De Derde Weg - 9

Stop Staatsterreur


  • According to Bush, terrorists "make no distinction among military and civilians." In other words, terrorists attack civilians.
  • Bush also lambasts the terrorists because, "They want to overthrow existing governments in many Muslim countries, such as Egypt, Saudi Arabia, and Jordan."
  • Bush is offended that Al Qaeda's "goal is remaking the world -- and imposing its...beliefs on people everywhere." Everyone knows that is the job of the United States and western transnational corporations. After all, what is globalization except remaking the world so everyone believes in the West's "universal values?" Dennis Florig

    The War of the Terrorisms:
    What is the Axis of Evil?

  • klik hier

    Mandela Lashes Out at US Foreign Policy

    One of the world's most respected statesmen, Nelson Mandela, has condemned United States intervention in the Middle East as "a threat to world peace".
    On Afghanistan, Mr Mandela said that US support for the mujahideen (including Osama Bin Laden) against the Soviet Union and its refusal to work with the United Nations after the Soviet withdrawal led to the Taleban taking power.
    He said that the United States' backing for a coup by the Shah of Iran in 1953 had led to that country's Islamic revolution in 1979.
    The former South African leader made it clear that the only member of the Bush team he respects is Colin Powell. He called Mr. Cheney a "dinosaur" and an "arch-conservative" who does not want Mr. Bush "to belong to the modern age." Mr. Mandela recalled that Mr. Cheney had been opposed to his release from prison. (PalestineChroncile, 16-9-2002)

    Gelijkheid & Sociaal-Democratie

    Het is tweehonderd jaar geleden dat de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring proclameerde dat alle mensen gelijk geboren zijn; dat de onvervreemdbare rechten van de mens bestaan in leven, vrijheid en het nastreven van geluk; dat er om deze rechten te handhaven, regeringen zijn ingesteld, die hun mandaat aan de toestemming van de geregeerden ontlenen; en dat het volk, wanneer een regering niet aan haar taak beantwoordt, het recht heeft tot revolutie, zoals ook in de Franse Declaratie van de Rechten van de Mens werd geformuleerd. (Klik voor bron)

    Weinig Amerikanen zullen beseffen dat het in de Onafhankelijkheidsverklaring vastgelegde gelijkheidsbeginsel de ontkenning is van keihard kapitalisme. Gelijkheid en kapitalisme zijn tegenstellingen, die alleen via rechtvaardig sociaal beleid overbrugd kunnen worden. Zolang daarom de Amerikanen weigeren het begrip 'sociaal-democratie' aan hun fraaie onafhankelijkheidsverklaring te koppelen blijven ze huichelaars, die de wereld mooie begrippen aanbieden die volmaakt inhoudsloos zijn.
    Wanneer we gelijk zijn, dan zullen we de strijd moeten aanbinden met al diegenen die de ongelijkheid prediken. Amerika heeft dat tot nu toe nooit gedaan!


    In het conflict Amerika/Zionisme/Kapitalisme versus Arabieren/Islam/Socialisme vertegenwoordigt Dick Cheney de ouderwetse 'communistenhaat' (vijand van alles wat links is), terwijl Nelson Mandela aan de kant staat van de 'kapitalistenhaters' (tegenstanders van kapitalistisch fundamentalisme). Dat Laborleider Tony Blair in dit conflict de zijde kiest van de kapitalistische fundamentalisten mag opmerkelijk genoemd worden. Zijn optreden toont aan dat socialisten in Engeland lakeien zijn binnen een autoritair geregeerde partijcultuur.

    Bush planned Iraq 'regime change'
    before becoming President

    A SECRET blueprint for US global domination reveals that President Bush and his cabinet were planning a premeditated attack on Iraq to secure 'regime change' even before he took power in January 2001.
    The blueprint, uncovered by the Sunday Herald, for the creation of a 'global Pax Americana' was drawn up for Dick Cheney (now vice- president), Donald Rumsfeld (defence secretary), Paul Wolfowitz (Rumsfeld's deputy), George W Bush's younger brother Jeb and Lewis Libby (Cheney's chief of staff). The document, entitled Rebuilding America's Defences: Strategies, Forces And Resources For A New Century, was written in September 2000 by the neo-conservative think-tank Project for the New American Century (PNAC).
    The plan shows Bush's cabinet intended to take military control of the Gulf region whether or not Saddam Hussein was in power. It says: 'The United States has for decades sought to play a more permanent role in Gulf regional security. While the unresolved conflict with Iraq provides the immediate justification, the need for a substantial American force presence in the Gulf transcends the issue of the regime of Saddam Hussein.'
    The PNAC document supports a 'blueprint for maintaining global US pre-eminence, precluding the rise of a great power rival, and shaping the international security order in line with American principles and interests'.
    Paul Wolfowitz This 'American grand strategy' must be advanced for 'as far into the future as possible', the report says. It also calls for the US to 'fight and decisively win multiple, simultaneous major theatre wars' as a 'core mission'.
    The report describes American armed forces abroad as 'the cavalry on the new American frontier'. The PNAC blueprint supports an earlier document written by Wolfowitz and Libby that said the US must 'discourage advanced industrial nations from challenging our leadership or even aspiring to a larger regional or global role'. (By Neil Mackay, Sunday Herald 16-9-2002)

    Is Oslo Dead or Alive?

    This week, Israeli Prime Minister Ariel Sharon declared the Oslo agreement with the PLO ďdeadĒ and ďnonexistent. In an interview with the Israeli newspaper Maíariv on the eve of the Hebrew new year on 6 September, a euphoric Sharon declared that ďOslo doesnít exist, Camp David doesnít exist, Taba doesnít exist; we are not going back to those places.Ē (By Khalid Amayreh, PalestineChronicle 10-9-2002)



