Zionisme en Arabische Eenheid

De Twaalf Dierenriemtekens
ofwel de twaalf stammen van Israel
symboliseren de samenwerkingsgedachte


God heeft het hemelgewelf zonder enig zichtbare steun omhooggebracht. Toen zette Hij zich op de troon van autoriteit en maakte de zon en de maan ondergeschikt aan Zijn wet. Elk loopt zijn baan volgens Zijn plan. Hij ordent alle dingen en geeft ze betekenis, zodat jullie daaraan je geloof kunt ontlenen. (Koran, De Donder 13:2)

Volg de natuur van God, volgens welke Hij de mens en de natuur geschapen heeft. Aan Allah’s schepping mag niets worden veranderd. Dat is het ware geloof. Alleen, de meeste mensen weten het niet. (Koran, De Romeinen 30:30)

Ben-Gurion: de socialist die geen socialist durfde te zijn

"Everybody sees a difficulty in the question of relations between Arabs and Jews. But not everybody sees that there is no solution to this question. No solution! There is a gulf, and nothing can fill this gulf. ...I do not know what Arab will agree that Palestine should belong to the Jews. ...We, as a nation, want this country to be ours; the Arabs, as a nation, want this country to be theirs."

Ben-Gurion, 1919

Cosmopolitan Zionism died an early death with Herzl in 1904... The German university graduates, who took over the Zionist movement after Herzl's death, developed the modernist racist ideology of Jewish separatism. They had been powerfully influenced by their pan­Germanic fellow students of the Wandervogel (wandering birds or free spirits) who dominated the German campuses before 1914. These chauvinists rejected the Jews as not being of Germanic Blut; therefore they could never be part of the German volk and were thoroughly alien to the Teutonic Boden or soil. All Jewish students were compelled to grapple with these concepts which surrounded them. A few moved left and joined the Social Democrats. To them this was just more bourgeois nationalism and was to be fought as such. (Blut und Boden: roots of zionist racism)

Kosmopolisme staat voor wereldburgerschap, overboord zetten van die beperkende vormen van nationalisme die mensen van elkaar vervreemden. Het ouderwetse, orthodoxe jodendom is altijd antikosmopolitisch geweest, en daarmee een vijand van de verlichtingsgedachte die twee kosmopolitische stromingen in het leven heeft geroepen: het liberalisme (vrijheid) en het socialisme (gelijkheid). Het zal duidelijk zijn dat het racistische idee van het uitverkoren ras de ontkenning is van de moderne, kosmopolitische verlichtingsgedachte. Wie zichzelf uitverkoren waant ontkent zowel de vrijheid van de ander als zijn recht op gelijkheid.

Handvest van de Verenigde Naties (1945)


Aanhef (Preambule)

Wij, de volken van de verenigde naties vastbesloten komende geslachten te beveiligen tegen de oorlogsgesel, die tweemaal gedurende ons leven onuitsprekelijk leed over de mensheid heeft gebracht, en opnieuw het vertrouwen in de grondrechten van de mens, in de waardigheid en waarde van de menselijke persoon, in gelijke rechten van mannen en vrouwen, alsmede van grote en kleine volken te bevestigen, en voorwaarden te scheppen, waaronder gerechtigheid en eerbied voor de verplichtingen, die uit verdragen en andere bronnen van internationaal recht voortvloeien, gehandhaafd kunnen worden, en sociale vooruitgang en betere levensstandaarden in grotere vrijheid te bevorderen
en te dien einde
verdraagzaamheid te betrachten en te zamen in vrede met elkaar als goede naburen te leven, en onze krachten te verenigen om internationale vrede en veiligheid te handhaven, en door de aanvaarding van beginselen en de instelling van methodes te verzekeren, dat wapengeweld niet zal worden gebruikt behalve in het algemene belang, en ter bevordering van de economische en sociale vooruitgang van alle volken een internationaal apparaat te gebruiken
hebben besloten onze pogingen te verenigen om onze doeleinden te bereiken. (Klik voor bron)

De Ephod: Het gewaad van de Joodse Hogepriester

The Jewish high priest wore a beautiful ephod or vest with a breastplate composed of twelve precious stones arranged in four rows. Each of the stones had the name of one of the tribes of Israel engraved upon it. This was known as "the breastplate of judgment."
The ephod was fastened at the shoulders with two onyx stones upon which had been engraved the names of the tribes of Israel - six on each onyx. According to Adam Clarke, the stones were to remind God of the needs and desires of the Israelites whenever the high priest stood before Him.. Josephus writes that one of the onyx buttons of the ephod would shine brilliantly whenever God attended their sacrifices. (Weapons of Christ)

The Ehpod: The Plate of Judgment

In Josephus, chapter VII, verse 7 we learn the inner most understanding as to why the Ephod was designed in the manner that YHWH commanded. It reads and explains, as such:
And for the ephod (apron), it shewed that YHWH had made the Universe of four (elements); and as for the gold interwoven, I suppose it related to the splendour by which all things are enlightened. He also appointed the Breastplate to be placed in the middle of the Ephod, to resemble the Earth, for that has the very middle of the world.
And the girdle, which compassed the High Priest round, signified the ocean, for that goes round about and includes the Universe. Each of the Sardonyxes (stones) declares to us the Sun and the Moon; those I mean that were in the nature of buttons on the High Priests shoulders. And for the twelve stones (in the Breastplate), whether we understand by them the months, or whether we understand by them the like number of the Signs of that circle which the Greeks call the Zodiac, we shall not be mistaken in their meaning. And for the mitre, which was of a blue colour, it seems to me to mean…Heaven; for how otherwise could the Name of YHWH (El) be inscribed upon it. (The plate of judgment)

De Ephod is het embleem van de stam Levi, de groep geleerden die geen deel mogen uitmaken van de Israelische staatsmacht, omdat het hun taak is op een eerlijke onafhankelijke wijze de Wet (dus niet de tempel) te verdedigen. Zoals uit de beschrijving van Josephus blijkt verwijst de Ehpod naar het astrologische wereldbeeld, dat het fundament van de beschaving in het Midden-Oosten is. De aarde is het centrum van de kosmos. De mens is zowel God als slaaf. Om de goddelijkheid in zichzelf te kunnen vinden moet de mens de kosmische slavernij overwinnen.


Het Paradijs & De Macht

De Ephod, het gewaad van de Joodse Hogepriester (dat binnen het denken van joden die de tempel willen herbouwen een belangrijke plaats inneemt) is een verwijzing naar de tempel die de wereld is.
Wij allen maken deel uit van een wereld die het middelpunt is van de kosmos, en omdat wij het het centrum zijn van de wereld mogen wij onszelf 'God' noemen.
Het Noodlot echter heeft beslist dat onze wereld deel uitmaakt van een planetenorde die niet 'goed' is, maar ook niet 'slecht'. Het is een dualistische orde, waarin goed en slecht naast elkaar bestaan. Het goede 'is', zoals het kwade ook 'is'. Noch het kwaad, noch het goede kunnen elkaar vernietigen, omdat de mens niet goed of kwaad is. Elk slecht mens is gedeeltelijk goed, zoals ook elk goed mens gedeeltelijk kwaad is.
Dat inzicht, dat niemand onder ons het recht bezit zichzelf 'goed' te noemen, zou elke religieuze jood tijdens zijn of haar opvoeding meegegeven dienen te worden.
synagoge in Graz Het kleed van de Joodse Hogepriester zou een prominente plaats gegeven moeten worden in Joodse gebedshuizen, naast de tien geboden, die het Saturnale Wetsdenken van Mozes symboliseren.
Het kleed van de Joodse Hogepriester kan joden (vertegenwoordigers van een van de twaalf Israëlische stammen) duidelijk maken dat zij een deel van wereld zijn, en niet het geheel.
God is de wereld, waarvan wij allemaal deel uitmaken. Die wereld is de gevangene van een planetenorde die de mensheid probeert te verdelen en te versplinteren. Daarom is het de taak van de ontwikkelde, religieuze mens die verdelingswoede tegen te gaan.
Het bijbelboek Genesis laat duidelijk zien wat het gevolg is van primitieve verdelingszucht. Adam en Eva leidden een paradijselijk bestaan, waarin zij zich niet druk maakten over zinloze geboden en voorschriften. Zij waren kinderen die de kinderlijke onschuld beleefden. Tot zij werden bezocht door een slang (de slang is het oeroude symbool van het machtsdenken). De slang maakte hen wijs dat macht belangrijker is dan kinderlijke onschuld. En omdat zij naïeve kinderen waren geloofden zij de boodschapper van de Macht. Zij aten van de appel en zij verloren hun onschuld. Vanaf dat moment draaiden zij mee in de grote, stom voortwentelende tredmolen van de Macht: als volwassenen die de wereld opdelen in een oneindig aantal kleine hokjes - donkere, liefdeloze gevangeniscellen, waarin de mens een vreemdeling tussen vreemdelingen geworden is...

