Demonisering & Verraad
de schizofrene wereld van judas




Jezus: De Dienende Leider Van Het Midden

22:10 En Hij zeide tot hen: Ziet, als gij in de stad zult gekomen zijn, zo zal u een mens ontmoeten, dragende een kruik waters; volgt hem in het huis, daar hij ingaat.
22:11 En gij zult zeggen tot den huisvader van dat huis: De Meester zegt u: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal?
22:12 En hij zal u een grote toegeruste opperzaal wijzen, bereidt het aldaar.
22:13 En zij, heengaande, vonden het, gelijk Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha.
22:14 En als de ure gekomen was, zat Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem.
22:15 En Hij zeide tot hen: Ik heb grotelijks begeerd, dit pascha met u te eten, eer dat Ik lijde;
22:19 En Hij nam brood, en als Hij gedankt had, brak Hij het, en gaf het hun, zeggende: Dat is Mijn lichaam, hetwelk voor u gegeven wordt; doet dat tot Mijn gedachtenis.
22:20 Desgelijks ook den drinkbeker na het avondmaal, zeggende: Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, hetwelk voor u vergoten wordt.
22:21 Doch ziet, de hand desgenen, die Mij verraadt, is met Mij aan de tafel.
22:22 En de Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk besloten is; doch wee dien mens, door welken Hij verraden wordt!
22:23 En zij begonnen onder elkander te vragen, wie van hen het toch mocht zijn, die dat doen zou.
22:24 En er werd ook twisting onder hen, wie van hen scheen de meeste te zijn.
22:25 En Hij zeide tot hen: De koningen der volken heersen over hen; en die macht over hen hebben, worden weldadige heren genaamd.
22:26 Doch gij niet alzo; maar de meeste onder u, die zij gelijk de minste, en die voorganger is, als een die dient.
22:27 Want wie is meerder, die aanzit, of die dient? Is het niet die aanzit? Maar Ik ben in het midden van u, als een die dient.

Judas Agrees to Betray Jesus - Luke 22:1-6

22 Now the Feast of Unleavened Bread, called the Passover, was approaching, 2 and the chief priests and the teachers of the law were looking for some way to get rid of Jesus, for they were afraid of the people. 3 Then Satan entered Judas, called Iscariot, one of the Twelve. 4 And Judas went to the chief priests and the officers of the temple guard and discussed with them how he might betray Jesus. 5 They were delighted and agreed to give him money. 6 He consented, and watched for an opportunity to hand Jesus over to them when no crowd was present.

Judas is de mens die het om bet aardse te doen is. Hij pleegt het verraad om geld. Petrus zal Jezus later ook verraden, maar uit angst. Judas is degene, die het Ik in zijn hebzucht boven de liefde stelt; hij is de negatie der liefde en de verkeerdheid van Jezus. De wereld is niet zonder verkeerdheid en dus niet zonder Judas en wie de christelijke idee begrijpt, weet dat Jezus niet zonder Judas kan.
Als Judas komt met de krijgslieden verraadt hij Jezus door hem een kus te geven, het afgesproken teken, waaraan men Jezus herkennen zou. Jezus zegt dan: "Judas, verraadt Gij den Zoon des Mensen met een kus?"
Natuurlijk doet hij het op deze wijze, want hij is de verkeerde Jezus Christus, die de liefde slechts voorwendt, maar niet gedreven wordt door liefde tot Christus doch tot het aardse. Het is hem om de dertig zilverlingen te doen.
Laten wij goed begrijpen, dat Judas een der discipelen was en niet een buitenstaander. Hij is de vrome, die met den mond Christus belijdt maar in werkelijkheid zaken doet. En nu zal men misschien tegenwerpen, dat het toch niet aangaat elke christen een Jezusverrader te noemen, waar dit gaat zeer wel aan, want zolang de christenen het christendom alleen theoretisch verkondigen en er geen practijk van maken, zolang, verraden zij Jezus. (door Mr.Drs.A.Börger)

"America is the world's most avowedly religious country. References to God permeate the national life, from coins to buildings to common forms of speech: in God we trust, God's country, God bless America, and on and on. George Bush's power base is made up of the 60-70 million fundamentalist Christians who, like him, believe they have seen Jesus and are here to do God's work in God's country. (Edward Said, 22-3-2003)

The Kingdom Of Heaven

  • Unless you righteousness exceeds that of the scribes and Pharisees, you will never enter the kingdom of heaven. Matthew 5:20
  • Blessed are those who are persecuted for righteousness’ sake, for theirs is the kingdom of heaven. Matthew 5:10
  • Not everyone who says to Me ‘Lord, Lord’ shall enter the kingdom of heaven, but he who does the will of My Father who is in heaven. Matthew 7:21
  • The kingdom of God is not coming with signs to be observed; nor will they say, ‘Lo, here it is!’ or ‘There!’ for behold, the kingdom of God is in the midst of you. Luke 17:20-21
  • Truly, truly I say to you, unless one is born of water and the Spirit, he cannot enter the kingdom of God. That which is born of flesh is flesh, and that which is born of the Spirit is spirit. John 3:5-6
  • My kingship is not of this world; if My kingship were of this world, My servants would fight, that I might not be handed over to the Jews; but My kingship is not from the world. John

  • George Bush & Sociaal Gevoel

    "Freedom from Want" was how Franklin Roosevelt described it. And for a good piece of the American public during World War II, Social Security-understood in the broadest sense-was among the country's noblest war aims. For them the connection between the common struggle of war and the common struggle of everyday life was self-evident. In 1944, Roosevelt proposed an "Economic Bill of Rights" for the postwar era; echoes of the idea could be heard in the G.I. Bill of Rights, the U.N.'s Universal Declaration of Human Rights, and President Truman's plan for a national health program. In Britain the war's ferment brought the Beveridge Report, a set of comprehensive social-security proposals so resoundingly popular that they became the foundation of the British welfare state. Both at home and abroad the Allies believed they were building a better world.

    The horror is upon us again these days, but we are having trouble with the nobility thing. Even as our leaders exhort us to steel our nerves, buy war bonds, and go about our everyday business; even as they ask us to emulate the sacrifices and selflessness and common effort of the "Greatest Generation," they are preparing to dismantle - to privatize - what's left of Roosevelt's Social Security program. September 11 may have moved the story off the front pages, but it lessened the Bush Administration's enthusiasm for privatization not one whit. Freedom from Want - my ass, runs the slogan this time around. Bring want back! (Thomas Frank, Harpers Magazine april 2003)

    Zie ook: Wet, Recht & Zorg

    Judas Iscariot & Saddam Hussein

    The Apostle who betrayed his Divine Master. The name Judas (Ioudas) is the Greek form of Judah (Hebrew "praised"), a proper name frequently found both in the Old and the New Testament. Even among the Twelve there were two that bore the name, and for this reason it is usually associated with the surname Iscariot [Heb. "a man of Kerioth" or Carioth, which is a city of Judah (cf. Joshua 15:25)]. There can be no doubt that this is the right interpretation of the name, though the true origin is obscured in the Greek spelling, and, as might be expected, other derivations have been suggested (e.g. from Issachar).
    Very little is told us in the Sacred Text concerning the history of Judas Iscariot beyond the bare facts of his call to the Apostolate, his treachery, and his death. His birthplace, as we have seen, is indicated in his name Iscariot, and it may be remarked that his origin separates him from the other Apostles, who were all Galileans. For Kerioth is a city of Judah. (New Advent - Catholic Encyclopedia)