    Sharon, Oslo & Hamas

    Hoewel binnen de Arabische wereld algemeen Ariel Sharon wordt aangewezen als degene die de Palestijnen de afgelopen jaren in een poel van ellende en misŤre heeft ondergedompeld, kan een eerlijke waarnemer er niet aan ontkomen niet Sharon maar de religieus-fundamentalistische beweging Hamas als hoofdschuldige aan te wijzen.
    Hamas, zo moet gesteld worden, heeft net als Sharon dubbel spel gespeeld. Enerzijds de (gerechtvaardigde) verwerping van het zionisme als politieke beweging omzetten in op vernietiging van het zionisme gerichte terreurdaden, en anderzijds die antizionistische strijd 'goed' proberen te praten door een beroep te doen op het legitieme recht dat een bezet volk heeft zich te verzetten. Daarbij worden niet de in 1967 bezette gebieden als uitgangspunt genomen, maar het in 1948 bezette gebied, dat inmiddels is uitgegroeid tot de door de hele wereldgemeenschap erkende staat IsraŽl, hetgeen strikt juridisch gesproken moet leiden tot de conclusie dat Hamas een terreurgroep is, die gewapend verzet gebruikt om politieke doeleinden na te streven die niet door het internationale recht kunnen worden gelegitimeerd..
    Het feit dat IsraŽl en de Arabische landen niet in staat zijn Hamas tot rede te brengen is een van de belangrijkste oorzaken geweest van het gruwelijke vernietigingsproces dat door het IsraŽlische leger in gang is gezet.
    Dat Hamas het Palestijnse volk onnoemelijk veel leed heeft bezorgd is een feit. Dat Hamas niet door het geringste greintje schuldgevoel wordt geplaagd is ook een feit.
    Voor Ariel Sharon geldt hetzelfde. Hij is net als Hamas altijd tegen de Oslo-akkoorden geweest en hij heeft daarom altijd de vijanden van die Oslo-akkoorden gesteund, zodat het uitermate hypocriet is dat hij nu de rol van beledigde onschuld probeert te spelen wanneer hem wordt verweten dat hij de explosie van zelfmoordaanvallen zelf in het leven heeft opgeroepen.
    Oslo was een poging van gematigde leiders een akkoord tot stand te brengen, waarbij geen rekening werd gehouden met de hardliners in beide kampen.
    Dat jarenlange negeren van de extremisten, het net doen alsof de extremisten niet degenen zijn die in feite de politieke agenda bepalen en bepaalden leidde tot een schizofrene situatie waarin iedereen langs elkaar heen praatte, terwijl op de achtergrond de extremisten een strijd op leven en dood met elkaar voerden.
    Wanneer Sharon dan ook stelt dat Oslo dood is, dan heeft hij gelijk. Oslo is nooit levensvatbaar geweest omdat het een poging was de realiteit te ontkennen. Die realiteit bestaat uit irrationeel handelende ideologen die weigeren moreel besef in zichzelf te ontwikkelen, joods-zionistische gelovigen en islamitische fundamentalisten, die strijden voor principes die niet gelegitimeerd worden door het internationale recht.
    Hun verlangen het recht via gewapende acties (Hamas=terreur en IsraŽl=eeuwige oorlog) uit te schakelen heeft geleid tot de huidige chaotische situatie waarin niemand meer de moed durft op te brengen welk fundamenteel rechtsprincipe dan ook te verdedigen.
    Het gevolg daarvan is dat men probeert mensen aan te pakken die slechts op een zijdelingse wijze betrokken zijn bij het conflict dat bestaat tussen IsraŽl en de Palestijnen - tot duivel uitgeroepen Arabische landen - hetgeen de algemeen levende overtuiging in de Arabische wereld dat er geen recht bestaat alleen maar versterkt. (18-9-2002)


    The Anti-Oslo Terror Campaign Begins

    The Oslo Accords marked the first glimmer of hope for a resolution of the Middle East conflict. And, the first suicide terrorist attack aimed at destroying it was not launched by Hamas or Islamic Jihad or another Palestinian faction. The first suicide attack was launched on Feb. 25, 1994, by Israeli terrorist Baruch Goldstein, when he entered the Mosque of Hebron and killed 50 Muslim worshippers as well as himself. Goldstein was a member of Kach, the terrorist organization founded by the late Meir Kahane, who also founded the Jewish Defense League in the 1960s in the United States. Kach, which is well connected to Sharon, is on the official U.S. State Department list of terrorist organizations.
    The unprecedented massacre was calculated to set the stage for a suicide bombing campaign by Hamas and its split-off, Islamic Jihad, over the next year. In fact, it set into motion the "cycle of violence" that has yet to end. The Goldstein attack came at precisely the point when Israeli Prime Minister Rabin and Arafat began the formal implementation of the Oslo agreement which envisioned the establishment of a Palestinian state by 1998. The first Hamas-linked suicide attacks did not start until two months later, in April 1994, when Rabin and Arafat signed the agreement for the establishment of the Palestinian National Authority. The agreement called for the conduct of free elections throughout the territoriesówhich would eventually establish the international legitimacy of the Arafat-led government.
    But despite this terror campaign, which lasted for months under a massive crackdown by Arafat's security forces, the Rabin-Arafat alliance, although seriously weakened, was not broken. This alliance was finally broken with Rabin's assassination by an Israeli, on Nov. 5, 1995. The next phase of attacks followed the "targetted assassination" of Hamas bomb-maker Yahya Ayyash on Jan. 5, 1996. Although said to be "revenge attacks," they were in fact part of Hamas' campaign to get Benjamin Netanyahu elected Israeli prime minister. This was admitted by Ibraham Ghawshah, Hamas' official spokesman resident in Amman, Jordan. He said that it was part of their strategy to influence Israeli public opinon to bring down the entire Oslo process. The election of Netanyahu indeed fulfilled all their hopes, especially after he launched his own provocations, which not only brought about the pre-calculated Hamas response, but also brought the region several times to the brink of war.
    This tit-for-tat campaign reached the height of insanity when Netanyahu, under the direction of Sharon, who was a member of his government at the time, launched a Mossad assassination attempt in 1997 against the Jordan-based Hamas official Khalid Mishaal. Not only did the attempt fail, but it led to Israel agreeing to release Hamas spiritual leader Sheikh Yassin from an Israeli jail, where he had been under arrest since 1989. Yassin was allowed to return to Gaza to rally Hamas against the Oslo process in general, and Arafat in particular.
    This pattern has continued to this very day. Netanyahu's downfall in 1999 led to the short-lived government of Ehud Barak, who despite much talking and negotiating, furthered the Oslo process not one iota. By the end of the Summer of 2000, the stage was set for Sharon's ultimate provocation, his Sept. 28 march on to the Islamic holy site Al-Haram Al-Sharif/Temple Mount. Since coming to power, Sharon has done everything to ensure the collapse of Arafat and the Palestinian Authority. If successful, it would either bring Hamas to power or lead to political chaos within the terrorities. (Dean Andromidas, Executive Intelligence Researc, 18-1-2002)


    Oslo is Dead, Israel's Sharon Says

    Ariel Sharon, the old warrior who holds a commanding lead in the race to become Israelís next prime minister, on Wednesday pronounced the Oslo peace agreements dead. If he takes charge after the Feb. 6 election, as polls unanimously predict, Sharon will pursue "a forceful stance without concessions" in dealing with the Palestinians, he said.
    "Iím saying this in the clearest way: The Oslo agreements do not exist any more. Period". (KANSAS CITY STAR, 11-1-2001

    Larger aim in Iraq: alter Mideast

    Underlying the campaign against Hussein is US goal to stabilize the region by planting the roots of democracy.
    Any US effort to oust Iraqi leader Saddam Hussein could end up changing much more than one nation's governing regime.
    In fact, some administration officials believe that a successful anti-Hussein operation could tip the geopolitical balance of the entire Middle East in the US favor. It might spread democracy throughout a region that has seldom experienced it before, optimists say, while easing Israeli-Palestinian violence and lowering the price of oil, in the bargain.
    In a speech in August, Vice President Dick Cheney argued that the removal of the threat posed by Saddam would lessen tensions throughout the Middle East, including those between Israel and surrounding hostile Arab states. Those interested in more freedom and democracy in the region would find their hand strengthened, Cheney argued before the Veterans of Foreign Wars.