Charles Krauthammer: vijand van het post-zionisme

Charles Krauthammer is een rechtse zionist die op een felle, maniakale wijze het oorlogszuchtige beleid van de irrationeel handelende regering Bush verdedigt. Dat die regering een stukje van haar verstand kwijt is geraakt moge blijken uit de banvloek die rechtse zionisten (die binnen de regering Bush een dominante plaats innemen) hebben uitgesproken over een democratische beweging in Israel - het post-zionisme - die volgens hen alleen maar de vernietiging van Israel nastreeft.
In zijn bespreking van het boek 'The history of zionism' ontwikkelt Krauthammer een 'veroordelende analyse' van deze beweging, waarvan onder andere Martin Buber, Gershom Scholem en Hannah Arendt deel uitmaakten. Hieronder volgen enige fragmenten:

Yoram Hazony is the young head of the Shalem Center, a Jerusalem think-tank that publishes the intellectual journal Azure. He's also a leading Israeli neoconservative (an admittedly small group), and he begins his book - The history of zionism - with a review of those voices in high Israeli culture-writers, artists, philosophers-that question the entire Zionist enterprise. He then offers a history of Zionism, probing into the great divisions between the followers of Theodore Herzl and those who opposed the idea of an exclusively Jewish state. In the last part of The Jewish State, Hazony tries to trace the influence of these early opponents on contemporary "post-Zionism."

What does post-Zionism mean in practice? It means that Israel should be not a Jewish state, but a "state of its citizens," a democracy like any other with no particular commitment to the survival or advancement of any one culture or people. Thus the most fundamental law in the Israeli canon, "the Law of Return" that guarantees refuge and citizenship in Israel for any Jew in the world (and which David Ben-Gurion considered the most important law of the land) is under attack for being nationalist, particularist, even racist. A democratic state, it is said, would have no such ethnic tests.
UN peace symbol Respected public figures, writes Hazony, have advanced the demand to de-Judaize the flag (with its Star of David) and the national anthem (Ha-Tikvah, "The Hope," which speaks of the Jewish longing to return to the homeland), and drain school curricula, the army, and the constitution of their distinctive Jewish national character. "The Jews living in Israel are now being asked not only to give up on geographical territories. We must also implement a 'redeployment'-or even a complete withdrawal-from entire regions in our soul," writes the celebrated Israeli author David Grossman. And what does this psychic withdrawal, this Reformation, mean? "Giving up on power as a value. On the army itself as a value..."

Post-Zionism aches for freedom - a new, quite un-Zionist kind of freedom: freedom from myth, freedom from chosenness, freedom from history, and, above all, freedom from power. Power is corrupting. The post-Zionists prefer incorruptibility. They yearn not for Zion, but for the purity that Jews enjoyed before they reacquired sovereignty. As one leading Hebrew University professor said decades ago in opposing Israel's founder, David Ben-Gurion: "We are burying a dream, the dream of a land of Israel, the state of the pure and the moral." (The collapse of zionism, 29-3-2000)

Nawoord: Ariel Sharon is net als Krauthammer een fel tegenstander van alles wat in Israel democratisch wil zijn. Ook hij verafschuwt het post-zionisme en streeft naar herstel van de oude zionistische waarden, die gecentreerd zijn rond het leger en de macht.


Interest does not bind men together:
interest separates men.
There is only one thing that can bind men together,
and that is common devotion to right.
Woodrow Wilson

Arab states paralysed by fear of their people and the US

All Arabs, regimes and peoples, agree on one thing: war on Iraq may affect the entire world, but they and their region will pay far the highest price. The Arab League's secretary general, Amr Moussa, warns that war will "open the gates of hell", and President Mubarak of Egypt says that it will light a "gigantic fire" of violence and terror.
An Arab world deeply conscious of its history of humiliation by foreigners' affairs is about to see one of its member states conquered and occupied; and the Bush administration does not hide its ambition to make this the first step in a "reshaping" of the region at least as much in the interest of the Arabs' historic adversary, Israel, as its own. (By David Hirst, The Guardian 1-3-2003)


The Arab countries regress

The political and economical transformations resulting from the Gulf War damaged the Arab countries.
During the 1980s, these countries had cooperated economically; the oil revenues of the petroleum-rich states had helped all of them to cover their needs. Jordan, for example, sold Iraq half of all its exports (and went on to support Iraq during the war). Egypt could rely- until it joined the U.S. alliance against Iraq-on revenue from the 1.5 million Egyptians working in the oil-producing countries, especially Iraq.
After the defeat of Iraq, oil prices went down; the Arab economies began to suffer. Egypt lost an important source of employment and revenues. Jordan lost a main market for its exports and was forced to allow in hundreds of thousands of new refugees. Kuwait, for example, expelled most of the 350,000 to 400,000 Palestinians - workers and their families - who had lived there. These became refugees in Jordan, sharply increasing the unemployment rate.
The destruction of the strong Iraqi economy created a vacuum in the Arab world. Many Arab countries seeking a substitute for the lost inter-Arab support threw themselves into the arms of the IMF. In 1991 Egypt, hoping to attract foreign investment to develop its economy, adopted the IMF-backed Economic Reform Program. This regimen, U.S.-led but imposed through the international financial institutions, concentrates on the privatization of national industries, public utilities, transport, and communications. In addition, the IMF recipe for third world states in crisis calls for the abolition of welfare and subsidy programs, the reduction of tariffs that protect national products, and enormous tax exemptions for foreign investors.
The Arab League took a step of tremendous significance in the same year with the transfer of its seat from Tunis to Cairo. The Arab states had declared a boycott of Egypt in 1979, after Egypt signed the Camp David peace accords with Israel. The League's 1991 relocation signaled Egypt's return to a leading role in Arab politics. This time, however, it was not leading the opposition to Israel and the U.S. Far from it: Egypt's main task now was to encourage the other Arab countries to normalize relations with Israel and accept U.S. hegemony in the region - especially U.S. policies toward Iraq. When the Arab League returned to Cairo, it lost its original aim - to protect Arab interests - and became a tool through which the United States could establish a grip on the whole region. (The Palestinian Question and the Socialist Alternative)


Qaddafi criticized Saudi Arabia

Qaddafi criticized Saudi Arabia, in an impromptu speech, for the presence of US forces in the Kingdom.
He said when Iraq invaded Kuwait in 1990, American forces started flowing into the Kingdom. “I told King Fahd that American forces are moving into Saudi Arabia. He then replied ‘America is a big country and we cannot prevent it and it can come.’ I told him: ‘How can this happen to Saudi Arabia, which is an independent country?’ After that in a telephone conversation, the king told me that Iraq had intention to invade the Kingdom. I asked him how he knew. He said: ‘We have seen the Iraqi forces deployed on the front. That means the Iraqi threat was a source of concern and threat for the Kingdom and all the Gulf states. America has pledged to protect this region because it is an important source of energy.’”
Here Prince Abdullah intercepted Qaddafi’s speech and said: “Saudi Arabia is a front line country for the Muslim nation. It is not a colonial agent. Colonialists are for you and others. Who brought you to power? Don’t say anything and don’t interfere in matters in which you don’t have any role. You are a liar. Your grave awaits you.” (Arab News, 2-3-2003)


De Arabische Liga wordt momenteel verscheurd door de tegenstellingen die er bestaan tussen idealisten, mensen die de moslimwereld een economisch systeem willen geven dat bij de Islam past (derde weg socialisme) en opportunisten, die de moslimwereld een economisch systeem willen geven dat de ontkenning is van de Islam (Amerikaans kapitalisme). Die tegenstellingen worden in stand gehouden door Amerika, dat altijd heeft geopereerd vanuit de gedachte dat vrede in een kapitalistische wereld alleen maar mogelijk is wanneer de machthebbers anti-democratische dictators zijn, die kunnen worden gelijmd met geld en macht.
De taak van die dictators is niet het scheppen van democratie, maar het scheppen van een democratische illusie.., dezelfde illusie die Europa wordt opgedrongen door rechtse neo-conservatieven, die doodrustig stellen dat met de val van het communisme het einde van de geschiedenis is bereikt - een absurde opvatting, omdat in een werkelijk democratische wereld (die nooit geestelijke stilstand kan zijn) de dood van het een altijd de geboorte van iets anders behoort in te luiden.