    Binnen de gemeenschap van de apostelen vormen Jezus en Judas een eigenaardige twee-eenheid. Beiden zijn krachtens hun geboorte (Jezus in Bethlehem en Judas in Kerioth) joden. Daar komt bij dat de naam Judas een verwijzing is naar de stam 'Judah' - die op zijn beurt een symbolische verwijzing is naar het dierenriemteken Leeuw.
    Jezus is de eerlijke mens, de man van de waarheid en als zodanig behoort bij het teken Boogschutter, dat beheerst wordt door de planeet Jupiter.
    In het evangelieverhaal staan dus twee broeders tegenover elkaar: de een is eerlijk en waarheidlievend en bereid te sterven voor zijn principes, de ander is een dief en een leugenaar, die bereid is zijn broeders voor geld over te leveren aan vernielzuchtige machthebbers, vooral wanneer blijkt dat een bewonderde ander niet zo groot en machtig blijkt te zijn als werd aangenomen.
    Leeuwen bewonderen in anderen macht en grootsheid. Zodra blijkt dat een bewonderde persoon in ongenade valt, macht kwijt raakt of op grond van welke andere reden dan ook door de meerderheid wordt afgewezen zal de Leeuw-mens zijn vriendschap opgeven, vooral wanneer hij daarvoor geld en aanzien terug kan krijgen.
    De naam 'jood' moet dus niet gezien worden als een verwijzing naar het 'Judaïsme' - een religie die zichzelf een onjuiste naam gegeven heeft - de term Israëlitische godsdienst zou passender zijn - omdat het begrip Israëliet een verwijzing is naar de twaalf stammen, dus naar de gehele mensheid.
    Wat wel gesteld kan worden is dat de negatieve klank die het woord 'jood' (Jezusmoordenaars) gekregen heeft - vanuit de astrologische symboliek gezien - terecht is. De verraderlijke, aan geld en status verslaafde 'jood' bestaat, maar dan als astrologisch symbool - een verwijzing dus naar het opportunistische teken Leeuw, dat niet in staat is mensen die van hun voetstuk gevallen zijn te blijven steunen.
    Judas was geen duivel (gezien als 'het totale kwaad'). Hij bewonderde Jezus wel degelijk. Maar hij had bijzonder hoge verwachtingen van Jezus, zodat zijn 'verraad' in zekere mate beschouwd kan worden als een beproeving. Jezus moest aantonen dat hij de Joodse Messias was - de grote, machtige winnaar (Leeuwen willen overwinnaars als vriend hebben). Maar toen bleek dat Jezus niet in staat was het geweld van de machthebbers te weerstaan gaf Judas het geld terug aan de vertegenwoordigers van de macht en pleegde hij zelfmoord. Met andere woorden: Judas bewonderde Jezus en wilde hem via het verraad dwingen aan te tonen dat hij de gedroomde Messias was. Het verraad had dus twee functies: aantonen dat Jezus de Messias was, en het verwerven van inkomsten, omdat Judas de bekoring van het geld verwerven niet kon weerstaan.
    In het Midden-Oosten-verhaal waar we nu mee geconfronteerd worden vertegenwoordigt de dictator Saddam Hussein in zekere zin 'Jezus'. Moralisten zullen een dergelijke vergelijking ongetwijfeld schandalig noemen, maar dat is een houding die volmaakt onbelangrijk is, omdat het evangelie een symbolisch verhaal is, dat niet is bestemd voor primitieve moralisten, maar voor mensen die naar geestelijke ontwikkeling (in de zin van heelmaking) streven.
    Jezus is de heler – de heelmaker. Wat verdeelt is moet weer aaneen worden gevoegd. Muren worden afgebroken. Mensen die bij elkaar horen moeten het recht krijgen vriendschappen met elkaar te sluiten - en ga zo maar door.
    In dat licht gezien kan de zelfmoord van Judas opgevat worden als een poging de verbroken band met Jezus weer te herstellen. De opportunist doet afstand van zijn geld en kiest voor de dood. Die dood kun je letterlijk nemen, maar dat hoeft natuurlijk niet. Het evangelieverhaal wil in de eerste plaats de menselijke geest via symbolentaal toe spreken. Daarom is het onzinnig om die religieuze symbolentaal af te schaffen. Alles wat functioneel is, waardevol is met betrekking tot het bewust maken van mensen, zal door mensen die de intentie hebben andere mensen iets te leren serieus genomen moeten worden.
    Saddam Hussein en Jezus op een lijn plaatsen is een Christelijke daad, omdat Jezus de heelmaker is, die elke vorm van zinloze (primitief moralistische) verdeling tegen wil gaan.
    Judas naast George Bush en zijn rechtse neoconservatieven plaatsen is ook een terechte daad. Die neoconservatieven namelijk verraden hun christelijke principes en proberen een sociale structuur die in dienst staat (beter gezegd: behoort te staan) van het volk te vervangen door een antichristelijke, kapitalistische structuur, die in dienst staat van een kleine groep egoïstische rijken.
    Het socialisme is hier Jezus die aan het kruis genageld wordt. De opportunistische geldaanbidders die het socialisme verraden noemen zichzelf 'winnaars'. Dat zijn ze volgens het evangelie niet. (Zwolle 4-4-2003)


    Een corrupte plutocratie - George McGovern

    Info Thanks to the most crudely partisan decision in the history of the Supreme Court, the nation has been given a President of painfully limited wisdom and compassion and lacking any sense of the nation's true greatness. Appearing to enjoy his role as Commander in Chief of the armed forces above all other functions of his office, and unchecked by a seemingly timid Congress, a compliant Supreme Court, a largely subservient press and a corrupt corporate plutocracy, George W. Bush has set the nation on a course for one-man rule.
    He treads carelessly on the Bill of Rights, the United Nations and international law while creating a costly but largely useless new federal bureaucracy loosely called "Homeland Security." Meanwhile, such fundamental building blocks of national security as full employment and a strong labor movement are of no concern. The nearly $1.5 trillion tax giveaway, largely for the further enrichment of those already rich, will have to be made up by cutting government services and shifting a larger share of the tax burden to workers and the elderly.
    The invasion of Iraq and other costly wars now being planned in secret are fattening the ever-growing military-industrial complex of which President Eisenhower warned in his great farewell address. War profits are booming, as is the case in all wars. While young Americans die, profits go up. But our economy is not booming, and our stock market is not booming. Our wages and incomes are not booming. While waging a war against Iraq, the Bush Administration is waging another war against the well-being of America. (The Nation 3-4-2003)


    "Our leaders frequently speak of "rogue nations." But what is a rogue nation? Isn't it simply one we have chosen to boycott because it doesn't always behave the way we think it should? Do such nations behave better when they are isolated and boycotted against any normal discourse? What do we have to lose in talking to "rogue nations" diplomatically, trading with them commercially and observing their economic, political and military conditions?" George McGovern


