Gnosis
& De God van de Rede

A Fountain Of Life

"The civil society which we aspire to establish is based on our collective identity whose attainment requires the continuous and ceaseless endeavours of intellectuals and thinkers. It is not a treasure that can be unearthed overnight, rather, it is a fountain of life and morality from whose constant effusion we will benefit. Therefore enjoyment of this treasure is gradual and dependent on scrupulous cognizance and re-examination of our heritage as well as our doctrinal and intellectual tradition on the one hand, and sophisticated, scientific and philosophical understanding of the modern world on the other. Hence, it is the thinkers and men of learning who are pivotal in this movement and play the principal role. Our success along this path depends upon politics serving thought and virtue and not acting as a confined and restrictive framework for them."

Seyyed Mohammad Khatami President of the Islamic Republic of Iran

Restoring basic values

Professor Yeshayahu Leibowitz, that prescient diagnostician of Israel's decline, railed at Israel's governments that their policy was sometimes tainted by feeblemindedness, sometimes by malice, and usually by both of these ills at once. As a philosopher and a scientist, Leibowitz had a clear understanding of those traits that produce healthy sovereignty based on security and dignity, and those that condemn their peoples to physical ruin and moral opprobrium.
As an Israeli patriot, Leibowitz demanded that the country's leaders show public responsibility and adhere to the principles whose critical importance for society's health has been proven time and again: truth, justice and peace (in the terms of the Jewish heritage); or logic, decency and humanity (in the terms of classical culture). Since the Israeli leaderships in the past two decades overall, and in the past two years especially, have patently turned their back on these values, Israel's decline appears to be inevitable. ( By Nimrod Aloni, Ha'aretz 30-11-2002)

Collectivisme & Vrijheid

De strijd die nationalisten in Israël en Palestina momenteel aan het voeren zijn leidt de aandacht af van de werkelijke waarden die beschaafde mensen in het Westen dienen te verdedigen: de vrije ontwikkeling en ontplooiing van de individuele mens.
De vrijheid die nationalisten de mens aanbieden is in feite niks anders dan een lege huls. Wie blind is in bezet gebied blijft blind in een Palestijnse staat. Hetzelfde geldt voor armen, gekken, zieken, rijken, homo's, seksverslaafden, pedofielen, drugsdealers, en al die andere merkwaardige mensentypen die het rijk van de menselijke zoogdieren bevolken.
Jezus & Johannes: IK zoek een andere IK Primitief nationalisme ontindividualiseert de mens, verlaagt hem tot de status van zoogdier en maakt de oplossing van de problemen waar enkelingen zich voor geplaatst zien onmogelijk.
Het antwoord op de waaromvraag is gemakkelijk: Nationalisme is collectivisme.
Collectivisme wil de mens verlagen tot de status van hersenloze vaandelzwaaier. De vlag van de natie, die een symbool van eenheid en solidariteit behoort te zijn, wordt omgezet in een afgod die de menselijke waardigheid vernietigt.
Amerika en Israël zouden verdedigers van de vrijheid moeten zijn. Met andere woorden: ze zouden hun energie in dienst moeten stellen van diegenen die het primitieve, ontindividualiserende, afgoden-aanbiddende nationalisme aan durven te vallen.

Islam & Internationalisme

Weinig mensen realiseren zich dat liberalisme en socialisme internationalistische bewegingen zijn, politieke stromingen die nationale grenzen overschrijden en zodoende de mens bevrijden van een kleinburgerlijke visie die de individuele mens identificeert met de bekrompenheid van een 'de anderen buitensluitend' collectief.
Internationalisme ontkent nationalisme niet, maar weigert mensen blind te maken voor de belangen en behoeften van diegenen die geen deel uitmaken van 'het eigen volk'.
Van de joods-christelijke religies heeft de Islam (de enige joods-christelijke religie die God heeft losgekoppeld van het idool) een uitgesproken internationalistisch karakter.
Fundamentalisten (die de verdraagzame kant van de profeet Mohammed verachten) ontkennen het internationalisme. Zij proberen van het universalisme dat uit de Koran spreekt (vergoddelijk gewone mensen niet en plaats geen enkele profeet boven een andere profeet) een op geestelijke verkleining gerichte vorm van afgoderij te maken, een religieus systeem dus waarin niet God centraal staat: maar de autoritaire priester en zijn verkleinende, God ontkennende wetten.
God is beweging, groei, creativiteit, schepping, iets laten ontstaan uit niets, maar autoritaire, naar wereldse macht verlangende priesters zijn altijd en eeuwig de ontkenning van de Goddelijke beweging. Zij staan voor niet voor schepping, maar voor conservering. Iets kan nooit ontstaan uit niets binnen hun beperkte levensvisie. Alles moet afgeleid worden van iets dat vast is: een heilig verklaard stelsel van onwrikbare waarheden, dat nooit veranderd zal kunnen worden.



zelfs de woestijn is verandering en beweging

Bekrompen conservatieven leven daarom niet niet, ze willen ook niet leven en omdat ze de gevangene zijn van een vergoddelijkt gedachtesysteem zijn ze niet bereid een ander een beetje leven te gunnen.
Dat is wat Jezus van Nazareth verafschuwde in de joodse priesters van zijn tijd en daarom kun je alleen diegenen ‘christelijk’ noemen die het keiharde conservatisme verwerpen van diegenen die de vergoddelijkte, aan formaliteiten gebonden, priester boven de ene, universele, allesomvattende God plaatsen.
De Islam is eeuwenlang een liberale en socialistische religie geweest, een echte niet aan zinloze formaliteiten gebonden religie dus, die verdraagzaamheid predikte via de verkondiging van de boodschap dat alle mensen kinderen zijn van een en dezelfde God.
Wanneer we allemaal kinderen zijn van een God dan is niemand van ons een duivel. Alleen diegene is ‘slecht’ die weigert in de ander een ‘kind van god’ te zien.
Dat is een conclusie die we een beetje onverschillig naast ons neerleggen, terwijl het toch echt zo is dat het niet bestaan van een duivel (en de daarbij behorende hel) de essentie is van elke werkelijk grote beschaving.
Zodra mensen anderen op grond van onzakelijke argumenten gaan demoniseren is het einde van de beschaving nabij.
Alleen de wilde hersenloze barbaar heeft duivels nodig. De redelijke mens streeft altijd naar recht en orde en valt alleen diegenen aan die niet bereid zijn de rechten van andere mensen te erkennen.
Vertegenwoordigers van een bekrompen priestercultuur erkennen nooit de rechten van de ander. Altijd zijn er wel weer mensen die verstoten moeten worden via wetten en voorschriften die de ene mens als machtige God boven de gedemoniseerde andere mens plaatsen.
De reden daarvan is simpel: monotheïsme met het daaraan gekoppelde collectivisme. Alles wat streeft naar een monopoliepositie (en monotheïsten verdedigen de monopoliepositie van een bekrompen, egoïstische groepsgod, die vals-autoritaire priesters de absolute waarheid schenken) is de ontkenning van de menselijke beschaving die bestaat uit redelijke individuen die in staat zijn in de ander ook een redelijk individu te zien.
Collectivisten willen demoniseren en zijn daarom nooit bereid in een ander een enkeling met rechten te zien. De ander is altijd deel van een niet-eigen wereld, waartegen men zich af moet zetten. Daarom zijn beschaafde mensen altijd vijanden van het collectivisme en zullen zij iedereen die het bekrompen collectief (nationalisme of heilig verklaring van de eigen groep) boven de wereldburger (internationalisme = jezelf solidair verklaren met alle anderen) willen plaatsen afwijzen.

