Waarheid
& Leugens

“What is to become of the Palestinians?” “Oh,” Sharon said, “we’ll make a pastrami sandwich of them.” I said, “What?” He said, “Yes, we’ll insert a strip of Jewish settlement, in between the Palestinians, and then another strip of Jewish settlement, right across the West Bank, so that in twenty-five years time, neither the United Nations, nor the United States, nobody, will be able to tear it apart”.

Winston S. Churchill III (journalist, former member of Parliament, and grandson of the British prime minister) at the National Press Club, October 10, 2001, recalling his conversation with then-General (res.) Ariel Sharon in 1973

Barak & de eeuwig liegende moslims

  • 1. Barak proposed that 69 Israeli settlements, populated by 85% of the West Bank's settlers, would be annexed as blocs to Israel (the dark areas on the map). The settlement blocs intrude into the existing road network that links the main Palestinian population areas (depicted by the red dots on maps), and would severely disrupt any aspect of daily life in the West Bank that required travel.
  • 2. "Temporary Israeli control" (12-20 years) was a unique concept that showed its face during the talks. It suggested that a foreign power, Israel, would control the sovereign land of another nation, the Palestinians, for an indefinite time. These areas -- yet another 10% of the 22% -- contain many settlements populated by the most extreme Jewish religious zealots.
  • 3. The remaining areas, although appearing to be territorially contiguous, would in fact be further broken up by Israeli bypass

    Het edelmoedige aanbod van Ehud Barak

    Bibi's liefde voor de waarheid Ehud Barak, de zich 'links' noemende ex-premier van Israel, is momenteel bezig met een publiciteitscampagne die er op is gericht de Arabieren af te schilderen als vertegenwoordigers van een cultuur waarin het liegen gezien wordt als een normale zaak. Die cultuur moet volgens hem gezien worden als de tegenpool van de 'waarheidslievende joods-christelijke cultuur', die mensen leert dat zij altijd de waarheid moeten spreken.
    Het is een redenering die enigszins vreemd aandoet, vooral wanneer je als Nederlands staatsburger voortdurend geconfronteerd wordt met de fabel dat Ehud Barak de Palestijnen een zeer edelmoedig aanbod gedaan heeft, die op een valse wijze werd afgewezen door een slinke, leugenachtige Arafat die alleen maar uit is op de vernietiging van Israel.
    • Engel van het teken Steenbok

    Koran: 21. De Profeten (Al-Anmbi'jaa)

    16. Wij schiepen de hemel en de aarde en al hetgeen er tussen is, niet tot vermaak.
    17. Indien Wij een spel hadden willen doen, dan zouden Wij met Onszelf hebben gespeeld, maar dit doen Wij niet.
    18. Neen, Wij stellen de waarheid tegenover de valsheid zodat de eerste de laatste het hoofd breekt en ziet, zij vergaat

    Zie ook: Eren wij onze profeten?

    Bush Refuses to Agree to Timetable
    For Establishing Palestinian State

    AP Photo/Kenneth Lambert President Bush and Egyptian leader Hosni Mubarak met at Camp David Saturday to discuss the situation in the Middle East. Both agree on the need for a separate Palestinian state, but Bush refused demands to set a timetable for the creation of a Palestinian statehood or the withdrawal of Israeli troops from Palestinian areas. Bush rejection is considering a setback, keeping in mind that Mubarak’s efforts were aimed to "giving some hope" to the Palestinians.
    Bush says the leaders are united in their desire to see a separate Palestinian state in exchange for Arab recognition of Israel's right to exist. "We share a common vision of two states living side-by-side in peace," the president said.
    President Mubarak called for a firm timetable for the creation of that state, saying the only way to end the violence is to give the Palestinian people hope that there is peace in their future. "I don't think that violence will come to an end unless the people feel that there is hope for peace and there is something to show that peace is coming," he said. " If they don't feel that, they will not stop violence. It will continue forever."
    President Bush did not agree to a specific timetable for change, instead he said "officials" should start "immediately" to build institutions to reform the Palestinian authority. "Chairman Arafat must do everything in his power to stop the violence, to stop the attacks on Israel. I mean everything. And that includes reforming the security forces so that their primary function is to deal with violence," he said. (PalestineChronicle, 8-5-2002)

    Worstelen met 'het goede'

    In een redactioneel commentaar stelt de hoofdredactie van de Volkskrant zichzelf de vraag welke houding zij moet aannemen tegen Israël, dat alle jaren door werd gezien als 'het rijk van het goede'.
    Het is een enigszins hypocriete vraagstelling, die geen recht doet aan al diegenen die er al jarenlang een onafhankelijke, kritische mening op na houden.
    Wat heeft het voor zin jezelf vragen te stellen wanneer diegenen die de kritische vragen al jarenlang stellen op een neerbuigende wijze worden weggewerkt?
    Vragen stellen hoort de essentie van onze cultuur te zijn, omdat we het er allemaal over eens zijn dat waarheidsliefde de kern is van het joods-christelijke (en zelfs islamitische - zie het Korancitaat hierboven) denken.
    Waarheid kan alleen maar gevonden worden in een wereld zonder dogma's. Met andere woorden: waarheidsliefde hoort bij een objectieve moraal, die - dat spreekt vanzelf - de ontkenning is van een primitief-moralistische moraal, waarin de begrippen 'macht, waarheid en goedheid' synoniemen zijn.
    Het Grote Sterven Het evangelie laat ons zien dat in een wereld waarin het dogma belangrijker is dan de waarheid een waarheidsverkondiger onschuldig aan het kruis wordt genageld.
    Wanneer Pilatus aan Jezus vraagt of hij de 'Koning van de Joden' is geeft hij een ontkennend antwoord. "Alles wat ik wil", zegt Jezus, "is de waarheid achterhalen - meer niet".
    Het enige antwoord dat de Romeinse landvoogd Pilatus daarop weet te geven is de verzuchting: "Wat is in godsnaam waarheid?"
    Primitieve moralisten en cynische machthebbers hebben geen belangstelling voor de waarheid. De waarheid hoort bij de wereld van het denken en leidt tot onzekerheid, twijfel, onrust.
    En het is een bekend feit dat primitieve moralisten juist daarom kiezen voor het dogma (het geloof), omdat zij twijfel, onzekerheid en onrust haten.
    George Bush, de president van het moderne vrijheidslievende Amerika is een geestelijke vluchteling, een in moeilijkheden geraakt kind dat in de wereld van het eeuwig goede zijn toevlucht gevonden heeft.
    De Heer heeft hem gered en die Heer is niet de waarheidszoeker die voortdurend met de joodse priesters overhoop lag, maar de God van Israël die Jezus van Nazareth aan het kruis heeft genageld, omdat hij 'Zijn Heilige Naam' belachelijk maakte.
    Daar kun je moeilijk over doen en daar kun je over gaan zitten schreeuwen en je kunt de mensen aan het kruis slaan met behulp van je valse moraal, maar wat je ook doet, hoezeer je ook je best blijft doen jezelf 'goed' te maken, je blijft jezelf vastklampen aan een primitieve moraal die de waarheid vermoordt.
    Daarom bestaat er zoiets als een tegencultuur, die tegenover de primitieve moraal van de traditionele religies het waarheidsdenken van de wijsheid plaatst.
    Religie en wijsheid zijn verschillende zaken. Religie legt de waarheid bij een goede god en veronderstelt een onderdanige geloofshouding. Wijsheid legt de waarheid bij een zoekend mens, de opstandige denker, die geen God is en daarom ook niet goed.
    Israël heeft in onze gemakzuchtige geloofscultuur, waarin denkers gruwelijke misdadige zonderlingen zijn, jarenlang gefungeerd als het alibi dat de vernietiging van het wijsheidsdenken goed dient te praten. Daarom wordt door gemakzuchtige moralisten, opportunisten en andere middelmatige fuguren die de ernst van het bestaan afwijzen alles op alles gezet dat primitieve goedheidbeeld overeind te houden (denk aan de opportunist Pim Fortuyn).
    Israel was - stelt de hoofdredactie van de Volkskrant - 'een vast moreel ijkpunt'.
    Maar nu het niet langer mogelijk is de informatiestromen in te dammen in een wereld die zich probeert te bevrijden van de oude, cynische geloofsmoraal, nu wordt het oude geloof aangetast en wordt men geconfronteerd met gevoelens die altijd werden ontkend.
    "Een nieuw moreel ijkpunt" (zo lezen we) " heeft zich nog niet aangediend. Ons geloof in de vredeswil van Israël's vijanden wordt na iedere zelfmoordaanslag net zo hard op de proef gesteld als ons geloof in Israël's bereidheid de Palestijnen een eigen staat te gunnen. Wat rest is vertwijfeling, cynisme en een beetje heimwee naar de overzichtelijke verhoudingen van weleer..."

