Daders & Slachtoffers

Is Yasser Arafat 'de vijand van de hele wereld'?
Commentaar Wim Duzijn 2002

Citaat: In een interview verklaarde Sharon dat Yasser Arafat "de vijand van de hele vrije wereld is". (Standaard 31-3-2002)

Centraal thema in die literaire werken die de kwalificatie 'serieus' verdienen is de strijd van de eerlijke, eenzame enkeling tegen het gigantische bolwerk van opportunistische, aan macht verslaafde leugenaars, die in de wereld de dienst willen uitmaken.
Het zijn altijd de leugenaars die in een oneerlijke wereld beloond worden. Het zijn altijd de gekken die het gezonde verstand mogen ondermijnen. En nooit wint de intelligente mens die de waarheid vertelt.
Hoewel we dat allemaal weten trekken we ons van de serieuze boodschap van serieuze auteurs nooit iets aan. Serieus is leuk voor een uurtje lezen voor het slapen gaan, maar na het slapen, wanneer we wakker worden, schuiven we het serieuze boek met een resoluut gebaar onder het bed, we kleden ons aan, wassen netjes ons gezicht, en gaan fluitend op weg naar de dagelijkse bezigheden die van ons eisen dat we liegen dat het gedrukt staat.

Wat zouden we in godsnaam moeten beginnen zonder leugens? Is het leven nog wel zinvol als we niet meer kunnen liegen en bedriegen? Kunnen we überhaupt iets beginnen met zoiets onzinnigs en moreel verwerpelijks als 'de waarheid'?
Ja, je hebt van die gekken die ons de waarheid willen vertellen. Maar dat zijn volgens ons vrijwel altijd zonderlingen die zijn behept met (wat we neerbuigend noemen) een 'Messiascomplex', een begrip dat negatieve betekenis heeft gekregen omdat in het verleden leugenaars het begrip messias hebben gekoppeld aan het begrip god.
Mensen die niet 'god' maar rebelse verlichtingsdenkers (zoals Jezus van Nazareth) serieus nemen zijn in onze ogen altijd zielig, ridders van de droevige figuur, die een volstrekt zinloos gevecht willen aangaan met een stel windmolens, waarvan de wieken - wat er ook gebeurt - traag en langzaam blijven rondwentelen in de wind.
Vaak is dat waar en dat kan ook niet anders, omdat het gelijk in een leugenwereld nu eenmaal altijd bij de meerderheid ligt.

De oorlog in het Midden-Oosten echter brengt een verschuiving tot stand. Waarheidlievende eenlingen blijken intelligenter te zijn dan we denken en de vertegenwoordigers van de liegende meerderheid zijn minder nobel, intelligent en goed dan we altijd hebben aangenomen.
Wie naar het door en door verideologiseerde Israël kijkt, die ontdekt als snel wie de echte ridders van de droevige figuur zijn, mensen die volledig buiten de werkelijkheid staan, strijders, die denken dat het vernietigen van een windmolen hen de eeuwige verlossing zal schenken.
Ariel Sharon is de vertegenwoordiger bij uitstek van een denkwijze die volgens alle serieuze schrijvers uit de wereldliteratuur 'middelmatig' dient te worden genoemd.
Alleen het feit dat het hem lukt andere mensen ertoe te bewegen zichzelf het leven te benemen (een gruwelijk-weerzinwekkend vermogen waar niemand trots op zou mogen zijn) verleent hem enige glans.
Israelische politici vinden het leuk wanneer ze een windmolen op kunnen vrolijken met het bloed van onschuldige mensen, die niet weten wat er gebeurt, omdat ze op een doodgewone, amorele wijze dom gehouden worden.
Yasser Arafat is volgens Sharon het grootste kwaad van de wereld, "de vijand van de hele vrije wereld".
We kijken er naar en we denken bij onszelf: "Wanneer we die man uitlachen kunnen we niet meer liegen en bedriegen en dan moeten we nadenken... Dus wat zullen we doen?"
Liegen en bedriegen is zo leuk en als we dat doen hoeven we al die vervelende zeurderige mensen die tesamen 'onze cultuur' vormen niet serieus te nemen, en daar gaat het toch om in onze vrije wereld, die we moeten verdedigen tegen de aanvallen van 'de duistere Arabische horden'.
Het is bijzonder belachelijk en onnozel allemaal. En bijzonder onwaar.

