Nations an undefined "vital role," has already determined that a retired U.S. general, Jay Garner, will run Iraq's postwar interim administration. (Teheran Times 13-4-2003)

    Zionisme & Vernedering
    gevolgen van de val van een 'duivel'

    "Deze dagen wil ik geen Irakese Sjiiet zien. Ook geen Irakese Koerd. Ze dansten toen de lijkwaden van vele Irakezen nog vochtig waren. Ze dansten toen iedereen zich vernederd voelde in het Midden-Oosten. Dat wekt haat in de regio. De Koerden hebben nooit van de geschiedenis geleerd. Ze dansen altijd ongepast. Ze moeten eens gaan zitten en een beetje nadenken..." Kader Abdolah VK 14-4-2003

    Hoewel - zoals te verwachten viel - een leger van opportunisten via de media ons ervan probeert te overtuigen dat de oorlog in Irak 'goed' was - hetgeen een pertinente leugen is - Bush & Blair zijn oorlogsmisdadigers - wet is nu eenmaal wet, ook in een wereld waarin blind-moralistische heersers zichzelf boven de wet willen plaatsen - blijft de kernvraag die in het hele conflict centraal staat, de vraag of Arabieren ooit vrij kunnen zijn in een door zionisten beheerste wereld, hoogst actueel.
    Uitgangspunt van het rechtse zionisme was altijd dat de Arabieren de vijand waren. Op die gedachte, 'de Arabier is de vijand', werd de staat Israël gebouwd.
    Israël was 'het Westen'. De Arabieren waren 'het Oosten'. En die twee werelden gaan (volgens het ouderwetse zionisme) niet samen. Dat was de reden waarom Ben-Gurion al in 1948 de Arabische wereld voorstelde het Midden-Oosten met behulp van 'joods kapitaal' te moderniseren.
    De term 'joods kapitaal' klinkt een nuchter, anarchistisch mens (zoals ik er een ben) enigszins vreemd in de oren. Wat in godsnaam is 'joods kapitaal'? Een euromunt met daarop de tekstopdruk 'de joden zijn met u' of zo? Maar hoe het ook zij, de Arabieren zagen weinig heil in het als hypocriet ervaren gebaar van Ben-Gurion. De zionisten waren bezetters van Arabisch land en in zo'n situatie kun je jezelf moeilijk volledig afhankelijk maken van 'joods kapitaal'.
    Ik vermeld dat feit omdat de bezettingspolitiek die Amerika momenteel in het Midden-Oosten voert in feite gezien kan worden als de verwezenlijking van de droom van Ben-Gurion: het Midden-Oosten met behulp van ‘joods kapitaal’ moderniseren. In feite wordt daarmee een economisch Groot-Israel-idee gerealiseerd, waarbij de nadruk niet ligt op het bezit van een paar nederzettingen, waar joden in contact kunnen treden met hun 'geboortegrond' (een tamelijk onzinnig idee in de ogen van nuchtere, anarchistische mensen) maar op het tot stand brengen van een moderne Westers-economische orde in een wereld die in veel opzichten nog in de Middeleeuwen leeft.
    Als nuchtere realist kun je tegen een dergelijke 'Groot-Israel-gedachte' weinig bezwaren aantekenen. Shimon Peres - lid van de Israëlische Arbeiderspartij - heeft altijd al gepleit voor economische samenwerking met de Arabieren. Het waren alleen de extremisten die de 'Groot-Israel-gedachte' een anti-Arabisch gezicht meegaven, omdat zij een ideologie in stand wilden houden waarin 'de Arabier' de vijand is: de eeuwige barbaar die in moreel opzicht de mindere is van 'de goede jood' in zijn joodse modelstaat.
    Dat waanidee wordt - ondanks alle mooie, zalvende woorden van Bush & Blair – momenteel door de media versterkt. Amerikanen laten Irakezen, die door ons wrede, inhumane sanctiebeleid verarmd zijn roven en plunderen, tonen beelden van juichende meelopers - principeloze opportunisten die altijd en eeuwig aan zullen hollen achter elke gek die geld en macht bezit - zodat iedereen in de Arabische wereld nu weet dat het onzinnig is om in een stel onbetrouwbare wildemannen ('de Arabieren') zoiets hoogstaands te bewonderen als de bereidheid om principes te verdedigen.