    Iraq also has a generally well-educated urban population and a tradition of entrepreneurship. Optimists say that democracy and capitalism could thrive there if allowed to take root. (By Peter Grier, Staff writer of The Christian Science Monitor, 18-9-2002)

    Kapitalisme of ik schiet: een socialistische visie!

    De tijden van het platmaterialistische roofkapitalisme zijn nog altijd niet voorbij. Democratie is niet een systeem dat gebaseerd is op de 'van en voor het volk gedachte', nee, democratie is een fopspeen die ons in de mond wordt gestoken om te voorkomen dat we de roofdieren zien die de wereld massaal aan het uitbuiten zijn: de kapitalisten die alles wat niet kapitalistisch is willen vernietigen.
    We zullen en we moeten kapitalist zijn, ook al vallen we er dood bij neer. Nooit komt iemand op de gedachte dat er ook mensen zijn die door het kapitalisme fijngemalen worden. Niet de dommen, de lomperikken, de inhaligen, de opportunisten, de principelozen, de harde werkers met een plaat voor de kop. Die redden het wel in het kapitalistische christelijke paradijs van George Bush en Tony Blair. Nee, de fijngevoeligen, de dromers, de mensen met een hart in hun donder en verstand in hun kop. Die gaan in deze ontvrouwelijkte christelijke anticultuur kapot, Maar daar heeft niemand oog voor. Want als we hier iets haten in deze kapitalistische christelijke woestenij, dan is het wel de door Jezus bewonderde zachtmoedige, antikapitalistische mens.


    ALS JE WINT HEB JE VRIENDEN

    Als je wint
    Heb je vrienden
    Rijen dik
    Echte vrienden
    Als je wint
    Nooit meer eenzaam
    Zolang je wint

    Al ben je nog zo moe
    Ze komen naar je toe
    Of je nu slaapt of eet
    Of half aangekleed
    Een feest is nooit een feest
    Als jij niet bent geweest

    Nooit meer alleen
    Nooit meer alleen

    Als je wint (Als jij wint)
    Heb je vrienden (Heb je vrienden)
    Rijen dik (Rijen dik)
    Echte vrienden (Echte vrienden)
    Als je wint (Als jij wint)
    Nooit meer eenzaam (Nooit nooit nooit meer eenzaam )
    Zolang je wint (Zolang je wint)

    Herman Brood

    Kurt Cobain
    zielige, kleine, overgevoelige en miskende Vis
    Henriette Roland-Holst
    De Zachte Krachten Zullen Winnen

    In Jezus' zachtmoedigheid
    komt Zijn kracht als Verlosser naar voren.

    Gods Zoon komt als een eenvoudig en nederig mens bij ons. In onze wereld, in ons bestaan. Nederig: je bent bereid om te buigen, wilt de minste zijn, je bent niet trots. Dat zie je in Jezus' komst gebeuren. (Filipp.2:8....)
    En je leert Hem ook kennen als zachtmoedig. In de zin van vriendelijk, mild. Je hebt geduld met een ander, met z'n zwakheid, en veracht hem niet. Je geeft hem de ruimte. Je staat niet op je recht. Dat zie je ook bij Jezus: in zijn houding, gedrag. (2Kor.10:1).
    Het is voor Jezus' tijdgenoten een aanstoot. Niet een reden om tot Hem te komen, maar Hem af te wijzen. (vgl.Matt.11:16 vv). En vandaag is dat net zo. Sommigen vinden het een verheerlijking van het zwakke: dat geloof in zo'n Jezus...En zien het als een afgang voor een mens.
    Maar zo leer je Hem kennen: dat Hij zich helemaal inzet voor anderen. Voor mensen, van nature belast en vermoeid. Zo leer je van Hem, hoe nederig en zachtmoedig Hij is. Jezus ging daarin heel ver.
    In zijn leven, zijn lijden en sterven. Het kruis op Golgotha. Een dienaar geworden voor allen...Maar daarin wordt juist zijn kracht openbaar!
    Want dat zachtmoedige is dan ook geen softe eigenschap. Iets voor watjes. Maar er schuilt een geweldige kracht achter!. In Jezus' zachtmoedigheid komt juist zijn kracht als Verlosser naar voren.
    Zo zet Jezus zich in voor anderen. Hij heeft de last van het menszijn van je overgenomen. De last van Gods Wet, die je niet kunt volbrengen; de last van je zonden. De last van alles wat je leven moeilijk kan maken...ziekte, verdriet, schuld, zonde. Hij heeft Zichzelf ermee beladen. Door/met zijn nederigheid en zachtmoedigheid. Dat leer je van Hem.

    Gereformeerd Vrijgemaakte Predikanten
    van Groningen, Hoogkerk en Haren, Preek van 18-04-1999


    Niemand werd door Jezus bij voorbaat afgeschreven

    Berenverhalen
    Cathy Stefani places a teddy bear beside a marker bearing the name of her daughter, Nicole Miller, a passenger on United Airlines Flight 93, hi-jacked on 11 September. (Al-Ahram Weekly, 12/19-9-2002)
    In de bijbel leren we Jezus kennen als de persoon die enorm bewogen is met mensen om zich heen. Er is niemand zo betrokken bij mensen geweest als Jezus. Niemand werd door Hem bij voorbaat afgeschreven en ik ben ervan overtuigd dat mensen dat aangevoeld hebben. Hij zag ook altijd nog mogelijkheden waar anderen zeiden: ĎDat wordt toch niets meer! Laat hem of haar maar los!í Maar tegelijkertijd kon Hij de waarheid zonder schroom onder woorden brengen en mensen eerlijk wijzen op hun fouten. Hij was er niet de persoon voor om onrecht zo maar ongemoeid te laten en schijnheiligheid door de vingers te zien. Zacht en moedig in een geweldige combinatie. Zo wil Hij onze Koning zijn en zo mogen wij zijn volgelingen zijn. Staan wij nog bekend als zachtmoedige mensen? Laten we ons nu niet direct verschuilen achter ons karakter en zeggen dat we nu eenmaal anders in elkaar zitten. Op die manier zouden we ons er wel erg gemakkelijk van afmaken. We komen in dit samenzijn in aanraking met de uitdaging om zachtmoedig te zijn en dat is veel meer dan een karaktereigenschap.
    Deze zachtmoedigheid kunnen we leren door naar Jezus te kijken en door in zijn nabijheid te zijn. Als we ons aan Hem overgeven komt er een proces op gang waardoor de zachtmoedigheid meer en meer zal groeien in ons leven.