    Het is merkwaardig dat de hoofdreactie van een van de grootste dagbladen van ons land een dergelijke uitspraak doet. Die kleinburgerlijke verzuchting toont aan dat men nooit de moeite heeft genomen op een werkelijk wetenschappelijke (d.w.z. naar weten verlangende) wijze de problematiek van onze joods-christelijke cultuur onder ogen te zien, een problematiek die de kern vormt van mijn anarchistische literaire werk: de worsteling van Christus, die de waarheid is, met een dogmatische moralistenwereld die de 'goedheid' heeft neergelegd bij gelovige machthebbers die elke controle door waarheidlievende anderen afwijzen. (Zwolle, 9-6-2002)

    Zie ook: Het Grote Sterven
    In gesprek met de teruggekeerde Christus

    VS dreigen strafhof met invasie

    De Amerikaanse Senaat is akkoord gegaan met een wetsontwerp dat in theorie een militaire invasie in Nederland mogelijk maakt. Dat kan gebeuren als het Internationale Strafhof in Den Haag, dat op 1 juli opengaat, Amerikanen vasthoudt op verdenking van oorlogsmisdaden.
    De eventuele aanvalsplannen op Den Haag vormen onderdeel van de Wet Bescherming van Amerikanen in (militaire) Dienst, de Aspa. Deze wet moet voorkomen dat er ooit Amerikanen verschijnen voor het strafhof, aldus een woordvoerster van de organisatie die de oprichting van het strafhof nastreeft, de CICC.
    President George Bush heeft zich van meet af aan gekeerd tegen de komst van het strafhof (ICC). Voor hem is het onacceptabel dat Amerikaanse onderdanen in Den Haag terecht zouden moeten staan.
    De Amerikaanse minister van Defensie Donald Rumsfeld heeft eerder al verklaard dat de VS hun in het buitenland gestationeerde troepen zouden terughalen als Washington het Internationale Strafhof erkent. (Het Parool, 8-6-2002)

    Wereldwijde actie VS tegen Strafhof

    De regering-Bush oefent druk uit op meer dan honderd landen om akkoorden te sluiten die Amerikaanse militairen vrijwaren van berechting door het Internationale Strafhof in Den Haag. Ook de Nederlandse regering is door Washington benaderd om zo'n bilateraal akkoord te sluiten. Dit wordt door bronnen bij het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken bevestigd. De Amerikaanse operatie maakt deel uit van een diplomatiek offensief gericht op het zoveel mogelijk irrelevant maken van het Internationaal Strafhof.
    De Amerikaanse regering maakt voor deze diplomatieke operatie gebruik van artikel 98, tweede lid, van het oprichtingsverdrag. Artikel 98, tweede lid, van het Verdrag van Rome bepaalt dat het Internationaal Strafhof geen uitlevering mag vragen van een verdachte van oorlogsmisdrijven of misdrijven tegen de menselijkheid als het land, waar de verdachte verblijft, daarmee een internationale verplichting zou schenden. Een bilateraal akkoord met de Verenigde Staten kan zo'n verplichting zijn. Uitlevering is onder die omstandigheden alleen mogelijk als het vaderland van een uitgezonden militair toestemming geeft - de Verenigde Staten bijvoorbeeld.
    "De Verenigde Staten willen de wereld bedekken met dit soort verdragen", zegt William Pace, de leider van de Internationale Coalitie voor een Internationaal Strafhof in New York. "De Verenigde Staten menen recht te hebben op een uitzondering, maar gaan daarmee regelrecht in tegen fundamentele democratische principes en de beginselen van de rechtsstaat." (NRC, 12-6-2002)

    "De Verenigde Staten leggen geen verantwoording af aan wereldlijke instanties, de enige autoriteit die zij erkennen is God".

    Uitspraak van een vertegenwoordiger van een Republikeinse denktank, 13-6-2002.

    Uw Heer is de meest Eerbiedwaardige,
    die (de mens) door middel van de pen onderwees.
    Koran, 96 - Het geronnen bloed

    Het strikt volgen van het pad van de waarheid zoals geëist door Allah en Zijn boodschappers is noch fanatisme noch terrorisme noch fundamentalisme. Het bestrijden van de leugen (Batil), en het opkomen voor de Waarheid (El Haq) is een plicht van ieder individu en moslim. De Islam vestigt vrede d.m.v. waarheid en gerechtigheid tegenover haat, onrechtvaardigheid en discriminatie.

    Uit: 'Geweld/fundamentalisme of vrede?'

    NIEMAND IS GOED

    Uit: Het Evangelie van Marcus, vers 17

    "Toen Hij zich weer op weg begaf, kwam er iemand aangelopen die zich voor Hem op de knieën wierp en vroeg: Goede Meester, wat moet ik doen om het eeuwige leven te verwerven? Jezus antwoordde: Waarom noemt ge Mij goed? Niemand is goed dan God alleen."

    Uit: Het Evangelie van Lucas, verzen 15-18

    15 En zij brachten ook de kinderkens tot Hem, opdat Hij die zou aanraken; en de discipelen, dat ziende, bestraften dezelve. 16 Maar Jezus riep dezelve kinderkens tot Zich, en zeide: Laat de kinderkens tot Mij komen, en verhindert hen niet; want derzulken is het Koninkrijk Gods.
    17 Voorwaar, zeg Ik u: Zo wie het Koninkrijk Gods niet zal ontvangen als een kindeken, die zal geenszins in hetzelve komen.
    18 En een zeker overste vraagde Hem, zeggende: Goede Meester, wat doende zal ik het eeuwige leven beerven? 19 En Jezus zeide tot hem: Wat noemt gij Mij goed? Niemand is goed, dan Een, namelijk God.

    Uit: Het Evangelie van Mattheus

    19:16 En zie! er kwam iemand naar hem toe die zei: "Leraar, wat voor goeds moet ik doen om eeuwig leven te verkrijgen?"
    19:17 Hij zei tot hem: "Waarom vraagt gij mij naar wat goed is? Een is er goed."