    Saddam Hussein was een principieel mens. Dat is, vanuit het oogpunt van de principiële mens gezien, een positieve zaak, maar gezien vanuit het oogpunt van de pragmatische politicus die de belangen van het volk centraal behoort te stellen was het ook een negatief gebeuren.
    Wanneer je ziet dat miljoenen mensen het slachtoffer worden van jouw principes, dan zul je als politicus (die gedwongen is te schipperen met principes, omdat het welzijn van het eigen volk op de eerste plaats behoort te staan) aan de kant moeten treden. Daar zit niets anders op.
    Hetzelfde geldt natuurlijk voor Ariel Sharon. Waar Saddam Hussein het rechtvaardigheidsprincipe heilig verklaarde (met recht kan en mag niet geschipperd worden - ook al moeten de rechten van het eigen volk daarvoor worden opgeofferd), daar maakte Ariel Sharon op een absolutistische wijze van de primitief-nationalistische Groot-Israel-gedachte een heilige koe.
    Groot-Israel als geestelijk idee – een orde die gericht is op ontwikkeling en groei - is weinig meer dan een wereld waarin joden geen bezitters zijn, maar verlichte mensen die de regio op een positieve wijze willen beïnvloeden.
    Dat is het verschil tussen Ben-Gurion en Ariel Sharon. Ariel Sharon heeft nooit werkelijk belangstelling gehad voor Arabieren. Ben-Gurion wilde wel contact maken, hoewel alleen als vertegenwoordiger van een kapitalistische onderneming die dankzij het bezit van kapitaal een verkapt-koloniale heersersrol kan spelen - een vreemde gedachte natuurlijk voor een politicus die zichzelf 'socialist' noemt.
    Het is dat ziekelijke machtsverlangen dat alle jaren door een harmonieuze relatie van Israël met de Arabieren onmogelijk heeft gemaakt.
    En juist omdat de opportunistische machtsmens (Ariel Sharon) met zijn neoliberalisme de principiële rechtsmens (Saddam Hussein) met het socialisme heeft vernietigd is het tot stand brengen van vrede in het Midden-Oosten een uiterst moeilijke zaak.
    Vrede in een vernederde Arabische wereld, waarin Islamitische burgers (Islam is gelijkheid) de slaaf moeten zijn van als vijandig beschouwde Westerse kapitaalbezitters (kapitalisme is ongelijkheid), is alleen mogelijk wanneer ook het rechtse zionisme vernederd wordt. Bush & Blair – fervent verdedigers van het neoliberalisme - hebben tot nu toe weinig bereidheid getoond dat rechtse, op het vernederen van Arabieren gerichte joodse nationalisme van Ariel Sharon te veroordelen.
    Nog altijd zien ze niet in dat je met geld en macht de wereld niet veranderen kunt. De wereld heeft een geestelijke revolutie nodig. Ariel Sharon staat daar niet voor. George Bush ook niet. Alleen Tony Blair zou er als ‘derde weg denker’ voor kunnen staan. Proberen dus liberaal-socialistisch realisme en Islamitische religiositeit in Irak te verzoenen, zodat Irak geen vijandige neoliberale enclave wordt in een Islamitische wereld, maar een ‘derde weg land’ waarin vrijheidsdenken (liberalisme/socialisme) en gelijkheidsdenken (Islam) op harmonieuze wijze samen kunnen gaan: een lichtend voorbeeld dus voor de regio, waarin het ouderwetse, rechts-nationalistische zionisme weinig meer zal zijn dan een van zijn voetstuk gevallen onzinbeeld.
    De vraag is echter of Arabieren in Blair, die de Arabische wereld met behulp van leugens een destructieve ouderwets-kolonialistische oorlog heeft opgedrongen, ooit nog een 'derde weg denker' zullen willen zien...