    US Bans France, Germany From Rebuilding Iraq

    The House of Representatives has passed a supplementary budget amendment excluding France, Germany, Russia and Syria from taking part in US-funded reconstruction bids in Iraq, because they opposed the US-led war in Iraq.
    Proposed by Minnesota congressman Mark Kennedy, a Republican unrelated to the famous Kennedy clan, and passed by show of hands late on Thursday, the measure would even bar access by the four countries to information on reconstruction bids in Iraq.
    The Kennedy amendment stipulated "that none of the funds made available in the bill for reconstruction efforts in Iraq may be used to procure goods or services from any entity that includes information on a response to a Request for Proposal (RFP) that indicates that such entity is organised under the laws of France, Germany, the Russian Federation, or Syria."
    A similar amendment from Washington state congressman George Nethercutt, also Republican, that included China, was voted down.
    "This amendment sends a signal to our allies that we appreciate those who support us in our time of need and remember those that have sought to thwart coalition efforts to defeat Saddam Hussein's regime," Nethercutt said of his measure.
    "The coalition of the unwilling should not participate in reconstruction with US tax dollars," he added. (By Hassan Hafidh, 4-4-2003)

    Het primitieve verlangen van Amerika onafhankelijke mensen met een eigen mening te bestraffen is - vanuit democratisch oogpunt bezien - een belachelijke daad. Vernietiging van onafhankelijk denken is vernietiging van de democratie. Amerikanen zien dat niet in omdat zij op een schizofrene wijze alleen Amerika willen zien als 'een democratie'. De wereld mag in hun ogen geen democratische gemeenschap zijn. De wereld is een dictatuur, waarin 'het democratische Amerika' de dictator mag zijn.


    Jezus: een Messias in twee personen

    "If we're an arrogant nation they'll resent us. If we're a humble nation but strong they'll welcome us. Our nation stands alone in the world right now in terms of power. That's why we've got to be humble and yet project strength in a way that promotes freedom."

    George W. Bush, 12-10-2000

    The Old Testament has two major messianic paradigms: One is the military messiah founded on kingship. In Psalm 2, this figure is proclaimed the begotten son of God and promised victory over his enemies. He would dash them to pieces and subdue them with a rod of iron. The other messianic figure is the suffering servant of Isaiah 42. Isaiah speaks of the messiah in whom God takes delight, or with whom God is well pleased.
    The military messiah was the one expected by the leaders of the Jews during the time of Christ; but it was the suffering messiah paradigm by which Jesus understood his role. The suffering servant character of the messiah is clearly evident in Mark 1:11. At his baptism (anointing) Jesus was called God’s beloved son, an expression taken from Psalm 2. But the military traits are rejected, and the response of God to the suffering servant of Isaiah 42 is added: "In whom I am well pleased."
    These two messianic expectations grow out of different religious perceptions developed during Israel’s history. The observation "love is quenched wrath" expresses a change of attitude, from the terror of the numinous projected as vengeance on enemies, to the experience of God as compassionate and loving. The divine attributes of wrath and love stand in tension in the Bible, as do the characteristics of good and evil, the divine and the demonic, God and Satan. Shifting the responsibility for King David’s census-taking of Israel from the Lord to Satan (2 Sam 24:1 and 1 Chron 21:1) is not only an example of this tension, but shows how the tension is handled theologically for the needs of the hour. The chronicler is theologically critical of Israel’s experience with God through the exercise of what I have called moral rationality. (Joseph Greig, Understanding David Koresh)

    Binnen de wereld van het christendom wordt Jezus altijd gezien als een geïsoleerde figuur die geen intieme relaties onderhoudt met anderen. Die vreemde, liefdeloze schriftopvatting weerspiegelt zich in het katholieke celibaat, dat doodgewone mensen van vlees en bloed verplicht zich te gedragen als ontvleesde zombies, die eeuwig met hun hoofd in de geestelijke wolken behoren te lopen.
    Waarom intelligente katholieke priesters een dergelijke absurde opvatting verdedigen is mij een raadsel. Jezus was geen geïsoleerde figuur. Jezus had vrienden en volgens het evangelie waren zijn beste vrienden de apostelen Johannes, Petrus en Judas.
    Judas was de teleurgestelde minnaar, de man die met alle geweld in Jezus de machtige Joodse Messias wilde zien, zodat zijn verraad in feite gezien kan worden als een geperverteerde liefdesdaad. Judas behoort bij het dierenriemteken Leeuw.
    Kreeft & Schorpioen Petrus was de man van het zwaard - astrologisch gezien het dierenriemteken Ram: Petrus sloeg bij de gevangenneming van Jezus een van de soldaten een oor af.
    Johannes was de enigszins masochistisch ingestelde, naar eenwording met de ander verlangende mysticus, die samen met een Adelaar wordt afgebeeld om aan te geven dat hij onder het dierenriemteken Schorpioen valt. Johannes wordt samen met Maria afgebeeld onder het kruis, om aan te geven dat de twee tekens Schorpioen en Kreeft de lievelingstekens van Jezus zijn: trouw tot in de dood.
    Dat betekent dat de zachtmoedige, lijdende Jezus niet losgekoppeld kan worden van de vriendschapstekens die bij hem behoren: Ram, Leeuw, Schorpioen en het moederteken Kreeft - dat een verwijzing is naar zijn liefde voor de gehele mensheid: de verlosser als ‘Zoon des Mensen’.

    Wie verstand heeft van astrologie weet dat vriendschapstekens in een horoscoop worden aangegeven door de zogenoemde vriendschaps- en partnerhuizen.
    Welnu: in een horoscoop waarvan de ascendant zich in het teken Weegschaal bevindt zullen de drie genoemde vriendschapstekens prominent naar voren komen:
    Het teken Schorpioen beheerst in dat geval het liefdeshuis 2. Het teken Ram bevindt zich pal tegenover de ascendant en wijst op aanvulling en conflict en het teken Leeuw beheerst het vriendschapshuis 11.
    Op grond van die feitelijke constatering kunnen we dan ook stellen dat Jezus het harmonieuze teken Weegschaal als ascendant gehad moet hebben - hetgeen voor katholieke prelaten een aanleiding zou moeten zien hun Jezusbeeld bij te stellen en te corrigeren.
    Jezus zou je kunnen zien als een Messias in twee personen: Zijn eigen harmonieuze, vredelievende Weegschaal-ik en zijn andere ik (alter ego), dat beheerst wordt door de tekens Ram, Leeuw en Schorpioen.
    Jezus is geen strijder. Zijn alter-ego daarentegen wel. Zowel Judas, Petrus als Johannes waren bereid voor Jezus te vechten en te sterven.
    Judas pleegde zelfmoord uit liefde. Petrus wilde met het zwaard in de hand vechten voor Jezus en Johannes bleef trouw aan Jezus op het moment van zijn diepste vernedering - samen met Maria, de moeder van God (Kreeft).

    Wanneer er dan ook gesproken wordt over de terugkomst van een Messias zal altijd rekening moeten worden gehouden met de tekens die bij hem horen. De strijdende Rammen, de machtaanbiddende Leeuwen en de mystieke, scherpzinnige naar eenwording verlangende Schorpioenen.

    Zie ook: Willem Drees & de Partij van de Arbeid

    Het Iraakse Ba'ath-tijdperk

    Founded in 1947, the Arab Ba’ath Socialist Party (ba’ath meaning renaissance) was inspired by the ideal of Pan-Arabism, regarding the Arab World as an indivisible political and economic unit where no country «can be self-sufficient». The Ba’athists proclaimed that «socialism is a need which emerges from the very core of Arab nationalism. It is organized on a ‘national’ (Arab) level, having several ‘regional’ leaders in each country.»
    Iraq nationalized foreign companies, and Baghdad defended the use of oil as a «political weapon in the struggle against imperialism and Zionism». It insisted on protected prices and the consolidation of OPEC as an organization which would support the struggle of the Third World for the recovery and enhancement of its natural resources. A land reform program was decreed, and ambitious development plans encouraged the reinvestment of oil money into national industrialization.
    In 1970, the Baghdad Government gave the Kurdish language official status, and granted Kurdistan domestic autonomy. However, abetted by the Shah of Iran, and fearful of land reform, the traditional regional leaders rose in armed confrontation.