Toegegeven, in de Arabische wereld wemelt het van onvrije geesten die willoos achter iedere gek aanhollen, maar wat dat betreft verschillen Arabieren niet van andere mensen, want overal in de wereld wonen dezelfde mensen met dezelfde goede eigenschappen en dezelfde slechte eigenschappen.
Ariel Sharon blijft net als andere fanatieke ideologen in Israel heilig geloven in de valse droom dat 'de joden' anders zijn.
Nog altijd is iedere aanval op iemand die 'jood' is in zijn ogen de ergste en meest misdadige daad die denkbaar is.
Vanuit die absurde instelling interpreteert hij de wereld, een vorm van gedrag die je schouderophalend zou kunnen bekijken ware het niet dat hij het hele vrije westen bij zijn onzinnige ideologische strijd wil betrekken.
Dat zou juist kunnen zijn als Sharon de wereldgemeenschap verdedigde, maar dat doet hij niet. Ariel Sharon is een zionist en hij vecht voor het zionisme. Daar gaat het om. Ariel Sharon vecht niet voor het vrije westen, laat staan voor de westerse cultuur.
Iedereen heeft de mond vol over cultuur op het ogenblik. We moeten onze cultuur verdedigen tegen de duistere horden. Maar wat is dat dan: 'Onze vrije westerse cultuur"? Welke boeken liggen er op het nachtkastje van Ariel Sharon, of op de nachtkastjes van Shimon Peres, Barak en andere Israelische strijders voor onze bedreigde vrije Westerse cultuur?
Als serieus, anarchistisch schrijver heb ik ontdekt dat in het vrije, beschaafde Nederland geen mens belangstelling heeft voor serieuze cultuur - helemaal al niet wanneer die cultuur vervaardigd wordt door een kunstenaar die zowel serieus als eerlijk wil zijn... Cultuur noemen we dat.
Ik stel voor dat we een grote zoekactie starten. We laten de politie alle huizen doorzoeken en al diegenen die geen serieuze, cultureel hoogstaande en beschaafde boeken bezitten vliegen er uit. Hupsakee, terug naar de oerwouden van Afrika of Zuid-Amerika, want ze vormen een bedreiging voor 'onze cultuur'.
Laten we beginnen bij ons landsbestuur. Welke boeken leest de aan detectiveboekjes verslaafde Annemarie Jorritsma bijvoorbeeld? Ja, daar kun je om lachen, maar dat goeie mens heeft de ballen verstand van kunst en literatuur en als ze naar de kerk gaat, dan luistert ze naar een preek van meneer de dominee, alsof meneer de dominee Jezus zelf is.
Ik moest daar aan denken toen ik Ariel Sharon op de televisie zag met naast zich een dik boek, dat de naam 'bijbel' draagt.. Een aartsleugenaar, een man die volledig buiten de werkelijkheid staat, maar die we door dik en dun moeten steunen, omdat hij de premier is van de staat Israël, een staat die - ondanks alles wat er gebeurt en is gebeurd - nog altijd 'heilig land' wordt genoemd.
Hoe kun je nu in godsnaam een ander een vijand van de vrije wereld noemen, wanneer je niets anders doet dan andere mensen hun vrijheden afnemen, omdat ze toevallig de vijanden van jouw heilsleer zijn.

Ariel Sharon is een man die (net als miljoenen joodse medestanders in Israel) lijdt aan een Messiascomplex. Niemand windt zich daar over op. Wel lopen we met een goedkope boodschappentas vol morele veroordelingswoede achter de liberale kretenslakende politicus Pim Fortuyn aan, een man die Sharon door dik en dun steunt, maar we weigeren verbanden te leggen.
Pim Fortuyn, stelt Volkskrantcolumnist Jan Blokker, is de reïncarnatie van Mussolini (de 'duce'), maar wanneer Fortuyn zijn naam verbindt aan Ariel Sharon, dan zwijgt onze grote intellectueel, en dan mompelt hij: Sharon een fascist noemen - dat gaat me een beetje ver...; ik moet natuurlijk wel brood op de plank hebben hier...
Ik begrijp die houding niet. Ik zie niet in waarom een intellectueel in dit land niet consequent zou mogen zijn. Wanneer mensen ons gevangen willen zetten in een web van leugens, dan dienen we ons daar tegen te verzetten, wanneer we tenminste beschaafd en cultureel willen zijn...
Jan Blokker heeft nooit ergens voor gevochten. Daarom valt hij Fortuyn aan, ook een man die als puntje bij paaltje nergens voor wil vechten.
Ja, de Islam moeten we aanvallen, dat is momenteel de boodschap. Maar wat is het verschil tussen de Islam, het jodendom en het christendom, drie (Abrahamitische) religies met drie handen op een buik...? Ze gebruiken toch allemaal het boek dat 'bijbel' wordt genoemd?
In een beschaafd land proberen we mensen beschaafd gedrag bij te brengen en dat kan nooit wanneer we er de hele dag een eind op los liegen - dat zal iedereen die een beetje eerlijk is moeten toegeven.
Wanneer we Ariel Sharon's leugens accepteren verwerpen we het principe dat cultuur en beschaving op waarheidsliefde gebaseerd dienen te zijn.
Dan laten we getuigen tijdens een rechtszaak zeggen dat ze 'bij god almachtig' de waarheid dienen te vertellen, maar inwendig denken we: "schijt aan de hele boel, die stomme waarheid kan me volstrekt gestolen worden.."
"Wat", vroeg Pontius Pilatus aan Jezus tijdens een proces dat tegen hem werd gevoerd op de tempelberg die in die tijd nog gewoon Fort Antonia werd genoemd, "is waarheid?"