    Vermoord worden door goede mensen is niet leuk. En toch gebeurt het dagelijks. Wij zijn de goeden en wij moorden. Wij slaan iedereen dood die het waagt onze goedheid in twijfel te trekken. Daarom is onze cultuur een dode cultuur, die nodig toe is aan herziening.
    Wij hebben de opportunisten op de troon gezet. Opportunisme is dood. De opportunist Bill Clinton is dood. De opportunist Tony Blair is dood. Zij zijn moordenaars. Omdat zij ons bekogelen met schijnheilig ethisch gezwam, dat niet gebaseerd is op waarheid en gerechtigheid.
    Dat willen inzien is kiezen voor de waarheid. Clinton en Blair noemen zich vertegenwoordigers van 'de derde weg'. Dat zijn zij niet. De derde weg is een weg die de kleinburgerlijke moraal afwijst. Maar wij weigeren de kleinburgerlijke moraal waarvan Jezus het slachtoffer werd te veroordelen. Wij zijn krankzinnige moralisten. Allemaal. Alleen het nee zeggen tegen de waanzin van de opportunistische kleinburgerlijke moraal (Israel en Amerika) en kiezen voor de principiele vrijdenker - de man die zegt dat niemand goed is - zal ons een beetje moreler kunnen maken.

    De bevrijding van het Midden

    The point is not that Bill and Hillary Clinton are Right-wingers in disguise - although Morris demolishes the pretence that they were progressive reformers in Arkansas. It is that they have no conviction, no ideology, no guiding purpose. Driven by raw ambition, they will make any compromise necessary to advance their interests. (Klik voor bron)

    Principes zijn lastige zaken. Wanneer je ze hebt verdedig je ze. Dat is een gezonde vorm van fundamentalisme waar niets mis mee is. Daarom is het ook moeilijk om fundamentalisten duidelijk te maken dat een aanval op fundamentalisme geen aanval op principes is. Fudamentalisten worden vaak bewogen door een gevoel van wantrouwen, de angst dat je hun verlangen zich te funderen op een morele ondergrond niet wilt honoreren. Dat is de reden waarom je in de wereld vaak een verdeling ziet ontstaan waarbij principiele mensen die 'rechts' worden genoemd, geplaatst worden tegenover een bolwerk van niet-principiele mensen die zich 'links' noemen.
    Wat zich links noemt is opportunist en dat betekent dat de begrippen links en macht synoniemen zijn, zodat links-zijn in feite in niets verschilt van rechts-zijn, omdat rechtse mensen principes beschouwen als een middel om macht over anderen uit te oefenen.
    Daarom kiezen mensen die geen slaaf van machthebbers willen zijn altijd voor een derde weg, waarbinnen principes flexibele waarden zijn die - omdat ze het sociale gedrag van mensen op een intelligente wijze dienen te beinvloeden - voortdurend worden getoetst aan het creatieve intellect en niet aan de verdommende invloed van de behoudzuchtige macht.

    Het ongelijkheidsdenken van een arrogante moraal

    klik hier I have taken part in many dialogues between Arabs and Americans and invariably emerge with the feeling that something is missing. At first I thought it must be a language problem: when two sides engage in conversation, one in its mother tongue, one not, discrepancies occur. Even when interpreters are employed something is lost. Then I thought it might be an inadequate knowledge between the sides of the other's cultural sensibilities. I even suspected that the presence of cameras and tape recorders had something to do with the problem. Conversation in the presence of recording equipment can easily turn to speechmaking. Now, I don't think any of the above is the real problem.

    This is the real problem: The partners fail to act as equals, as people who may differ in background and opinion but are willing to conduct the dialogue as peers, as individuals who need to make sense of their differences. The Arabs, obviously, are no economic or military match for the West but this is hardly the point. Dialogue, by definition, is an attempt by equals to work out problems. (Gamil Mattar, Al-Ahram Weekly, juni 2002)

    In 1967 bezocht ik in Isael een socialistische kibboets: Ayeleth Hashahar. Van het socialisme heb ik weinig gemerkt, behalve dan dat ik voor het werken in de gloeiendhete zon een paar sigarettenbonnetjes kreeg, waarmee je sigaretten kon kopen die niet rookbaar waren, hoewel er gelukkig wel Amerikaanse religieuze gekken waren die ze lekker vonden, zodat je Israelische rotzooi in kon ruilen voor goede Amerikaanse waar, maar ondanks de armoedige omstandigheden heb ik in het niet zo luxueuze gastenverblijf (waar we gelukkig niet op stro behoefden te slapen) wel een mooie foto gemaakt, waaruit mag blijken dat ik ongelijkheidsdenken afwijs.
    info: klik hier "You Westerners do not realize that an Arab can do without everything except his dignity. If you touch his dignity he will be as ferocious as a lion."

    PATRIARCH RAPHAEL I BIDAWID
    OF BABYLON OVER THE CHALDEANS,
    IRAQI CATHOLIC LEADER

    Patriarch Raphael Bidawid is the head of the Chaldean Church in Iraq. Out of a population of 20 million, one million Iraqis are Christians: of these 80% are Chaldean Catholics.

    54% of Israeli Jews see settlements as threat

    More than half of Israeli Jews believe that Jewish settlements in the occupied Palestinian territories pose a threat to national security, a Tel Aviv University poll showed.
    The university's Peace Index survey revealed that 54 per cent of Israelis thought that in the current conflict with the Palestinians, the West Bank and Gaza Strip settlements “greatly weaken the national interest.”
    “These figures are practically the reverse of opinions voiced on this issue in a previous index carried in June 2001, some nine months after the outbreak of the Intifada,” or Palestinian uprising, the university said. The survey was carried out from May 28-30 by the Tami Steinmetz Centre for Peace Research at Tel Aviv University. (Jordan Times, 6-6-2002)

    The outposts first

    Ben-Eliezer: Knesset or Kremlin - that's the question The question of evacuating settlements and the appropriate date for doing this (or at least freezing them, as demanded by the Mitchell Committee) becomes a secondary issue in light of the fact that dozens of new outposts have sprouted during the past 20 months, in contravention of law and procedure. During this period, the governments of Ehud Barak and Ariel Sharon have been in power. In both of these governments, the defense minister, who has direct responsibility for what goes on in the territories, was a representative of the Labor Party, which pretends to advocate an agreement under which isolated settlements would be evacuated and settlement blocs would remain, in exchange for land swaps along Israel's borders.
    This is the "written law," but the "oral law" - first of Barak and now of Benjamin Ben-Eliezer - is to acquiesce to the existence of wildcat settlements under the guise of "outposts."
    Ben-Eliezer has so far failed in all of his efforts to distinguish himself from Sharon's hard line. Without a determined effort to remove the illegal outposts, his pretensions to moderation, the enforcement of law and rational deployment of forces - which are constantly in short supply - are destined to fail. (Ha'aretz Editorial, 9-6-2002)

    Israeli Army & The Settlers

    A symbiosis has taken place between the army chiefs and the settlers. The generals see themselves as the patrons of the settlements. The military that was supposed to be a "small, smart army" for the defense of the state is becoming more and more like a colonial militia for the defense of the settlements. It has become more and more estranged from large parts of society. The best and the brightest do not remain in the army, they go to high-tech and the universities. Their place is being taken by the fanatical "hesder" yeshivot, a kind of modern version of the Templar order of the Crusaders. A simple question: When did the State of Israel ever consciously decide to sacrifice itself on this altar? When was this choice ever put clearly before the people? When has the public, the Knesset or the government ever made the decision to take this road? The answer: never. This way was imposed on the state by a small, fanatic, messianic-nationalistic sect, which was joined over time by opportunists, gold-diggers and villas-for-nothing seekers. They have dragged the state on their way, step by step, and now it’s they who decide the destiny of the State of Israel. (Uri Avnery, 17-3-2001)

    Israel: Is the Military in Charge?