    On July 16 1979, President Ahmed Hassan al-Bakr resigned because of ill-health. He was replaced by Vice-President Saddam Hussein.
    Saddam Hussein tried to establish himself as leader of the Arab world. He was one of the most outspoken critics of the 1979 Camp David agreements between Egypt, Israel and the US, but Iraqi relations with other Arab countries still worsened. A branch of the Ba’ath party took power in Syria in 1970, but its discrepancies with Baghdad led to rivalry and some border disputes.
    Saddam wanted to reassert Iraq’s sovereignty over both banks of the Shatt al-Arab waterway that historically had been the border with Iran. He was also concerned about attempts by Iran’s new Islamic revolutionary government to incite rebellion among Iraq’s Shi’a majority. These issues spurred Saddam to make a preemptive strike on Iran.
    During the war, the Saudis and Kuwaitis - like others who had benefited from Iraq acting as a bulwark against Iranian fundamentalism - granted Baghdad many loans which were used both in the conflict and for strengthening the country’s infrastructure.
    In November 1984, 17 years after they had broken off diplomatic relations, official links with the US were re-established.
    The 1988 armistice meant that Iraq retained 2,600 square kilometers of Iranian territory with its powerful and skilful army. Neighboring Kuwait was extracting more oil than allowed from deposits under the border and refused to establish export quotas. As the US hinted that they would remain neutral in the event of conflict, Baghdad thought that it would be able to take the neighboring territory and exploit its wealth. On August 2, Iraq invaded Kuwait and took thousands of foreign hostages.
    Four days later the UN decided on a total economic and military blockade until Iraq retreated unconditionally from the occupied territory. Withdrawal was rejected, but a proposal for an international conference to discuss the Middle East issue was submitted. When Iraq started to release the hostages and to make new attempts at negotiating, the US refused to talk and demanded an unconditional surrender.
    On January 17 1991, an alliance of 32 countries led by the US started the attacks on Iraq. When the land offensive began in March, Saddam Hussein had already announced his unconditional withdrawal. The Iraqi army did not resist the offensive and hardly attempted to stage an organized withdrawal, yet it suffered great losses.

    The conditions stipulated for lifting sanctions became even more demanding with the increased determination on the part of the US Government to bring down Hussein. In addition, The New York Times and the London Sunday Telegraph reported that the United States had introduced huge amounts of counterfeit dinars (Iraq’s currency), smuggled across the Jordanian, Saudi Arabian, Turkish and Iranian borders. Baghdad established the death penalty for anyone participating in these operations.
    In April 1997, a UN report revealed that the number of people dying from hunger as a result of the embargo had passed the million mark, and 570,000 of these were children. Meanwhile, UNICEF stated 25 per cent of children aged less than five years old were suffering from severe clinical malnutrition.
    In October, a new Iraqi crisis erupted as the Security Council threatened to impose further sanctions if a new inspection were not authorized to verify that Saddam was unable to manufacture chemical and biological weapons. Iraq rejected the presence of US inspectors, which led President Clinton to take a hard-line approach. Despite pressures from Washington, the Security Council ruled out the use of force. Accords reached in Baghdad by UN Secretary-General Kofi Annan in March 1998 reduced tensions and allowed new inspections to begin.
    Clinton, with the sole backing of British Prime Minister Tony Blair, decided to order missile attacks on several Iraqi cities. (Bron: The United Methodist Church)


    The coup that brought the Ba'ath Party to power in 1963 was celebrated by the United States. The CIA had a hand in it. They had funded the Ba'ath Party - of which Saddam Hussein was a young member - when it was in opposition.
    US diplomat James Akins served in the Baghdad Embassy at the time: "I knew all the Ba'ath Party leaders and I liked them." "The CIA were definitely involved in that coup. We saw the rise of the Ba'athists as a way of replacing a pro-Soviet government with a pro-American one and you don't get that chance very often. "Sure, some people were rounded up and shot but these were mostly communists so that didn't bother us".
    (Alan Little, BBC News)

    Iraq Timeline 1920 - 2003


    The Petro-Dollar and the EURO
    No more Dollars, we want the EURO

    War is always about achieving a political end. Even holy wars seek to impose a secular control over the vanquished. At the root of every political conflict, lies the MONEY component. On the scale of greed or fear, international discords can slide up or down. Depending on the circumstances or demands, governments rally domestic populations to accept their foreign interventionist goals. Claims of altruistic liberation are fictitious, when the rhetoric is stripped away and the real substance is exposed. Notwithstanding, variances of emphasis; the motive of money underpins the movements of all military confrontations.
    The case that the conquest of Iraq is about appropriating control over oil reserves is well known. The argument that removing Saddam Hussein for a friendly regime change will enhance the adherence of global community policies, secure and annex a ‘greater Israel’ and project the power of the empire into the region, has been circulated widely. The excuses of a “War on Terrorism”, elimination of WMD, combating radical Islamics, fulfilling prophecy and personal grudges between feuding criminal families and former business partners, have been known to all. But the one aspect that seems to elude the scrutiny of most observers is that of the precarious nature of the global economy, which teeters on the fragile requirement that the US Dollar must remain as the world reserve currency.

    OPEC always priced oil in US Dollars. In the perceptive essay, The Real Reasons for the Upcoming War With Iraq by W. Clark, the thesis that a shift using the EURO as the settlement currency, drives the Bush/Cheney administration hydrocarbons geo-strategy.
    "The Federal Reserve's greatest nightmare is that OPEC will switch its international transactions from a dollar standard to a euro standard. Iraq actually made this switch in Nov. 2000 (when the euro was worth around 82 cents), and has actually made off like a bandit considering the dollar's steady depreciation against the euro. (Note: the dollar declined 17% against the euro in 2002.)
    "The real reason the Bush administration wants a puppet government in Iraq -- or more importantly, the reason why the corporate-military-industrial network conglomerate wants a puppet government in Iraq -- is so that it will revert back to a dollar standard and stay that way." (While also hoping to veto any wider OPEC momentum towards the euro, especially from Iran -- the 2nd largest OPEC producer who is actively discussing a switch to euros for its oil exports)." (Sartre 4-4-2003)


    De Waarheid: Saddam Hussein & Ari Fleischer

    Saddam Hussein insisted that it was in Iraq's interest to have the weapons inspectors "find the truth" that Iraq has complied with 12 years of UN resolutions.
    "There is only one truth and therefore I tell you as I have said on many occasions before that Iraq has no weapons of mass destruction whatsoever," he said. "We challenge anyone who claims that we have to bring forward any evidence and present it to public opinion."
    "It is in our interests to help them reach the truth," Saddam said. "The question is whether the other side wants to reach the truth or whether it wants to find a pretext for aggression."