Sharon: "We zullen winnen"
Salomon Bouman, De Sandaard 2-4-2002

In zijn persoonlijke kruistocht tegen de Palestijnse leider, Yasser Arafat, negeert de Israëlische premier, Ariel Sharon, internationale en binnenlandse kritiek. Als een terriër die zich in zijn prooi heeft vastgebeten, heeft hij de zwaar aangeslagen Israëliërs beloofd de Palestijnse terreur te zullen uitroeien. Maar dat de hele wereld op de hoogte is van Sharons wraakgevoelens tegenover Arafat, vormt de beste bescherming voor de Palestijnse leider.
We zullen winnen, beloofde Sharon in een tv-toespraak. Naast hem stond de Israëlische vlag en op zijn bureau lag een grote bijbel. Nooit eerder heeft een Israëlische leider zich met een religieus symbool binnen handbereik tot de Israëli's gewend.
Zijn korte tv-rede, waarin hij verklaarde dat Israël ,,in oorlog'' is tegen de Palestijnen, bevatte geen godsdienstige elementen. Dat Sharon toch de bijbel naast zich legde, is een teken dat deze niet-religieuze generaal zich in de strijd om het behoud van het historische joodse vaderland, Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever), door de boodschap van het Oude Testament laat inspireren.
In ieder geval zullen de kolonisten in bezet gebied, van wie velen wel religieus zijn, blij zijn geweest dat Sharon zijn rede met de bijbel in beeld uitsprak.

Amerika steunt Sharon
Brabants Dagblad, 2-4-2002

De militaire actie van Israël tegen het hoofdkwartier van Yasser Arafat in Ramallah stuit alom op kritiek. De VN-Veiligheidsraad riep de regering in Jeruzalem op het leger uit Ramallah en andere Palestijnse steden terug te trekken.
De Verenigde Staten ondersteunden de oproep van de Veiligheidsraad, maar toonden begrip voor de belegering van het hoofdkwartier van de Palestijnse leider.
Diplomaten uit de vijftien landen van de Europese Unie willen vandaag een bezoek brengen aan Yasser Arafat in Ramallah. De vijftien diplomaten zullen zich vanmorgen melden bij de controlepost Qalandia op de weg tussen Jeruzalem en Ramallah. Zij onderhandelden gisteravond om toestemming te krijgen om Arafat te bezoeken.
De islamitische landen, bijeen voor de top van de Organisatie van de Islamitische Conferentie in Kuala Lumpur, bestempelden Israëlische soldaten, evenals Palestijnse zelfmoordenaars, als terroristen. De Israëlische aanvallen tegen Palestijnen trekken volgens hen het gehele Midden-Oosten mee in een totale oorlog.

Amerika, Annet Bleich &
Principes die geen principes mogen zijn

Citaat:While Israeli troops invaded more West Bank towns, Bush reaffirmed his commitment to a Palestinian state.
"I've got a vision for the Middle East that says Israel must be allowed to exist," he said at a fund-raising reception in Philadelphia. "I hope that they (the Palestinians) can have their own peaceful state ... but there are those who want to destroy that vision, there are those that want to murder to make sure that vision never comes to be."
Under pressure from European allies, Arab nations and critics in the United States to do more to stop the escalating violence in the Middle East, Bush said: "The United States of America will stand strong and continue to insist that those who yearn for peace in the Middle East and other regions around the world must do everything they can to stop the terrorist activities all aimed at making sure that peace does not exist." (Reuters, 2-4-2002)