    The military and the political systems in Israel have always been closely intertwined. According to a US ‘congressional source’, “in Israel, unlike the United States, the setting of national strategies and priorities is a consensus issue, not carried out by bodies headed by political appointees, but by men in uniform… All previous Israeli governments have given ‘a tremendous amount of attention’ to suggestions by the military because they represent the ‘permanent government,’ this source said” (Richard Sale, Washington, UPI, 1 March, 2001).
    Still, never had the army such a dominant role in Israel’s politics as it has since the period of Barak and Sharon. It is often clear that the real decisions are made by the military rather than the political echelon. This is visible even externally – in all television coverage of meetings of the Israeli government or cabinet, one sees at least an equal number of uniformed representatives of the various branches of the army and the security forces, as politicians. The army seniors brief the press (and capture at least half of the news space in Israeli media); they brief and shape the views of foreign diplomats; go abroad on diplomatic missions; outline political plans for the government; and express their political views on any occasion. (Tanya Reinhart, PalestineChronicle, 11-6-2002)

    Two Souls - Uri Avnery

    Uri & Rachel Avnery Als er een man de Nobelprijs voor de vrede verdient, dan is het wel de Israelische vredesactivist Uri Avnery, een van de weinige mensen die weet dat vrede alleen daar mogelijk is waar de waarheid wordt gediend. Shimon Peres is door de mand gevallen. De man liegt en bedriegt en maakt elke dag dat hij deel uitmaakt van het extreem-rechse schrikbewind dat Israel momenteel teistert de vredesgedachte belachelijk. Arafat probeert de waarheid te verdedigen, maar hij is de gevangene van extreem-rechtse Israeli's, extreem-rechtse Palestijnen en extreem-rechtse Amerikanen. In zo'n geval heb je als naar recht verlangende eenling weinig speelruimte. De wereld kijkt intussen toe en negeert de intelligente strijd van geniale vredesactivisten. Uri Avnery is een volmaakte onbekende in het Westen. Juist daarom - omdat hij op zo'n schijnheilige wijze wordt doodgezwegen - verdient hij de Nobelprijs!

    One has to pity this man, Bush. When he was elected, almost by accident, he was a local politician without any international experience. He would have been hard put to locate half the world’s states on the map. Since then he has been sleepwalking around the world, pushed hither and thither, sometimes listening to one of his handlers, sometimes to the other. He moves in circles, zigzags, forwards and backwards.
    He tells Sharon to withdraw immediately - "I repeat, immediately!" - and when Sharon laughs in his face he declares that Sharon is a Man of Peace. He calls for an international conference and kills it before it is born. He fantasizes about the "vision" of a Palestinian state and humiliates the leader of the Palestinians every day. He brings himself and his office into disrepute. What’s happening here? Well, Bush is torn between two mighty forces that are pulling him in opposite directions.

    On the one side, there is the domestic political pressure. The Jewish lobby is, of course, one of the strongest in the United States. The Jewish community is highly organized on rigid, authoritarian lines... This lobby frightens the media, too, and assures their adherence to Israel.
    But nowadays, even the power of this mighty lobby does not match the influence of the Christian fundamentalist lobby, dominated by the evangelist preachers. It puts the fear of God into the leaders of the Republican Party. This fanatical religious lobby appears to be extremely pro-Zionist. "Appears", because there is a darker side to it. According to its theological beliefs, the Jews must congregate in Palestine and establish a Jewish state on all its territory, so as to make the Second Coming of Jesus Christ possible. The evangelists don’t like to dwell openly on what’s comes next: before the Coming, the Jews must convert to Christianity. Those who don’t will perish in a gigantic holocaust in the battle of Armageddon. This is basically an anti-Semitic teaching, but who cares, as long as they support Israel.

    The combined might of the two lobbies is being brought to bear on Bush every time he tends in the direction of the Arabs.

    Opposing them, almost alone, is the Secretary of State, Powell, supported by the experts of his department. Every time Rumsfeld and Co. convince Bush that he has to satisfy the Jewish-Christian lobby in order to win elections, along comes Powell and convinces him at the last moment that the national interests of the United States demand the opposite.

    This week Bush received Mubarak. Sharon at once invited himself to the Oval Office, obviously believing that Bush is so weak-minded that he is always influenced by the last person he has listened to. That is the struggle that meets the eye. Underneath, perhaps, a more profound struggle lies hidden. My friend Afif Safieh, the PLO delegate in London, believes that two souls have dwelt in the American nation from birth.

    The one is that of the original settlers, the destroyers of the Native Americans, the slavers, a soul that adores brute force and cherishes the myth of the Wild West, that supports tyrants around the world. This soul identifies itself automatically with the Zionist settlers and the expulsion of the Arabs. Sharon is their man.
    The other one is the soul of Thomas Jefferson (in spite of the fact that he was a slave-owner, too, of course) and the framers of the constitution; of Lincoln, the emancipator of the slaves; of Wilson, whose 14 Points proclaimed the right of self-determination; of Roosevelt, who helped to save the world from Hitler; an idealist, liberal and freedom-loving soul. This one tends nowadays towards the Palestinians.
    The first soul occupies Bush’s heart, the other one knocks on the doors of his mind. It will be interesting to see which one wins.

    Uri Avnery, PalestineCchronicle, 8-6-2002

    "De Verenigde Staten leggen geen verantwoording af aan wereldlijke instanties, de enige autoriteit die zij erkennen is God".

    Uitspraak van een vertegenwoordiger van een Republikeinse denktank, 13-6-2002.

    Bush, Sharon Meet at White House

    US President Bush says he understands "Israel's need to defend itself," but urges the Israelis to consider the long term consequences of their actions. Bush made the remarks during talks with Israeli Prime Minister Sharon.
    Bush responded carefully to questions about the Israeli action. He told reporters that there are people "who want to use terror to stop the peace process."
    "Israel has a right to defend herself," Bush exclaimed, "and at the same time as Israel does so, the Prime Minister is willing to discuss the conditions necessary to achieve what we want, which is a secure region and a hopeful region."
    But as he sat with Bush in the president's office, Ariel Sharon made clear he has no intention of dealing with the Palestinian President Yasser Arafat. "Of course, we must have a partner for negotiations," he said. "At the present time, we don't see yet a partner. We hope there will be a partner there with whom we will be able to move forward to achieve a durable peace."
    Arafat was elected democratically by Palestinians, and intends on staging a new Presidential elections soon. (PalestineChronicle, 10-6-2002)

    Evangelie & Hypocrisie
    Uit GODSPELL: ALAS FOR YOU

    Godspell, A Musical Based Upon The Gospel According to St. Matthew

    Godspell was the first pop-rock-gospel musical, predating Your Arms Too Short to Box with God and Jesus Christ Superstar, and in some ways this modest and loving work remains the best of them. A jubilant celebration of the Gospel as told by St. Matthew, this Broadway and West End musical of the 70's was described by Alan Jay Lerner as "part rock, part revival singing." Godspell sprang from the youth culture of the swinging sixties and offered its first audiences a contemporary approach to the worlds' most famous story. The staging uses pantomime, children's games, vaudeville, tap and soft shoe dancing with ballad, pop and rock songs such as "Day by Day," "Prepare Ye," "Turn Back O'Man" and "By My Side" providing the musical color.