Koran: 21. De Profeten (Al-Anmbi'jaa)

  • 16. Wij schiepen de hemel en de aarde en al hetgeen er tussen is, niet tot vermaak.
    17. Indien Wij een spel hadden willen doen, dan zouden Wij met Onszelf hebben gespeeld, maar dit doen Wij niet.
  • 18. Neen, Wij stellen de waarheid tegenover de valsheid zodat de eerste de laatste het hoofd breekt en ziet, zij vergaat

  • Groeperingen binnen de Islam

    De meerderheid van de moslims, de soennieten, gaat uit van een ‘democratisch’ leiderschap: elke gelovige is gelijk tegenover God, priesterschap of middelaarsfuncties tussen God en mens zijn onverenigbaar met de islam, de oelama zijn dan ook niet meer dan deskundigen op het gebied van het islamitisch recht.
    De wahhabieten kunnen gezien worden als een rechtlijnige en zeer puriteinse beweging binnen de hoofdbeweging van de soennieten. Het wahhabisme is de officiële leer van Saoedi-Arabië.

    Voor de sji‘ieten (aanhangers van Ali, neef en schoonzoon van Mohammed) berust er een speciaal charisma binnen de familie van de profeet Mohammed. Uit zijn familie zijn de onfeilbare imams voortgekomen, die met een door God gegeven autoritair leiderschap de gemeenschap behoren te besturen.

    Op het moment is ca. 90% van de moslims soenniet, de resterende 10% sji‘iet op een kleine groepering charidjieten in Oman en Noord-Afrika na. Sji‘ieten vindt men vooral in Iran, Irak (ca. 55% van de bevolking), Syrië, Libanon, Palestina en Jemen.

    In Irak probeert het socialistische Baath-regime onder leiding van Saddam Hussein de invloed van het sji'ietische autoriteitsdenken in te dammen. Daarom is de Baath-beweging in Irak een seculiere beweging die streeft naar scheiding van kerk en staat. De sji'ieten (die de regering Bush aan de macht wil brengen) verwerpen een dergelijke scheiding.

    Zie ook: Eenvoud & Starre Principes


    Islam & Persoonsverheerlijking

    O great Stalin, O leader of the peoples,
    Thou who broughtest man to birth.
    Thou who fructifies the earth,
    Thou who restorest to centuries,
    Thou who makest bloom the spring,
    Thou who makest vibrate the musical chords...
    Thou, splendour of my spring, O thou,
    Sun reflected by millions of hearts.

    Stalin & The Cult of Personality

    Mohammed: alle profeten zijn gelijk voor God Wie de Koran serieus neemt, die zal elke vorm van autoritair leiderschap moeten veroordelen. De enige zekerheid die de Koran mensen geeft is dat er een God bestaat en dat die God de God is van alle mensen, zodat in feite alle mensen moslims zijn.
    Een moslim is dus een mens die als ‘kind van God’ leeft vanuit het besef dat hij deel uitmaakt van een goddelijk plan en dat betekent dat het zijn taak is op zoek te gaan naar dat goddelijke plan.
    Het zoeken naar het goddelijke plan wordt genormeerd door het gebod dat altijd de waarheid boven de leugen moet worden gesteld.
    Een moslim is dus een enkeling die in de wereld God wil ontdekken en bewonderen, en die op zoek gaat naar een goddelijk plan dat hem duidelijk maakt dat hij, zoals de profeten het stellen, een kind is van God, samen met anderen, die voor het aangezicht van God allemaal gelijken zijn.
    Het zal duidelijk zijn dat binnen zo'n goddelijk plan geen plaats is voor blinde, vals-autoritaire persoonsverheerlijking - laat staan voor vergoddelijking van mensen. Alleen diegene mag bewonderd worden die de mens zijn kleinheid en kwetsbaarheid doet beseffen (immers: hij is net als alle anderen een deel van een gewone-mensen-wereld waarin geen enkel mens zichzelf God mag noemen) en die daarbij de strijd aanbindt met mensen die het zoeken naar waarheid in een kwaad daglicht proberen te plaatsen.
    Autoritair leiderschap, dat de ontkenning is van het kind-van God-zijn en dat waarheidszoekers in de hoek van de gezagsondermijnende anarchisten probeert te duwen kan onmogelijk 'Islamitisch' genoemd worden, omdat het op onredelijke gronden uitroepen van een enkel mens tot autoriteit het anderen onmogelijk maakt een waarheid te zoeken die buiten het blikveld van de vergoddelijkte leider valt.
    Mohammed was zich er goed van bewust dat mensen beperkte wezens zijn. Daarom legde hij ook sterk de nadruk op het feit dat alle profeten serieus genomen moeten worden, hetgeen betekent dat de waarheid nooit uit een stringent, van boven af opgelegd geheel van strenge gedragsregels kan bestaan, omdat de waarheid bestaat uit een bont geheel van profetische uitspraken, die juist vanwege hun bonte karakter anti-autoritair moeten worden genoemd.

    Een valse autoriteit verheerlijkt zichzelf en zijn eigen visie en stelt dat er buiten hem geen andere autoriteiten zijn. Hij is een God-Koning die alleen op een troon zit en die daarom binnen de historische tijdlijn van het Midden-Oosten te vergelijken valt met de monotheïstische zonderling Echnaton, die in Egypte de strijd aanbond met de spirituele vrijheid door alle persoonlijke goden af te schaffen en te vervangen door de ene God die hij zelf (tesamen met het door hem opgebouwde politieapparaat) was.
    Binnen de Islam zie je een soortgelijk proces optreden. Moslimleiders kiezen voor de repressieve weg van Echnaton, schaffen de persoonlijke goden af en vervangen de ene, allesomvattende God door de vergoddelijkte leider die elke poging van enkelingen een eigen waarheid te zoeken ten scherpste veroordeelt.
    Het kenmerk van de grote Egyptische vrijheidsbeschaving van de Farao's was nu juist dat de enkeling zijn eigen goden mocht hebben, binnen een samenleving waarin de Farao niet een valse autoriteit was die de mens zijn vrijheid afneemt, maar een Goddelijke autoriteit die de verpersoonlijking was van het Goddelijke pluraliteitsbgeinsel, zoals dat tot uiting komt in de spreuk die in het Amerikaanse wapen is opgenomen "E Pluribus Unum" - uit veelheid eenheid scheppen.

    Amr Diab: een simpele liefdesprofeet De Egyptische Farao vertegenwoordigde de eenheid, die het volk veelheid schonk. En juist die combinatie van eenheid en veelheid was de kracht van de Egyptische beschaving, een kracht die ook zichtbaar was in de bloeitijd van de Islam, toen moslims de verdraagzame boodschap van de profeet Mohammed nog serieus namen en niet zichzelf uitleverden aan valse autoriteiten die niet de veelvormigheid van God, maar de beperkende werkelijkheid van zichzelf willen verheerlijken, ten koste van de vrijheid, de liefde en de beschaving van het volk.
    Valse autoriteit is altijd een dodende kracht in een samenleving. Valse autoriteit maakt alles wat mooi, lief, eerlijk en vrijheidslievend is kapot.
    Dat is de reden waarom in de Sovjet-Unie de communistische leider Nikita Krushchev de strijd aanbond met de Stalinistische persoonsverheerlijking, die van de Sovjet-Unie een groot geestelijk gevangenenkamp had gemaakt.
    Zijn aanvallen op Stalin zouden verplichte literatuur moeten zijn voor al diegenen, die de valse, beperkende autoriteit boven de goddelijk vrijheid van de profetische waarheidszoekers plaatsen.
    Profeten zijn altijd luizen in de pels van de macht. Zij klagen aan. Zij roepen op tot verzet. Zij veroordelen blind gezag dat het volk naar de ondergang leidt. Zij verdedigen het welzijn van het volk (ook het geestelijke welzijn) en zij noemen al die leiders die het welzijn van het volk negeren barbaren.