Commentaar Wim Duzijn 2002

Hoewel er een glans van mannelijke heroïek over het Midden-Oostengebeuren hangt - sterke, energieke strijders, die hun leven geven voor 'het heilige land' - zal iedere objectieve waarnemer maar een serieuze conclusie kunnen trekken: "Het Midden-Oosten-conflict wordt in stand gehouden door een stel principeloze, ruggengraatloze kletsers, die een serieuze, principiële discussie uit de weg gaan."
In de Volkskrant van 3 april vraagt ex-marxist, ex-atheist en ex-vredesactivist Annet Bleich zich af wie de patstelling die ontstaan is kan doorbreken.
Het probleem daarbij is dat zij een fervente verdediger is van de staat Israel, die - ook al wordt die staat geleid door rechtse politici, die zich verschuilen achter 'het woord van god' - in haar ogen door dik en dun verdedigd dient te worden.
Haar standpunt bewijst hoe principeloos de huidige opinievormende generatie is..: Mensen die ooit standpunten hadden, die vervolgens hebben weggeworpen, om daarna af en toe wat woordjes aan elkaar te rijgen, en verder niet veel meer over het leven kunnen zeggen dan dat het een beginpunt en geen eindpunt heeft. Een soort geestelijk vacuum dus, waarop het woord 'patstelling' wordt geplakt.

Wie werkelijk vrede wil, die zal alles wat vrede in de weg staat op een scherpe, principiële wijze moeten veroordelen. Heel simpel is dat.
Wanneer Annet Bleich dan ook vraagt waarom de hele boel muurvast zit, dan zal zij de conclusie moeten trekken dat de mensen die de macht in handen hebben NIET voor vrede zijn.
Met andere woorden: Israël en Amerika, de twee landen die zichzelf een ronduit monsterlijke wapenuitrusting hebben aangemeten, waarvan het bestaan alleen te rechtvaardigen valt in een wereld die wordt bedreigd door machtige duivels en demonen, liegen.
Wie vrede wil bewapent zichzelf niet, nee, wie vrede wil ontwapent zichzelf, in spirituele zin wel te verstaan, hetgeen betekent dat je weigert oorlog te zien als de oplossing van alle problemen.
Vredesactivisten in de jaren zestig en zeventig riepen daarom ook niet "Wij willen de totale oorlog", zoals Annet Bleich en haar vrienden dat al twintig jaar roepen (want altijd zien zij wel een stel duivels die het arme bedreigde staatje Israël willen vernietigen), nee, vredesactivisten riepen: Wij streven naar ontwapening.
Dat is wat de gedemoniseerde Saddam Hussein ook zegt. Saddam Hussein zegt: Als we vrede willen in het Midden-Oosten moeten we naar ontwapening streven, niet alleen de Arabische landen moeten ontwapenen, ook Israël.
En wat dat betreft moet je de goede man - hoe narcistisch en gericht op primitieve eigenliefde hij ook is - gelijk geven.
Het is absurd en uiterst hypocriet dat het religieuze staatje Israël al tientallen jaren lang niets anders doet dan miljarden Amerikaanse dollars pompen in bewapening en het sturen van religieuze fundamentalisten naar bezet gebied.
Wanneer je die waanzin (Amerikaans geld pompen in militaristisch religieus fundamentalisme) niet principieel veroordeelt zul je nooit vrede bereiken. Omdat vrede gebaseerd moet zijn op eerlijkheid en liefde voor gerechtigheid.
Vrede is geen goedkoop handeltje, waarbij de economische wet van vraag en aanbod geldt. Je kunt niet met een paar boerenkinkels die alleen maar de economische waarde van hun eigen koeien kennen vrede nastreven.
Vrede is afstand doen van een kille oorlogsmentaliteit en dat betekent dat je al die opvattingen die een vredesstrategie in de weg staan uit je denken moet elimineren.
Dat elimineren van een primitieve oorlogsmentaliteit is in de eerste plaats de taak van de geestelijke leiders in het conflict.
Zowel fundamentalistische joden als fundamentalistische moslims hebben de oorlog heilig verklaard.
Sharon handelt als Likoed-politicus vanuit een primitieve zionistische doctrine (de Jabotinsky-doctrine) die hem gebiedt iedereen die het zionistische ideaal (vestiging van al diegenen die in zijn ogen 'joods' zijn in een exclusief joodse staat) in de weg staat kapot te maken: letterlijk.
Hij lijkt een aardige baas, maar hij is een aardige baas met een hersengebrek, zoals elke waanzinnige die op een blinde, onnadenkende wijze in een onredelijk fantassiebeeld gelooft een hersengebrek bezit.
Dat moeten we inzien.
We moeten gaan inzien dat de mensen die we momenteel politieke leiders noemen mensen zijn met hersengebreken.
Dat is niet leuk, maar wanneer we dat inzien kunnen we eens gaan roepen om mensen zonder hersengebreken, mensen met gezond verstand en pragmatische zin, mensen ook die schijt hebben aan het oorlogsdenken van mensen zonder hersenen..
In Nederland lopen we achter politici aan die als oubollige jaknikkers het Israëlisch-Amerikaanse bewapeningsdenken steunen.
Absurd natuurlijk in een wereld die - zoals we dat zo mooi en walgelijk hypocriet noemen - wordt ontgrensd: een globale wereld, waarin we met elkaar rekening moeten houden, een wereld ook waarin je niet meer kunt denken vanuit ouderwetse gedachtenpatronen, die duizenden jaren geleden in het leven werden geroepen door een stel Hebreeuwse nomaden.
Joodse en islamitische leiders zouden duidelijk moeten zeggen dat de wet van de Hebreeuwse tribalisten in een moderne tijd niet meer geldig is.
De figuur Mozes uit het Oude Testament was mogelijkerwijs een intellectueel (opgevoed in de beschaafde wereld die Egypte ooit was), maar de reëel bestaande Hebreeuwen waren anti-intellectuelen, die nooit enige interesse aan de dag legden voor kunst en cultuur, mensen die eigenlijk alleen maar werk van anderen kopieerden en daar hun eigen naam onder plaatsten.
Juist daarom - vanwege afwezigheid van een cultureel verleden (zoals de Perzen en de Egyptenaren dat wel hebben) - leggen Westerse joden (waarschijnlijk vanuit een vorm van schuldbesef) zo'n sterke nadruk op kunst en cultuur, proberen ze de wereld duidelijk te maken dat joden alleen maar belangstelling hebben voor hogere zaken in het leven...
Die op schuld gebaseerde drang moet verdwijnen. Schuld is nooit een goede raadgever in het leven. We moeten af van mensen die de werkelijkheid ontkennen en die vanuit dat ontkenningsstreven ideologieën in het leven roepen die mensvijandig zijn, omdat ze leiden tot opsluiting van mensen in ideologische hokjes.