    Asked about the interview, the White House spokesman, Ari Fleischer, said Saddam's "track record on telling the truth is not good at all." "Given the fact that he has biological and chemical weapons, clearly what he said today is continued denial of the truth," Fleischer said. (Tony Benn in gesprek met Saddam Hussein, International Herald Tribune 6-2-2003)


    The US War Plan

    There is no doubt the US will prevail over Iraq in the long run. It is merely a question of at what cost in lives, money and time. Thus far, a lot of pre-war estimates have had to be readjusted and a lot of pre-war myths about popular support for US "liberation" within Iraq have had to be re-evaluated. Time is not on America's side, and the cost is not merely financial. America's superpower status is at stake.
    The plan was flawed from the start, a victim of Washington's own propaganda of the war being one of liberation for the Iraqi people. Instead, the invasion acted as a unifying agent for Iraqi and pan-Arabic nationalism and elevated Saddam to the role of hero and possibly martyr for the Arab cause in a defensive battle by a weak nation against the world's sole superpower.

    This war will end from its own inevitable evolution, even without anti-war demonstrations. It will not be a happy end. There is yet no discernible exit strategy for the US. After this war, the world will have no superpower, albeit the US will remain strong both economically and militarily. But the US will be forced to learn to be much more cautious, and more realistic, about its ability to impose its will on other nations through the application of force. The UK will be the big loser geopolitically. The British military has already served notice to Blair that Britain cannot sustain a high level of combat for indefinite periods.
    The invasion of Iraq represents a self-inflicted blow to US imperialism. Anti-war demonstrations all over the world and within the US will raise public consciousness on what the war really means, and for what it really stands. The aim is not to simply stop this war, but the forces behind all imperialistic wars.
    Saddam is not insane, his record of rule is not pretty, but it is typical of all regimes afflicted with garrison state mentality. That mentality has been created by a century of Western, and most recently US, imperialism.
    Americans, even liberals and radical leftists, cannot possibly sympathize with the natural need for violence in the political struggle of nationalists in their struggle against imperialism. They harbor a genuine sense of repugnance for political oppression unfamiliar to their own historical conditions. Be that as it may, only Iraqis are justified in trying to rid Iraq of any leader not to their liking, not a foreign power, no matter how repugnant the regime may seem to foreigners. Moral imperialism is imperialism nonetheless.
    In a world order of nation-states, it is natural for all citizens to support their troops, but only on their own soil. Support for all expeditionary or invading forces is not patriotism. It is imperialism. All nations are entitled to keep defensive forces, but offensive forces of all countries must be condemned by all, socialists and right-wing libertarians alike. Some of the most rational anti-war statements and arguments in the US at this moment are coming from the libertarian right, not the left.

    The real enemy is neo-liberalism. The war on Iraq is part of a push to make the world safe for neo-liberalism. This war is a self-destructive cancer growing inside US neo-imperialism. Just as the Civil War rescued Abraham Lincoln from the fate of an immoral segregationist politician and projected him in history as a liberator of slaves, this war will rescue Saddam from the fate of a petty dictator and project him in history to the ranks of a true freedom fighter. That has been Bush's gift to Saddam, paid in full by the blood of the best and bravest of Iraqi, American and British citizens. (www.iraqatwar.ru 5-4-2003)

    Wat de zich 'goed' noemende coalitie van de gehoorzamen zich niet realiseert is dat de oorlog die ze de wereld opgedrongen hebben aantoont dat de Westerse wereld in moreel opzicht failliet is. Niet Saddam Hussein bleek de leugenaar te zijn, nee, wij zijn de leugenaars. We leven in een wereld waarin de waarheid bij elkaar gelogen wordt. Hoewel eerlijke mensen weten dat Saddam Hussein niets te maken had met de 11 september aanval hebben de Amerikaanse media via een proces van Goebbelsiaanse propaganda het volk de mening opgedrongen dat Saddam Hussein en zijn 'fascistenclub' voor die aanval verantwoordelijk was. Die leugencampagne vernietigt ons morele denken. Vanwege die leugencampagne (die van halve waarheden hele waarheden wil maken) zullen we genoodzaakt zijn oneerlijke, leugenachtige opportunisten, die bereid zijn tegen betaling elke leugen - hoe groot ook - tot waarheid uit te roepen, naar voren te schuiven. Hypocrisie en geldlust worden aangemoedigd. Wie liegt en gehoorzaam is wordt beloond. Wie eerlijk en onafhankelijk is wordt bestraft.
    Het is een logisch uitvloeisel van de primitieve zwart-wit-moraal die behoort bij het conservatieve joods-christelijke denken. Binnen die moraal is geen plaats voor nuanceringen, zodat er onvermijdelijk valse werkelijkheidsbeelden worden geschapen. De bevolking van Irak willen we democratie brengen, maar tegelijkertijd willen we ze op niet-democratische wijze dwingen in Saddam Hussein een gevaarlijk monster te zien - hetgeen de man niet was, omdat hij niet alleen een dictator was, maar ook de vertegenwoordiger van een socialistische beweging die Irak - met respect voor oude Arabische waarden - de moderne tijd wilde invoeren.
    Dat moderniseringsverlangen liep zichzelf dood op extreem-rechts nationalisme, Islamitisch fundamentalisme, totalitair neoliberalisme en fundamentalistisch zionisme.
    Wie daarom een succesvolle moderniseringsbeweging in het Midden-Oosten in gang wil zetten zal die vier totalitarismen (waarop het eerlijke deel van Saddam Hussein zichzelf stuk liep) moeten bestrijden: totalitair nationalisme, totalitair zionisme, totalitair Islamisme en totalitair neoliberalisme.
    Dat een dergelijke strijd onmogelijk gevoerd kan worden door militairen - die de vertegenwoordigers bij uitstek zijn van totalitair denken ('de macht') - wordt nog altijd niet ingezien

    A Fountain Of Life

    "The civil society which we aspire to establish is based on our collective identity whose attainment requires the continuous and ceaseless endeavours of intellectuals and thinkers. It is not a treasure that can be unearthed overnight, rather, it is a fountain of life and morality from whose constant effusion we will benefit. Therefore enjoyment of this treasure is gradual and dependent on scrupulous cognizance and re-examination of our heritage as well as our doctrinal and intellectual tradition on the one hand, and sophisticated, scientific and philosophical understanding of the modern world on the other. Hence, it is the thinkers and men of learning who are pivotal in this movement and play the principal role. Our success along this path depends upon politics serving thought and virtue and not acting as a confined and restrictive framework for them."

    Seyyed Mohammad Khatami President of the Islamic Republic of Iran

    i went out of my house
    a drunkard came to me
    someone whose glance
    uncovered a hundred
    houses in paradise

    rocking and rolling
    he was a sail
    with no anchor but
    he was the envy of all those sober ones
    remaining on the shore

    where are you from i asked
    he smiled in mockery and said
    one half from the east
    one half from the west
    one half made of water and earth
    one half made of heart and soul
    one half staying at the shores and
    one half nesting in a pearl

    i begged
    take me as your friend
    i am your next of kin
    he said i recognize no kin
    among strangers
    i left my belongings and
    entered this tavern
    i only have a chest
    full of words
    but can't utter
    a single one

    Translated by Nader Khalili
    Rumi, Fountain of Fire
    Cal-Earth, September 1994

     

    A Road Map to Nowhere
    Or Much Ado About Nothing
    URI AVNERY over een zogenaamd vredesplan

    This could have been an important document, IF...
    IF all the parties really wanted to achieve a fair compromise.
    IF Sharon and Co. were really prepared to give back the occupied territories and dismantle the settlements.
    IF the Americans were willing to exert serious pressure on Israel.
    IF there were a president in Washington like Dwight Eisenhower, who did not give a damn about Jewish votes and donations.
    IF George Bush were convinced that the Road Map serves his interests, instead of being a bone to throw to his British poodle.
    IF Tony Blair thought that it serves his interests, instead of being a crumb to throw to his domestic rivals.
    IF the United Nations had any real power.
    IF Europe had any real power.
    IF Russia had any real power.
    IF my grandmother had wheels.