    Nikita S. Khrushchev:
    The Secret Speech - On the Cult of Personality, 1956

    Stalin: Man van Staal Secret Speech Delivered by First Party Secretary at the Twentieth Party Congress of the Communist Party of the Soviet Union, February 25, 1956

    Comrades, in the report of the Central Committee of the party at the 20th Congress, in a number of speeches by delegates to the Congress, as also formerly during the plenary CC/CPSU sessions, quite a lot has been said about the cult of the individual and about its harmful consequences...

    Allow me first of all to remind you bow severely the classics of Marxism-Leninism denounced every manifestation of the cult of the individual. In a letter to the German political worker, Wilhelm Bloss, Marx stated: "From my antipathy to any cult of the individual, I never made public during the existence of the International the numerous addresses from various countries which recognized my merits and which annoyed me. I did not even reply to them, except sometimes to rebuke their authors. Engels and I first joined the secret society of Communists on the condition that everything making for superstitious worship of authority would be deleted from its statute. . . . (Klik voor bron)


    Echnaton: de Priester als Dictator

    Echnaton - de monotheist Echnaton schafte alle godenbeelden af. Het volk mocht de tempels niet meer bezoeken en moest ook de eigen huisaltaren afbreken. God mocht niet langer afgebeeld worden. Alleen de farao mocht aanbeden worden. Hij was alles. Het volk was niets.
    De farao was het ‘levende beeld van Aton (= de Zon)'. De Maan, vertegenwoordiger van het algemeen vrouwelijke, niet gericht op heersen (Leeuw), maar op dienen (Kreeft), speelde geen rol van betekenis meer (kijk naar de vlag van Israel: Zon, zonder de Maan. Men wil niet dienen maar aanbeden worden!).
    Voorafgegaan door soldaten en hovelingen passeerde de koninklijke strijdwagen het volk op weg naar een werkpaleis of tempel. Toeschouwers wierpen zich in het stof voor de farao. Bij bijzondere gelegenheden voer de koning in zijn statiebark op de rivier. Bij dit soort openbare optredens viel de leden van de koninklijke familie dezelfde verering als goden ten deel.
    Je zou Echnaton daarom de eerste Arabische dictator kunnen noemen - iemand die niet als autoriteit tussen het volk staat (Kreeft), maar als goddelijke uitverkorene er ver boven (Leeuw). Autoriteit zegt: Wij zijn er voor het volk (Kreeft). Een dictator zegt: Het volk is er voor mij (Leeuw).


    Israel No. 2 in West in social inequality

    Israel is now rated second in the Western world, after the United States, in terms of social gaps in income, property, capital, education and spending, as well as in the extent of poverty. While many countries have suffered from a widening of social gaps caused by the influence of globalization and the technological revolution over the past 20 years, this trend is more pronounced in Israel than elsewhere.
    This is the picture that emerges from a report presented yesterday to the president and Knesset speaker by a special committee that studied the extent of the phenomenon in Israel over the past two decades and the reasons behind it.

    The extreme gap between rich and poor was evidenced, first and foremost, by the capital held by the uppermost percentiles of the population as compared to the lowest percentiles. Some NIS 800 billion in private capital is in the hands of the upper 10 percent of the population while 90 percent of the population divides the remaining capital - some NIS 340 billion.
    "For 20 years, Israeli governments have had blatantly anti-social policies. The result is horrendous findings that should shake anyone with a conscience," said MK Ran Cohen (Meretz) who headed the committee. (By Ruth Sinai, Ha'aretz 3-12-2002)

    Annan says third party mediation is critical to peace efforts

    Third party involvement is essential to mediating an end to the current cycle of deadly violence in the Middle East, Secretary-General Kofi Annan says in a report released today at United Nations Headquarters in New York.
    According to the report, over the past two years more than 1,800 Palestinians have been killed and some 25,000 injured, while more than 600 Israelis have been killed and over 4,000 injured. “Surely we need no further reminder of the ultimate futility of the present course than the hundreds of deaths, thousands of injuries and tens of thousands of grieving families and friends of the victims of this conflict,” Mr. Annan writes. “The parties are on a path leading to further pain and suffering — a path that will bring neither closer to achieving its stated goals.”
    “It is a matter of particular regret to me that so little remains of the mutual trust that had been so painstakingly built between the parties,” he says, calling for “regular and consistent third-party involvement and encouragement” to help find a way forward. (UN News Centre)

    Het feit dat de Secretaris-Generaal het tragisch noemt dat er geen 'derde partij' aanwezig is die in staat is de strijdende partijen in het Midden-Oosten tot rede te brengen bewijst dat nog altijd Israel en Amerika zichzelf boven het op vredeshandhaving gerichte instituut van de Verenigde Naties plaatsen.
    Kofi Annan zou de derde partij moeten zijn, die boven alle partijen - inclusief Israel en Amerika - staat. Het feit dat hij niet als derde partij wordt erkend moet gezien worden als een voortdurende belediging van het Handvest van de Verenigde Naties - dat ook is ondertekend door Israel en Amerika.


    Handvest van de Verenigde Naties (1945)

    Aanhef (Preambule)

    Info" Wij, de volken van de verenigde naties vastbesloten
    komende geslachten te beveiligen tegen de oorlogsgesel, die tweemaal gedurende ons leven onuitsprekelijk leed over de mensheid heeft gebracht, en
    opnieuw het vertrouwen in de grondrechten van de mens, in de waardigheid en waarde van de menselijke persoon, in gelijke rechten van mannen en vrouwen, alsmede van grote en kleine volken te bevestigen, en
    voorwaarden te scheppen, waaronder gerechtigheid en eerbied voor de verplichtingen, die uit verdragen en andere bronnen van internationaal recht voortvloeien, gehandhaafd kunnen worden, en
    sociale vooruitgang en betere levensstandaarden in grotere vrijheid te bevorderen
    en te dien einde
    verdraagzaamheid te betrachten en te zamen in vrede met elkaar als goede naburen te leven, en onze krachten te verenigen om internationale vrede en veiligheid te handhaven, en
    door de aanvaarding van beginselen en de instelling van methodes te verzekeren, dat wapengeweld niet zal worden gebruikt behalve in het algemene belang, en ter bevordering van de economische en sociale vooruitgang van alle volken een internationaal apparaat te gebruiken
    hebben besloten onze pogingen te verenigen om onze doeleinden te bereiken.

    Dienovereenkomstig hebben onze onderscheiden regeringen, door tussenkomst van hun in de stad San Francisco bijeengekomen vertegenwoordigers, die hun volmacht hebben overgelegd, welke in goede orde zijn bevonden, overeenstemming bereikt over dit Handvest van de Verenigde Naties en richten zij hierbij een internationale organisatie op, die de naam zal dragen van de Verenigde Naties.

    Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd in het Atlantisch Handvest (1941) en de Verklaring van de Verenigde Naties (1942) de basis gelegd voor de VN. De oprichtingsconferentie vond uiteindelijk plaats in San Francisco, waar op 26 juni 1945 het Handvest van de VN werd ondertekend. In het Handvest, dat op 24 oktober 1945 in werking trad, zijn onder meer de doelstellingen van de VN vastgelegd. Dat zijn het handhaven van internationale vrede en veiligheid, het versterken van de internationale rechtsorde en de naleving van mensenrechten en fundamentele vrijheden, en het bevorderen van internationale samenwerking bij het oplossen van economische, sociale, culturele en humanitaire problemen. (klik voor bron)


    "The world is tired of the wounds of two world wars; enough is enough. The Islamic world prefers to have a peaceful coexistence with the Christian civilization. The most appropriate vehicle to achieve this goal is dialogue among civilizations; not clash of civilizations." (Teheran Times Editorial, 1-12-2002)

    Moslims & Gevoel

    In 711 vielen de Arabieren, Syriers en Berbers, samen bekend als de Moren, Spanje binnen via Gibraltar. Tijdens bijna zeven eeuwen van bezetting, dan wel vreedzame coëxistentie, hebben de Moren een groot stempel gedrukt op de Spaanse cultuur en muziek. Zij droegen emotionaliteit en gevoeligheid bij aan de muziek van Spanje. Veel liederen en dansen die later belangrijk werden in Spaanse muziek en flamenco hebben Arabische namen: zambra, zorongo, zarabanda en fandango. (Harry Koopman, 2001)

    Hoewel veel mensen denken dat de Islam een conservatieve cultuur van vrouwenhaters is laat de geschiedenis ons zien dat de situatie in de begintijd van de Islam een ontkenning was van het traditionalisme dat nu zo sterk de Islamitische wereld domineert.
    Vrouwelijke waarden hebben eeuwenlang een grote rol gespeeld binnen de Islamitische wereld en het is juist de vervrouwelijking van de cultuur die gezien kan worden als de belangrijkste bijdrage van de Islam aan de Westerse cultuur.
    Moskee van de Profeet Het Westerse denken is altijd machtsdenken geweest. Vrouwelijk waarden stonden op de tweede plaats. De vrouw was weliswaar binnen bepaalde geloofsgemeenschappen een instituut (een heilig verklaard object - denk bijvoorbeeld aan de Maria-verering), maar tot een wezenlijke verandering van het denken heeft die verering nooit geleid.
    Wie in het bovenstaande fragment leest dat de Moren emotionaliteit en gevoeligheid hebben toegevoegd aan de muziek van Spanje, die gaat zich realiseren dat in het Westen veel te weinig aandacht wordt besteed aan de vrouwelijke kant van de Islam, vrouwelijkheid die zich ook nu nog op alle mogelijke manieren manifesteert, met name in de muziek, de poëzie en de architectuur.

    Zie ook: Arabische vrouwelijkheid


    Moslims veroveren Spanje

    Alhambra: Info

    In het begin van de 8e eeuw hadden de Visigothen de macht over Spanje. Onderlinge twisten leidden tot ingrijpen van de Moren, de islamitische bewoners van Noord-Afrika. In 7II staken ze de Middellandse Zee over en twintig jaar later hadden ze het hele schiereiland in handen. In hun opmars in noordelijke richting werden ze pas in 732 gestuit door Karel Martel (Slag bij Poitiers).
    Onder de Moorse dynastie der Omajjaden (756-1031) maakte Spanje een bloeiperiode op economisch en cultureel gebied door. Cordoba ontwikkelde zich tot een cultureel centrum. Islamieten, joden en christenen leefden in tolerantie samen.
    Niet alleen kunsten, maar ook wetenschappen en nijverheid bereikten grote hoogten. De Griekse filosofie en de Griekse en Romeinse letterkunde hebben hun verbreiding voor een belangrijk deel aan de Spaanse Moren te danken. Halverwege de 11e eeuw keerde het tij. Het rijk van de Omajjaden viel uiteen en in cultureel opzicht raakte het land versnipperd. (Uit: Moslims in Spanje)

    The Big War
    Fundamentalist logic, by Amira Hass

    Hebron: religieus dualisme Kiryat Arba's settlers, with active assistance from the Civil Administration and the IDF, are keeping their promise to create "territorial contiguity between Kiryat Arba and the Tomb of the Patriarchs."
    Less than three weeks after the lethal Islamic Jihad ambush killed 12 soldiers and Israeli security officers, the appropriate Zionist response is taking concrete shape in the form of mobile homes and demolition orders - as everyone knew it would. Many Palestinian families no longer live along the route that connects the settlement to the old city of Hebron. They were driven away by fear of the settlers.
    Half-destroyed houses that are hundreds of years old, beautiful architectural pearls that the Palestinians were unable to renovate and preserve because they had no civilian control over the area of the old city, will be destroyed. Presumably, some less ancient buildings will also be destroyed. But that's the kind of information that evaporates quickly in a country that is so busy, on the one hand burying its dead from terror attacks, and on the other hand busy with primaries elections in the parties from the left to the right.
    The continuation of Prime Minister Ariel Sharon's settlement plans in the occupied territories with the help of his loyal army of settlers is not "news" - not even when one of those settler leaders, Kiryat Arba Mayor Zvi Katzover, volunteers the geographic-demographic-military vision behind his determination and persistence and that of his comrades.

    "When the big war begins and the Arabs run away from here, sooner or later, we'll be back in the houses," he told reporter Benny Liss of Channel One on November 27. It was a very short sentence, but it said a lot. Several things can be understood from it. "The big war," apparently compared to the "little war" we've known in recent years, is no doubt a regional war, or perhaps a war that will be described as the struggle between light and darkness, Islam against Christianity and Judaism, or "between civilizations" - dark Islam versus the enlightened West. It's an event that will no doubt come and there's no reason to try to prevent. In fact, maybe it would be best if it happened (in fact, it should be encouraged) when the results are positive, of course, because "the Arabs will run away." (Ha'aretz, 4-12-2002)

    Fundamentalisme: Onredelijke vijand van de Gnosis

    Iedereen weet dat mensen die zichzelf uitgeleverd hebben aan 'de massa' de meest gevaarlijke wezens zijn die op Gods aardboden rondlopen. Alles wat massa is, kudde, horde, collectief, zal blindelings achter elke willekeurige leider aanhollen en elk commando dat gegeven wordt opvolgen.
    Omdat we dat weten proberen we in een moderne samenleving niet de massa (collectivisme), maar de enkeling wat meer rechten te geven (personalisme). We stimuleren de intelligente mens, in de hoop dat de vernietigende kracht van de horde via de matigende invloed van het vrije, onafhankelijke intellect ingedamd kan worden.
    Zodra we de vrije enkeling gaan minachten, uitsluiten en vermoorden zal de horde de macht in handen nemen en de wereld uitleveren aan dood, ellende en vernietiging.
    Klik voor info Beschaving begint niet bij de horde. Beschaving begint daar waar vrije, onafhankelijke enkelingen in staat worden gesteld de massa op een zodanige wijze te beïnvloeden dat de primitieve verdierlijkingsprocessen die altijd het massagedrag bepalen worden ingedamd.
    Het conflict Jezus-Jodendom was een conflict tussen de enkeling (Jezus met zijn niet-aardse koninkrijk ) en de horde (Barabbas met zijn gewelddadige nationalisme).
    Barabbas was een fundamentalistische joodse vrijheidsstrijder. Hij vertegenwoordigde niet de joodse elite, omdat die elite zich ver verheven voelde boven het plebs, maar die elite gebruikte hem wel om al diegenen die de macht van het priesterdom aan wilden tasten uit te schakelen.
    Wanneer er gekozen moet worden tussen de religieuze droom en diegenen die de droom aan willen tasten, dan zullen diegenen gesteund moeten worden die de droom in stand kunnen houden, hoe misdadig, wreed en genadeloos ze ook mogen zijn...
    Dat was die door en door hypocriete keuze die het college van hogepriesters tweeduizend jaar ertoe bracht de moordenaar Barabbas boven de intellectueel Jezus te plaatsen, en vanuit dezelfde hypocriete instelling kiezen moderne joodse leiders in Israel momenteel voor fundamentalisten: mensen die weliswaar de ontkenning zijn van alles waar liberale joden in de Westerse wereld voor staan, maar die de vertegenwoordigers zijn van een droom waar men zich niet los van kan maken, omdat de vernietiging van de droom de vernietiging van het collectivisme zou zijn.
    Collectivisten (hoe intelligent ze ook mogen zijn) hebben maling aan alles wat modern en verlicht is. Er geldt in hun ogen maar een wet: het collectief bezit de macht en de enkelingen zijn de bedienden. Wie weigert het collectief te dienen zal moeten vertrekken.
    Dat standpunt, dat door alle collectivistische bewegingen, waar ter wereld ze zich ook bevinden, wordt gehuldigd leidt ertoe dat intelligente mensen aan de kant worden geschoven en vervangen door mensen die maar een enkele wet kennen: de wet van het collectivistische geweld.
    dualisme is schijn Collectivisme is - juist omdat we in een dualistische wereld leven - het grootste gevaar dat de mensheid bedreigt. Daarom probeerden tweeduizend jaar geleden verlichte geesten een tegenbeweging in het leven te roepen, een gnostische (anti-collectivistische) beweging, die op grond van het fundamentele inzicht dat we in een dualistische wereld leven, de enkeling de opdracht gaf de strijd aan te binden met al diegenen die de mens zijn individuele geweten af willen nemen.
    Dat er in Israel van individueel geweten geen sprake is blijkt uit de rechtvaardiging van de irrationele gedragskeuzes die men maakt. Israëlische leiders spreken over het recht van joden zich overal in 'het heilige land' te vestigen, terwijl men tegelijkertijd Palestijnen het recht ontzegt zich in hun ‘heilige land’ te vestigen. Met andere woorden: waar geweten zegt dat we in elke mens een goddelijk wezen moeten zien, daar zegt de collectivist dat de mens niets anders is dan een object - een hersenloos ding, dat geen andere taak heeft dan te vechten en te sterven voor een abstract ideaal, dat (omdat het heilig verklaarde onmenselijkheid is) van de wereld een oord maakt waaruit intelligente mensen die op een simpele wijze ‘mens’ willen zijn verwijderd dienen te worden.
    Jezus - met andere woorden - de man van het kinderlijke weten (een kind zal nooit een stuk steen boven een snoepje verkiezen), wordt in Israel nog altijd door de hersenloze horden vermoordt.