    JESUS
    Alas alas for you
    Lawyers and pharisees
    Hypocrits that you be
    Searching for souls and fools to forsake them
    You travel the land you scour the sea
    After you've got your converts you make them
    Twice as fit for hell!
    As you are yourselves!

    Alas, alas for you
    Lawyers and pharisees
    Hypocrits that you are
    Sure that the kingdom of Heaven awaits you
    You will not venture half so far
    Other men who might enter the gates you
    Keep from passing through!
    Drag them down with you!
    You snakes, you viper's brood
    You cannot escape being Devil's food!

    I send you prophets, I send you preachers
    Sages and rages and ages of teachers
    Nothing can bar your mood

    Alas, alas for you
    Lawyers and pharisees
    Hypocrits to a man
    Sons of the dogs who murdered the prophets
    Finishing off what your fathers began
    You don't have time to scorn and to scoff
    It's getting very late!
    Vengence doesn't wait!
    You snakes, you viper's brood
    You cannot escape being Devil's food!

    I send you prophets, I send you preachers
    Sages and rages and ages of teachers
    Nothing can bar your mood
    Blind guides, blind fools
    The blood you spilt
    On you will fall!

    This nation, this generation
    Will bear the guilt of it all!

    Alas, alas alas for you! Blind fools!!

    Waarheidsliefde & Joods-Christelijke Moraal

    Jodendom en Christendom hebben altijd een merkwaardige relatie met elkaar onderhouden. Traditioneel ingestelde joden ontkennen dat de waarheidsliefde van Jezus de essentie van het Messias-schap is. Christenen hebben de waarheidsliefde van Jezus belachelijk gemaakt door de 'goddelijkheid' van Jezus (die de ontkenning is van het begrip waarheid) tot dogma te verheffen.
    In een wereld waarin mensen en gedachten vergoddelijkt worden, is het niet mogelijk de waarheid te aanbidden. Waarheid kan niet bestaan in een wereld die wordt volgebouwd met Heilige Huisjes. Dat is wat Israel en Amerika momenteel doen: Zij willen de wereld volbouwen met Heilige Huisjes. Die huisjes noemen we 'joodse nederzettingen'. Het zal duidelijk zijn dat waarheidslievende mensen zulke Heilige Huisjes alleen maar met een slopershamer in de hand zullen willen benaderen.

    Canadian Parliamentarians Condemn Israel

    Nine Canadian members of parliament from three political parties, who witnessed the daily suffering of the Palestinians in the Occupied Territories, are staunchly criticizing Israel for its abuse of human rights and collective punishment of the Palestinians.
    "Everybody is shocked at how a strong, intelligent, wealthy, educated and liberal society like the Israelis -- with a such a sad history of their own-- have themselves turned into human rights abusers," says Liberal MP Carolyn Parrish, one of the parliamentarians who went to Israel and the Palestinian Territories on a week-long fact-finding mission last month.
    The trip was funded by the Palestine House, a Palestinian cultural centre in the Toronto area. "You got your money's worth," Parrish addressed a public forum organized by the Palestine House last week. "You have nine members of parliament who've come back completely and totally convinced that what's going on over there is a crime against humanity."
    Parrish shared with the audience a presentation she had given on the trip at a NATO parliamentary assembly in Bulgaria the week before as chairwoman of the Canadian-NATO parliamentary association.
    "The only country that's not on the side of Palestine is the United States of America,” she said. “They were not happy to listen to the presentation, and several of the delegates came over to me later and said, 'We agree with you but our government doesn't at this time.'" (By Lina Badih, PalestineChronicle, 11-6-2002)

    Powell says Palestinians may have an interim state

    Secretary of State Colin Powell said Wednesday the Bush administration is talking to other countries about setting up a provisional Palestinian state and that the proposal will be taken up at a Mideast peace conference this summer.
    Sharply disagreeing with Israeli Prime Minister Ariel Sharon, Powell said "we are not in line with his position that we should not work with Chairman (Yasser) Arafat."
    He called the Palestinian Authority a government and Arafat its elected head.
    "The president understands that", Powell said of President Bush although Bush also has spoken skeptically of Arafat's leadership and his role in protecting Israel against terror.
    "It's up to the Palestinian people to determine who their leader is, to determine who should head their government", Powell told the London-based newspaper. "And, at the moment, Yasser Arafat is the leader of the Palestinian people."
    In the interview, Powell echoed Arab demands for "the end of the occupation" of the West Bank and Gaza by Israel, for "the creation of a state called Palestine" and for "the end of settlement activity."
    He said that is the Bush administration's policy and that Bush has not ruled out setting a deadline for meeting those goals.
    "I think almost everybody has come to the agreement that there is a need for a provisional or interim steps", Powell said of a Palestinian state. "The question is how long should that be the case and how does one get to the comprehensive solution at the end."
    Powell reiterated that any Palestinian state should be democratically ruled.
    Powell also chided Israeli Prime Minister Ariel Sharon, who has dismissed Yasser Arafat as untrustworthy and said he would not deal with Arafat. Arafat is the elected leader of the Palestinian people and Sharon knows the Bush administration does not share his view about working with Arafat.
    The president understands Israel's right to defend itself but also understands "the need of the Palestinian people for a future in a state that they can call their own", Powell said. (Boston Herald/Associated Press, 12-6-2002)

    U.S. downplays claim Bush mulling 'temporary' Palestine

    The United States administration Wednesday downplayed comments made by Secretary of State Colin Powell that U.S. President George Bush is considering supporting the establishment of a "temporary" Palestinian state ahead of final status talks between Israel and the Palestinians.
    Powell, in an interview to the London-based Arabic newspaper Al-Hayat published Wednesday, said that the president was not backtracking from his goal of an independent Palestine, but that in order to achieve this goal, it was possible that a "temporary state" must be established as a transitional step.
    White House spokesman Ari Fleischer later made clear, however, that Bush had not signed on to the idea. ( By Daniel Sobelman, Ha'aretz Correspondent, 12-6-2002)

    EYE ON THE FUTURE

    The current Israeli government has destroyed the peace process, has reoccupied Palestinian cities and is fuelling the feelings of enmity and bitterness between Arabs and Israelis.
    The challenge is on the Arabs to defeat the dangerous designs of an Israeli government dominated by extremists.
    The past, which they painfully remembered yesterday, should provide some guidelines.
    In the years leading to, and following 1967, the Arabs have allowed Israel to dictate the terms of engagement. They played right into its hands, adopting the positions that it wanted them to take and saying the things it wanted them to say.
    Israel won the war and the world. The Arabs lost their lands and their case. Their performance on the political front was no better than that on the military battlefield. Reasonable positions that could deliver results lost out to slogans that amounted to naught. Forward-looking stands adopted by countries like Jordan, and which have since been vindicated, were overshadowed by emotional outbursts and short-sighted politicking.