We bezitten een organisatie die zich de Verenigde Naties noemt, met daarbij een schitterende verklaring, die de Verklaring van de Rechten van de Mens wordt genoemd.
Die instelling moeten we belangrijk verklaren, niet de staat Israël, die maar een enkele verklaring kent: 'De verklaring van de rechten van de joden'.
Amerika en Israël eisen van de wereldgemeenschap dat een staat die de verklaring van de Rechten van de Mens ondergeschikt maakt aan het eigen ideologische denken heilig wordt verklaard.
Dat is de waanzin op het ogenblik. De waanzin van een militaire grootmacht die niet de wereldgemeenschap steunt, maar een kleine, door verblinde ideologen geleide ministaat, die zichzelf op een waanzinnige wijze heeft opgeblazen tot een militaire supermacht, niet om de vrede te verdedigen, maar om te voorkomen dat er ooit vrede wordt gesloten.
Vrede is geestelijke ontwapening. Vrede is militaire macht in dienst stellen van de wereldgemeenschap.
Dat principe zou verdedigd moeten worden. Maar de geestelijke leiders van de wereld (joods, islamitisch en christelijk) zwijgen. Zij willen helemaal geen wereldgemeenschap. Zij willen het in de godsdienst ingebakken oorlogsdenken niet veroordelen en daarom kiezen ze voor ongebreideld liegen, huichelen en elkaar de dood injagen.
Niet omdat ze van mensen houden. Maar omdat ze mensen haten. Omdat ze domweg niet in staat zijn zich voor te stellen hoe gruwelijk het is wanneer een mens lijden moet.