    Preek van ds. Taco Koster
    gehouden op 8 april 2001 in de Gereformeerde Kerk in Ouddorp

    Amerika Demoniseert Verder

    ďWhat was once dismissed a paranoid, conspiracy theory by leftists, radicals, and Third World nationals is in fact coming to play.Ē

    Steven Zunes, associate professor of politics at the University of San Francisco, California, Middle East editor of the Foreign Policy in Focus Project and author of the article ďSeven Reasons to Oppose a US Invasion of IraqĒ. (Palestine Chronicle, 19-9-2002)


    Irak Overlegt Met Hans Blix

    Saeed Hasan Chief UN weapons inspector Hans Blix had a preliminary meeting with top Iraqi experts to discuss practical arrangements for the return of inspectors to Baghdad. Blix conferred with Hussam Mohammed Amin, head of the Iraqi National Monitoring Directorate, and Saeed Hasan, a foreign ministry official, who was Iraqís former ambassador to the United Nations. (PalestineChronicle, 19-9-2002)


    "It is not in the nature of the leadership and people of Iraq to opt for tactics and manoeuvres in fundamental issues."
    "We are serious and ready to assume responsibilities. We are completely ready to cooperate with the United Nations." Tariq Aziz, Iraqi Daily News, 19-9-2002


    De resoluties die Israel nooit heeft uitgevoerd

    Resolution 194 (III), dating from 12/11/48, demands that Israel give refugees the right to return. That right has never been granted. Resolutions 237, dated 6/14/67, and resolutions 2252, 2341B, Human Rights Resolution 6, and 1336 continue a string of UN resolutions against Israel demanding "Right of Return" calling "upon the government of Israel to facilitate return of those inhabitants who have fled the area of military operations since the outbreak of hostilities." These resolutions "Called upon the Government of Israel to desist forthwith from acts of destroying homes of the Arab civilian population inhabiting areas occupied by Israel and to respect and implement the Universal Declaration of Human Rights and the Geneva Convention of August 12, 1949 in occupied territories." Israel has defied the UN on each and every one of these resolutions.
    But it gets worse. The UN Security Council passed resolutions 242, 338, 262, 267, 446, and 465 each stating substantially the same thing, Israel must vacate all their illegal settlements and provide "land for peace" for the Palestinians. Israel has defied every one of these resolutions. In wording resolution 56/59, dated December 10, 2001, the UN deplored "those policies and practices of Israel which violate Human Rights" Yet Bush has said nothing about Israel's disobedience nor has he asserted that its defiance is a threat to the UN authority or to peace. (William A. Cook, CounterPunch 18-9-2002)

    "Are UN resolutions to be honored and enforced or cast aside without consequence?" George W. Bush

    Oorlog Tegen Het Eigen Kwaad

    Bron: Gush Shalom Wat we momenteel zien gebeuren is dat IsraŽl, Amerika en Engeland wanhopig proberen het eigen kwaad in een tot duivel uitgeroepen tegenstander te projecteren. Het meest schijnende voorbeeld is de ronduit absurde poging Irak te veroordelen op grond van het feit dat het VN-resoluties zou hebben genegeerd. Zoiets stellen terwijl je weet dat Irak acht jaren lang de wapeninspecteurs haar werk heeft laten doen in Irak, zonder dat Amerika, Engeland en IsraŽl ook maar een greintje mededogen toonden met de bevolking van Irak, die werd onderworpen aan een meedogenloos, onmenselijk sanctiebeleid ("500000 kinderen dood? Wat maakt het uit. Het doel heiligt alle middelen.."), is niet alleen bedrog, maar ook de ontkenning van alle hogere waarden die door de VN uitgedragen dienen te worden .
    Irak wordt bestookt met bommen en granaten, door het Westen gesteunde terreurbewegingen en fundamentalistische afscheidingsbewegingen, die maar een doel hebben: op volstrekt illegale wijze een heel land ontwrichten om te voorkomen dat er een sterk stabiel land in de regio ontstaat dat het Arabische eenheidsverlangen concreet gestalte kan geven.
    Wanneer als antwoord daarop Irak een harde onderdrukkingspolitiek in gang zet om te voorkomen dat terroristen de macht overnemen wordt niet gesproken over defensief beleid, "oorlog tegen Westers terrorisme", nee, dan spreken we over "de politiek van de duivel". Oneerlijk beleid dus, dat elke eerlijke rechter scherp zou veroordelen, hetgeen ook de reden is waarom Amerika eerlijke rechters haat en alleen maat oneerlijke rechters wil steunen.
    Het gaat in deze kwestie niet over recht of onrecht. Waar het om gaat is dat er een bewind aan de macht moet komen dat (1) het sanctiebeleid 'goed' noemt en dat er (2) zorg voor draagt dat het Arabische eenheidheidsverlangen de grond wordt ingeboord.
    Amr Moussa: man die belangrijk behoort te zijn Arabische eenheid - met de daaraan verbonden machtspositie - is in de ogen van IsraŽl een duivels scenario. Wanneer Tony Blair (socialist en christen) de IsraŽlisch-Zionistische visie dat 'Saddam' het ergste kwaad van de wereld is uitdraagt, dan bedoelt hij daarmee te zeggen dat Arabische eenheid die leidt tot economische onafhankelijkheid het ergste kwaad is, omdat een sterk Arabisch samenwerkingsverband ertoe leidt dat IsraŽl de natie wordt die ze ook behoort te zijn: een kleine ministaat naast 22 andere staten (het verschrikkelijkste wat er is in Zionistische ogen, omdat het Zionisme geen Joodse minderheidspositie duldt).
    Wanneer Tony Blair een klein beetje fatsoen in zijn lijf zou hebben, dan zou hij niet het Zionistische verdeel en heers principe, maar het Arabische eenheidsverlangen steunen en dan zou hij ervoor zorgen dat IsraŽl banden aanknoopt met de Arabische Liga, niet om daar de baas te spelen, want als klein land kun je niet de Grote Baas van het Midden-Oosten zijn, maar om daar op te treden als een loyale gesprekspartner, eerst als waarnemer, later misschien als lid.
    IsraŽl nederigheid bijbrengen, dat zou de taak van een socialistische christen behoren te zijn. Breken met een arrogant machtsverleden en streven naar gelijke rechten binnen een Arabisch natieverband, waarin men gezamenlijk naar oplossingen streeft voor nijpende problemen.
    Je kunt niet het feit negeren dat er 22 Arabische staten bestaan. Je kunt het Midden-Oosten niet terugbrengen tot een minuscule superstaat IsraŽl en 22 grote gehoorzame knechtjes. Wanneer je dat wel doet dan kun je jezelf elk etiket opplakken, behalve de etiketten 'christen' en 'socialist'. (Zwolle, 19-9-2002)


    Arabs & Zionism

    David Ben-Gurion, one of the father founders of Israel, described Zionist aims in 1948 thus: "A Christian state should be established [in Lebanon], with its southern border on the Litani river. We will make an alliance with it. When we smash the Arab Legion's strength and bomb Amman, we will eliminate Transjordan too, and then Syria will fall. If Egypt still dares to fight on, we shall bomb Port Said, Alexandria and Cairo... And in this fashion, we will end the war and settle our forefathers' account with Egypt, Assyria, and Aram"

    50 years after the Arab defeat in the1948 war, which resulted in the establishment of Israel, many of Ben-Gurion's stated aims can still be discerned in the language of Israeli and Zionist leaders. Some modifications have become apparent, in large part as a result of Arab resistance, but the biblical language in which Ben-Gurion chose to state his meaning starkly expresses the deeply-rooted nature of these violent fantasies of conquest and destruction.
    Resistance, in this instance through a better comprehension of the history of the struggle, as well as the writing of our own version of it, becomes more necessary than ever. Israel cannot be allowed to write the history of the past fifty years unchallenged.