Iraq destroyed four missiles

Iraq destroyed four Al Samoud 2 missiles and agreed with the United Nations on a timetable to dismantle the rest of the missile program, Iraqi officials said.
Blix's chief deputy, Demetrius Perricos, met with presidential scientific adviser, Lt. Gen. Amer al-Saadi, and "agreed on a schedule and a work plan for the coming days," said Odai al-Taie, head of the information department at Iraq's Information Ministry. He said they also agreed on “the sites of destruction, the manner of destruction and the priorities.”

Iraq maintains that some missiles overshot the limit only because they were tested without warheads or guidance systems. It called the decision unjust and appealed for technical discussions with UN inspectors.
“They do not constitute a serious violation of the UN resolutions, but we want to remove any pretext that there may be to wage aggression against Iraq," Iraq's deputy prime minister, Tariq Aziz, told delegates to a conference in Mexico City by telephone. (INA, 2-3-2003)

Hebron & Socialisme-dodend Joods-Fundamentalisme

Our position regarding the Jewish existence in the city of Hebron is clear. We do not accept any Jewish fanatics to live in the city because their presence is against International Laws. Furthermore, we welcome any person regardless of his or her religion or belief to live under the Palestinian National Authority in peace.
The nature of conflict at the sunset of this century has turned to be ethnic one. We should be very careful in dealing with such conflict, and it should be resolved by disseminating the principles of humanity and tolerance among people, which the three religions call for. We should enforce dialogue among civilizations to resolve conflicts and disputes, and to respect human rights, democracy, and dignity for all human beings.
Hebron City is bearing a heavy burden with the presence of those extremists in the city, and this must not continue on like this. All brotherly and friendly countries around the world should put much pressure on Israel, to evacuate them from the heart of the Hebron City, to be able to achieve a real and lasting peace in the city in particular and in the region in general. We do support peace and peace lovers and we are in very good contact with all peace movements in Israel. Recently, I have participated in a demonstration with Israeli peace activists and a number of Israeli Keneset members. The demonstration was curried out in front of the Ibrahimi Mosque to protest the presence of the Israeli Occupation in which I delivered a speech calling for peace among the two nations, and protesting against all kinds of extremism.

We all live on the same earth, and we breath the same air, accordingly, we should work together to protect our Planet from destructive wars, to encourage peaceful dialogues, as well as to spread the culture of peace, humanity, and respect among each other on equal basis.

Mustafa Abdel Naby Natshe - The Mayor of Hebron

Theo van Gogh & de Zachte Krachten

"'t Heeft wel wat, een beoogd premier (bedoeld wordt Job Cohen - WD) die 't zo in z'n broek doet voor Allah's eeltige hand, dat 'ie met de pet in de hand de multiculturele samenleving blijft propageren. Misschien kan Cohen de harmonie in Amsterdam ook bevorderen door als matje voor de moskee te gaan liggen waarop de ware gelovigen hun voeten vegen. Een golf van ontroering zal door zijn partij gaan en eens temeer zullen wij eenvoudige autochtonen de heerlijkheid van onze multiculturele samenleving ondergaan." (Theo van Gogh, in Allah's veewagons 3-3-2003)

Mensen kunnen merkwaardige sprongen en buitelingen maken in hun leven. Ooit was Theo van Gogh de felle bestrijder van extreem-nationalistische Israël-aanhangers zoals Leon de Winter, die volgens hem de Holocaust in dienst stelde van zijn verlangen zichzelf belangrijk te maken: valse moraal dus in dienst van egovergroting... Zijn aanvallen op De Winter waren zo fel dat zelfs gematigde joden Theo een 'zwijn' en een 'racist' noemden.
Tegenwoordig is Theo Leon de Winter rechts gepasseerd en heeft hij 'de fascistische moslim' ontdekt, die volgens hem geen andere bedoeling heeft dan het uitroeien van joden. Theo bestrijdt die fascisten en omdat de keurige nette joodse gemeenschap in ons land hem niet steunt zijn zij automatisch 'de vrienden van het fascisme' in een wereld waarin Theo de Grote Anti-fascist is: het tweelingbroertje van Leon de Winter die op het als zijn taak ziet op een hetzerige wijze met behulp van een paar dikke stokken de grote trommels van de Holocaust in elkaar te slaan.
Het is het simpele deuntje van de moralistische simplist die via het demoniseren van de ander zichzelf tot een wonder van morele goedheid uit wil roepen, een sadistische burgermansmelodie waar Pim Fortuyn (een dikke vriend van Ariel Sharon) groot mee is geworden.
Dat de slachtoffers van de Holocaust - al die onschuldige mensen die van huis en haard verdreven werden - daar niet mee gediend zijn, omdat zij geen verdelende sadisten maar matigende mensenvrienden nodig hebben, snapt Theo niet. Na de dood van Pim schijnt hij nog maar een enkel doel in zijn leven te hebben: 'de moordenaars' bestraffen - een gevaarlijke ontwikkeling omdat het begrip moordenaar ontdaan wordt van elke concrete inhoud en als het ware mythologische (Bushiaanse) vormen begint aan te nemen: "IK - Theo - tegen het kwaad".
Pim Fortuyn - door Theo omschreven als 'de goddelijke kale' - was een vriend van Ariel Sharon.
"Ik begrijp de Nederlandse hetze tegen Sharon niet", stelde Pim, "als ik minister-president van Nederland ben zal ik onmiddellijk Sharon uitnodigen voor een luxe eetpartij..."
Theo begrijpt niet dat Ariel Sharon de vertegenwoordiger is van het rechtse zionisme dat doodrustig stelt dat elke daad die in dienst staat van het zionisme (ook wanneer die daad volgens het internationale recht als een wandaad moet worden opgevat) geoorloofd is. Daarom wil Sharon zich niet onderwerpen aan welke rechtsinstantie ook en heeft hij een verbond gesloten met Amerika dat dient te voorkomen dat er ooit in de wereld zoiets zal ontstaan als een internationale rechtsorde, waarin niet de Macht maar het Recht op de eerste plaats staat.
Wie maling heeft aan een democratische internationale orde, waarin staten – gesteund door onafhankelijk opererende rechtsinstanties - op voet van gelijkheid met elkaar omgaan, zal de standpunten van Theo van Gogh 'juist' vinden. Wat is er heerlijker dan rijk te zijn in een wereld waarin je niet meer hoeft na te denken, omdat je elke denker met behulp van valse scheldpartijen uit kunt schakelen?
Wie de pech heeft een denker te zijn die orde belangrijk vindt (Theo spreekt smalend over 'de boel bij elkaar houden'-mentaliteit van Job Cohen) die zal in Theo's wereld weinig kans maken een hoge positie te bereiken.
Theo is nu bezig mensen rondom zich heen te verzamelen die samen gaan zitten 'schelden' en 'kankeren' op gedemoniseerde anderen.
Ontmoet hij intelligente mensen die op een intelligente wijze differentiaties aan proberen te brengen, nuanceringen, objectiveringen die elke vorm van kretologisch denken de kop in dienen te drukken, dan wijst Theo - ooit de man die op de tv 'goede gesprekken' aanging met anderen – hun genuanceerde gedrag af en kiest hij voor de meest extreme vormen van polarisatie die denkbaar zijn.
Waar die polarisatie toe leidt hebben we in de vorige eeuw gezien. Juist het onvermogen Adolf Hitler en 'de joden' in gesprek met elkaar te brengen heeft geleid tot de dood van tientallen miljoenen onschuldige mensen.
Hitler hield er racistische opvattingen op na, opvattingen die werden versterkt toen in maart 1933 - een maand nadat hij de leider werd van een coalitieregering - zionistische organisaties in Engeland en Amerika Duitsland de oorlog verklaarden.
Die oorlogsverklaring was een begrijpelijke daad, maar geen logische, vanzelfsprekende zaak. Het boek Mein Kampf werd geschreven door een frustraat, maar de man die in 1933 aan de macht kwam was een staatsman, met wie een gesprek in principe mogelijk was.