Jaag die gevoellozen weg. Geef ons mensen die lijden verschrikkelijk vinden. Jaag de gekken die anderen martelen weg. Geef ons gewone lieve, verdraagzame mensen. Stop de verheerlijking van het kille economische machtsdenken dat lieve, verdraagzame mensen alleen maar kreupel slaat. Zeg nee tegen de verheerlijking van het militarisme en zeg ja tegen de vredelievende mens.
Dat zou de ex-pacifiste Annet Bleich allemaal moeten zeggen in haar Volkskrantcolumn.
Maar Annet Bleich zegt niks. Zij breit wat onbeduidende woorden aan elkaar: "Waarom doet niemand wat?", Zonder te kijken naar haar eigen artikeltjes, waaruit alles spreekt, behalve een overtuigd gepassioneerd, op algemeen-menselijke principes gebaseerd verlangen naar vrede.

First: The entire land of Palestine from the river to the sea and from its northernmost area to its southernmost area with all its cities and villages and its capital Al-Quds is an Arab-Islamic land. Palestine is the country of all Palestinians whether those living under occupation or those forced to live outside it as refugees. Palestine should be returned back to them and they should return back to it without any conditions.

Second: Al-Quds with its known historical borders is an Arab-Islamic city that is not for partitioning or division. All Muslims shoulder the responsibility of liberating it in addition to defending it and protecting it from judaization and from any schemes to alter its landmarks.

Third: The Israeli presence on the land of Palestine today with all its forms is an illegitimate and illegal presence based on invasion, usurpation, occupation and displacement of the indigenous people. Its presence is strengthened through colonization and judaization in addition to aggression, terrorism and massacres. The Muslims would continue to consider that presence as alien, aggressive, hostile and usurper of lands, rights and holy shrines despite the lapse of time. All negotiations, agreements and settlements signed with that entity are null and void because they are not based on any legitimate or legal foundation.

Mogen Moslims Oneerlijke Mensen Zijn?
Commentaar Wim Duzijn 2002

Wie de slotverklaring van de door Hamas gesteunde Ulama Moslimconferentie leest, die ontdekt al snel dat het begrip "Palestina" gekoppeld wordt aan de omschrijving: "Arabisch-Islamitisch".
Dat betekent dat tegenover het exclusiviteitsdenken van het zionisme, het islamitische exclusiviteitsdenken wordt geplaatst.
Uiterst onlogisch. Uiterst hypocriet. Uiterst oneerlijk ook. Een ontkenning van alle idealen waar Palestijnse intellectuelen voor zeggen te strijden: een twee-staten-oplossing, waarbij naast een democratische staat Israël, waarin alle mensen gelijke rechten bezitten, een democratische, seculiere Palestijnse staat wordt gevestigd: eveneens een staat waarin alle mensen gelijke rechten hebben.

De formulering "The entire land of Palestine from the river to the sea and from its northernmost area to its southernmost area with all its cities and villages and its capital Al-Quds is an Arab-Islamic land", die Hamas hanteert, is een slag in het gelaat van al diegenen die werkelijk vrede willen. Een dergelijke verklaring kan alleen maar gezien worden als een oorlogsverklaring, waarop diegenen die 'de joodse staat' verdedigen met geweld moeten reageren.
Wie wil vechten voor gelijke rechten moet dat op democratische wijze doen. Het oprichten van mensenrechtenverenigingen is in Israël niet verboden.
Wie wil vechten voor gelijke rechten van alle inwoners in een toekomstige Palestijnse staat zal afstand moeten doen van de door fundamentalisten uitgedragen wil een theocratische staat te vestigen.
Wie zegt dat het zionisme niet deugt, omdat het joden bevoorrecht, die zal ook een vorm van islamitische denken moeten afwijzen dat moslims boven als minderwaardig beschouwde ongelovigen plaatst.
Eerlijk is eerlijk, dat is een principe dat religeuze ideologen in het Midden-Oosten niet kennen..

16. Wij schiepen de hemel en de aarde en al hetgeen er tussen is, niet tot vermaak.
17. Indien Wij een spel hadden willen doen, dan zouden Wij met Onszelf hebben gespeeld, maar dit doen Wij niet.
18. Neen, Wij stellen de waarheid tegenover de valsheid zodat de eerste de laatste het hoofd breekt en ziet, zij vergaat (Koran: 21, De Profeten (Al-Anmbi'jaa)

Waar staat de Partij van de Arbeid?
Marcel van Dam over de zwijgende socialisten

In de Volkskrant van 4 april werpt Marcel van Dam de vraag op waarom de Partij van de Arbeid, die zich altijd heeft opgeworpen als de verdediger bij uitstek van wat zij noemt 'de moraal', zwijgt.
Hemel en aarde heeft men bewogen om 'de misdadige vader' van Prinses Maxima te weren uit ons moreel hoogstaande landje. Omgaan met zo'n abject individu zou ons morele aanzien doen kelderen. Zo'n figuur, die in een ver verleden deel uitmaakte van een fout regime, kon en mocht niet worden toegelaten. Jorge Zorreguita was een misdadiger en het linkse volk was tegen hem.
Het gevolg van die actie was dat Maxima's vader tot ongewenst persoon werd uitgeroepen. Hij mocht niet aanwezig zijn bij het huwelijk, om te voorkomen dat de oprechte morele gevoelens van hoogstaande linkse mensen zouden worden gekwetst.