    Al-Ahram Weekly: 50 years of Arab dispossession


    Nasser and Arab Unity

    Most of the people who live in the Middle East and North Africa are Arabs, but Arabs have only recently controlled the region. Ottoman Turks controlled most of the territory until World War I. The British and French replaced them in power. Many Arabs have dreamed of combining their individual countries into one pan-Arabic nation.
    Gamal Abdel Nasser was a leader in uniting Arab-speaking people. As a youth, Nasser became a revolutionary opposed to British rule in Egypt. In 1952, he led a military overthrow of King Farouk, and two years later assumed the title of president.
    Nasser merged his nation with Syria in 1958 to form "the United Arab Republic." Iraq also considered joining the union. The Syrians felt the Egyptians did not treat them as equals. After a 1961 drought in Syria, army officers seized control of the nation and declared independence from Egypt. Nassar kept the name United Arab Republic as a symbol for his hope of Arab unity. After Nasser's death, the nation was renamed the Arab Republic of Egypt.
    Many Arab leaders continue to discuss forming a single nation. Syria's Bashir al-Assad and Iraq's Saddam Hussein both belong to the Ba'th Arab Party. Ba'th is an Arabic term that means "renaissance," but there is little connection between the Syrian, Iraqi, and other Arab branches of the party. (Mike Dowling)


    Arabieren & Verlichting

    Weinig mensen weten dat Saddam Hoessein een vertegenwoordiger is van het Arabische Verlichtingsdenken, een politiek-sociale beweging die zich wil ontworstelen aan de drukkende zwaarte die ouderwetse, fundamentalistische Koranuitleggers de Arabische naties proberen op te dringen.
    Het fundamentalisme is een religieuze uiting die niet de belangen van de Arabische landen dient. Het fundamentalisme remt de modernisering en de economische ontwikkeling van de Arabische landen en het steunt de meest reactionaire stromingen binnen het zionisme, is daar zelfs onlosmakelijk mee verbonden en zal daarom alleen maar verdwijnen als het zionisme (als politieke beweging) verdwijnt.
    Zowel zionisme als radicaal islamisme zijn geestelijke stromingen die zich baseren op het idee dat een groep alleen dan een hechte eenheid kan vormen wanneer er een gemeenschappelijke duivel aanwezig is. Daarom roepen fundamentalisten en zionisten elkaar uit tot duivel en wijzen ze iedereen die hen hun duivel af wil pakken af. Zonder elkaar, met andere woorden, kunnen ze niet bestaan.
    De verlichtingsgedachte die door Saddam Hoessein wordt aangehangen is gebaseerd op de stelling dat de macht van het fundamentalisme gebroken dient te worden. Daarom heeft Irak onder leiding van Saddam Hoessein altijd extremisten binnen de Iraakse samenleving bestreden: religieuze moslimfundamentalisten en extremistische, Koerdische nationalisten, mensen die wij op een uiterst huichelachtige wijze 'goed' zijn gaan noemen, hoewel we moord en brand zouden schreeuwen als ze in onze westerse landen de macht zouden proberen over te nemen.
    Dat het Ba'th-socialisme in diepste wezen verlichtingsdenken is wordt in het Westen domweg ontkend. Als het Westen iets niet wil dan is het wel een Arabische beweging stimuleren die naar 'verlichting' streeft. Arabieren moeten domme, primitieve bedelaars zijn. Zo staat het geschreven in de bijbel van het zionisme en zo zal het altijd moeten blijven - wanneer het zionisme zijn zin krijgt.
    Het zionisme heeft er in zeer belangrijke mate aan bijgedragen dat het Arabische verlichtingsdenken nooit echt wortel heeft geschoten in de Arabische landen. Verlichtingsdenken is mooi, maar de Arabische bevolking wil ook graag concrete economische resultaten zen, en dat laatste is natuurlijk bijzonder moeilijk wanneer je wordt tegengewerkt door agressieve economische grootmachten die geen boodschap hebben aan verlichte Arabische geesten, die naar onafhankelijkheid streven.
    Die gruwelijke tweeslachtigheid in het westerse denken: enerzijds er op hameren dat een renaissancebeweging binnen de Arabische wereld moet instaan en anderzijds alles op alles zetten om het ontstaan van een economisch sterke Arabische unie tegen te werken, zodat de bevolking het falende economische beleid koppelt aan verlichtingsdenken, heeft ertoe geleid dat mensen het Islamisme (Islamitische fundamentalisme) als verlossingsleer zijn gaan beschouwen.
    Hardliners in Amerika denken dat ze met behulp van geld (Arabische landen afhankelijk maken van financiŽle hulp) en macht (alles wat rebels is de wereld uitschieten) de Arabische wereld in een toestand van imbeciele rust kunnen brengen, zoals ze ook het westen een ja-knikkende intellectuelenkliek heeft opgedrongen, een club van tevreden babbelende theetantes, die oeverloos kletsen en zeuren over onzinzaken, en die daar heel tevreden mee zijn wanneer ze daarvoor een dikke fooi van 'de kapitalistische heersers' krijgen.
    Saddam in gesprek met Engelse Socialist Met verlichtingsdenken heeft dat alles natuurlijk niets te maken. Verlichtingsdenken is niet gebouwd op kapitalistische en/of militaire macht, integendeel: verlichtingsdenken is gebaseerd op geestelijke ontwikkeling (mensen los weken uit de greep van autoritair religieus-politiek denken), gekoppeld aan sociaal, vertrouwenwekkend economisch beleid, dat nooit kil-kapitalistisch van aard kan zijn.
    Wie de levensloop van Saddam Hoessein bekijkt, die ziet dat zijn liefde voor het Ba'th-socialisme gebaseerd is op die twee pilaren: Geestelijke revolutie en economische, door sociaal gevoel beheerste, modernisering.
    Dat uiterst sympathieke streven zouden we moeten belonen wanneer we de mensen waren die we pretenderen te zijn. Maar we zijn helemaal niet degenen die we zeggen te zijn. Daarom jagen we de verlichtingsdenkers weg en vervangen we ze door ouderwetse naargeestige kille uitbuiters, die - gebonden als ze zijn aan ouderwetse fascistische religieus-politieke denksystemen (Christus-ontkennend christendom en Socialisme-ontkennend socialisme) - de mening zijn toegedaan dat je met behulp van een paar ordinaire goudstukken de wereld veranderen kunt.
    Grondleggers van het Ba'th-socialisme:
    Michel Aflaq and Salah al-Bitar.
    Sleutelwoorden: Eenheid, Vrijheid en Socialisme.