    Catholics celebrate Palm Sunday
    Prayers held for world peace, reconciliation

    Maronite Patriarch Nasrallah Butros Sfeir called on worshippers Sunday to preserve their faith and principles as the Catholic community celebrated Palm Sunday across the country. In his sermon, Sfeir spoke of Jesus Christ’s arrival to Jerusalem on a donkey, with people hailing him as the “Son of God.”
    “These same people who welcomed Jesus Christ Sunday will call for his crucifixion Friday,” Sfeir said, warning worshippers of the unpredictability of positions. “We should not be fooled by opulence and appearances in life and, thus, we ask God to preserve our faith and good principles.”
    Worshippers then carried their children on their shoulders, holding olive and palm branches, while chanting during a procession in the internal hall of the Maronite Patriarchate.
    Meanwhile, Beirut and Jbeil Melchite Archbishop Youssef Kallas celebrated the event at the Youhanna Fam al-Zahab Church. Kallas said salvation required “pure hearts, as well as faithful, humble and honest souls disdainful of greed, pleasures and egoism.”
    Kallas questioned the slaughter of Palestinian and Iraqi children who held pure hearts.

    It is the law of the jungle ­ sacrificing children, women and the elderly on the powerful states’ alters of greed and pleasure, and robbing peoples of their decent living under weaved pretexts and lies.” (The Daily Star 14-4-2003)

    De Goede Herder

    Christus/Gezalfde = de goede herder 6 En het geschiedde, toen zij inkwamen, zo zag hij Eliab aan, en dacht: Zekerlijk, is deze voor den HEERE, Zijn gezalfde.
    7 Doch de HEERE zeide tot Samuel: Zie zijn gestalte niet aan, noch de hoogte zijner statuur, want Ik heb hem verworpen; want het is niet gelijk de mens ziet; want de mens ziet aan, wat voor ogen is, maar de HEERE ziet het hart aan.
    8 Toen riep Isai, Abinadab, en hij deed hem voorbij het aangezicht van Samuel gaan; doch hij zeide: Dezen heeft de HEERE ook niet verkoren.
    9 Daarna liet Isai Samma voorbijgaan; doch hij zeide: Dezen heeft de HEERE ook niet verkoren.
    10 Alzo liet Isai zijn zeven zonen voorbij het aangezicht van Samuel gaan; doch Samuel zeide tot Isai: De HEERE heeft dezen niet verkoren.
    11 Voorts zeide Samuel tot Isai: Zijn dit al de jongelingen? En hij zeide: De kleinste is nog overig, en zie, hij weidt de schapen. Samuel nu zeide tot Isai: Zend heen en laat hem halen; want wij zullen niet rondom aanzitten, totdat hij hier zal gekomen zijn.
    12 Toen zond hij heen, en bracht hem in; hij nu was roodachtig, mitsgaders schoon van ogen en schoon van aanzien; en de HEERE zeide: Sta op, zalf hem, want deze is het. (Statenvertaling)


    PALES, de God van Palestina

    11 En Samuel zei tot Isai: Zijn dit al de jongelingen? En hij zeide: De kleinste is nog overig, en zie, hij weidt de schapen. Samuel nu zeide tot Isai: Zend heen en laat hem halen; want wij zullen niet rondom aanzitten, totdat hij hier zal gekomen zijn.
    12 Toen zond hij heen, en bracht hem in; hij nu was roodachtig, mitsgaders schoon van ogen en schoon van aanzien; en de HEERE zeide: Sta op, zalf hem, want deze is het. (Statenvertaling)


    Seth: de Rode God

    Pales: de Ezelgod Seth (een Egyptische God) werd afgebeeld met rode ogen en rood haar. Aan hem werden rode runderen geofferd, en in vroeger tijden mensen met een rode huidskleur. Hij droeg een rode scepter als teken van zijn heilige koningschap, dat hij halfjaarlijks afwisselde met Osiris of Horus. Hij werd verwond in de zij.
    Seth lag ten grondslag aan de bijbelse Set, de broer van Kain en Abel, de 'Goede Herder', die gelijk te stellen is aan Osiris.
    De heilige ezel was aan Seth gewijd. Hij werd afgebeeld met het hoofd van een ezel. De Romeinse naam van Seth was Pales. Pales is de God van de herders en de schapen; naar hem zijn de Palestijnen genoemd.


    Seth - Pales - Ezel - Saturnus - Jezus

    Jezus en de Ezelgod Jezus reed aan het einde van zijn leven op een ezel Jeruzalem binnen, om daar zijn lot, de kruisiging te ondergaan. Die tekst kun je letterlijk nemen (en hoogstwaarschijnlijk is Jezus ook ter dood gebracht), maar de bedoeling van het hele gebeuren is zuiver allegorisch van aard, dat wil zeggen dat er een diepere, symbolische betekenis aan ten grondlag ligt. De ezel is het aloude symbool voor Saturnus (Mozes), die vanwege zijn gebleken hoogmoed (fundamentalisme) gekruisigd dient te worden, om zodoende als nederige wijsheidsleraar zijn ware, op het dienen van mensen gerichte, opdracht uit te kunnen voeren, de levenstaak van de de dienende Maan (behorend bij het Moeder-teken Kreeft, dat in de dierenriem tegenover het Vader-teken Steenbok is geplaatst).