    Zie ook: Het Gnosticisme, en
    De oorlog van Ischa Meyer


    Het sprookje van het Egowonder en de Egoloze Mens

    "Er bestaat geen socialistische democratie, er bestaat alleen democratie.
    Er bestaat geen socialistische gerechtigheid, er bestaat alleen gerechtigheid.
    Er bestaat geen socialistische economie, er bestaat alleen economie. En economie betekent niet een socialistische economie maar een sociale markteconomie. Niet Ota Sik maar Ludwig Erhard."
    (Timothy Garton Ash)

    klik voor biografie Ludwig Erhard - de vader van het Duitse Wirtschaftwunder - was een fervent verdediger van het personalisme.

    Het vrije, creatieve individu moet onder alle omstandigheden verdedigd worden,

    is een uitspraak die in het zogenaamd vrije Nederland nooit uit de mond van politici zal komen. Wij verdedigen hier geen individuen. Wij verdedigen egoïstische collectivisten: Zakenlieden zonder ego, politici zonder ego, schrijvers en columnisten zonder ego. En (last but not least) religieuze leiders zonder ego...
    De enige die een beetje ego bezat was de opportunist Pim Fortuyn. En die werd doodgeschoten. Zodat we wederom in een egoloos land wonen met z'n allen - een gewetenloos geldverdienerslandje dus, omdat geweten altijd begint met het beginwoord 'IK'.

    Ludwig Erhard was een personalist (een IK-verkondiger dus) die voorstander was van een sociale markteconomie. Primitieve moralisten (ander woord voor collectivisten) begrijpen dat niet. Hoe kan iemand die IK is nu sociaal zijn.
    Het antwoord is simpel. Sociaal zijn is weinig meer dan een politieke keuze die je als intelligent individu op een zeer bewuste wijze kunt maken. Egoïsme (dat met verstand weinig te maken heeft) kan je schatrijk maken. Maar wanneer je een paleis bezit in een wereld waarin chaos het leven beheerst, waarin je je leven niet zeker bent en elke dag de dood om de hoek kan kijken, dan ga je al snel inzien dat de relatieve waarde van dat paleis betrekkelijk is.
    In die situatie bevindt de staat Israël zich. Israël moest een joods paleis worden in een vreemde, duistere wereld, waarmee elk contact onmogelijk werd gemaakt. Niet sociaal gevoel, maar xenofoob egoïsme bepaalde het gedrag van de paleisbouwers - met als gevolg dat al diegenen die niet in het grote paleis mochten wonen de egoïsten gingen haten.
    Inzien dat je op egoïsme alleen maar gevangenissen en kerkers kunt bouwen was niet mogelijk, omdat de bewoners van het ogenschijnlijk zo mooie paleis egoloos waren. Ze hadden geen ziel, maar een collectief paleisbewonersbewustzijn en daardoor was alles duisternis en ellende in hun wereld..., zodat ze zich steeds vaker af gingen vragen wat nu wel het praktische nut was van hun mooie, maar ook zo volmaakt zinloze (want zielloze), collectivistenpaleis...

    Zie ook: Toeval & Idealisme


    Songtekst

    Saying I love you
    Is not the words I want to hear from you
    It's not that I want you
    Not to say, but if you only knew
    How easy it would be to show me how you feel
    More than words is all you have to do to make it real

    Leo Sjestov: Wakende Redelijkheid & Luie Algemeenheid

    Jezus, de oordelaar "I irritate people, they say, because I am always repeating the same thing. This was also the reason for the Athenians' dissatisfaction with Socrates. One could rightly say that others are not always repeating the same thing. But no, it is clear that this irritation has another cause. No one would get angry if the things that I repeated were those to which people have become accustomed, which have always been admitted and are therefore comprehensible and agreeable to everyone. Then it would not seem that I am repeating "the same thing," that is, always the opposite of what people wish to hear. Everyone, for example, for centuries - ever since Aristotle - has repeated: the principle of contradiction is an unshakeable principle; science is essentially free examination; God Himself could not make that which has been not to have been; man must overcome his selfhood or particular being; everything must tend toward unity, etc. And no one gets angry, everyone is very happy and imagines that all this is new. But if you say that the principle of contradiction is not even a principle, that the self-evidences deceive us, that science is afraid of free examination - not only will people not permit you to repeat such things two or three times, but they will fly into a rage at your very first words.

    We must believe that people become irritated for the same reason that a sleeper gets angry when one tries to awaken him. He would like to sleep, but they will not let him alone: "Wake up!" Why, however, should one get angry? One cannot, for all that, sleep forever... (Sjestov Website)

    Lev Shestov (1866-1938) is a Russian-Jewish philosopher of existentialism. In France he is well known as Leon Chestov. Variously described as an irrationalist, an anarchist, a religious philosopher, Shestov's themes were initially inspired by Nietzsche until he found a kindred spirit in Kierkegaard. Among his contemporaries he entertained long-standing philosophical friendships with Martin Buber, Edmund Husserl and Nikolai Berdyaev. Sjestov Website

    Wat we 'rede' noemen is 'geloof'

    Het grote misverstand die het denken in de Westerse wereld bepaalt is de overtuiging dat die mensen redelijk zijn, die een collectief vormen.
    Tegen dat misverstand zet de Russische filosoof Leo Sjestov zich in zijn werk af, op zo'n felle, geobsedeerde wijze, dat de zich 'redelijk' noemende mensen hem 'onredelijk' noemen: een voortdurend zichzelf herhalende onruststoker, een anarchist, een vijand van de wetenschap die weigert het algemeen geaccepteerde 'feit' te aanvaarden dat de waarheid altijd ligt bij diegenen die gezamenlijk stellen dat zij de waarheid zijn.
    De critici van Sjestov weigeren in te zien dat Sjestov zo ongelooflijk, angstaanjagend redelijk is, dat hij weigert de onredelijkheid van redelijke mensen redelijk te noemen. Waar een redelijk mens stelt dat hij redelijk is omdat hij zich bij zijn dagelijkse handelen baseert op wetenschappelijke waarheden, daar wijst Sjestov onmiddellijk op de betrekkelijkheid van die zogenaamde waarheden, die alleen maar 'waar' worden genoemd, omdat we te lui zijn de onwaarheid ervan onder ogen te zien.
    Wat wij 'waarheid' noemen is volgens hem geestelijke luiheid, de onwil na te denken, omdat nadenken lastig is en ons afleidt van concrete zaken als: neuken in combinatie met kinderen produceren, geld verdienen en het daaraan koppelen van een moreel zelfrechtvaardigingsysteem. Met andere woorden: we zoeken geen waarheid of een moraal, maar we zoeken een geheel van opvattingen en regels die ons in staat stellen dat wat we fijn vinden 'goed' te noemen en dat we lastig vinden 'slecht' te noemen. We zijn, zo stelt Sjestov, slaapwandelende gelovigen, die alleen dan kwaad worden wanneer we geconfronteerd worden met mensen die ons wakker willen maken. Onze redelijkheid is geloof, en dat wat we geloof noemen is rede.