    On the 35th anniversary of the 1967 war, the Arab world needs to plan to win. Rational, well thought-out and coordinated policies like those adopted lately provide the best weapon in their arsenal. Good politics will regain the Palestinians their rights and assure them of a future free of the oppression and deprivation of the past. (Jordan Times, Editorial, 6-6-2002)

    Sharon & Resolutie 242

    The Security Council,
    Expressing its continuing concern with the grave situation in the Middle East,
    Emphasizing the inadmissibility of the acquisition of territory by war and the need to work for a just and lasting peace in which every State in the area can live in security,
    Affirms that the fulfillment of Charter principles requires the establishment of a just and lasting peace in the Middle East which should include the application of both the following principles:
  • Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict;
  • Termination of all claims or states of belligerency and respect for and acknowledgement of the sovereignty, territorial integrity and political independence of every State in the area and their right to live in peace within secure and recognized boundaries free from threats or acts of force;
    Affirms further the necessity
  • For guaranteeing freedom of navigation through international waterways in the area;
  • For achieving a just settlement of the refugee problem;
  • For guaranteeing the territorial inviolability and political independence of every State in the area, through measures including the establishment of demilitarized zones;

    • Ariel Sharon: New York Times, 9-6-2002

    Israel entered the West Bank only after its cities and airports had come under heavy fire. Israeli actions were legal — resulting from a clear-cut war of self-defense. For that reason, the United Nations Security Council determined in a historic decision, Resolution 242, that Israel was entitled to "secure and recognized boundaries" and was not expected to withdraw from all the territories that its forces had entered — and from which it was attacked — in the Six Day War. In effect, the resolution established that these were disputed territories where Israel had legitimate rights to defensible borders, besides the claims of the Arab parties to the conflict.
    Under Resolution 242, which became the cornerstone of peacemaking, Israel withdrew from the Sinai Peninsula in accordance with the 1979 peace treaty with Egypt. It was under the principles of Resolution 242 that Israel attended the 1991 Madrid peace conference where President George H. W. Bush spoke about a "territorial compromise" between the parties. And again in line with Resolution 242, Israel, operating under the 1993 Oslo agreement, withdrew its military government over the Palestinian population so that by 1999, 98 percent of the Palestinians in the West Bank and Gaza were under Palestinian rule.
    Nonetheless, the Palestinian leadership decided to initiate the current war against Israel after the failure of the Camp David summit in July 2000. Rather than resolve Israeli-Palestinian differences peacefully, it deliberately promoted a wave of terrorist attacks against the people of Israel. It failed to implement its written obligations to dismantle international terrorist groups like Hamas and Islamic Jihad. Instead it provided them with sanctuary in the area under its jurisdiction. It also unleashed some of its most loyal forces, like the Tanzim militia of the Fatah movement and the presidential guard, Force 17, against Israeli civilians. Finally, Yasir Arafat's personal financial adviser, Fuad Shubaki, not only paid for many of these attacks, but also organized a consortium of Middle Eastern terrorism built on the Palestinian Authority, Iraq and Iran.

    In the nearly two years of the Palestinian intifada, the people of Israel have seen Israel's vulnerabilities exploited, its holy sites desecrated and massive weaponry smuggled and used against Israel's cities. For this reason, Israel will not return to the vulnerable 1967 armistice lines, redivide Jerusalem or concede its right to defensible borders under Resolution 242. (New York Times, 9-6-2002)

    Commentaar: Israël en Amerika plaatsen zichzelf boven de wet. Ze worden geconfronteerd met een juridisch probleem, maar ze weigeren dat juridische probleem voor te leggen aan een instantie die zich 'specialist op juridisch gebied' mag noemen: een internationaal gerechtshof.
    De rechtsreligieuze president van de Verenigde Staten erkent alleen het gezag van God en toont daarmee aan dat hij niets begrepen heeft van de vredesgedachte die na de tweede wereldoorlog tot oprichting van de Verenigde Naties leidde. Zelfs een debiel kind kan inzien dat het begrip Verenigde Naties niet toestaat dat een natie zich onttrekt aan de controle van de anderen. Elke vorm van vereniging is gebaseerd op controle. Controle is ook de essentie van de democratie. Die staten die controle door anderen afwijzen moeten dictaturen genoemd worden. Overal waar kritische mensen in de gevangenis worden gezet, worden verbannen of monddood gemaakt wordt de vrije, democratische geest ontkent en heerst de terreur van de dictatoriale middelmaat, die alleen maar kan leven in een wereld, waarin de domheid tot koning wordt uitgeroepen.
    Het is de eerste functie van het recht ons te beschermen tegen de terreur van de domheid. Daarom wordt het begrip recht ook verbonden aan 'onafhankelijke macht'.
    Je zou recht, vanwege de benadrukking van onafhankelijkheid, een vorm van heidense moraal kunnen noemen. De rechter baseert zich niet op Goddelijke dictaten en primitieve driften en emoties, maar op schriftelijke wetgeving (denk aan Mozes die de Wet vastlegde op stenen tafelen), die is opgesteld door intelligente mensen, die zich ten doel stellen orde te scheppen in een chaotische wereld. Wie zich aan het recht onttrekt, of wie recht probeert te verbinden aan vage emoties en irrationele goddelijke boodschappen, kiest automatisch voor de chaos.
    Dat is wat Ariel Sharon, premier van een staat die de geschreven wet (Mozes) zegt te eerbiedigen, doet. Hij negeert alle briljante, intelligente mensen die precies weten wat internationaal recht is, en plaatst er zijn eigen dommemansinterpretatie tegenover, uitgaande van de gedachte dat zijn macht zo groot is dat geen enkele intellectueel in staat is hem onderuit te halen.
    Die grenzeloze minachting voor het intellect maakt van Israël momenteel een bandietenstaat, een morele benaming die door rechtse zionisten wordt toegekend aan de Palestijnen - hetgeen een omkering van de waarheid is.
    Resolutie 242 spreekt over 'territoriale onschendbaarheid' en 'politieke onafhankelijkheid', zaken waar Israël al jarenlang volmaakt maling aan heeft. Libanon, Palestina en Irak zijn landen die de dupe werden van de onwil van Israël de territoriale onschendbaarheid van naties te respecteren. Irak's macht moet gebroken worden en Irak moet daarom in drie delen worden opgesplitst. Dat door Israël uitgedachte plan ligt al tientallen jaren in de kast van Amerikaanse beleidshebbers (wordt reeds gedeeltelijk ten uitvoer gebracht door Amerika en Engeland) en nog steeds zet men alles op alles om Irak volledig en definitief aan stukken te breken. Waarom? Wie geeft Israël het recht een ander land kapot te maken?
    Die vraag wordt door niemand gesteld. Israël is alleen verantwoording verschuldigd aan zichzelf (God) en als Israël (d.i. God) beslist dat iemand een terrorist is, dan is hij dat. Daar helpt geen moedertjelief aan. Internationale gerechtshoven en strafhoven zijn in de wereld van God grote flauwekul.
    Erg merkwaardig is daarbij het feit dat het zionisme door orthodoxe gelovigen wordt gezien als een goddeloze vorm van machtsdenken. Zionisme en religie horen in feite niet bij elkaar, zijn zelfs in zekere opzicht elkaars tegenpolen. Ze kunnen echter samenwerken omdat de zionisten de natie vergoddelijkt hebben en die primitieve heidense eredienst verbindt zionisten en rechtse gelovigen met elkaar. Beiden houden er een primitief godsbeeld op na, dat de oneindigheid van God probeert terug te brengen tot de bekrompenheid van de eigen groep.
    Waaruit mag blijken dat onderwerping van elke staat aan intelligente, voor iedereen geldende wetgeving, die wordt gecontroleerd door de meest intelligente en onafhankelijke juristen onder ons, een absolute noodzaak is. Wanneer we het idee van een vreedzame volkerengemeenschap tenminste serieus willen nemen... (14-6-2002)