    De os en de ezel

    Isis-Horus-Osiris De os en de ezel verwijzen volgens sommige auteurs naar dierenriemtekens. In het oosten en het westen worden niet dezelfde symbolen gebruikt. Zo zou het oosterse symbool 'os' verwijzen naar het dierenteken Stier, terwijl het symbool 'ezel' verwijst naar het dierenriemteken Kreeft.
    De Stier vertegenwoordigt de genotzuchtige pool van het vrouwelijke principe. De Kreeft wijst naar de verzorgende kant.
    De Egyptische godin Hathor vertegenwoordigt het dierenriemteken Stier. Het teken Stier wordt geregeerd door de planeet Venus, de planeet van de Liefde. Venus wordt ook wel de morgenster genoemd: Shahar, tweelingbroer van Shalim.
    Dat de ezel verwijst naar de Maan ligt voor de hand. Het Goddelijke Kind heeft naast liefde (Hathor=Venus) verzorging (Kreeft=Maan=Maria) nodig.

    Zie ook: De Tempel, en:
    De God van Israel, en:
    Ik en spiritualiteit

    Theo van Gogh
    de verwrongen logica van een opportunist

    Theo van Gogh - een rebels zondagskind dat net als George W. Bush zijn midlife-crisis bezweert met de vlucht in een reactionaire vorm van religie (het Fortuynistische neoliberalisme) - voert momenteel oorlog tegen wat hij noemt 'de linkse gemeente' in dit land.
    Ik herken mezelf daar wel in - heb als anarchistisch schrijver zelf een jarenlange (volmaakt zinloze) eenmansoorlog gevoerd, omdat ik het slachtoffer was van de moraliseringswoede van een nieuw linkse beweging, die in de jaren zeventig de eigenaardige neiging had om alles wat zich onafhankelijk opstelde - voorzien van het etiket 'fascist' - de linkse wereld uit te jagen.
    Wat je ook doet in primitief opererende moralistenkringen, zo ontdekte ik, altijd is degene die er een eigen mening op na houdt een fascist, waarmee elke vorm van intelligent contact onmogelijk wordt gemaakt. En juist omdat ik dat primitivisme verafschuw verzet ik me nu tegen de onredelijke veroordelingsdrang van een opportunist, die op een welhaast sadistische wijze zichzelf koestert in een wolk van egoistische behaaglijkheid: "Kijk eens hoe goed ik het heb en zou ik me dan druk maken over schorriemorrie?"
    Theo van Gogh probeert mensen die tegen de oorlog in Irak zijn af te schilderen als 'zielige, wereldvreemde probleemgevallen die zich niet realiseren hoe wreed de werkelijke wereld is'. Hij - de verdediger van de goede oorlog 'weet' dat de vijanden van Israel slecht zijn en daarom is elke actie tegen deze duivelse lieden gerechtvaardigd - ook acties die in strijd zijn met het internationale recht.
    Het is de logica van het onbenul dat nooit begrijpt dat een keuze voor een 'het doel heiligt alle middelen'-filosofie altijd een ontkrachting is van de eigen moraal. Wie onrechtvaardig handelen van anderen wil bestrijden zal dat moeten doen op een wijze die het rechtsgevoel in mensen versterkt en niet op een tegenovergestelde wijze: de wijze waarop Bush, Blair en Sharon momenteel te werk gaan.
    "Ik heb de martelkamers van Saddam gezien", laat hij ons via zijn webpagina's weten, "wie kan daar nou voor zijn?" - en hij beseft niet dat zijn betoog daarmee verwordt tot wat huilend gejammer dat op een hysterische, demagogische wijze het redelijke wetsdenken wil vermoorden.
    Wie onrecht te lijf wil gaan zal de zijde moeten kiezen van redelijke, strenge wetsdenkers die gedreven worden door de wil elke vorm van wetsovertreding te bestrijden.
    Wie onrecht gaat bestrijden met onrecht verliest het recht zichzelf op te werpen als morele wonderdoener. Zo kun je jezelf wel noemen, maar elke eerlijke jurist zal je in dat geval een morele kwakzalver noemen, een hypocriet die anderen verwijt dat ze sadistisch zijn, terwijl hij volstrekt niet in staat is het eigen sadisme onder de controle te brengen van een naar redelijkheid en begrenzing strevend geweten.
    Wat Theo van Gogh vergeet is dat de mensen die hij als gevaarlijke gekken kenmerkt zelf ook bedreigd worden door gevaarlijke gekken. Maar waar de goede gevaarlijke gekken alles mogen doen om zichzelf te verdedigen (ook martelen - de Israelische geheime dienst, de Mossad, verwijt het Westen voortdurend dat het te zachtzinnig optreedt), daar mogen degenen die door 'goede' gevaarlijke gekken worden bedreigd zichzelf niet verdedigen.
    Binnen zo'n zinloze spiraal van wetsovertredingen, die onvermijdelijk is in een wereld die zichzelf opdeelt in twee elkaar bestrijdende kampen kan alleen de radicale keuze voor het recht een sprong naar de wereld van de redelijkheid mogelijk maken.
    In het Midden-Oosten-conflict hebben de agressors (Amerika, Engeland en Israel) die sprong naar het eerlijke wetsdenken nooit willen maken. Systematisch hebben ze VN-resoluties verworpen en via het toestaan van onwettige kolonisatiepraktijken en het sluiten van oneerlijke deals bijgedragen aan het frustreren en radicaliseren van naar recht verlangende mensen - waartoe ook Saddam Hussein behoorde.
    Theo van Gogh heeft daar geen oog voor. Hij ziet een enkele martelkamer, maar de miljoenen andere martelkamers - kleine kamers die niet zo opvallen maar waarin het leven net zo beroerd is als in een enkele grote martelkamer - ziet hij niet. Hij heeft het goed en als een dikke volgegeten sultan kijkt hij met innige tevredenheid naar het bloed dat in dunne straaljes omlaagsijpelt langs de wanden van zijn huiskamer.
    Hij realiseert zich niet dat oorlog het systematisch en op grote schaal martelen van mensen is. Je maakt van een compleet land een martelkamer (denk aan Palestina) en dat doe je omdat het martelen volgens jou een functie heeft: het bestrijden van gevaarlijke mensen.