Collignon-de Volkskrant

Met andere woorden: je kunt mensen een goede kant opsturen en een kwade kant. Wie het goede wil zal het goede in de ander moeten durven aan te spreken. Wie het goede niet wil zal het kwade in de ander ontwikkelen en dat betekent dat hij onvermijdelijk het kwaad in zichzelf zal moeten versterken, waarna er een strijd ontstaat van het kwaad tegen het kwaad.
Dat is wat Theo van Gogh momenteel (in navolging van George Bush) doet: een strijd voeren waarin het kwaad het gevecht aangaat met ander kwaad - met als noodzakelijk resultaat de versterking van het kwaad en de vernietiging van die krachten waarvan Theo van Gogh ooit de verdediger pretendeerde te zijn: 'de zachte krachten'.
Het kenmerk van 'zachte krachten' is dat ze 'de boel bij elkaar proberen te houden'. En het is juist die zachte mentaliteit die Theo van Gogh in Job Cohen veroordeelt, waaruit je de conclusie kunt trekken dat aan Theo's verdediging van 'de arme joden die door moslims de veewagons ingeduwd worden’ een onwelriekend luchtje hangt.
Wie 'arme joden' wil helpen zal vooroordelen moeten bestrijden en wie vooroordelen wil bestrijden zal - vanuit de softe wil de boel bij elkaar te houden - nuanceringen moet aanbrengen.
Theo van Gogh, de man van ‘het goede gesprek’ is een anti-intellectueel geworden - een gelovige in de kerk waarin een kale eenzame man tot God is uitgeroepen.
Een beetje eerlijke, troostende liefde heeft Theo zijn 'kale god' nooit geschonken. Integendeel: de 'goddelijke kale' mocht weinig meer zijn dan een marionet in de scheldpartijenkast van een hetzerige verdeler die uit naam van 'de zachte krachten' een stroom van kleinburgerlijke hardheid over ons allen aan het uitgieten is. (3-3-2003)

Zie ook: Theo van Gogh en de Islam


Ayaan Hirsi Ali, "Mijn liberale idealen"

Ik heb voor de politiek gekozen omdat ik mijn idealen wilde verwezenlijken. Steeds meer besef ik het belang van het individu in onze samenleving. Dat individu is belangrijker dan de groep. Dat is iets wat ik in Nederland heb geleerd, ik heb mijn eigen individualiteit hier hervonden. Mensen moeten de vrijheid hebben om zelfstandig te kunnen zorgen voor hun eigen voedsel, hun eigen veiligheid, toegang hebben tot onderwijs. Het is mijn ideaal dat alle mensen, dus ook de allochtone, niet-westerse vrouwen in Nederland, die vrijheid hebben. Daar ga ik mij ook voor inzetten. Die vrijheid (Jupiter of Jezus - WD) is niet onbeperkt. Zij kent haar grenzen op het moment dat zij botst met het begrip verantwoordelijkheid (Saturnus of Mozes - WD). Vrijheid moet niet leiden tot hedonisme, navelstaarderij of egoïsme.
Wij hebben de verantwoordelijkheid om anderen in staat te stellen zelfstandig keuzes te maken. Die vrijheid geldt ook natuurlijk voor vrijheid van godsdienst. Ik vind dat de essentie van de vrijheid van godsdienst niet alleen is dat iedereen mag geloven wat hij wil, maar ook dat iemand van zijn geloof mag afvallen. Ik probeer in elk interview te benadrukken dat ik niet tegen de islam ben, ik ben niet tegen het christendom, niet tegen het geloof. Ik wil alleen de discretie om zelf te zeggen; ik geloof niet meer in God. Ik wil het anderen niet opleggen, ook niet de vrouwen die ik wil bevrijden. Ze mogen van mij hun islam vasthouden, maar ze mogen voor zichzelf opkomen. Ze moeten voor zichzelf opkomen. In hun belang en in ons belang, en in het belang van hun kinderen. (Politiek Café, 16 december 2002)

Zie ook: Theo van Gogh op de bon

Mogen mensen voor zichzelf opkomen?

Omdat kretologen proberen elke vorm van zinvol, grechtvaardigd protest om te zetten in 'kwaad' waarop zij kwaadaardig mogen reageren, is het uitermate belangrijk belangrijke grondwaarden, waarop gerechtvaardigd protest is gebaseerd te benadrukken.
Het kenmerk van een kretoloog is dat hij nooit de rechten van de ander erkent. Hij heeft zichzelf verschanst in een bolwerk waarin alleen hij, de mens die kwaad met kwaad wil vergelden omdat het goede niet bestaat, rechten heeft. Iedereen die de spiraal van het kwaad wil doorbreken wordt verdacht gemaakt en gedemoniseerd. Grondrechten zijn er alleen voor hemzelf. Wie als onderdrukte ook wil genieten van grondrechten wordt weggestuurd. Grondrechten zijn alleen maar leuk wanneer je er morele macht aan kunt ontlenen. Zodra het recht je voor paal zet wijs je het recht af. Dat is de filosofie van rechtse moralisten en het is die rechtse kwaadaardige machtsfilosofie die liberale politici behoren te bestrijden - ook wanneer ze daarmee in conflict geraken met als 'goed' beschouwde Israelische onderdrukkers, die het recht van Palestijnen voor zichzelf op te komen ontkennen.

De Amerikaanse dollarhegemonie,
ofwel: hoe houd je op macht gebaseerde schijnrijkdom in stand

'Vanaf het moment dat Richard Nixon in 1971 de dollar ontkoppelde van de goudstandaard, dat de basis vormde voor het stelsel dat op de Bretton Woodsconferentie aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd afgesproken, werd de dollar het wereldwijde monetaire instrument dat de Verenigde Staten exclusief konden produceren. De dollar, nu hét internationale betaalmiddel, bereikte zestien jaar lang op rij een ongekende hoogte, ondanks de huidige Amerikaanse schulden en de status van de Verenigde Staten als grootste schuldenland. De Amerikaanse schuld bedroeg op 4 april vorig jaar 6.021 biljoen dollar, tegen een bruto nationaal product (bnp) van 9 biljoen dollar.'
'De wereld bevindt zich in een spel, waarbij de Verenigde Staten dollars produceren en de rest van de wereld goederen produceren die met dollars gekocht kunnen worden.
De onderling verbonden economieën van de wereld wedijveren niet meer om voordelen te behalen uit hun relatief betere producten, zij wedijveren om de export om zo de noodzakelijke dollars binnen te halen voor de betaling van hun buitenlandse schulden en om hun eigen valuta te beschermen.'
'Per definitie moeten dollarreserves geïnvesteerd worden in Amerikaanse bezittingen, waardoor een kapitaalsoverschot in de Amerikaanse economie ontstaat. Dit kapitaalsoverschot financiert het Amerikaanse handelstekort. Daar komt bij dat elk bezit in dollars, ongeacht de locatie, in essentie een Amerikaans bezit is. Wanneer olie door Amerikaanse tussenkomst wordt betaald in dollars en de dollar het enige betaalmiddel is, dan hebben de Verenigde Staten in feite de olie gratis.' (Asian Times)