    De strijd tussen rede en geloof (zaken die door Sjestov worden gekoppeld aan de steden Athene (rede) en Jeruzalem (geloof) is een eeuwigdurende strijd, die altijd noodzakelijk is in een wereld waarin het collectivisme de vrije geest probeert te vernietigen.
    Wat Sjestov aantoont is dat de mens een kuddedier is, dat wanhopig probeert zichzelf in slaap te sussen. De middelen die hij gebruikt kunnen betrekkelijk ongevaarlijk zijn, uitsluiting en doodzwijgen van kritische geesten, maar ze kunnen ook leiden tot massavernietiging en genocide, waar collectivistische dictators de wereld opdelen in goede massa's en slechte massa's.
    Sjestov gebruikt de rede om de onredelijkheid van redelijke mensen aan te tonen. Dat is een opstelling die onvermijdelijk is, omdat hij uitgaat van zichzelf als denkende enkeling. Hijzelf is het beginpunt en vanuit zichzelf probeert hij de wereld te verklaren. Zodra er iemand een waarheid in het leven roept waarin voor hem als denkende criticus geen plaats is komt hij in verzet en klaagt hij aan. Wat dat betreft lijkt hij op Job uit het Oude Testament, die niet in wil zien waarom hij de wereld goed zou moeten noemen, wanneer het zo is dat hij in die goede wereld genoegen moet nemen met een vernederende plaats op de vuilnisbelt.


    Job is de enige heilige uit het Oude Testament. De rooms-katholieke kerk kent ruim 25.000 heiligen van na de geboorte van Christus.
    Sjestov is als uitzonderlijk denker de vriend van al diegenen die door het leven worden uitgestoten. Hij aanvaardt de goedkope moraal van de kleinburgerlijke luilak niet en dat betekent dat hij in een gebied terechtkomt waarin al diegenen worden neergezet die zich om de een of andere reden niet kunnen invoegen in de samenleving van de 'goede mensen', die mooie, door aangepaste geesten opgebouwde wereld van de morele meerderheid, waar alles goed is omdat men het niet-goede slecht heeft verklaard.
    In die vals-morele wereld, waar de rede in dienst staat van de luiheid, zijn mensen volgens hem robotten. Ze bouwen een redelijke schijnwereld op, die zo fragiel is, dat elke uitbarsting van emotionaliteit - gevoelens die elk niet gefundeerd geestelijk bouwwerk in elkaar kunnen doen storten - wordt gewantrouwd en tegengewerkt. Met andere woorden: de schijnredelijkheid van de aangepaste burger leidt tot emotionele kilheid en het onvermogen liefdesrelaties aan te knopen. Dat is de reden waarom Sjestov echte redelijkheid koppelt aan religie, waarbij religie niet een sofistisch, redelijk ogend intellectueel schijnsysteem is, maar een op het volle leven gericht zijnsbewustzijn, waarin rede en gevoel op een harmonische wijze samen kunnen gaan.
    ‘Elk systeem waarin ik als redelijk mens niet kan genieten van een simpele gebeurtenis, zoals de kus die twee mensen elkaar geven of de zang van een vogel hoog op een boomtak, is een onmenselijk systeem’, stelt hij. Zodra rede het gevoel in mensen doodt is er sprake van onredelijkheid en worden er leefsystemen opgebouwd die leiden tot de geestelijke dood van de mens.
    Daarom is het volgens hem de taak van elke denker individu te worden, een eenling die weigert de algemene waarheden van de geestelijke luilakken die ons leven willen bepalen te aanvaarden.
    Hetgeen ertoe heeft geleid dat hij als super-redelijk religieus denker een gevaarlijke irrationeel handelende anarchist wordt genoemd.


    "I do not accept any absolute formulas for living. No preconceived code can see ahead to everything that can happen in a man's life. As we live, we grow and our beliefs change. They must change. So I think we should live with this constant discovery. We should be open to this adventure in heightened awareness of living. We should stake our whole existence on our willingness to explore and experience."

    Martin Buber (in Aubrey Hodes' Encounter with Martin Buber)


    Zie ook: Uren met Sjestov, en:
    Het laffe christendom

    De eeuwige intellectuelenjacht

    'Waar het om gaat is het humanistische principe van de gelijkwaardigheid van alle mensen ook van toepassing te verklaren op joden en Palestijnen.' Karel Glastra van Loon

    Hoewel we de pretentie uitdragen dat we grote mensen zijn die een grotemensenbroek dragen - of een grotemensenjurk (wanneer je toevallig geen penis bezit) - gedragen we ons meestal als kleine kinderen die lijden aan een chronische gedragsstoornis.
    Ooit heb ik wel eens een kunstenaar horen verzuchten: "O God, voer mij naar een land waar gewone mensen leven..." Ik geloof dat ik zelf die kunstenaar was… Het was een droom, en zoals alle dromen was ook die droom niets anders dan bedrog. Ik leef in Nederland. Daar houden alle dromen op...
    De grootste kleine kinderen zijn de luitjes die met grote vangnetten achter mensen aanhollen die in hun ogen niet deugen.
    Daarbij baseren ze zich niet op algemene menselijke waarden, morele uitgangspunten die er zorg voor moeten dragen dat alle mensen op een gelijke wijze behandeld worden, maar op hun eigen groepswaarden, die gericht zijn op het uitsluiten en moreel slecht verklaren van kritische anderen.
    Hun Ik is namelijk altijd de ontkenning van het niet-eigen Ik.