    Onschuldig apolitiek meisje heeft beide ouders verloren. Onschuld is altijd de dupe in een monsterlijke fundamentalistenwereld.
    Die functie hadden de martelkamers van Saddam Hussein ook. De man voerde oorlog met het Iran van Khomeini in dienst van Amerika. Nooit klonk er uit onze monden een woord van protest en ook Theo van Gogh zal die oorlog, gezien zijn moslimhaat onmogelijk 'slecht' kunnen noemen. Als dank voor bewezen diensten werd Saddam Hussein na die oorlog gedemoniseerd. Hij stond op de dodenlijst van de Mossad, de CIA, de Islamitische fundamentalisten, de Koerdische fundamentalisten en ga zo maar door, en net als de Israelische Mossad verbond hij daaraan de gevolgtrekking dat tegenover de terreur van gevaarlijke gekken die hem en zijn bewind bedreigden contraterreur diende te worden geplaatst.
    Een dergelijke keuze veroordelen betekent dat je ook je eigen sadistische gedrag veroordeelt. Maar de Fortuynlijke Fundamentalist Van Gogh peinst daar niet over. Hij is voor de oorlog en hij minacht al diegenen die niet willen inzien dat wreedheid, sadisme en vernietingswoede - tot uiting komend in het scheppen van collectieve martelkamers - zinvol kunnen zijn.

    Reactie op het artikel Het kleuterland aan de goeie kant, 15-4-2003


    Robert Fisk: Library books, letters and
    priceless documents are set ablaze in
    final chapter of the sacking of Baghdad

    So yesterday was the burning of books. First came the looters, then the arsonists. It was the final chapter in the sacking of Baghdad. The National Library and Archives ­ a priceless treasure of Ottoman historical documents, including the old royal archives of Iraq ­ were turned to ashes in 3,000 degrees of heat. Then the library of Korans at the Ministry of Religious Endowment was set ablaze.
    I saw the looters. One of them cursed me when I tried to reclaim a book of Islamic law from a boy of no more than 10. Amid the ashes of Iraqi history, I found a file blowing in the wind outside: pages of handwritten letters between the court of Sharif Hussein of Mecca, who started the Arab revolt against the Turks for Lawrence of Arabia, and the Ottoman rulers of Baghdad.
    And the Americans did nothing. All over the filthy yard they blew, letters of recommendation to the courts of Arabia, demands for ammunition for troops, reports on the theft of camels and attacks on pilgrims, all in delicate hand-written Arabic script. I was holding in my hands the last Baghdad vestiges of Iraq's written history. But for Iraq, this is Year Zero; with the destruction of the antiquities in the Museum of Archaeology on Saturday and the burning of the National Archives and then the Koranic library, the cultural identity of Iraq is being erased. Why? Who set these fires? For what insane purpose is this heritage being destroyed? (Independent.co.uk 15-4-2003)

    Ooit noemden wij de vliegtuigkapers die het World Trade Center en het Pentagon aanvielen 'vernietigers van onze beschaving'. Wie het trieste a-culturele gebeuren in Bagdad bekijkt kan alleen maar opmerken dat niet de vliegtuigkapers maar wij cultuurvernietigers zijn. Geen onoverkomelijk drama natuurlijk - 'wat is een beeld?' 'wat is een boek?' - maar wel wrang, gezien het feit dat vernietiging van cultuurgoederen altijd door ons gezien werd als een teken van opperste barbarij.