    De Islamitische factor in de Iraakse politiek
    The Arab-Israeli Wars 1948-1973
    Een objectieve kijk op de Golf-oorlog


    President Saddam Hussein delivers a letter
    to the UN and International Community

    Iraqi Foreign minister Dr. Naji Sabri read the full text of his excellency's letter before the UN secretariat- general

    Ladies and Gentlemen - Al-Salamu Alaikum.

    In a speech that was preceded and accompanied by media rattling and extensive preparation in expectation of what the new ď offspringĒ was going to be like, amidst the anticipation of those awaiting it, the American President stood to speak to the General Assembly. But instead of giving voice to common issues of particular concern to humanity at large, such as the issues of security in its large and real sense, the freedom based on true independence, balanced economic development that puts an end to poverty, or mitigates its fatal impact and endows humanity with a life free of hatred, envy, and conflict, combating the scourge of epidemics and incurable disease with collective responsibility based on collective solidarity as well as enhancing development and the precedence of self-denial over selfishness by which greed reigns over man; instead of all this and other equally important issues, the American president narrow-mindedly presented the security problems of his own country, and the loss it has suffered from, since the events of September 11.

    Ladies and Gentlemen

    Our people, and we from our position of responsibility, have defended the principles and values that you have willingly laid down in the UN Charter, and the purposes for which the Security Council was created, i.e. to preserve security and to extablish peace. Therefore, by confronting evil and combating the evil intentions of the wrongdoers who have unilaterally and arrogantly erred against international organizations for twelve years now, Iraq has not been defending its patriotism, but it acted as if defending your patriotism. It has been acting for you without being assigned to do so. Iraqís sacrifices are as if they are yours. If Iraq could, and it can, God willing, achieve its patriotic and humanitarian vocation by combating injustice, it would be as if it helped you to be able, inside yourselves, and in public, to reject injustice and falsehood, and even combat them for those whom God helps to combat injustice by justice, and falsehood by rightousness. Therefore, and on the basis of what Prophet Mohammed (Peace be upon him) said: (He who sees a wrong doing must correct it with his hands, and if he couldnít, with his tongue, and if he couldnít, in his heart, and that would be the least of faith), we call upon you to stand by truth in the face of falsehood; not to be afraid when you are right.

    Are you ready to defend what is right?
    Will you act accordingly?!

    ďBrethren, if any of you do err from the truth, and one covert him; let him know, that he which converteth the sinner from the error of his way shall save a soul from death and shall hide a multitude of sinnesĒ. (James 5, 19-20)

    Iraqi News Agency, 20-9-2002


    Introduction to the Book of James

    The book of James is one of my favorite books in the bible. I don't know, maybe it's just the ex-Catholic in me, but James doesn't contain much that is objectionable, and includes some really good ideas. Protestants, of course, don't much like the book of James, though few will admit it as openly as did their hero, Martin Luther. Luther despised it, calling it an "epistle of straw" since it so clearly contradicted his perverted belief that salvation comes from faith alone, independent of one's actions.

    James Highlights

  • James ridicules those who say salvation is by faith alone. He says the devils believe in God. Will their faith save them?
  • James says that, even in his day, all beasts, birds, serpents, and sea creatures had been tamed by humans.

    The Skeptic's Annotated Bible


    Jacobus: Woord & Daad

    19 Zo dan, mijn geliefde broeders, een iegelijk mens zij ras om te horen, traag om te spreken, traag tot toorn;
    20 Want de toorn des mans werkt Gods gerechtigheid niet.
    21 Daarom, afgelegd hebbende alle vuiligheid en overvloed van boosheid, ontvangt met zachtmoedigheid het Woord, dat in u geplant wordt, hetwelk uw zielen kan zaligmaken.
    22 En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende.
    23 Want zo iemand een hoorder is des Woords, en niet een dader, die is een man gelijk, welke zijn aangeboren aangezicht bemerkt in een spiegel;
    24 Want hij heeft zichzelven bemerkt, en is weggegaan, en heeft terstond vergeten, hoedanig hij was.
    25 Maar die inziet in de volmaakte wet, die der vrijheid is, en daarbij blijft, deze, geen vergetelijk hoorder geworden zijnde, maar een dader des werks, deze, zeg ik, zal gelukzalig zijn in dit zijn doen.

    Saddam Hoessein heeft (in tegenstelling tot George Bush) heel goed ingezien dat de brieven van Jacobus precies aangeven wat de kern is van de boodschap van Jezus van Nazareth: Niet het vruchteloze geloof van de farizeeŽr die via ijdel vertoon de hele wereld wil laten zien hoe goed hij wel niet is, maar de man van de daad, die zijn mooie woorden concrete inhoud weet mee te geven. Jezus, zegt Saddam, was een socialist!


    Socialisme versus Zionisme

    Palestijnse kinderen Hoe je het ook wendt of keert, hoeveel vooroordelen, verdachtmakingen, insinuaties en vals geÔnterpreteerd feitenmateriaal je ook op tafel legt, je zult niet het harde feit kunnen ontkennen dat Saddam Hoessein in zijn brief aan de VN het staatsegoÔsme van IsraŽl en Amerika afwijst en kiest voor een mentaliteit die is gericht op bescherming van alle mensen in de wereld die door imperialisten en kapitalistische geldmagnaten worden onderdrukt.
    Die socialistische grondgedachte, "vechten voor de rechten van onderdrukte anderen", heeft nooit deel uitgemaakt van het Zionistische gedachtegoed. Het Zionisme is keihard egoÔsme, dat maar een enkel doel kent: "Zichzelf in stand houden, kost wat kost". Het Zionisme is geen politieke beweging die in dienst staat van de gehele mensheid. Integendeel. Het Zionisme dient de belangen van een enkele uitverkoren groepering die boven alle andere mensen wil staan. Pas wanneer de anderen zich onderdanig opstellen krijgen ze een fooi. Zijn ze te trots en te eigenzinnig dan worden ze verbannen of vernietigd.
    Het socialisme daarentegen verkondigt de gelijkheid van alle mensen en staat daarmee voor het 'wereldburgerschap'. Daarom is het ook ronduit bizar dat mensen als Shimon Peres en Tony Blair, die zichzelf socialist noemen (mensen dus die de gelijkheidsgedachte erkennen) de zaak van het Rechtse, Herzl-iaanse Zionisme - dat puur, onvervalst ongelijkheidsdenken is - verdedigen.
  • Israel and the US Not One and the Same

    Here is something worth repeating: Israel is a foreign country. Israel is not an extension of the United States, not a state or a province: Israel is a foreign sovereign power, with its own military, its own intelligence services, its own economy, its own priorities and its own interests.
    To be sure, Israel owes a great deal to this country -- not only financially and militarily, but politically as well. Israel receives billions of dollars annually from the United States, both in economic and military aid, and enjoys the all mighty US veto at the United Nations Security Council (almost always the lone veto). But all the same, Israel is a foreign country, and this trivial fact needs to be repeated.
    (By Ahmed Bouzid, PalestineChronicle 16-12-2002)