    International Action Center

    Information, Activism, and Resistance to U.S. Militarism, War, and Corporate Greed, Linking with Struggles Against Racism and Oppression within the United States

    THE U.S. ROLE IS DESTABILIZATION

    The U.S. has clearly admitted that it has a destabilization plan for Iraq, in public speeches and in the recent allocation by Congress of $97 million to fund Iraqi opposition groups. Each component of the attack on Iraq is a part of this strategy, be it the bombing blitzes, the imposition of the no-fly zones, or the sanctions.
    This same strategy has been used by the Pentagon and CIA many times in the past: from 1950 to 1953 against the elected government of Mossadegh in Iran, leading to its overthrow and the bloody reign of the Shah; in 1954 against the democratically elected government of Arbenz in Guatemala, leading to a U.S.-engineered military coup and the subsequent slaughter of over 100,000 Indian people; from 1970 to 1973 against a democratically elected government of Salvador Allende in Chile which ended in the coming to power of the dictatorship of General Pinochet and the murder of 30,000 Chileans.
    In each case, those governments were replaced by U.S. puppets that looted the countries’ land and resources for the benefit of Western corporations and transformed the territory into a staging ground for CIA operations in the respective regions. This is precisely what they seek in toppling the government of Iraq. You do not have to be an ideological or political supporter of the Iraqi government to mobilize militant opposition against this kind of imperialist interference.

    STATEMENT from the INTERNATIONAL ACTION CENTER on the UNICEF report released Thursday, August 12, 1999 on the continually increasing mortality rates for children in Iraq.

    Zionistische verdelingsplannen

    Neturei Karta maintains its anti-Zionist stance

    The extreme pro-Palestinian groups in Britain have recently found a new propaganda weapon in the form of an ultra-Orthodox sect whose activities have turned the rest of the British Jewish community against it.
    Neturei Karta Website In the past few years, members of the extreme Neturei Karta movement have increased their involvement in anti-Israeli activities, participating in demonstrations calling for Israel's annihilation. The Jewish community in Britain has responded by excommunicating the group, banning its members from the country's synagogues.
    Avraham Grohman, considered to be the leader of Neturei Karta in Britain, told Ha'aretz that Neturei Karta supports the Palestinians so that they "know that Jews are not fighting and are not creating the problems for the Palestinians; it's the Zionists fault. (By Sharon Sadeh, Ha'aretz, 13-6-2002)

    Interview With Rabbi Beck of Neturei Karta

  • Could you first explain what Neturei Karta is?
    Neturei Karta was not founded as an official organization. Neturei Karta is a general name which the world has given to those who are opposed to Zionism. In order to understand this topic, we have to understand what Judaism is and what Zionism is. Those Jews throughout the world who oppose Zionism have been given the name Neturei Karta.
  • What for you then is the definition and essential nature of a Jew?
    The definition of Judaism is that Jews have received the Torah from Mount Sinai. They handed over the Torah from one generation to the next. This is the only possible definition of Judaism. There is no other definition.
  • So then, a Jew essentially is one who upholds the given Law ? the Torah?
    One hundred per cent!
  • What is your attitude to the Reform Movement?
    The Reform Movement has left Ultimate Truth.
  • How would you define Zionism?
    Zionism is a relatively new movement which is based upon an heretical denial of Judaism. It has succeeded in recent years in being able to fool a large section of the Jewish community into following its ways. (Patrick Harrington of Third Way Publications, London, 1991)

    Cognitieve Dissonantie & de Wet

    De joodse wereld binnen en buiten Israel is in opperste verwarring. Deze komt voort uit een verschijnsel dat in de moderne psychologie cognitieve dissonantie heet. Deze term werd een jaar geleden toegepast op de joodse Israëli's door Ury Avneri, leider van de Israëlische vredesbeweging Gush Shalom. Cognitieve dissonantie is onbehagen dat ontstaat als het beeld dat iemand van zichzelf heeft niet meer klopt met de objectieve werkelijkheid. (Hajo Meyer, Volkskrant 14-6-2002)

    Cognitieve dissonantie is een modern begrip voor een oud probleem. Reeds in de prille oudheid waren wetenschapsmensen zich ervan bewust dat er een verschil bestaat tussen gewenste waarheid en objectieve waarheid. Dat is ook de reden waarom de gnostici duizenden jaren geleden een beweging in het leven hebben geroepen die zich ten doel stelde de mensen bewust te maken van de chaos die ze onbewust in stand houden. Angst voor de waarheid heeft ertoe geleid dat mensen waansystemen opbouwen, die ze niet meer kunnen afbreken, omdat iedere poging de waarheid te ontdekken gepaard gaat met immense angst- en schuldgevoelens die binnen een primitief-moralistische wereld niet te dragen zijn. Juist vanwege die ondraaglijke schuldgevoelens, die door primitieve moralisten wordt aangewakkerd, werd het beeld van een redelijke verlosser in het kleven geroepen, een man die zich niet in de eerste plaats laat leiden door de wil wraak te nemen.
    Gnosis is geen religie. Gnosis is in de eerste plaats verlangen naar orde - dus opheffing van de chaos en de daaraan ten grondslag liggende angst.
    Het spreekt vanzelf dat het Mozaïsche begrip 'wet' binnen de gnosis een grote rol speelt, want juist in een wereld waarin primitieve moralisten mensen opzadelen met onredelijke angst- en schuldgevoelens kan redelijke wetgeving mensen de moed geven fouten, gebreken en zwakheden te erkennen.
    Wetgeving werd in de oudheid gezien als het begin van de beschaving. Het is daarom geen wonder dat in het Oude testament het begin van de joodse beschaving gesymboliseerd wordt door een goddelijke ingreep: het schenken door God aan de joden van de op stenen tafelen vastgelegde wet.
    Dat het idee van wetgeving al veel ouder is, en ten grondslag ligt aan de oude beschavingen in Egypte en Mesopotamië vergeten religieuze joden voor het gemak. Wat dat betreft zijn zij slechte wetgevers, en maken ze het verlangen naar orde en rust dat aan wetgeving ten grondslag ligt ondergeschikt aan een chaotiserend geloofsverlangen.
    Wet en geloof zijn echter verschillende zaken. Geloof is in de eerste plaats een zaak van de enkeling. De wet echter stelt zich ten doel zoveel mogelijk mensen aan zich te binden. De Wet is daarom 'goddelijk' zou je kunnen stellen, omdat ze er voor alle mensen wil zijn. En die alomtegenwoordigheid van de wet is ook mogelijk, omdat de Wet niet in de hoofden van enkelingen schuilt, maar wordt vastgelegd in wetboeken. Daarom bevindt zich in het allerheiligste van de joden ook geen geheimzinnig symbool dat verwijst naar raadselachtige geloofsmysteries, maar een zeer concreet vormgegeven object: het geschreven boek, dat de wet bevat.
    De liefde voor de wet is het centrale element van het joodse geloof. Die eerbied heeft in sommige kringen zo'n overdreven vorm aangegeven dat werkelijk alle aspecten van het leven in wetsvorm zijn vastgelegd, zodat je zou kunnen zeggen dat een traditionele jood een wandelend wetboek geworden is. Zijn individualiteit is ondergeschikt gemaakt aan de wet.
    Juist daarom, omdat alles wat een traditionele jood doet gebonden is aan wetten en voorschriften is hij de absolute tegenpool van de anarchist, die het liefst zonder een enkele regel door het leven zou gaan. Die afkeer 'antisemitisme' noemen is fout. Anarchisten willen vrij zijn en een teveel aan regels, wat het kenmerk is van de orthodoxie, roept onvermijdelijk gevoelens van afkeer op.
    De wil jezelf volledig uit te leveren aan de wet - gezagsgetrouw willen zijn dus - zou, objectief gezien, positief opgevat kunnen worden, wanneer die gezagsgetrouwheid tot eerbied voor de wet in het algemeen zou leiden.
    Het probleem met religieuze joden is echter dat zij het begrip wet willen koppelen aan het begrip jood. De wet is er niet voor iedereen, nee, men moet de joodse wet gehoorzamen. Dat is natuurlijk absurd. Dat is net zoiets als het begrip waarheid koppelen aan moraal, zoals linkse jongeren het in de jaren zestig wilde doen.
    Je maakt de begrippen wet en waarheid belachelijk wanneer je ze wilt zien als je persoonlijke eigendom. Je kunt de wet en de waarheid niet bezitten. Het feit dat de wet je geschonken werd door God zou je op de gedachte moeten brengen dat de wet niet jouw persoonlijke eigendom is. God is de wetgever en hij heeft de wet aan de mens geschonken, niet om er als een kloek op te gaan zitten broeden, in de hoop dat er een kuiken uitkomt, maar om haar door te geven aan anderen. Dat is de goddelijke taak van de joden: mensen respect bijbrengen voor de wet.
    Het is daarom uiterst treurig om te moeten zien hoe in Israël heidense joden de wet aan hun laars lappen, terwijl religieuze joden de wetten van Mozes belachelijk maken via het overdreven belangrijk maken van leefregels die alleen maar tot vervreemding van andere mensen leiden.
    De wet is niet meer gericht op het scheppen van orde, maar op het scheppen van verdeeldheid. Je gebruikt de wet om jezelf uit te roepen tot een vreemd, hoger wezen dat niets met andere mensen te maken heeft, zodat je opdracht mensen respect bij te brengen voor de wet omslaat in zijn tegendeel. Door het absurde benadrukking van onzinnige leefregels gaan de mensen de wet haten. Met andere woorden: je legt het kind - de wet - in een kuip vol smerig afwaswater en het gevolg is dat anderen die vieze kuip - tesamen met het kind - het riool in werpen.