Euro

Hoewel de Amerikaanse positie en die van de dollar onaantastbaar lijken, zijn er recent - voor het eerst in lange tijd - indicaties dat de Verenigde Staten hun machtspositie zouden kunnen verliezen. Met de introductie van de euro is er een nieuwe factor bijgekomen. Door de uitbreiding die in 2004 gestalte gaat krijgen, ontstaat een economisch blok met een bnp van 9,6 biljoen dollar en 450 miljoen mensen, een directe bedreiging voor de Verenigde Staten met een bnp van 10,5 biljoen dollar en 280 miljoen mensen. Eén van de doelstellingen, misschien wel de voornaamste, van de invoering van de euro was om de euro dezelfde functie te geven als de dollar - namelijk reservevaluta - om de positie van de dollar te verzwakken, zodat Europa kan meeprofiteren van een gratis toename van kapitaal.
Dit zal voor de Verenigde Staten rampzalig zijn. Niet alleen zal het betekenen dat zij een belangrijk deel van hun gratis verkregen goederen en diensten verliezen, maar landen zouden ook gedwongen worden om (ten minste een deel van) hun dollarreserves om te zetten in euroreserves, waardoor de dollar in waarde zal dalen. De Amerikaanse import zal aanzienlijk duurder worden en de Verenigde Staten moeten schulden in de vorm van goederen en diensten aan het buitenland gaan betalen. (De Waarheid, 3-3-2003)

kolonistenprotest Dat rechtse krachten in Amerika een maffioos spelletje met geld en macht aan het spelen zijn is al heel lang bekend. In Amerika werpt vooral de democraat Lyndon LaRouche zich op als de bestrijder van wat hij noemt 'de rechts-zionistische maffia'. Het gaat hier (volgens LaRouche) om mensen en groeperingen die het sociaal-democratische denken in de wereld willen vernietigen. Daarbij gebruiken ze de staat Israel als dekmantel. Israel moet hen in staat stellen alle politieke tegenstanders via een proces van demonisering ('alle sociaal-democraten zijn anti-semieten') uit te schakelen.

Zie ook: De Derde Weg - deel 10


"Our destiny as the United States is not to be an empire, but is to be as John Quincy Adams proposed for the Americas, we must be, and our interests must be, a community of respectively, perfectly sovereign nation-states, united in common effort and common principle--a community of principle. No empires! No subjugation, but cooperation."

Lyndon LaRouche, 11-9-2002


Fascisme & Corporatisme

Actions taken abroad to establish the preeminence of American power, most specifically in the Middle East, will bring a torrent of terrorist attacks to the home front. Such attacks will bring about the final suspension of constitutional rights and the rule of habeas corpus, as we will find ourselves under martial law. In the end, however, this may be inevitable. An empire cannot function with the slow, cumbersome machine of a constitutional democracy on its back. Empires must be ruled with speed and ruthlessness, in a manner utterly antithetical to the way in which America has been governed for 227 years.
And yes, of course, a great many people will die.

Critics of the Bush administration like to bandy about the word "fascist" when speaking of George. The image that word conjures is of Nazi stormtroopers marching in unison towards Hitler's Final Solution. This does not at all fit. It is better, in this matter, to view the Bush administration through the eyes of Benito Mussolini. Mussolini, dubbed 'the father of Fascism,' defined the word in a far more pertinent fashion. "Fascism," said Mussolini, "should more properly be called corporatism, since it is the merger of state and corporate power."
Boycott the French, the Germans, and the other 114 nations who stand against this Iraq war all you wish. France and Germany do not oppose Bush because they are cowards, or because they enjoy the existence of Saddam Hussein. France and Germany stand against the Bush administration because they intend to stop this Pax Americana in its tracks if they can. They have seen militant fascism up close and personal before, and wish never to see it again. (By William Rivers Pitt, 28-2-2003)

Vraag: wat is corporatisme?

Antwoord: corporatisme is de vernietiging van de macht van het volk (d.i. democratie), via het naar voren schuiven van belangen- en pressiegroepen, die met behulp van collectieve acties, kapitaalbezit of vriendjespolitiek de besluitvorming van de overheid manipuleren.
De macht van de zionistische lobby in Engeland en Amerika, bijvoorbeeld, is het gevolg van het falen van de democratie. Het volk stemt, maar de zionistische belangengroep regeert. Ook een te grote macht van vakbonden of concentratie van de macht van bedrijven in monopolieclusters of het uitleveren van de vrije pers aan geldmagnaten moeten gezien worden als corporatistische aanvallen op de macht van het volk, die ertoe leiden dat wat wij 'democratie' noemen in feite schijndemocratie is.
In een schijndemocratie is de staat in handen van een kleine machtselite die de belangen van de enkeling ondergeschikt maakt aan de belangen van de groep (en de machthebbers die de groep controleren of bezitten).
Het juiste antwoord daarop is (puur theoretisch gezien) een zakelijk ingestelde, objectieve overheid die het geld eerlijk verdeelt onder de mensen (socialisme), zodat eenieder zichzelf vrijelijk kan ontplooien en zijn stem vrijelijk kan laten horen (liberalisme).

Zie ook: De jonge Marx en de
Menselijke Zelfvervreemding
, en:
De Zachte Krachten

Chileans Undress in Anti-War Protest

More than hundred 300 men and women undressed in a warm Saturday morning in Santiago to stage a festive protest against war in Iraq. Police watched the unusual protest appearing even to share the humor of the demonstrators in a park in downtown Santiago.
The humorous mood did not last long. After about one hour, the demonstrators — some of them dressed again, others sill naked — marched several blocks to a plaza in front of the presidential palace of La Moneda, where they tried to repeat their massive naked protest. Police quickly sent the water truck to disperse them. An officer explained that the naked demonstration had only been authorized to be held at the park, not in front of the palace. (Iraq Daily, 3-3-2003)

His disciples said to him,
"When will you be visible to us?
And when will we see you?"
He said, "When you undress and are not ashamed."

The Gospel of Thomas

Peter Hilhorst & Ongewenste vriendschappen

Peter Hilhorst vervaardigt krantenstukjes voor de Volkskrant - net als Jan Blokker, Remco Campert en Jan Mulder. Zo'n stukje levert geld op en omdat het betrekkelijk waardeloze weggooiartikelen betreft hoef je er niet teveel tijd en energie in te steken, want wat vandaag geschreven wordt is morgen een vergeten prop in de vuilnisbak…
Zo zit het leven in elkaar. 99 procent van wat de mens doet verdwijnt in de prullenbak en van het kleine beetje dat resteert is 99 procent onzin, zodat je als intelligent mens de plicht hebt je te richten op de paar duizendste procenten zinvolle informatie die ons gegeven wordt.
Tot de ene procent informatie die in de meest recente column van Peter Hilhorst (VK 4-3-2003) zinvol is reken ik de volgende zinnetjes:

1. "Een vredesdemonstratie in Spanje. Het beeld wordt gedomineerd door portretten van Marx, Engels en Lenin. Nooit geweten dat het daarom ging in het verzet tegen een oorlog in Irak", en:
2. "Ik vrees dat de mensen die het meest te winnen hebben bij de val van Saddam onacceptabele risico's lopen, juist omdat Saddam zo meedogenloos is."

Wie op een serieuze wijze discussieprogramma's in de media volgt ontdekt dat de meeste mensen woorden gebruiken zonder dat ze zich ooit afvragen waarom ze die woorden gebruiken. In oude wijsheidsleren (waarin altijd de ernstige mens centraal staat) wordt daarom gesteld dat de mens een gefragmenteerde praatdoos is - een soort bandrecorder met banden die tientallen sporen bevatten die - in theorie - een fraai ruimtelijke audio-effect zouden kunnen scheppen - ware het niet dat de een of andere gek in onszelf de informatie door elkaar heeft gehaald zodat het tegelijkertijd beluisteren van de vrijkomende signalen de luisteraar die in staat is alles te horen alleen maar schele hoofdpijn bezorgt.
Dat is de reden, volgens de oude wijzen uit het Oosten, dat de wereld is onderverdeeld in afgestompte mensen, die hebben geleerd wartaal klakkeloos over te nemen – zodat ze nooit iets werkelijk zullen begrijpen omdat ze luisteren om niet te hoeven horen - en mensen die zichzelf een geluidsdemper hebben opgezet, een soortement Dolby-ruisonderdrukkingssysteem, dat er zorg voor dient te dragen dat alles wat als 'ruis' dient te worden opgevat wordt onderdrukt. Dat systeem filtert dus ongewenste informatie weg, zodat datgene wat overblijft het 'echte signaal' kan worden genoemd.
Hoewel het merkwaardig mag worden genoemd dat de oude wijze uit het Oosten al op de hoogte waren van moderne Dolby-ruisonderdrukkingssysteem kan gesteld worden dat deze wijze oude mannen (die de voorlopers waren van de Ayatolla's in Iran – wijze mannen, die nog altijd niet schijnen te beseffen dat de Koran een boek is dat volgepropt is met ruis, die weg gefilterd moet worden…) het gelijk aan hun zijde hebben.