    All these Ifs belong to an imaginary world. Therefore, nothing will come from all the talking about this document. The embryo is dead in the womb of its mother, the Quartet.
    In spite of this, let's try to treat the matter in all seriousness. Is this a good document? Could it be helpful, if all the Ifs were realistic? In order to answer this seriously, one has to distinguish between the declared objectives and the road that is supposed to lead to them.

    The objectives are very positive. They are identical with the aims of the Israeli peace movement: an end to the occupation, the establishment of the independent State of Palestine side-by-side with the State of Israel, Israeli-Palestinian and Israeli-Syrian peace, the integration of Israel in the region.
    In this respect, the Road Map goes further than the Oslo agreement. In the Oslo "Declaration of Principles" there was a giant hole: it did not spell out what was to come after the long interim stages. Without a clear final aim, the interim stages had no clear purpose. Therefore the Oslo process died with Yitzhaq Rabin.
    The road is divided into phases. In every phase the parties must fulfil certain obligations. At the end of each phase the Quartet must decide whether the obligations have been completely fulfilled, before entering the next one. At the end, the hoped-for peace will come, God willing.

    First question: who is this "Quartet" that has to decide at every point whether the two parties have fulfilled their obligations, and a new phase can be entered?
    At first glance, there is a balance between the four players: the United Nations, the United States, Europe and Russia. It is rather like a commercial arbitration: each side appoints one arbitrator, and the two arbitrators together choose a third one. Judgement is reached by majority decision and is binding on both parties.
    According to the document, the Quartet must take all decisions unanimously. The Americans have a veto, which means that Sharon has a veto. Without his agreement, nothing can be decided. Need more be said?

    Second question: When will it end? Well, there is no clear-cut timetable for passing from one phase to the next. The document vaguely mentions several vague dates, but they are difficult to take seriously...

    After all this comes about, the Quartet will decide (again: unanimously - only with the agreement of the Americans) that the time has come for negotiations aimed at a "permanent status agreement", hopefully in 2005, including discussion of items such as borders, Jerusalem, refugees and settlements. If Sharon or his successor want it, there will be an agreement. If not, then not.
    The truth is, in this whole document there is not one word that Sharon could not accept. After all, with the help of Bush he can torpedo any step at any time.
    To sum up: Much Ado about Nothing. As evidenced by the fact that neither Sharon nor the settlers are upset. (CounterPunch 5-4-2003)

    Uri Avnery is an Israeli journalist. His essays are included in The Other Israel: Voices of Refusal and Dissent.


    The Times interview with Ariel Sharon
    By Stephen Farrell and Robert Thomson, 5-11-2002

    In a revealing interview, Ariel Sharon explains why, after Saddam Hussein has been dealt with, the Iranian regime must be toppled next - and why, even with Israel's government in crisis, he believes he is the only man who can secure peace with the Arabs

    “I know I have been portrayed as a general looking for war. Many other headlines speak of that. That’s what people say. But I understand the importance of peace because I saw the horrors of war. That’s how I see it. I lost my best friends in battles — and I had to make decisions of life and death, of others and myself.”
    There is a strong possibility that there will be another war in the region some time soon, a war against Iraq...
    While Sharon regards Iraq as “a very, very dangerous country led by an insane regime” (he then asks an aide in Hebrew if there is a stronger word than “insane"), he considers that Iran is a “centre of world terror”, and that as soon as an Iraq conflict is concluded, he will push for Iran to be at the top of the “to do” list: “Iran makes every effort to possess weapons of mass destruction on the one hand and ballistic missiles. That is a danger to the Middle East, to Israel, and a danger to Europe.
    He sees Iran as “behind terror all around the world” and a direct threat to Israel. He claims that it has sent rockets to Lebanon via Syria, and is a problem in Palestinian areas, where Iranian money supports extremists. His newest concern is within Israel itself, where he has fears about Iranian influence on a “small minority” of the country’s one million Arabs.

    Asked whether he felt the pain of the many, many families torn asunder by war, Sharon appeared on the verge of weeping as he fumbled with his glasses with his right hand and averted his gaze. “I feel the pain. I feel the pain. There are whole families who have disappeared. Parents have lost their children and children have lost their parents.”
    It is obvious that Sharon is referring only to Israelis who have been victims even though he was asked about the tragedies that have befallen families around the region.

    Settlements are an issue with which Sharon is strongly identified, and when he talks of them he becomes emotional and passionate.
    Of the settlers themselves, regarded by much of the world and a sizeable chunk of the Israeli population as a serious obstacle to hopes of peace or a viable Palestinian state, he is proudly defensive, even fatherly, describing them as “the frontline of our defence against terror.” (Times On Line)

    De dood verklaarde socialist & zijn opponent


    Sadam Hussein: de 'fascist' &
    Sayed Mohamed Baqer Al-Hakim: de 'democraat'

    Hoewel president Muhammed Khatami heel vief en vrolijk over een 'Fontein van Leven' praat, kan ik - hoeveel moete ik ook doe - alleen maar dood en verderf zien in het gezicht van de man die de democratische opvolger van de socialist Saddam Hussein moet worden: Sayed Mohammed Baqer Al-Hakim.
    De man is (vergeleken met Saddam Hussein) een wandelend museumstuk dat met zijn primitieve Islamitische wettensysteem (de Sharia) in een moderne tijd niet meer thuis hoort. Khatami zou zich eigenlijk moeten schamen dat hij dergelijke anti-intellectuelen steunt. Houwdegens die zich beroepen op een middeleeuwse, onveranderlijke wetgeving kunnen moeilijk gezien worden als de vrienden van God - die beweging, leven en ontwikkeling behoort te zijn. Intellectuelen en denkers kiezen altijd voor flexibele sociale systemen die intelligent en doordacht zijn. Dat is - zou de profeet Mohammed zeggen - een waarheid als een koe!

    De Verdraagzame Koe (Al-Baqarah)

    Geopenbaard nà de Hidjrah. In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

    163. En uw God is één God, er is geen God buiten Hem, de Barmhartige, de Genadevolle.
    177. Het is geen deugd, dat gij uw gezicht naar het Oosten of naar het Westen wendt, maar waarlijke deugd is in hem, die in Allah, de Laatste Dag, de engelen, het Boek en de profeten gelooft en die van zijn vermogen geeft uit liefde voor Hem aan de verwanten, de wezen, de armen
    185 Allah wenst gemak voor u en geen ongemak
    Vecht om jezelf te verdedigen...
    192. Maar als zij ophouden, dan is Allah zeker Vergevensgezind, Genadevol.
    248. En hun profeet zeide tot hen: "Het teken van goede heerschappij is, dat u een hart zal worden gegeven, waarin de kalmte van uw Heer zal zijn, het beste van de nalatenschap der volgelingen van Mozes en der volgelingen van Aäron, (een hart) door de engelen gebracht. Voorzeker, hierin is voor u een teken, als gij gelovigen zijt."
    253. Van de boodschappers hebben wij sommigen boven anderen verheven; tot sommigen hunner sprak Allah en sommigen hunner verhief Hij in rang. En Wij gaven Jezus, zoon van Maria duidelijke tekenen en versterkten hem met de geest der heiligheid.
    256. Er is geen dwang in de godsdienst.
    263. Een vriendelijk woord en vergiffenis schenken is beter, dan liefdadigheid, gevolgd door krenking. En Allah is Zichzelf genoeg, Verdraagzaam.
    276. Allah schaft (woeker)rente af en doet de weldadigheid toenemen
    286. Allah belast geen ziel boven haar vermogen. "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan, Heer, en belast ons niet, zoals Gij degenen, die vóór ons waren hebt belast; onze Heer belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen)..."