    Mozes, door Michel Angelo De wet werd door Mozes vastgelegd op stenen tafelen. Dat zou de gelovige jood te denken moeten geven. Steen is hard materiaal. Steen verwijst naar rotsen, gebergte. Astrologisch gezien hoort steen bij het teken Steenbok, de klimgeit die het als zijn taak ziet orde te scheppen in het leven.
    Het teken Steenbok hoort bij de planeet Saturnus. Saturnus is zwart, donker, somber, plechtig, statig, eenzelvig en hecht aan eenvoud, soberheid en distantie.
    Het is daarom - vanuit astrologisch standpunt gezien - een merkwaardige zaak wanneer religieuze joden de eenvoud van de Saturnale wet proberen te misvormen via allerlei voorschriften die het tegendeel zijn van eenvoud.
    Gekke petten en hoeden opzetten, rare gebedsrituelen bedenken. Het zijn geen zaken die je aan zult treffen op de stenen wetstafelen van God.
    In het hooggebergte, waar de sobere sfeer van het wetsteken Steenbok heerst, wordt de flauwekul afgewezen. De Steenbok is een streng, calvinistisch teken. En dat is ook de reden waarom er in het Oude Testament voortdurend sprake is van het optreden van protesterende profeten die de joden terug willen voeren naar de sobere strengheid van de Wet.
    Mozes is harde steen. Mozes staat daarom voor hard worden, streng zijn voor jezelf, kiezen voor de plicht, wanneer de wet dat eist.
    In Israël zijn momenteel mensen aan het werk die de harde woorden 'wet' en 'plicht' minachten.
    Er is de wet. Die wet eist plicht. Maar men wijst alle verplichtingen van de hand en wil op een wetteloze wijze de eigen antimozaïsche zin doordrukken.
    Wanneer orthodoxe joden dat gedrag veroordelen hebben ze, volgens het geloof dat de door God aan de joden geschonken Wet centraal stelt, gelijk.
    Wie de wet als centraal element van het jodendom beschouwt kan onmogelijk het gedrag van de zionistische staat Israël goedkeuren. Die staat is de ontkenning van de sobere, plichtbewuste eenvoud. Die staat verwerpt de strengheid van de wet en plaats de wetteloosheid van de naar zinloze roem strevende macht op een gouden troon. (Zwolle, 14-6-2002)

    • "There's one thing for certain that I strongly believe and that is that we must build the institutions necessary for the evolution of a Palestinian state that can live peacefully in the region and provide hope for the suffering Palestinian people."

    George W. Bush, 14-6-2002

    TeheranTimesCom:
    Khatami Condemns 'Defiled Seed of Terror'
    in Sept. 11 Attack
    Letter to William F. Vendley,
    General Secretary, World Conference on
    Religion and Peace

    "It was a great joy and pleasure for me to receive your letter. I would like to express my heartfelt gratitude for your kind attention to me and to the people of Iran. No higher expectation could be conceived of your eminence, and of all those men and women who have devoted their lives to the service of his servants and to the love of the benevolent, delicate and extremely handsome countenance of the great messenger of lord, Prophet Jesus Christ (peace be upon him)."

    Wanneer twee regeringsleider allebei Jezus van Nazareth beschouwen als een grote profeet, dan zou je verwachten dat ze elkaar niet gaan demoniseren, wanneer er sprake is van een meningsverschil. Jezus was een waarheidszoeker en dat betekent dat je in een conflict met een ander samen op zoek gaat naar de waarheid, ook wanneer je weet dat die waarheid pijnlijk kan zijn.
    Alleen fundamentalisten wijzen de waarheid af. Zij hebben zichzelf tot God verheven en wijzen elke vorm van dialoog af. Khatami is geen fundamentalist. Hij zoekt de dialoog, heeft er ook aan meegewerkt dat het jaar 2001 door de Verenigde Naties tot het jaar van de dialoog tussen beschavingen werd uitgeroepen.

    "There is a need to have … a deep meeting of minds.
    This is my hope. But maybe I'm not capable of carrying it out."
    Mohammad Khatami

    "Let me declare my belief clearly. The destiny of the religion's social prestige today and tomorrow will depend on our interpretation of the religion in a manner which would not contradict freedom, whenever in history a religion has faced freedom, it has been the religion which has sustained damage ... when we speak of freedom we mean the freedom of the opposition. It is no freedom if only the people who agree with those in power and with their ways and means are free."

    Biografische info

    Mr. Khatami was born in 1943 (september, 29) in Ardakan, Yazd Province, in a religious family. His father was a well known Islamic Clergyman. In 1961 after graduation from high school, President Khatami went to Qom to study theology and then from 1965, he continued his studies in Isfahan. He also studied philosophy at the University of Isfahan where he obtained his B.A in 1969. In 1970 he entered the University of Tehran to study education and graduated with an M.A. After graduation he went back to Qom to follow up his philosophical studies President Khatami speaks: Arabic, English and German in addition to Persian. (Klik voor bron)