Peter Hilhorst realiseert zich niet dat hij een ruisverspreider is, zoals de meeste Volkskrantcolumnisten opereren vanuit de naïeve onwetendheid dat wat zij maken chaotische wartaal is die zonder filtering volmaakt onbegrijpelijk is.
Gelukkig ben ik iemand die de oude wijzen uit het Oosten serieus neemt - en daarom zit er in een hoekje van mijn hoofd een zeer verfijnd Dolbysysteem - niet B of C, maar DBXL - dat alle foutieve informatie wegwist, zodat de paar duizendste procenten echte info – waar het in het leven om gaat - overblijft. En dat is precies de reden waarom alle stukjesschrijvers in dit land mij haten, omdat zij de mening zijn toegedaan dat een man met een ruisonderdrukkingssysteem in zijn hoofd niet deugt!
Hoe het ook zij, wie er ook gelijk heeft, ik koester mijn DBXL systeem en wendt mij daarom vol optimisme naar de twee zinnetjes die dit wijze wonderproduct van mijn geest als zinvol heeft doorgelaten…

Zinnetje 1 stelt dat het verzet tegen Saddam Hussein niets te maken heeft met de tegenstelling 'links-rechts'.
Zinnetje 2 zegt dat verzet tegen Saddam gevaarlijk is omdat hij geen principes heeft en alleen maar een 'meedogenloze man' is.
Ik heb me altijd verzet tegen de demonisering van Saddam Hussein, juist ook omdat ik als anarchistisch buitenbeentje weet dat mensen die door de kleinburgerij worden uitgekotst gedwongen worden een negatief masker op te zetten, waartegenover de kleinburger zijn 'goede gezicht' kan plaatsen.
De kleinburger is niet goed, maar hij maakt zichzelf goed via de demonisering van de ander. In de oude gnostische geschriften lees je dan ook hoe de mens die door God als 'verlosser' naar de wereld wordt gezonden zich erover beklaagt hoezeer de machten der duisternis hem belagen met negatieve invloeden:
Zij gaven mij een bitter gezicht en zorgden ervoor dat ik de mensen geen positieve boodschap kon brengen...".
Die wijsheid is niet zomaar wat onzin. Iedereen die zich ooit heeft opgehouden in de marge van de samenleving weet dat er zoiets bestaat als negatieve energie die de eigen positieve identiteit probeert weg te drukken. Dat betekent dat we in een wereld leven waarin diegenen die positief zijn ingesteld de grootste moeite hebben zichzelf te handhaven. De negatieve mens heeft de werkelijkheid op zijn kop gezet, hetgeen betekent dat de wijze mens moet streven naar (zoals Nietzsche het uitdrukt) een herwaardering van alle waarden.
Mensen die niet weten dat 99 procent van hetgeen ze doen en denken onzin is zullen die herwaardering van waarden nooit in gang kunnen zetten. Ze zouden eerst moeten leren schrappen. Stil nadenken met een dik rood potlood in de hand en daarna resoluut krassen en schrappen.
Maar wie durft een dergelijke onderneming in gang te zetten? De redactie verwacht vijfhonderd woorden. Dus wat te doen wanneer je na een serieus schrapproces maar vijf woorden overhoudt?
Peter Hilhorst zou het antwoord niet weten. Vijf woorden overhouden en dan toch iets zinnigs zeggen? Kan dat?
Dat het kan wil ik in dit artikel bewijzen, door aan te tonen dat je op grond van de vijf zinnige woorden die je overhoudt een serieus verhaal in het leven kunt roepen waarin de lezer duidelijk wordt gemaakt waarover er wordt gepraat: 'de links-rechts-tegenstelling' en 'meedogenloze mensen'.

Marx, Engels en Lenin zijn linkse geesten, hetgeen betekent dat zij zich afzetten tegen een rechtse mentaliteit die zij asociaal, wreed en meedogenloos noemen.
Saddam Hussein is ook links, zodat ook hij zich wil afzetten tegen politieke en religieuze systemen die asociaal, wreed en meedogenloos zijn.
Toch zegt Peter Hilhorst dat we de rechtse mensen waartegen Saddam zich afzet niet wreed en meedogenloos mogen noemen, omdat er maar een man meedogenloos is: Saddam Hussein.
Hoewel hij een hele column volschrijft met non-informatie - ruis die niet bestand is tegen mijn geavanceerde DBXL-systeem - kan hij de lezer niet duidelijk maken waarom Saddam Hussein meedogenloos is en wij met z'n allen niet.
Links-Rechts. Meedogenloos. Daar gaat het om. Daar wil ik iets over weten. Maar wie geeft mij het antwoord? Alles is ruis en omdat we ruis willen horen slaan we alles wat de ruis kan onderdrukken dood. Maar is dat zinvol?
Peter Hilhorst wil niet meedogenloos zijn. Maar als je dat niet wilt, dan zul je alles wat meedogenloos is moeten aanvallen (dus niet die ene man) en dan zul je jezelf ook moeten afvragen wie er begonnen is met de meedogenloosheid, omdat menselijk gedrag altijd bestaat uit acties en reacties.
Wanneer mijn buurman mij treitert en sart, wanneer hij hard schreeuwt en danst op een houten vloer en 's nachts met grote drilboren mijn slaapbehoefte frustreert, dan ontstaat er in mijn hoofd woede en meedogenloosheid - het verlangen een groot geweer te pakken waarmee ik de lawaaimaker kan elimineren.
Ben ik nu een misdadiger? Volgens de ruisproducerende burgerman wel, maar volgens de objectieve wetenschapper die een DBXL systeem in zijn hoofd heeft niet.
Het is niet juist dat mensen een ander mogen doodsarren. En wanneer de overheid niets doet tegen gesar van lawaaimakers dan is het kiezen voor meedogenloosheid de enige manier om jezelf te handhaven.
Dat is trouwens het uitgangspunt van heel ons morele handelen. Wanneer wij Milosewicz weg willen werken dan kiezen we voor meedogenloosheid. We leggen de zaak niet voor aan een internationaal gerechtshof, hetgeen juist en mededogend zou zijn, nee, we sturen een vloot van bommenwerpers die zomaar een heel land gaan platgooien op een wijze die de totale ontkenning is van alle zachte gevoelens van compassie en medelijden die we - gezien onze afkeer van meedogenloosheid zouden moeten bezitten - en pas nadat we onze meedogenloze orgie beëindigd hebben gaan we op zoek naar ‘recht’ – dat in feite niks anders is dan op meedogenloze bestraffing gericht onrecht.
Peter Hilhorst verwerpt die meedogenloosheid niet. Er zijn omstandigheden – zo is de impliciete bewering die in zijn betoog is ingebouwd - waarin een mens meedogenloos moet zijn en hij ziet niet in dat het daarom volstrekt onzinnig is om dat begrip toe te passen op een ander, omdat ook de ander te maken heeft met omstandigheden die een houding van meedogenloosheid aanmoedigen en in stand houden.
Wat dus overblijft is de vraag of de links-rechts-tegenstelling iets te maken heeft met het conflict. Het antwoord daarop kan alleen maar bevestigend zijn. Israël wordt al tientallen jaren lang gedomineerd door extreemrechtse krachten, die zich ten doel stellen op een volstrekt meedogenloze wijze alles wat links is te vernietigen.
Wanneer mensen dan ook borden met Marx, Engels en Lenin omhoog houden, dan zul je in de eerste plaats de symboolwerking van dat protest moeten erkennen, hetgeen betekent dat je jezelf identificeert met de verlangens die links altijd heeft gehad: opkomen voor de zwakken die door de meedogenloze sterken worden onderdrukt.
Dat is wat Saddam ook doet en dat is precies de reden waarom meedogenloos rechts hem weg wil hebben, omdat meedogenloos rechts niet het mededogen heilig heeft verklaard maar de meedogenloze 'Blut und Boden'-theorie die stelt dat je het eigen land nooit mag delen met een vreemde ander.
Saddam Hussein is nooit een rechtse fanaticus geweest. Rechtse fanatici (Khomeiny die extreme onverdraagzaamheid predikte, het feodale bewind in Koeweit dat op een meedogenloze wijze 350000 Palestijnen het land heeft uitgejaagd, Ariel Sharon die met zijn meedogenloze 'Ijzeren Vuist-ideologie' op een zeer directe wijze verantwoordelijk kan worden gesteld voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem) proberen hem hun eigen fanatieke, meedogenloze smoelwerk op te plakken, zodat het beeld dat wij van hem hebben grotendeels een waanbeeld is.
Wie gnostische geschriften leest (geschriften waarin een redelijke verlosser centraal staat) ontdekt dat de man die daar als verlosser wordt beschreven zich erover beklaagt dat hem een 'bitter gezicht' wordt opgeplakt. Hij moet het leven van een uitgestotene leiden en ontdekt als uitgestotene dat de meest wrede en krankzinnige despoten zichzelf een zachtmoedig gezicht van naastenliefde hebben opgeplakt, een mooi masker, waarachter alleen maar kilheid, liefdeloosheid en wrede meedogenloosheid schuilgaan.
Dat betekent dus dat machthebbers een volstrekt onschuldige, redelijke man die alleen maar de wreedheid van de blinde macht bloot wil leggen af proberen te schilderen als een duivel.
Hetgeen tot de conclusie leidt dat je uiterst voorzichtig om moet springen met mensen die door zich 'goed' noemende mensen worden gedemoniseerd. In veel gevallen namelijk is de duivel die wordt bestreden weinig meer dan de eigen meedogenloosheid die in een gemanipuleerde ander wordt geprojecteerd. (Zwolle 4-3-2003)