    Kies voor genadevolle, barmhartige tekstuitleggers!

    De fout die veel moslims maken is dat ze een barmhartige God aanbidden, maar niet de moed hebben genadeloze, autoritaire tekstuitleggers, die alleen maar de starre, genadeloze kant van de Islam benadrukken, af te wijzen.
    Zij vergeten dat de genadeloze kant van de Islam in dienst behoort te staan van de barmhartigheid en de genade en er dus op gericht behoort te zijn harteloze mensen, die er op uit zijn hun broeders uit te buiten en onrecht aan te doen (kapitalisten!) tot de orde te roepen.
    De genadeloosheid mag nooit het doel zijn van mensen die hun leven aan God wijden. Wanneer zij de genadeloosheid en uitbuiting van mensen prediken zijn zij vijanden van God.
    Zoals uit bovenstaande citaten blijkt (tekstgedeelten die gelicht zijn uit een hoofdstuk dat de naam 'De Koe' draagt - een eeuwenoud symbool dat verwijst naar het astrologische dierenriemteken Stier, het teken van vruchtbaarheid, bezit en genot), benadrukt Mohammed niet de fundamentalistische interpretatie van de wet, maar de zachtmoedige, begripvolle uitleg van de wet.
    Kernpunt daarbij is dat je mensen nooit lasten mag opleggen die ze niet kunnen dragen.

    Fundamentalisten hebben de neiging mensen een moraal op te leggen, waarmee domweg niet geleefd kan worden. Daarom is heel hun handelen in strijd met de geest die wordt uitgedragen in het Koran-hoofdstuk 'De Koe'.
    In dat hoofdstuk worden voorschriften gegeven, maar tegelijkertijd wordt gesteld dat je van die voorschriften geen halszaak moet maken. Wanneer iets niet mogelijk is, dan biedt je een alternatief aan. Waar het om gaat is dat mensen hun goede wil tonen en dat ze voor een sociaal-politieke orde kiezen die hen in staat stelt barmhartig en genadevol te zijn (Geen kil kapitalisme, maar sociaal liberalisme, dat zich baseert op het Handvest van de Verenigde Naties).

    Zie ook: Eenvoud & Starre Principes

    450 U.S., 4,000 Iraqi Troops Killed

    The Iraqi Army has shot down 11 aircraft and 14 helicopters and destroyed 165 tanks and armored vehicles of the invading forces, killing 450 and wounding 730, said a high-ranking Iranian military spokesman on Sunday, quoting sources in Iraq.
    "U.S. forces are not in Baghdad and invading forces have not managed to complete their siege of the Iraqi capital," General Alireza Afshar, the deputy for information of the General Staff of the Armed Forces, told the Fars News Agency. "In the south and west, U.S. forces are on the 8-10 kms perimeter of Baghdad. They have not approached the city from the north."
    Afshar added that forty percent of the Iraqi Army has become ineffective. "It has lost 600 tanks, 150 cannon, and 4,000 Iraqi troops have been killed, 6,000 injured, and 5,500 have been captured or have surrendered."
    He added that U.S. and British officials were misinformed and had mistakenly believed that they were going to be welcomed by Iraqis. Afshar warned that escalation of the war would have terrible results, saying, "Considering the current condition of Iraqi cities, there will be a massive humanitarian catastrophe." (Teheran Times 6-4-2003)


    Paus wijdt kruisweg aan vrede

    Paus Johannes Paulus II zal de traditionele kruisweg op Goede Vrijdag (18 april) in het Colosseum in Rome wijden aan de roep om vrede in Irak. Dat heeft het Vaticaan gisteren aangekondigd.
    Als overwegingen bij de kruiswegstaties zal de paus de meditaties lezen die hij in 1976 in de veertigdagentijd als aartsbisschop van Kraków heeft gehouden. Die waren gewijd aan de oorlog in Libanon.
    “De meditaties van 1976 hebben hun waarde geheel behouden en zijn vandaag de dag tragisch actueel: de aarde is een begraafplaats geworden”, zei aartsbisschop Piero Marini, het hoofd van de pauselijke ceremonies. “Maar de talrijke nieuwe graven, ontstaan door het conflict dat nu aan de gang is, zullen nooit de hoop kunnen doden en de overwinning van Christus op de dood teniet kunnen doen.” (Katholiek Nederland 4-4-2003)

    Jews settle in Palestinian Jerusalem
    Sharon tests Bush, Blair and the road map
    by letting families occupy contested district

    Ariel Sharon has brushed aside an appeal by the White House to stop an unprecedented move by Jewish settlers into a Palestinian district of Jersualem which his critics say will further hinder a political settlement.
    After more than two years of legal and political wrangling, Mr Sharon's office approved the plan last week and the first Jewish families have moved into new flats in the Ma'aleh Ha'zeitim settlement, beside the densely populated Arab district of Ras al-Amoud.
    It is the first time a Jewish settlement has been built in a Palestinian area of Jerusalem since Israel seized control of the entire city in 1967.
    The first settlers at the apartment complex, just a few hundred metres from the Wailing Wall, include a millionaire, Irving Moskowitz, and his son-in-law Ariel King, a far-right political activist. More than 100 more families are expected to move in during the coming months.

    Condoleezza Rice, the White House national security adviser, telephoned Mr Sharon's office and warned that letting Jews move into the settlement might raise tension during the war on Iraq and further undermine the prospect of a political settlement.
    At the weekend Mr Sharon's chief aide, Dov Weisglass, said Israel was not prepared to make any concessions on "security issues"and would walk out of negotiations on the road map if forced to do so.
    An Israeli spokesman said the government had followed legal procedures in permitting the settlers to move in, and denied that it had a political motive. (Chris McGreal, The Guardian 7-4-2003)


    Klein verschil tussen 1945 en 2003: In 1945 vernietigde Amerika extreem-rechts. In 2003 steunt en versterkt Amerika extreem-rechts. Wie Messiaanse oorlogen gaat voeren (zoals ook de rechtse extremist Adolf Hitler dat deed) toont aan dat hij waanzinnig is. Adolf Hitler was een valse Messias die (uit naam van een geknakt eer- en rechtsgevoel) de macht boven het recht plaatste. De vernietiging van die valse Messias geeft ons het recht te spreken over 'onze bevrijding'. Zodra we echter zelf de macht boven het recht gaan plaatsen kiezen we voor het fascisme van Adolf Hitler. Wij zijn nu (ondanks al onze goede bedoelingen) fascisten. En het is daarom onze taak onszelf te bevrijden.