Wat Marcel van Dam nu zo vreemd vindt, dat is het eigenaardige stilzwijgen dat in acht wordt genomen rond het conflict tussen de 'oorlogsmisdadiger Ariel Sharon' (omschrijving van Marcel van Dam) en het onderdrukte Palestijnse volk.
Ook hier staat (zo stelt hij) een wreed, bloeddorstig militair regime (Sharon is een extreem-rechtse generaal, die handelt vanuit de extreemrechtse Jabotinsky-doctrine) tegenover een burgerbevolking die vecht voor recht.
Ook hier zijn terreurgroepen aan het werk die het militaire regime provoceren. Ook hier proberen oorlogsmisdadigers hun misdaden goed te praten door te verwijzen naar de terreur van verzetstrijders. Ook hier zijn de terroristen niet zuiver in de graad. Ook hier prediken zij idealen die met het streven naar een democratische maatschappij weinig te maken hebben...
Kortom: de situatie is vrijwel exact hetzelfde.
En toch, stelt Marcel van Dam, voelt de Partij van de Arbeid zich niet geroepen een officieel protestgeluid te laten horen.
Hier en daar laten wat onafhankelijk PvdA-ers een protestgeluid horen (denk aan 'Een ander joods geluid', waar PvdA-ers als Ed van Tijn en Hedy d'Ancona hun steun aan geven), maar vooraanstaande sociaal-democraten als Wim Kok en Ad Melkert, die tijdens het Zorreguita-debat de tegenstanders van strafmaatregelen er op wezen dat het moreel onjuist zou zijn een man toe te laten die willens en wetens had meegewerkt aan het instandhouden van een onderdrukkend regime, houden domweg hun mond dicht.
Marcel van Dam - die zich tijdens het Zorreguita-debat een supermoralist toonde (eentje die zich voor zijn moralisme overigens dik laat betalen - 8000 euro voor een linkse morele spreekbeurt vindt hij doodgewoon!) - ergert zich aan de onverschillige wijze waarop de Partij van de Arbeid omspringt met de belangen van een onderdrukte bevolkingsgroep.
Waar staat de PvdA? Heeft de PvdA wel een standpunt? Waarom horen we niets over goed en kwaad? Bestaat er wel goed en kwaad? Of speelt de moraal volstrekt geen rol in deze kwestie?
Wie zulk hoog spel speelt wanneer het gedrag van een enkele, tamelijk onbeduidende man beoordeeld dient te worden, die zou zich wel iets standvastiger mogen gedragen wanneer men wordt geconfronteerd met een kwestie die veel belangrijker is.

George W. Bush toont een eigen gezicht
Commentaar Wim Duzijn, 4-4-2002

Voor het eerst in het Midden-Oosten-conflict confronteert de Amerikaanse president George Bush de regering van Israel met zijn eigen persoonlijke waarden: compassie en respect voor de waardigheid van anderen.
"Een groot leider", stelt Pim Fortuyn, "is zowel vader als moeder". Waar Fortuyn niet schijnt te weten hoe hij die abstracte opvatting concreet inhoud moet geven, laat George Bush zien welke houding bij die opvatting hoort.
Het woord 'moeder' staat voor compassie, en het woord 'vader' staat voor waardigheid en respect.
Met zijn stellingname distantieert George Bush zich van de primitieve wild-west-retoriek die in rechtse kringen in Amerika als een goede gewoonte wordt beschouwd en laat hij eindelijk een eigen gezicht zien (dat in zijn geboortehoroscoop wordt aangegeven door de planeten Maan = moeder en Saturnus = vader).
Inspelen op primitieve wraaksentimenten, die alleen maar de meest slechte gevoelens in de bevolking oproepen, kan tijdelijk een gevoel van grootheid opleveren, maar die grootheid is weinig meer dan wat oppervlakkige glitter, waar nooit enige menselijke grootheid uit geboren zal worden.
Compassie en respect voor menselijke waardigheid zijn de enige grondwaarden waarop werkelijke vrede gebouwd kan worden.