Zie ook: The Gnostic Savior, en:
Letter from Iraq to the UN Secretary-General

Lyndon LaRouche: They've been thrown to the wolves

"We used to be the world's leading producer society. We were the most productive per capita of any nation in the world. That was something which Roosevelt restored us to, and enhanced. But then, about the middle of the 1960s, we underwent a cultural change, sometimes called a cultural paradigm shift. As a result of this, and of what happened under Nixon, in 1971, we became a consumer society, rather than a producer society. We began living on the rest of the world. We covered up how bad we were becoming, by sheer fakery in our statistical operations. And so forth.
And so therefore the lower 80 percent of our family income brackets, have essentially been discarded. They've been thrown to the wolves." Lyndon LaRouche, 3-3-2003


Uri Avnery - Pick a Card

Ariel Sharon is like one of those sleight-of-hand tricksters you see on the pavements of European cities. They mix three cards before your eyes, ask you to pick on of them, turn them upside down and ask you to guess which one is the card you have chosen. You are absolutely sure that you know where the card is – and you are wrong. Always...
How does the man do it? Elementary, dear Watson: he keeps up an incessant prattle and diverts your attention for the fraction of a second – and at this moment he changes the layout of the cards.
Therefore, never (but never!) pay attention to what Sharon says. The sole object of all his utterances is to divert your attention. One has to watch his hands and not avert one's eyes from them for a second.

If Sharon had been a contemporary of Voltaire, one could have thought that the great French philosopher meant him when he said: "Men use thought only to justify their wrong-doings, and words only to conceal their thoughts."

For three months Sharon prattled about his strong desire to set up a National Unity Government, in which the Labor Party would serve as a cornerstone. This is necessary, he repeated again and again, in order to allow him to set out on the road to peace. This slogan was the centerpiece of his election campaign.
Now everybody can see that Sharon's promises were nothing but a smoke-screen. At the end, Sharon has created exactly the government he intended to set up right from the beginning: a government of the radical right that will do the things the words were designed to hide. At most he was ready to imprison the Labor party in this government, shackled hand and foot, to act as a fig-leaf.

Amram Mitzna has to be commended for refusing to fall into this trap. When Sharon tried to divert his attention by his prattle about peace, Mitzna demanded that he put his words in writing and sign them. Sharon threw him out. (Gush Shalom, 1-3-2003)

De Golf-Oorlog & het oneerlijke (eerloze)
gedrag van de Koeweitse al-Sabah-familie

During the Iran-Iraq war, the al-Sabah family gave some $17 billion to Iraq. It saw the Iranian Shi'a revolution as a threat to itself, and so financed a long-standing Arab-Persian (Iranian) conflict. After the Iran-Iraq war, Hussein was increasingly isolated, politically and economically. He was some 60 billion dollars in debt from the war, and the West had cut off his credits after he had a British reporter executed as a spy. The West was also concerned that its overall strategy would be upset, since Iraq now had an army second in power only to Israel in the Middle East.

Meanwhile, the al-Sabah family continued to slant-drill, and to sell to the West at below OPEC prices, despite Hussein's actions in the Arab League and protests to OPEC. It continued to deny him access to the Gulf. Finally, the al-Sabah family declared that the $17 billion it had given Hussein was not a gift, but a loan which must be repaid. Hussein therefore began to think about using his armed forces to insist upon resolution of the border and monetary disputes. He threatened to do so about a year before the August 2nd invasion at OPEC and Arab League meetings;hence the now famous meetings with Robert Dole and other US senators in April, 1990 and April Glaspie in July, 1990.

Hussein began to mass troops along the border of Kuwait. The Arabs were concerned, and arranged for a conference at Jidda on July 31st, 1990. According to Jordan's King Hussein, there was a pre-conference, closed door meeting at which the Al-Saud and al-Sabah families agreed to Hussein's terms (in addition to forgiving the debt, they were each to give $10 billion toward the Iraqi war debt). That agreement was then to be "arrived at" in Jidda. But on July 30th, Sheikh Sabeh Ahmed al-Jaber al-Sabah, the brother of the Emir, and foreign minister, was speaking to Jordanian diplomats. He ridiculed the Iraqi forces, and when the Jordanians rebuked him, he said, "If they don't like it, let them occupy our territory ... we are going to bring in the Americans." Again, this was three days before Iraq's invasion of Kuwait. At Jidda the next day, he announced to Izzat Ibrahim his intention to offer Saddam Hussein $500,000 (not the $10 billion agreed upon). (Voices in the wilderness)

Rechtse Amerikanen Haten Blauwe Helmen

Wie zich realiseert dat er (voorafgaande aan de bezetting van Koeweit) jarenlang ernstige meningsverschillen hebben bestaan tussen Koeweit en Irak, vraagt zich af waarom niemand van de zich vredelievend, democratisch en mededogend noemende grote naties ooit een poging heeft ondernomen via inschakeling van bemiddelingsorganen als de Arabische Liga of de Verenigde Naties een oorlogvoorkomend vredesgesprek in gang te zetten.
Wie leest dat een lid van de Koeweitse koninklijke familie tijdens een gesprek met Jordaanse diplomaten op een ronduit kinderachtige - en dus zeer onverantwoordelijke - wijze de uitspraak deed "laat ze maar komen, want dan schakelen wij de Amerikanen in", die kan zich niet aan de indruk onttrekken dat hier mensen aan het woord zijn, die van niemand ooit te horen hebben gekregen dat er zoiets bestaat als een vredesorganisatie die zich 'de Verenigde Naties' noemt, die toch opgericht is met de bedoeling conflicten tussen staten op een redelijke wijze op te lossen.
Alles wijst er op dat de Verenigde Naties door de grote mogendheden doelbewust buiten spel zijn gezet, vanuit het primitieve verlangen de regio met behulp van een uiterst ordinair machtsspel te beheersen en te controleren.
Perez de Cuellar Waaruit de objectieve conclusie getrokken kan worden dat het Zwarte Pieten spel waarbij al het kwaad in Saddam Hussein wordt geprojecteerd niet te rechtvaardigen valt. Wanneer iets of iemand beschuldigd moet worden, dan zijn het de Arabische Liga - een kibbelende praatclub die ook toen al weigerde zichzelf te onderwerpen aan een door intellectuelen geleid bestuursorgaan - en de man die op dat moment fungeerde als Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties: Perez de Cuellar, een aardige, maar enigszins wereldvreemde wereldbemiddelaar, die domweg de fysieke kracht en het intellectuele gezag miste om de botte machtspolitiek van de grote mogendheden - die weigerden de autoriteit van de VN te aanvaarden - te weerstaan.
Het feit dat de Golfoorlog een Amerikaanse oorlog was, die werd geleid door Amerikaanse militairen die niet de blauwe vredeshelmen van de VN droegen bewijst dat hier geen sprake was van vredespolitiek maar van doodgewone oorlogspolitiek.