    Mensen opjagen is de eeuwige taak van fanatieke gedraggestoorde kinderen: jagen op kritische anderen of op mensen die anders - dus slecht - zijn.
    Adolf Hitler - die het symbool is geworden voor alles wat duivels is in de mens - was daarom een gestoord kind, omdat hij die in het menselijke bestaan ingebouwde drijfjacht op kritische geesten als een centraal idee inbouwde in zijn fascistische wereldbeschouwing, een visie op het bestaan waarin de wereld werd opgedeeld in meesters (de Duitsers) en slaven (de niet-Duitsers, of beter gezegd:al diegenen die tot een inferieur ras behoorden).
    Hitler was dus enerzijds een dictator, die zichzelf zag als een halfgod en die daarom alle intellectuelen die van hem een eenvoudig mens konden maken haatte, en anderzijds een racist, die goddelijke eigenschappen neerlegde in het Germaanse ras, waaruit de logische consequentie voortvloeide dat inferieure mensen de goden behoren te dienen.
    Kleine gestoorde kinderen, die kleine leren schoentjes met stalen neuzen dragen, proberen die waarheid te ontdoen van zijn wetenschappelijke algemeenheid en zij zeggen dat Hitler niets anders was dan een boze man die alleen maar achter ‘de joden’ aanliep.
    Wanneer wetenschappelijke geesten verklaren dat een dergelijke verklaring onvolledig en daarom onjuist is en daarenboven het zicht op een intelligente verklaring van het verschijnsel 'nationaal-socialisme' onmogelijk maakt, een verklaring die vanwege haar intelligentie morele betekenis kan hebben, leerzaam dus en gericht op het voorkomen van soortgelijke tragedies in de toekomst, die krijgt de knip op de neus, omdat fanatici helemaal geen tragedies willen voorkomen, omdat fanatici de tragedie van het leven zelf zijn, de aanstichters van al die verschrikkelijke zaken waar Adolf Hitler voor stond.
    Zonder fanatisme en blinde haat zou het nationaal-socialisme nooit mogelijk zijn geweest. hetgeen betekent dat al diegenen die de intelligente, waarheidslievende mensen in een samenleving kapot willen maken, alleen maar omdat zij het onredelijke fanatisme verafschuwen, gewantrouwd dienen te worden. Hun oordeel is onjuist, en kan alleen serieus worden genomen wanneer zij in de eerste plaats hun eigen fanatisme en hun absurde, onredelijke verlangen kritische geesten te vernietigen veroordelen.
    Het kinderachtige gedrag van joodse fanatici komt momenteel tot uiting in een haatcampagne doe zich richt tegen de schrijver van het boek 'In de schaduw van de ster' van Peter Edel., dat een voorwoord meekreeg van de schrijver Karel Glastra van Loon.
    Karel GvL beroept zich - zoals het een intelligente schrijver betaamt - op humanistische gelijkwaardigheididealen, hetgeen wil zeggen dat hij de mens niet ziet als deel van een kleinburgerlijk collectief (katholieken, socialisten, joden, etc...) maar als deel van een wereldgemeenschap, waarin iedereen gelijke rechten heeft en niemand het recht bezit de ander op grond van zijn beperkte groepsvisie rechteloos te maken.
    De wereldgemeenschap hanteert waarden en normen die door de wereldgemeenschap worden onderschreven en als wereldburger beroep je jezelf op die algemene menselijke waarden en val je iedereen aan die zijn eigen beperkte groepsidentiteit boven de algemene menselijke waarden probeert te plaatsen. Een uiterst simpele en heldere opstelling en ook de enig juiste in een wereld waarin mensen 'humanist' willen zijn.
    Maar omdat Nederland een antihumanistisch land is (wij ontkennen het naar algemene waarden verlangende onafhankelijke individu), een land dus waarin algemene menselijke waarden als staatsgevaarlijk worden beschouwd, daarom distantiëren we ons van het humanisme zodra dat humanisme van ons eist dat we heilige koeien gaan verdrinken.
    Jezus, de humanist Een humanist is de vijand van alle onredelijke vormen van heiligheid. De essentie van onredelijke heiligheid (schijnheiligheid) is dat de een zich boven de ander plaatst en gaat zeggen: Ik ben beter dan jij, niet omdat ik een daad heb gesteld, maar omdat ik heilig ben'.
    Dat is de wereld op zijn kop zetten. Binnen de wereld van het katholicisme wordt een mens heilig verklaard vanwege de daden die hij heeft gesteld. Het gaat dus niet om zijn goddelijke status, maar om de daden die hij als mens heeft verricht. En wanneer je je dat realiseert - dat een katholiek het stellen van daden belangrijk vindt - dan kun je als humanist met die heiligverklaring vrede hebben, omdat in een heilige de menselijkheid, het humanisme, wordt vereerd.

    Peter Edel heeft een boek geschreven waarin hij de heiligverklaring van de staat Israël door het zionisme in een kritisch licht plaatst. Het zionisme wordt door hem afgeschilderd als een ouderwetse collectivistisch beweging, die net als elke andere collectivistische beweging de belangen van de eigen groep boven de belangen van alle andere mensen plaatst: een anti-humanistische beweging dus, omdat humanisten de mens niet zien als deel van een groep maar als unieke, onafhankelijke grootheid, waarvoor algemene wetten gelden, die hem als gelijke naast alle anderen plaatst.
    De kern van het conflict tussen joden en niet-joden is de in het zionisme ingebouwde ongelijkheidgedachte. Daartegen richt Edel zich en hij wordt daarbij gesteund door Karel Glastra van Loon, die in een voorwoord benadrukt dat het de plicht van een humanist is alle gedragsvormen die het principe van de ongelijkwaardigheid benadrukken te veroordelen.
    Horden kleine fanatieke Hollandse kinderen omringen hem. Zij werpen met poep en gillen rare kreten. Dat is de reden waarom de schrijver Willem Frederik Hermans Nederland verafschuwde.
    "Alleen wie blind is mag hier koning worden", stelde hij. En hij voegde daar aan toe dat hij daarom helemaal niet trots was op zichzelf, omdat hij in feite een halve blinde was, die alleen maar daarom 'groot' is in dit land, omdat de ziende mens - de mens die geen fanatieke dominee wil zijn - door iedereen wordt doodgeslagen.


    "Denken in termen van groepen is een teken
    van onherroepelijke middelmatigheid".

    Willem Frederik Hermans,
    in 'Wonderkind of een Total Loss'

    Peter Edel's boek De schaduw van de ster analyseert de geschiedenis van het zionisme, van de oorsprong tot de tegenwoordige betekenis van deze nationalistische beweging. Een eeuw geleden gaf Theodor Herzl met zijn geschrift De Joodse Staat de stoot tot de zionistische beweging. Herzl en andere zionisten van het eerste uur baseerden zich deels op een raciale vertaling van het judaïstische thema over de uitverkorenheid van het joodse volk. Toen de uitgangsstellingen eenmaal betrokken waren, zorgde de onverbiddelijke logica van de geschiedenis voor de consequenties waarbij het doel, een Groot Israël, vrijwel ieder middel heiligde. De optie voor een zuiver joodse of door joden overheerste staat in het Arabische Palestina, kon alleen maar leiden tot een soort koloniale situatie en ten slotte tot een militair treffen tussen de twee bevolkingsgroepen. Na de stichting van de staat Israël in 1948 bleef het zionisme vasthouden aan de uitverkorenheid van het joodse volk. Het richtte dit principe tegen de autochtone bevolking in Palestina. Zionistische milities verdreven grote aantallen Palestijnen naar vluchtelingenkampen. In de jaren '60 maakten zionisten de holocaust tot boegbeeld van hun propaganda. Naar aanleiding van het proces tegen de nazi Adolf Eichmann werd de verantwoordelijkheid voor de judeocide op tegenstanders van de joodse staat geprojecteerd. Kritiek op Israël staat sindsdien voor zionisten op één lijn met de misdaden van de nazi's. De continuering van de confrontatie was een feit. (Klik voor bron)


    Zie ook: Macht in dienst stellen van moraal


    "The truly daring are not those who dream of conquest and subjugation, but rather those who look to the future, when two nations will together, in brotherhood, make the Near East flourish." - Martin Buber 1945

    De Humanistische Leer Van De Koran

    "De Joden en de Christenen zeggen: "Wij zijn Allah's kinderen en Zijn geliefden." Zeg: "Waarom straft Hij u dan voor uw zonden? Neen, gij zijt mensen onder degenen die Hij schiep. Hij vergeeft, wie Hij wil en Hij straft, wie Hij wil. En aan Allah behoort het koninkrijk der hemelen en der aarde en wat daartussen is en tot Hem is de terugkeer." Koran, 5, Tafel (Al-Maidah)

    De uitspraak 'gij zijt mensen onder degenen die Hij schiep' geeft zeer duidelijk aan dat niemand een exclusief recht op God mag doen gelden. Je mag jezelf niet Gods volk noemen, of Gods kinderen. We zijn allemaal mensen onder degenen (de hele wereldbevolking dus) die Hij schiep.
    Uit het feit dat niemand (ook niet de rabbijnen, de kardinalen en de imams) het recht heeft zich boven een ander te plaatsen, ook niet op grond van zijn geloof, kan de logische stelling worden afgeleid dat elke vorm van dogmatisme, waaruit de mentaliteit spreekt dat jij het beter weet dan de ander, fout is. Je mag nooit zeggen dat jij 'het ware geloof' bezit. Je maakt deel uit van de mensenfamilie, mag je niet afzonderen en je zult daarom de meningen van anderen serieus moeten nemen.