    Het feit dat IsraŽl via uitgekiende propaganda en chantage praktijken Westerse naties ertoe heeft kunnen bewegen de term 'Het Vrije Westen' gelijk te stellen aan de term 'Zionistische Staat IsraŽl' mag werkelijk een staaltje van geniaal meesterschap worden genoemd. Geen positief meesterschap helaas, omdat het gelijkstellen van onverdraagzaam dictatoriaal denken aan vrijheid levensgevaarlijk is. Zionisme is geen vrijheidsdenken. Zionisme is seculier sektarisme, dat - juist vanwege het sektarische karakter van de beweging - al diegenen haat die de zaak van de geestelijke vrijheid verdedigen.
    Wanneer Shimon Peres mensen die het beleid van de Zionistische Staat IsraŽl afwijzen 'antisemieten' noemt, dan verdedigt hij niet de zaak van de geestelijke vrijheid. Integendeel. Wanneer hij dat doet, dan laat hij zien dat hij een gevaarlijke verblinde ideoloog is die de moord op miljoenen onschuldige joden gebruikt om de onderdrukking van miljoenen onschuldige Palestijnen goed te praten.
    Vanuit een socialistische visie kun je die Palestijnen alleen maar zien als 'broeders' die als gelijken moeten worden opgenomen binnen een samenleving die de broederschap van alle mensen als hoogste waarde uitroept. Maar socialisten in IsraŽl verzetten zich tegen erkenning van het door de VN bepaalde recht op terugkeer van de Palestijnen, een recht dat (zo stelt de vredesactivist Uri Avnery terecht) gezien moet worden als een basisrecht dat niet ontkend mag worden.
    Wanneer Shimon Peres dan ook beweert dat de jaren dertig zich nooit meer mogen herhalen, dan moet hij zich eens serieus af gaan zitten vragen wat er in die beruchte jaren dertig gebeurde. In die jaren verloochenden de Sociaal-democraten hun principes en legden ze zich gewillig neer bij de eis van de zeer conservatieve Rijkspresident Von Hindenburg en Adolf Hitler de eigen identiteit op te geven, terwille van de vorming van een buitenparlementaire eenheidsregering - een regering die onder Hitler (die dankbaar gebruik maakte van de bevoegdheden die de Sociaal-Democraten Von Hindenburg gegeven hadden) niet gedomineerd werd door een gelijkheidsideologie, maar door een racistische ongelijkheidideologie (het Nationaal-Socialisme).
    Dat is nu precies wat ook in IsraŽl is gebeurd. De Arbeiderspartij verloochent de eigen identiteit, is in geen enkel opzicht socialistisch of sociaal-democratisch meer, en levert zich willoos uit aan een extreemrechtse eenheidsregering die het racistische ongelijkheidsdenken als hoogste waarde propageert, een denkwijze die alleen maar de meest extreme vormen van onverdraagzaamheid in het leven roept..


    Von Hindenburg & de Sociaal-Democratie

    Info Paul von Hindenburg - een conservatieve generaal uit de Eerste Wereldoorlog die in 1925 president was geworden - zou een cruciale rol gaan spelen in de laatste jaren van de Weimar-republiek. Opgejut door zijn veelal anti-republikeinse adviseurs stuurde de inmiddels bejaarde rijkspresident aan op het herstel van de macht voor de conservatieve elites. Samen met de door hem aangestelde rijkskanselier, de reactionair-katholieke Franz von Papen, probeerde hij de Rijksdag steeds meer buitenspel te zetten. De president kon min of meer alleen regeren, omdat hij de bevoegdheid had om de Rijksdag naar huis te sturen, zelf een kanselier aan te wijzen en ook nog eens noodverordeningen uit te vaardigen.
    De vreemde situatie deed zich nu voor dat Von Hindenburg gesteund werd door de sociaal-democraten, terwijl hij in feite bezig was met het ondermijnen van hun positie. (DUITSLAND WEB)

    International Day Of Peace

    A DAY FOR ALL SECTORS OF GLOBAL SOCIETY TO UNITE
    IN A SHARED DECLARATION OF PEACE

    The General Assembly, in resolution 55/282, of 7 September 2001, decided that, beginning in 2002, the International Day of Peace should be observed on 21 September each year.


    Preventive Action and Peacemaking

    Info Member States attach importance to preventive diplomacy and peacemaking as the most cost-effective ways of preventing disputes from arising, stopping existing disputes from escalating into conflicts and controlling and resolving existing conflicts.

    Preventive diplomacy is particularly favoured by Member States as a means of preventing human suffering and as an alternative to costly politico-military operations to resolve conflicts after they have broken out.

    Peacemaking refers to the use of diplomatic means to persuade parties in conflict to cease hostilities and to negotiate a peaceful settlement of their dispute. Peacemaking thus excludes the use of force against one of the parties to enforce an end to hostilities, an activity that in United Nations parlance is referred to as "peace enforcement".


    Steve Bell cartoon

    Oslo: een grote zwendelaffaire?

    THE OSLO process was never a peace process. It was set up, from the start, as a method of continuing Israeli domination. Here is how it worked:
    The Palestinian side recognized Israel and agreed to a gradual approach in phases, during which it would desist from the use of force. Recognition and cessation of hostilities were the only cards the PLO had, and it played them right at the start. Recognition broke a taboo, enabling the Arab states to enter into relations with Israel and relieving the effects of the Arab boycott.
    What then did the Palestinians get in return? Answer: the population centers, which Israel wanted to get rid of anyway. All the issues of major import were deferred for later discussion. These included (1) the Palestinian demand for an independent state controlling its land and water resources, roads, electricity, communications, commerce, and security. Capital: Jerusalem. (2) The new state would have to have territorial continuity. This would require the withdrawal of Israel's forces from the Occupied Territories and the dismantling of all Israeli settlements there. (3) There would have to be a solution to the problem of the two million Palestinians living in refugee camps for the last half century.
    Here then was Oslo's basic structural flaw: The Palestinian side at once gave all it had to give, while the major issues remained undecided. That left one side totally dependent on the good will of the other. This is why, since the signing in September 1993, we have been calling Oslo a betrayal and a fraud.
    The rationale for putting off the major issues was that a period was needed for building trust. That is, Arafat would have to show that he could control the opposition and put a stop to terror, so that Israel could be secure and learn to trust the Palestinians. (Israel did not need to gain Palestinian trust, since the Palestinians had nothing left to give.) The Palestinians had no voice concerning what they were to get and when. If Israel failed to deliver, all they could do was to try to take back what they had already given: they could ask the Arab states to wind back the normalization of relations, and they could resort again to the use of force Ė thus breaking the requisite trust! In this way, Oslo contained in its very structure the seeds of its own destruction. (Challenge, Jerusalem Magazine on the Isrealian-Palestine Conflict)