"There is no United Nations. There is an international community that occasionally can be led by the only real power left in the world, and that is the United States, when it suits our interests, and when we can get others to go along." John Bolton, former Bush Sr. undersecretary of state, 1994

Get us out of the United Nations


George Bush: een vrouwelijke man
die de gevangene is van rechtse vrouwenhaters

horoscoop The senior people, traditional people, think that our present foreign policy is insane. They think that George Bush is being manipulated by a handful of people. They think that George doesn't know what he's really doing. He's been manipulated by a few people, around Dick Cheney, carrying out a policy that Cheney cooked up at the end of the first Bush Administration. When senior George Bush, and Scowcroft and company, turned it down. But Cheney, as Vice President, has revived that policy, and has put us on this course, into these present new wars.
Most of the senior intelligent ranks in the United States - that is, the military ranks - think this is insane. But they will be obedient to the sitting President. And therefore, they're in the position of being asked to go to fight a war, which they know should not be started, all because the President is being misled by his Vice President, and his Vice President's cronies.
Smith: Well, of course you know, that all of the cabinet close to the President, are the same people who were close to his father. So, isn't this a continuation of the original Bush campaign?
LaRouche: Not really. There are significant differences. This Cheney phenomenon has characteristics which are far different than those of the early Bush Administration. I was no friend of George Bush the first, and he was no friend of mine. But, he is different. The two are different. And young Bush has become a captive -- not that he desires to be a captive, but maybe believes he has to be for opportunistic reasons -- but has become a captive of this crowd around Cheney, which, we call them the Chickenhawks. (Lyndon LaRouche, 26-2-2003)

Zie ook: Mannen komen van Mars
Een cultuur van slaven en meesters
Slapen en wakker worden

Ivanov continues to follow the right path

Igor Ivanov, the Russian Foreign Minister, today brought to the United Kingdom the message of his government with a loud and clear NO to war against Iraq.
Jack Straw, the British Foreign Secretary, who has followed the belligerent and bullying path blazed by the Bush administration, stated after his meeting with Igor Ivanov that he hoped the two countries would be able to reach agreement on how to manage the crisis in the Gulf.
However, there are fundamental differences of principle between the two positions. The Russian Federation supports the notion that the Third Millennium must begin necessarily with a viewpoint that war must be avoided at all costs, while the United Kingdom unfortunately follows a medieval, imperialistic and fascist stance, dictated by the USA, which considers that from time to time, a war is positive for national industries, to create jobs and to allocate contracts to crucial areas of the economy. (John ASHTEAD, PRAVDA.Ru, 4-3-2003)


Een Ander Joods Geluid: Medeverantwoordelijkheid erkennen

Omdat alles wat rechts-zionistisch, vals-moralistisch en oorlogszuchtig is momenteel weer hoog van de toren blaast - in de Volkskrant verdedigt de zich 'luis in de pels van de macht' noemende columnist Jan Blokker de rechtse Likoedpartij en spreekt de pacifiste Anet Bleich vertederd over 'Het joodse landje' - daarbij domweg het feit negerend dat het hier een tot de tanden gewapende rechts-nationalistische staat betreft waar tijdens de laatste verkiezingen (volgens de voorzitter van de Israelische Arbeiderspartij) het vredeskamp een ernstige slag is toegebracht - lijkt het me goed weer eens de aandacht te vestigen op een groep die een kritisch geluid wil produceren, Een Ander Joods Geluid, die (naar eigen zeggen) staat voor:

  • dialoog en wederzijds respect in plaats van geweld en machtsmisbruik;
  • gelijke kansen en rechten voor alle bevolkingsgroepen;
  • volledige terugtrekking van kolonisten en militairen uit de bezette gebieden in ruil voor vrede en veiligheid;
  • het realiseren van een Palestijnse staat naast Israël;
  • Jeruzalem als hoofdstad van twee staten;
  • een evenwichtige oplossing van het probleem van de Palestijnse vluchtelingen. Een voorwaarde is dat Israël zijn medeverantwoordelijkheid voor het ontstaan van dit probleem erkent. Pas dan kan worden onderhandeld over de vraag hoe Israël een bijdrage kan leveren om het onrecht te herstellen, zonder zijn eigen bestaan in gevaar te brengen.

    (uit de stichtings statuten)
    De stichting Een Ander Joods Geluid stelt zich ten doel:
    a. het voeden van het publieke debat en de kritische meningsvorming over Israel en de bezette gebieden;
    b. het doorbreken van het taboe dat Joden vinden dat zij geen kritiek op de staat Israel mogen uiten en dat ook van anderen niet accepteren;
    c. het uit verbondenheid met het lot en voortbestaan van Israel ondersteunen van vredesinitiatieven met als uitgangspunt de algemeen aanvaarde beginselen van gelijkheid, verdraagzaamheid en menselijkheid, zoals vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ten einde een duurzame vrede in het Midden-Oosten te bereiken zonder onderdrukking en/of discriminatie van welke kant en in welke vorm dan ook.

    EAJG: Postbus 59506
    http://www.xs4all.nl/~sivmo/ander1.htm
    E-mail: eajg@xs4all.nl


    Moslims aanbidden alleen God en wijzen mensenmacht af

    God is de Goddelijke Moeder “The despot thinks he is, just as God, I take refuge in God from every obstinate tyrant, capable of ordering everything to be as he wants it to be. Thus, the devil has enticed him into the abyss of polytheism. God has also labeled him with all the meanings that are opposed to the values of great values. What a nadir and mean fate! The despot, as represented in this age, in our day, imagines he can enslave the people, confiscate their decision, and legitimate freedom and choices given that they were born free. They were indeed freed by God’s will through prophets and messengers, to be slaves only to Him and not to anyone of the people."

    Saddam Hussein, Iraq Daily 4-3-2003

    Wie zich op het religieuze standpunt stelt dat een mens niemands slaaf hoeft te zijn, omdat er maar een God is die ons allemaal als gelijken (socialisme) geschapen heeft, die zal nooit een voorstander kunnen zijn van een door autocratische leiders geregeerde staat, waarin burgers niet in staat worden gesteld op een vrije, democratische wijze hun geloof te belijden of hun politieke mening te uiten.
    Democratie is - vanuit spiritueel oogpunt gezien - in de eerste plaats het ganderen van het recht van de individuele burger op geestelijke vrijheid (liberalisme). Daarom kan een staat die werkelijk religieus is nooit het monopolie op 'de waarheid' claimen. Zodra machthebbers zichzelf de absolute waarheid toe gaan eigenen (zichzelf dus tot God uitroepen) is er - welke staatsvorm een land ook heeft - geen sprake meer van democratische vrijheid.
    Spiritualiteit begint daar waar mensen hun vrijheid en individualiteit gaan ontdekken, hun band met een liefhebbende (sociaal-liberale) God die elke burger in staat stelt Hem op zijn eigen wijze te aanbidden, zonder dat machthebbers hem dwingen deze of gene mens of profeet als God te eren.