    Zie ook: Het getal 666


    Why do we aid and abet the lies and propaganda of this filthy war?
    The Twisted Language Of War Used To Justify The Unjustifiable
    By Robert Fisk in Baghdad - The Independent 6-4-2003

    Post-War Iraq Could Force OPEC's Collapse

    A post-war Iraq could kill off the Organization of Petroleum Exporting Countries (OPEC) if it were to leave the cartel in a bid to produce as much oil as it can outside its quota system, analysts warn, AFP reported.
    "If the Iraqi oil industry is privatized, forget about OPEC, it is dead," said Leo Drollas of London's Center for Global Energy Studies (CGES). (Teheran Times 7-4-2003)


    Anti-War Demonstrators Take to the Streets of Oakland


    Harry Belafonte, geb. 1-3-1927 in New York, 10u 30m. Zon in Vis. Maan (symbool van Maria, de Moeder) in Waterman, dominant geplaatst in huis 10.
    A sea of anti-war demonstrators flooded Oakland on Saturday in a festive protest that included nudity, colorful costumes, drums, stilt-walkers and a brass band, AFP reported. Rally organizers pegged the crowd at nearly 10,000 people by the time it funneled into the sun-drenched plaza in front of City Hall, across the bay from San Francisco.
    "Rest assured, there are millions of us in America standing up to George Bush, the Republican Party, and all they represent," legendary crooner and veteran civil rights activist Harry Belafonte told the crowd.
    "We are sick and tired of our leaders compromising on the murder of our sons and daughters on foreign soil to protect the interests of a few sick, powerful people in this country," he said.
    "The terror we need to fight is the terror of poverty, ignorance, and oppression," he argued, adding that the largest stockpile of weapons of mass destruction was here in the United State. (Teheran Times 7-4-2003)


    Onze taak: Misdaden Goed Praten
    in een nihilistisch, sadistisch universum

    Tony Blair will today urge George Bush to internationalise the reconstruction of postwar Iraq, and is expecting a series of conferences to phase in a democratic Iraqi government.
    In advance of today's two-day summit with the US president in Belfast, Mr Blair spoke to the UN secretary general, Kofi Annan, to discuss the likely role of the UN in endorsing an interim Iraqi authority.
    Britain believes the UN has no desire to run the country, but UN endorsement of the interim authority is required to give it legitimacy and allow assistance from UN resources such as the World Bank, and the oil-for-food programme. (The Guardian 7-4-2003)


    De mens als de eeuwig bedrogene van het universum
    Jef van Gool over W.F. Hermans - 1978

    Willem Frederik Hermans is een omstreden figuur in de Nederlandse letteren. Hoewel géén weldenkend mens aan de literaire waarde van zijn oeuvre twijfelt, kunnen velen het niet nalaten een moraliserende vinger in zijn richting te priemen. Zijn romans zouden immers getuigen van immoraliteit, ja zelfs van amoraliteit. Hij waagt het bovendien lelijke dingen over Nederland te zeggen; hij schroomt zich niet het geloof te bestempelen als 'de belangrijkste uitdrukking van het dierlijke in de mens'...
    In het volgende, vaak aangehaalde citaat uit Het sadistisch universum I verwoordt hij zijn kijk op het schrijverschap:
    'De schrijver verdient zijn bewegingsvrijheid alleen, door zijn belagers onophoudelijk te overtuigen dat zij geen recht hebben hem iets te verwijten, dat zijzelf, hun leugenachtige maatschappij (elke maatschappij is leugenachtig, altijd, overal), hun absurde weten, hun domme niet-weten, hun huichelachtige vergeten, hun op niets gebaseerde wetten, hun veile geloof, hun futiele streven naar zelfbehoud of zelfs succes, hun tijdelijkheid, hun overbodigheid, even sterk verachten als hij (...). De schrijver bestrijdt wat de massa denkt en brengt aan het licht wat de massa niet durft te denken.'
    Deze denkbeelden liggen ten grondslag aan Hermans' romans en novellen, zij zijn bepalend voor de aktie en de gedragingen en gesprekken van de personages. Sommige van deze personages staan 'buiten de wereld die doen blijft wat gedaan 'moet' worden en nalaat wat 'verboden' is, zonder dat iemand kan aanwijzen waarom.' Zij staan echter hopeloos in de marginaliteit, met hun rug tegen de muur van de gevangenis of het gekkenhuis. Anderen zijn volkomen verankerd in de traditie, zij geloven (aanvankelijk) in de zinvolheid van de mens en zijn wereld, zij stellen zich een taak of achten het hun plicht een opgelegde taak te vervullen. Hen wacht een calvarie: de tocht door de romanwereld van Hermans waarin - naar zijn eigen woorden - de arme, brave wees echt niet het buitenechtelijke kind is van de miljonairsdochter en waarin de betoverde prinsen altijd betoverd blijven. Deze tocht (gesteld dat zij hem ten minste overleven) laat hen gedesillusioneerd en met lege handen achter. (www.wfhermans.net)

    W.F. Hermans werd door de moralist Harry Mulisch in de jaren zeventig een fascist genoemd vanwege zijn weigering enige zin toe te kennen aan het optimistische vooruitgangsgeloof van de tot het communisme bekeerde 'intellectuele voorhoede'. Dat de negatieve houding van Hermans niet zonder meer - op grond van vals moralisme - veroordeeld kan worden, toont het gedrag van Amerika en Engeland aan. Alles wat die twee landen ons laten zien bewijst het gelijk van Willem Frederik Hermans en het ongelijk van de moralist Harry Mulisch. Hetgeen de mensen die zichzelf 'intellectuele voorhoede' noemen ertoe zou moeten bewegen de wereld op een enigszins andere wijze te benaderen...: realistisch-Saturnus, gevoelig-Maan en eerlijk-Jupiter... (7-4-2003)


    Mohammed & Mystiek

    "There is a story, which I have read somewhere, to the effect that Mohammed once compared a scholar or philosopher who writes about mysticism without having had any mystical experience to a donkey carrying a load of books. (...) But the point of the story of Mohammed's donkey is perhaps not so much that the scholar has no right to investigate mysticism, but rather that it is a complete impossibility for him to do so if he has no mystical experience himself." (www.sofiatopia.org)

    Mystieke ervaringen, zo luidt de algemeen aanvaarde theorie, ontstaan vanuit een gevoel van leegte, de ontdekking van 'het Grote Niets': het zwarte, nihilistische universum, dat op een wrede, zinloze wijze het lot van mensen bepaalt. Op grond van die ervaring groeit in mensen de bereidheid tegenover het nihilisme een daad van positief verzet te plaatsen (denk aan de Engel Gabriel die zich op mystieke wijze verenigde met Mohammed).
    Het stellen van een positieve daad wordt bemoeilijkt door opportunistische machthebbers, die onmiddellijk bij een naderende onthulling van hun Nietsheid zullen proberen de leegte op te vullen met een dikke pap van vals, door en door hypocriet moralisme.


    In Islamic thought, Gabriel is the tenth and last of the great chain of Archangel intellects which sprung forth from God and is the ruler of the Moon and all that lies below it, hence, he is also the ruler of humanity. All human souls derive from him. He is considered the archon of all Guardian Angels and all Angels that appear to humankind do so through Gabriel. (Door of Peace)

    Zie ook: De Drie Koningen,:
    Gnosticism, answers to who we are, en:
    In the name of peace