    Vredesboodschap van Israel Shamir:
    De Messias Is Daar Waar Mensen Kiezen Voor Broederschap

    We came to this land and we did not recognise it; we met our long forgotten Palestinian brothers and sisters and we did not recognise them. Like soldiers in the dark, we fought against our own brothers. But as the Sun of Messiah is rising, we recognise their familiar faces and lower our weapons.
    Zionism became a poison without the Messiah, as unless we gather in the name of God, we gather in the name of his adversary. Why Messiah would change Zionism into a marvellous thing? In the days of Messiah, all restrictions will be lifted, teaches Talmud. The separating commandments and prohibitions will be cancelled. By receiving the spirit of God, the Israelites will become free from tenets of the Law, and join mankind.
    This is the sieve: those who feel the spirit of Messiah and join the Palestinians, are the true remainder of Israel coming back home after long exile; while those who reject it are the sons of multitude who joined us attracted by privileges of the chosen people. Our turn to Messiah and to our Palestinian brothers and sisters in one communion would separate grain from waste, and complete the redemption.
    If Messiah is here, the Third Temple is here, as well; it is the temple of all people of the Holy Land. The Third Temple is the people of the Holy Land praying together to one God in the Divine Presence of Shechina. Wish of Prophet Muhammad, peace be upon him, will become true: the Jews shall worship Allah together with Muslims. Wish of Jews will become true - all the nations will worship God in Jerusalem. The prophecy of St Paul will become true Ė the remainder of Israel shall come to Christ. The first commandment of Torah will be fulfilled: instead of waiting for man, Israel will turn to God. (Klik voor bron)

    Zie ook: Shahar & Shalim
    De Liefde en de Dood

    We have become an Autocracy

    Only War Can Give Us Peace
    21 september: internationale dag van de vrede

    Our democracy has been commandeered by one man. Within a year and half of taking office, Ariel Sharon has established an autocracy, a government of one.
    Sharon reserves more powers for himself than any prime minister we know of in the democratic world today. In practice, he is not only the prime minister, but also the defense minister and the commander in chief of the army. The generals, once famous for their brainstorming, now speak in one voice: the voice of Sharon.
    The Shin Bet and the Mossad take orders from him, and now he's appointed a Mossad chief after his own heart, a comrade-in-arms and a Likudnik to boot. Sharon also controls, among others, the Israel Lands Administration, the Israel Broadcasting Authority and Channel Two, headed by a loyal director-general from Ofra. He keeps tabs on relations with the United States via his personal chum, Aryeh Genger.

    The surest way to become an autocrat without a military coup is to put together a government with a broad parliamentary base that will leave the opposition powerless. Meretz, for example, has submitted 68 no-confidence proposals against Sharon, but who ever heard about it?

    What's a 'palestinian'? Yossi Sarid says that Sharon has two collaborators: Arafat and the Labor Party. He's made both of them irrelevant. The Labor Party partnership is pathetic. Whatever Labor least believes in, it supports. Not once has Peres banged on the table and said "That's it. We're leaving."
    With all the rest of his partners, Sharon's life is just as easy. It's a dictator's dream come true: a government with no opposition, with no system of checks and balances, with that "quiet please, we're shooting" ambience.

    With Mr. Peace and Security at the helm, there have been more terrorist attacks than in the days of any previous prime minister, and the economy is sliding downhill. But Sharon casts a giant shadow over all his competitors. He is a beloved man, a man to be trusted. With his secret plan that offers the Palestinians nothing aside from mutual violence, with an apathetic public that offers not a murmur of protest, with the herd mentality of the media and the moneyed, we have become an autocracy, a regime that offers no alternative - even without a putsch. (By Yoel Marcus, Ha'aretz 21-9-2002)


    The Prophets and War

    It is evident that the divine prophets have appeared in the world to establish love and agreement among mankind. They have been the shepherds and not the wolves.

    The establishing of the divine religions is for peace, not for war and the shedding of blood. Inasmuch as all are founded upon one reality which is love and unity, the wars and dissensions which have characterized the history of religion have been due to imitations and superstitions which arise afterward. Religion is reality and reality is one. The fundamentals of the religion of God are therefore one in reality. There is neither difference nor change in the fundamentals. Variance is caused by blind imitations, prejudices and adherence to forms which appear later, and inasmuch as these differ, discord and strife result. If the religions of the world would forsake these causes of difficulty and seek the fundamentals, all would agree, and strife and dissension would pass away; for religion and reality are one and not multiple.

    All mankind are the fruits of one tree, flowers of the same garden, waves of one sea. In the animal kingdom no such distinction and separation are observed. Man is endowed with superior reasoning power and the faculty of perception; he is the manifestation of divine bestowals. Shall racial ideas prevail and obscure the creative purpose of unity in his kingdom? Shall he say, "I am a German," "I am a Frenchman," or an "Englishman" and declare war because of this imaginary and human distinction? God forbid! This earth is one household and the nativity of all humanity; therefore the human race should ignore distinctions and boundaries which are artificial and conducive to disagreement and hostility. (Foundations of Wold Unity)


    Zie ook: Het Getal Van Het Beest


    PEACE ONE DAY

    21st September - A call to Action

    Peace One Day began as the vision of one man, young British filmmaker Jeremy Gilley. Launched in 1999, with the support of countless individuals and organisations, Peace One Day has successfully driven the initiative to establish the United Nations International Day of Peace as a day of global ceasefire and non-violence, now fixed in the calendar as 21st September from 2002.
    Peace One Day is asking the people of the world to honour and celebrate the Day on the 21st September; with the vision of the Day extending far beyond the cessation of violent conflict and representing an opportunity for the people of the world to create a moment of global unity. (Klik voor bron)


    The International Day Of Peace
    Israel vernietigt hoofdkwartier Arafat in Ramallah
    n.a.v. zelfmoordaanslag Hamas

    foto's: AP - Laurent Rebours

    klik hier

    The Murder of Arafat
    By Uri Avnery

    While I am writing this, Yasser Arafat is still alive. But his life is hanging on a thread. When we visited him the last time in his bombed-out Mukataíah compound in Ramallah, I warned him that Sharon is determined to kill him.
    Everybody acquainted with Sharon knows that he never lets go. When he does not achieve his aim the first time, he tries again, and again, and again, and again. Never, ever, does he give up.
    Already in besieged Beirut, at the height of the Lebanon war, Sharon was trying to put his hands on him. Dozens of agents, mostly Phalanges members, were combing the western quarters in order to catch him. He evaded them, as he has evaded dozens of assassination attempts before and after, by Abu-Nidal (who was at least partly a Mossad hireling) and others.
    Now Sharon believes that he can achieve his aim. He needs only Bushís approval. Not necessarily a formal confirmation. A subtle hint will suffice. Half a word. A wink. (PalestineChronicle, 21-9-2002)

    "The siege on Arafat appears to be the government's attempt to divert attention away from its inability to prevent terrorism and its unwillingness to propose a political channel that would bring hope to Israelis and Palestinians alike." Ha'aretz Editorial, 21-9-2002