    Zie ook: Wie niet denken wil moet machtig zijn


    Iraq Says It Has No Weapons of Mass Destruction

    Iraq declared it had no weapons of mass destruction on Saturday as it showed international journalists a massive dossier on its arms programs due to be delivered to UN inspectors.
    The dossier, which could spell the difference between war and peace, was shown to reporters at the Iraqi National Monitoring Directorate in central Baghdad.
    It was contained in 11,807 pages, 352 pages of supplements and CD-ROMs with a total 529 megabytes of data, according to a sign at the directorate headquarters.
    The weapons declaration comes a month after a tough UN resolution gave Baghdad a chance to disarm or face possible U.S.-led military action.
    Hussam Mohammed Amin, head of the directorate, told a news conference the documents would be handed to UN inspectors in the next few hours.
    "We declared that Iraq is empty of weapons of mass destruction. I reiterate Iraq has no weapons of mass destruction," he said.
    The declaration detailed "some activities that are dual-use" Amin said, referring to technology which has both peaceful and military applications. "If the U.S. has minimum levels of fairness and bravery it should accept the report."

    U.S. President George W. Bush said Washington would take some time to judge the declaration, but repeated warnings it would disarm Iraq by force if necessary. (Teheran Times, 7-12-2002)


    Buddhists Urge World Leaders to Cease Using Violence to End Tension

    Religious and spiritual leaders from 16 countries wrapped up the world Buddhist summit, urging world leaders to cease using violence to solve global tensions.
    "We agree to deeply consider the role of Buddhists in a world facing more conflicts and difficulties," the leaders said in a joint communiqué released at the conclusion of the three-day summit.
    "We appeal to the spirit of Buddhist wisdom and compassion as noted in the Dhammapada, 'hatred cease not by hatred, but by the absence of hatred,'" it said. (Teheran Times, 7-12-2002)


    Israel Demoniseert Verder...

    In a television interview to air Saturday, Sharon said the secret talks had been held with people "from the Palestinian leadership" -- but not Arafat. He said there was "definitely" an alternative to Arafat, but did not elaborate in excerpts from the interview broadcast Friday night.
    Government spokesman Avi Pazner said contacts had been going on "for a few months" but would not reveal the identity of the contacts to avoid retribution against them by "Arafat and his cronies."
    Senior Palestinian official Saeb Erekat rejected the statements as "baseless" and said the hard-line Sharon was trying to appeal to more moderate voters ahead of Israel's elections Jan. 28.
    He also dismissed Sharon's claim Thursday that a few Al Qaeda members had penetrated Gaza and southern Lebanon and were working to target Israel. Sharon did not present any evidence.
    Arafat, speaking outside his Ramallah headquarters, called the Al Qaeda charge "a big, big, big, big lie to cover his attacks and his crimes against our people."
    Pazner said the government stood by its charge and would "redouble and triple our efforts to try and uproot terrorism in the Gaza Strip before Al Qaeda can penetrate deeper." (FOX News, 7-12-2002)


    Het Zionisme & Het Veilige Vredige Tehuis

    Het begint er steeds meer op te lijken dat de oorspronkelijke doelstelling van het zionisme - het scheppen van een woongebied waarin joden veilig kunnen leven - is omgeslagen in zijn tegendeel: het scheppen van woongebieden waarin joden niet veilig kunnen leven.
    Wanneer het de bedoeling is geweest van HAMAS de wereldgemeenschap dat duidelijk te maken, dan moet gesteld worden dat de missie van HAMAS geslaagd kan worden genoemd.
    In plaats van vrede te sluiten en gezamenijk met de Palestijnse Autoriteit, de Arabische Liga en de Verenigde Naties het reëel bestaande probleem van de onveiligheid in de regio aan te pakken doet Israel het omgekeerde: het wil nog altijd de PLO vernietigen ("eens een vijand altijd een vijand") en het wil die extremisten die de eeuwige oorlog willen ervan overuigen dat het niet in hun belang is hun agressie te staken, omdat al diegenen die op de Israelische zwarte lijst zijn geplaatst systematisch zullen worden uitgeroeid ("vergeving kennen we niet").
    Tegelijkertijd worden mooie verklaringen afgelegd die de bevolking ervan moeten overtuigen dat Israel vrede wil, via het uitvoeren van het vredesplan van George W. Bush: een plan dat in de ogen van Sharon nog altijd weinig meer is dan het geven van beperkt zelfbestuur aan de Palestijnen - die lieve, zorgzame vrienden moeten zien in hun oude vijanden en die als zuivere engelen uit het paradijs alle misdaden die door het Israelische leger zijn begaan weg moeten zoenen...
    En dat alles in 40 procent van het door Israel gecontroleerde Palestijnse grondgebied - minus al die gebieden die uit veiligheidsoverwegingen ("terroristen blijven terroristen") moeten worden voorzien van Israelische legerposten...

    Saddam Apologizes for Invasion of Kuwait

    Palestijnse jochies in Jeruzalem President Saddam Hussein apologized to the Kuwaiti people for his invasion of their tiny country in 1990, saying he was not speaking from weakness but a desire to set the record straight.
    In a speech read on national television by the Iraqi information minister, Saddam outlined the events that led to the invasion and said:

    "We apologize to God about any act that has angered him in the past and that was held against us, and we apologize to you (the Kuwaitis) on the same basis."
    He said that in 1989, he had tried to reach a peaceful settlement of Iraq's dispute with Kuwait, but that the neighboring Gulf country's officials were not interested in negotiating. (AP, 7-12-2002)

    Excuses aanbieden: teken van beschaving

    Zoals Saddam Hussein het volk van Koeweit zijn excuses aanbiedt, zo zouden Israëlische leiders de Palestijnen hun verontschuldigingen moeten aanbieden.
    Een man die excuses aanbiedt maakt zichzelf klein. Hij daalt af van de troon en wordt een kind dat een hogere autoriteit aanvaardt, hetgeen niets anders is dan een religieuze daad, omdat werkelijke religie altijd de erkenning is van hogere principes, waartegen kleinmenselijke zaken als eerzucht, trots en bezitzucht het moeten afleggen.

    Kind worden is niet gemakkelijk voor Saddam Hoeissen. Alle biografen zijn het er over eens dat hij een afschuwelijke jeugd heeft gehad, vooral ook omdat hij een intelligent, gevoelig kind was dat weinig interesse had voor de lompe spelletjes van zijn leeftijdgenoten. "Het leek wel", vertelt een zijn van zijn weinige jeugdvrienden, "alsof hij altijd aan het denken was.."
    Liefdevolle ouders had hij niet, zijn intellectuele capaciteiten werden ontkend, zodat hij in een situatie terechtkwam waarin hij met behulp van botte pressiemiddelen gedwongen werd iemand te zijn die hij niet wilde zijn, hetgeen een sterk vrijheids- en onafhankelijkheidsverlangen in hem opriep - de (mogelijkerwijze wraakzuchtige) wil een positie te bereiken waarin de lompe anderen niet de baas zijn.
    Excuses aanbieden is voor iemand die zich ontworsteld heeft aan de lompheid van sadistische mensen een proces dat hem terugvoert naar de wereld waarin hij als kind door liefdeloze mensen werd vernederd: een pijnlijk proces dus, en dat betekent dat de waarde ervan uitstijgt boven die interpretaties waarin politieke overlevingsdrang en goedkoop opportunisme centraal worden gesteld..