Israël zal ook harde keuzes moeten maken, zei Bush.
"Men heeft het scheppen gesteund van een Palestijnse staat die geen schuiloord voor terreur is. Maar Israël moet erkennen dat zo'n staat politiek en economisch leefbaar moet zijn". Daarmee gaf de president duidelijk aan dat zo'n staat niet uit een aantal versnipperde gebieden kan bestaan.
Israël moet ook een eind maken aan de nederzettingen in bezet gebied en moet zich terugtrekken binnen de grenzen die overeenstemmen met de VN-resoluties 242 en 338. Die resoluties zeggen dat Israël de in 1967 bezette gebieden moet ontruimen. Deze benadering, zei Bush nog, "moet uiteindelijk ook de basis vormen voor akkoorden tussen Israël en Syrië en Israël en Libanon". (De Standaard, 4-4-2002)

Arafat agrees, Israel rejects

In a statement by the Palestinian Authority, Palestinian President Yasser Arafat accepted Bush’s speech “with no conditions”.
Bush outlined his ‘vision of peace’ yesterday demanding Israel to respect international law, and an end of what he termed, Palestinian terrorism.
Israel however rejected Bush’s call for withdrawal saying that no such move will take place without a ceasefire agreement. (PalestineChronicle, 4-4-2002)

Saddam Over Wijsheid En Verstand

"The masterminds of Zionism (Iraq's name for Israel) are working for a clash between Christianity and Islam on the assumption that this, and only this, could secure the chance for them to dominate the world." (Saddam Hussein, september 2001)

De fouten van Arafat
Commentaar Wim Duzijn 2002

In een vraaggesprek dat Salomon Bouman voor de NRC voert met een van de weinige Israëlische politici waaraan je met goed fatsoen het woordje 'eerlijk' kunt toekennen, Yoshi Beilin, lid van de Arbeiderspartij, worden de fouten van Yasser Arafat aan de orde gesteld.
"Arafat", stelt Yoshi Beilin, "maakte een bittere fout toen hij de intifadah in de beginfase niet in de kiem smoorde. Toen kon hij dat nog doen. Hij geloofde echter dat de intifadah hem geen windeieren zou leggen en dat het in zijn belang was de strijd voort te zetten. Arafat had niet door dat hij in de kaart van Sharon speelde. Dat is zijn kolossale fout geweest."

Yasser Arafat, zo zou je kunnen stellen, heeft in feite zijn gezag uit handen gegeven en daarmee heeft hij het mogelijk gemaakt dat er een demoniseringsproces rond hem kon worden opgebouwd.
De les die Palestijnen uit deze oorlog kunnen leren is dat ze een eenheidsregering moeten vormen, die het bestaan van onafhankelijk opererende strijdgroepen niet langer toestaat.
Daarbij hebben ze de hulp van het buitenland nodig, niet een oorlogsmacht (Amerika), maar een vredesmacht, omdat de destructieve militaire kliek die Israël regeert momenteel alles op alles zet om te voorkomen dat er in Palestina ooit zoiets ontstaat als een vredelievende eenheidsregering.
Israël moet een zionistische eenheidsstaat zijn, en daarom moet de rest van de Arabische wereld in chaos worden gestort. Dat is de essentie van de Jabotinsky-doctrine en die wordt met gruwelijke, angstaanjagende precisie uitgevoerd door de extremistische kliek die Sharon rondom zich verzameld heeft.
En juist omdat we die waarheid negeren is het eigenlijk erg genant om in deze situatie te praten over de fouten van Yasser Arafat, vooral ook omdat er zich nog altijd honderdduizenden joodse kolonisten volstrekt illegaal op Palestijns gebied bevinden, gebied dat de regering van Israël als haar eigendom beschouwt.
Niet een Israëlische politicus, dat dienen we ons goed te realiseren, heeft tot nu toe de moed kunnen opbrengen te stellen dat het koloniseren van bezet gebied een kolossale fout is geweest...
Dat is de waanzin van deze oorlog. Het feit dat een groep bezetters zichzelf aan de wereld presenteert als mensen die in hun recht staan, als goede, beschaafde mensen ook, zielige slachtoffers, die aangevallen worden door een horde in en in slechte boeven.., terwijl ze in alle opzichten fout zijn.
Eigenlijk zouden foute daders niet over de fouten van hun slachtoffers mogen praten. Maar of Israëlische burgers dat ooit zullen willen inzien is de vraag.